คุณชายไก่โต้ง

เมื่ออี๊จินกลับมาเล่าให้เจ้าสัวฟังว่าโต้งโดนนักเลงกระทืบ แทนที่เจ้าสัวจะสงสารลูกชายกลับด่าอี๊จินจนเกิดทะเลาะกันใหญ่โตต่อหน้าทนายจ๋อง

“ใครใช้ให้ลื้อสาระแนแต๊ดแต๋ไปดูมัน แส่ไม่เข้าเรื่อง จริงมั้ยอาจ๋อง”

จ๋องสะดุ้งเฮือก ชำเลืองมองทำนองว่าตนไม่เกี่ยว

“เอ้า นี่ซี้ซั้วพูดอีกแล้วนะ ตบปากเลย ก็อั๊วคิดถึงของอั๊ว อั๊วก็ไปดูมันผิดตรงไหน หลานอั๊วทั้งคน อั๊วไม่ได้ใจดำปิ๊ดปี๋เหมือนอีกาอย่างกับคนบางคน”

“ทำงี้มันก็เสียระบบหมดสิ อะไรวะ พังหมด อั๊วบอกแล้วนะว่าห้ามช่วยมัน ให้มันสู้เองมั่ง”

“สู้เองเหรอ เด็กดีๆ ลูกเศรษฐีอย่างอาโต้งมันจะไปสู้ไอ้พวกนักเลงข้างถนนได้ที่ไหน มันเตะอาโต้งซะกลิ้งเป็นลูกขนุน นี่ถ้าอั๊วไม่เข้าไปเห็นซะก่อน โดนกาทืบม้ามแตกไปแล้ว”

“ดี ให้มันแตกไปเลย”

“ลองแตกมั่งม้าย พวกลื้ออยากจะลองโดนกาทืบม้ามแตกมั่งม้าย...ซี้ซั้วพูดมาได้ไงวะ นี่ลูกลื้อทั้งคนนะอาเฮีย”

“ก็ถ้ามันทำตัวดีๆใครจะไปทำมัน ได้ข่าวเที่ยวไประรานเขา เจอของจริงซะมั่ง จะได้กลับตัวกลับใจ จะได้สำนึก”

“ลื้อสำนึกก่อนสิ นี่ลื้อเป็นพ่ออาโต้งมันนะ อาโต้งมันลูกชายลื้อนะ ลูกชายคนเดียวของลื้อกับอาจงด้วย ลื้อสำนึกก่อน”

เจ้าสัวไม่สำนึกและยืนยันไม่ไปรับโต้งกลับบ้าน อี๊จินโมโหควันออกหู แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากขู่ว่าถ้าไม่ไปเย็นนี้ตนไม่ทำกับข้าว

“เอาเลย ลื้อไม่ทำอั๊วก็สั่งร้านหรูๆมากินได้เว้ย อาจ๋องโทร.สั่ง”

“อาจ๋อง!! ลองสิวะ ลื้อลองโทร.สิวะ อั๊วจะกาทืบลื้อ แล้วก็จะดักกาทืบไอ้คนที่เอาอาหารมาส่งด้วย”

ทนายจ๋องหน้าซีดไม่กล้า เจ้าสัวโวยวายไม่พอใจจนเหนื่อยหอบ แต่อี๊จินไม่สน เดินหนีไปด้วยความโมโห

ความจริงเจ้าสัวเป็นห่วงโต้งเหมือนกัน ค่ำนั้นจึงปลอมตัวไปกับทนายจ๋องเพื่อแอบดูโต้งที่หน้าร้าน แต่ภาพที่เห็นตรงกันข้ามกับที่อี๊จินพูด โต้งไม่ได้ลำบากแถมยังมีสองสาวเอาอกเอาใจป้อนขนมนมเนย

อ้นกับมะลินั่นเอง สองสาวแย่งกันดูแลโต้งหลังจากป๋องกับเบิ้มไปพูดจาใส่ร้ายจนน่าสงสาร สองหนุ่มทั้งโกรธและเจ็บใจที่เสน่ห์ของโต้งช่างล้นเหลือ มีแต่สาวแก่แม่ม่ายมารุมรัก

ooooooo

วันเวลานัดหมายกับแอ๊บมาถึง โต้งดิ้นรนมาพึ่งพาหมอเป๊ะถึงคอนโด ยืมเสื้อผ้าใส่และยืมรถขับไปหาเธอที่ห้างสรรพสินค้า

แอ๊บเลือกกระเป๋าแบรนด์ดังราคาแพงหูฉี่ไว้หนึ่งใบ รอโต้งมาจ่ายเงินให้เหมือนทุกที แต่คราวนี้โต้งไม่มีจึงหาทางลากเธอออกจากร้าน อ้างว่าตนปวดท้องสงสัยเป็นโรคกระเพาะ เจี๊ยบมาเดินเล่นกับฝน เห็นโต้งไวๆ

แต่ไม่แน่ใจว่าใช่ มองตามไปอย่างข้องใจ

แอ๊บให้โต้งพามาที่ผับหรูมีระดับ เธอเลือกสั่งอาหารราคาแพงหลายอย่าง แต่โต้งกลัวเงินไม่พอจ่ายให้สั่งแต่น้ำเปล่ากับถั่ว แอ๊บขัดใจแทบร้องกรี๊ดในความผิดปกติของแฟนหนุ่ม

ไม่นานนักมีเหตุให้โต้งต้องหลบออกจากที่นั่งไปเข้าห้องน้ำ เพราะเห็น เสธ.เจ้ยพ่อของเจี๊ยบมาเที่ยวและกำลังเจ๊าะแจ๊ะจีบสาวเสิร์ฟ ซึ่งหากเจอกันจังๆ โต้งกลัวความลับแตก แอ๊บรู้ว่าเขาไม่ได้ไปทำงานเมืองนอก แต่ทำอยู่ร้านกะต๊ากสาขาตลาดแม่ตลับ จึงพยายามชวนแอ๊บย้ายร้านแต่เธอไม่ยอม

โต้งคิดหนักขณะยืนที่โถปัสสาวะ พลันต้องตกใจกับมือใครบางคนมาบีบนวดต้นคอ แต่พอนึกได้ว่าเป็นพนักงานห้องน้ำก็บอกให้นวดเลยน้อง ตรงไหล่หน่อยกำลังปวดเพราะยกของทั้งวัน

เจ้าสัวพิริยะศักดิ์นั่นเอง เขาติดหนวดพรางตัวเข้ามาในชุดพนักงาน ถามว่าเมื่อยมากไหมไอ้ลูกหมา โต้งสะดุ้งโหยงจำเสียงพ่อได้แม่น จากนั้นสองพ่อลูกก็โต้คารมอย่างไม่ยอมกัน

“ลื้อผิดกติกาแล้ว เก็บข้าวของออกจากการแข่งขันไปได้”

“ผิดเรื่องอะไร”

“อั๊วบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามขอความช่วยเหลือจากใคร สุดท้ายก็แอบมาเจอยัยแอ๊บ ลื้อมันกระจอกจริงๆ”

“นี่มันบังเอิญจริงๆนะป่าปี๊ ผมออกไปส่งไก่แล้วดันไปเจอเขา เขาเลยชวนมากินข้าว จะให้ผมทำไงล่ะ”

“ยัยแอ๊บมันรู้เรื่องของเราแล้วใช่มั้ย”

“ยังไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ ไม่รู้ว่าออกจากบ้านมาแล้วด้วย ไม่ต้องห่วงหรอก ครั้งนี้ผมก็อยากเอาชนะป่าปี๊เหมือนกันแหละ...นี่ตังค์พาเขามากินก็ยังไม่มี ป่าปี๊มีให้ยืมสักห้าพันก่อนมั้ย”

“แล้วใครใช้ให้สะเออะมากินหรูแบบนี้ ทำอะไรก็รับผิดชอบเอาเองโว้ย”

“เออ ถ้าไม่ให้ก็ไม่ต้องว่า นี่ผมเดือดร้อนตั้งเยอะตั้งแยะก็ไม่ได้ขอให้ป่าปี๊ช่วยเลย รู้ไหมผมโดนอะไรมั่ง”

“ก็อั๊วส่งลื้อมาฝึกงาน ไม่ได้ให้มาทำเรื่องนี่หว่า”

ทนายจ๋องในชุดแม่บ้านเดินเข้ามาเตือนเจ้าสัวให้ออกไปได้แล้วเดี๋ยวพวก รปภ.มาเห็นจะแย่ แต่เจ้าสัวติดลมจึงไม่สนใจ

“มัวแต่ทำงี่เง่าปัญญาอ่อน หาเรื่องลูกค้า เรื่องกระตุ้นยอดขายน่ะสนใจมั่งรึเปล่า อั๊วเอาจริงนะโว้ย ไม่ได้ไม่ต้องกลับ เจ้าไอศูรย์มันรอรับตำแหน่งแทนแล้ว”

“เออ ก็ให้มันไปเลยซี่ ไม่ต้องมาขู่หรอก แค่นี้ผมก็เหนื่อยจะอ้วกเป็นเลือดอยู่แล้ว ถึงทำไม่สำเร็จ

ผมก็ไม่หอบหน้ากลับไปหรอก ผมอยู่ของผมได้”

“เออ จะรอดูน้ำหน้า”

โต้งโมโหเดินลิ่วออกไปทันที เสธ.เจ้ยเข้ามา

อีกทางตรงมาที่โถปัสสาวะข้างเจ้าสัว สั่งโดยไม่มองหน้าให้นวดไหล่ ทนายจ๋องจำได้กระซิบบอกเจ้าสัวว่า

“ท่านครับ นี่มันไอ้ปลาไหลหน้าแหลม คู่อริเรานี่ครับ”

เจ้าสัวยิ้มร่าขยับมานวดไหล่ตามที่ เสธ.เจ้ยเรียกร้อง ทั้งนวดทั้งสับคอไม่ยั้งจนอีกฝ่ายเจ็บร้องโอดโอย ทนายจ๋องกลัวจะเป็นเรื่องรีบดึงเจ้าสัวออกไปก่อนที่เสธ.เจ้ยจะหันมา...

อยู่ดีๆมีเบอร์โทร.แปลกๆเข้ามาที่มือถือของแอ๊บ พอเธอรับสายก็ได้ยินเสียงโต้งพูดมาอย่างร้อนรน

“แอ๊บ พอดีโต้งมีธุระด่วน ฝากแอ๊บจ่ายตังค์ไปก่อนนะ โทษทีนะ”

“อะไรนะ ฮัลโหลๆ อะไรวะเนี่ย ไอ้บ้า!” แอ๊บด่าลั่นเพราะโต้งตัดสายหนี มองอาหารวางเต็มโต๊ะแล้วยิ่งเดือด “แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนจ่าย ไอ้โต้งงี่เง่า ไอ้ผู้ชายทุเรศ”

ผ่านไปสักพัก ไอศูรย์ต้องมาเคลียร์ค่าอาหารให้หลังจากแอ๊บโทร.หา แต่เธอไม่ยอมเล่าว่าเจอโต้ง ได้แต่แอบซักถามเหมือนไม่ไว้ใจโต้งว่าก่อนหน้านี้อยู่เมืองนอกจริงและเพิ่งกลับมา ส่วนเสธ.เจ้ยเมื่อเห็นไอศูรย์คุย

กับสาวสวยเซ็กซี่อย่างสนิทแนบแน่นก็ยิ่งมั่นใจว่าหมอนี่เจ้าชู้แน่ แต่ไอศูรย์ไม่เห็นพ่อของเจี๊ยบผู้หญิงที่เขาหมายปอง

ooooooo

เย็นวันถัดมา โต้งไปทำสวนให้เจี๊ยบเหมือนเคย แต่วันนี้เขาถูกสมจิตรบังคับให้ขึ้นไปตัดกิ่งไม้ โต้งกลัวความสูงจึงเงอะงะกล้าๆกลัวๆ ที่สุดก็เหยียบพลาดเกือบหล่นลงมาถ้าไม่คว้ากิ่งไม้ไว้ได้

แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น กางเกงที่ค่อนข้างหลวมของโต้งเลื่อนหลุดลงมาขณะที่ยังห้อยต่องแต่งอยู่กับกิ่งไม้ เจี๊ยบออกมาเห็นพอดี กรีดร้องด้วยความตกใจทั้งที่โต้งเตือนแล้วว่าอย่ามอง

เจี๊ยบโวยวายด่าโต้งก่อนวิ่งออกไปนอกบ้าน ส่วนโต้งพยุงตัวไม่ไหวมือหลุดจากกิ่งไม้ร่วงลงมาขี่คอสมจิตรหน้าคว่ำลงไปด้วยกัน

จูเลียกำลังจะออกไปศาลเจ้าโดนเจี๊ยบวิ่งมาชนเกือบล้ม เมื่อได้ยินเธอบอกว่าเจอเปรต จูเลียทึกทักว่าเป็นสิ่งอัปมงคล จึงลากเจี๊ยบไปศาลเจ้าด้วยกันเพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เปรตตนนั้น

เจี๊ยบไม่รู้จะอธิบายยังไงเรื่องโต้งกางเกงหลุด ได้แต่ตามน้ำไป ระหว่างนี้อี๊จินเข้ามาไหว้เจ้าซึ่งทำอยู่เป็นประจำ เมื่อได้เจอจูเลียอีกอี๊จินจึงถามว่าเจอโต้งหลานชายของตนบ้างไหม หลังจากครั้งก่อนเคยเล่าให้ฟังและขอความช่วยเหลือไว้

จูเลียไม่ลืมแต่ไม่ค่อยว่าง อีกอย่างถ้าเจอคงจำไม่ได้ เพราะเคยเห็นตอนยังเด็ก อี๊จินจึงจะเอารูปถ่ายในมือถือให้ดู แต่แบตเตอรี่ดันหมดจอดับวูบ ไม่ได้

เห็นโต้งสุดหล่อ เจี๊ยบได้ยินสองคนคุยกันมีชื่อโต้ง แต่ไม่ได้ติดใจว่าเป็นนายโต้งขายไก่ละแวกบ้านตน

เมื่อเจี๊ยบและจูเลียกลับมาถึงหน้าบ้านเจอโต้งกำลังจะกลับออกไปพอดี เจี๊ยบยังอายที่เห็นโต้งกางเกงหลุด ขณะที่โต้งก็พยายามจะบอกว่าเป็นเหตุสุดวิสัย

ระหว่างนี้เองโต้งเผลอไปจับรั้วไฟฟ้าเข้าเต็มๆ โดนไฟช็อตดิ้นพราด เจี๊ยบตกใจเข้ามาช่วยเลยโดนช็อตด้วย จูเลียก็ไม่ทันคิดพุ่งเข้ามาอีกคนเลยชักแหง็กๆไปด้วยกัน

เสธ.เจ้ยอยู่ในบ้านออกมาเห็นทั้งสามคนกอด

กันกลมก็คิดอกุศล ร้องถามว่ามาทำสัปดนอะไรที่บ้านตน สมจิตรเพิ่งออกมารู้ทันทีว่าสามคนโดนไฟช็อตเข้าให้แล้ว จึงรีบไปสับคัตเอาต์หยุดกระแสไฟ

หลังจากเหตุการณ์สงบ ทุกคนย้ายเข้ามาในบ้าน เสธ.เจ้ยด่าโต้งเป็นตัวซวย เจอทีไรมีแต่เรื่อง

“นั่นสิครับ นี่ถ้าผมตัดสวิตช์ช้ากว่านี้อีกนิดเดียวล่ะก็ มีหวังเกรียมคารั้ว”

“แล้วเอ็งมัวไปซุกหัวอยู่ที่ไหนมาไอ้สมจิตร รู้ว่าไอ้ตัวซวยนี่มันโง่ ยังจะทิ้งมันไว้คนเดียว นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆ จะเอามันมาทำโทษ นี่เกือบตายกัน

ยกบ้านแล้ว ไม่เอาแล้วเดี๋ยวฉันบอกนายไอศูรย์ขอเป็นบัตรกำนัลกินไก่ฟรีสักเดือนนึงดีกว่า ต่อไปแกไม่ต้องทำงานบ้านฉัน จะไปไหนก็ไป”

โต้งร้องไชโยดีใจสุดขีด แต่เจี๊ยบไม่พอใจลุกพรวดขึ้นคัดค้านทันที “ไม่ได้นะคะพ่อ แล้วสวนสมุนไพร ของเจี๊ยบล่ะคะ จะให้ใครมาทำต่อ”

“โอย...ช่างมันเถอะลูก เดี๋ยวค่อยให้ไอ้สมจิตรมันทำไปก็ได้”

“เดี๋ยวค่อยๆมาตั้งกี่ปีแล้วคะ ไม่เอาแล้วค่ะพ่อ จะให้เจี๊ยบรออีกนานแค่ไหน จะให้รอตายตามแม่ไปอีกคนรึไงคะ”

ทุกคนอึ้งกันหมด จูเลียเห็นใจช่วยปลอบเจี๊ยบ เสธ.เจ้ยเพิ่งสังเกตเห็นคู่อริจึงโวยวายไม่พอใจ

“อ้าวเฮ้ย!! แล้วนี่ยังไงเนี่ย เข้ามาบ้านฉันได้ไง เข้ามาเมื่อไหร่ ใครให้เข้า”

“อ้าว...ตาทวดพูดงี้ก็สวยสิ ฉันจะโดนไฟดูดตายคารั้วบ้านยังไม่เรียกค่าเสียหายลุงสักบาท นี่ยังจะมาอาละวาดอะไรอีกลุง”

“หน็อย แล้วใครใช้ให้เธอสะแหลนโดดข้ามมาแส่บ้านฉันล่ะ ไม่แจ้งความบุกรุกก็บุญแล้ว”

“พูดงี้เหรอ ได้...เดี๋ยวฉันจะต่อสายไฟจากบ้านโยงเข้ามาช็อตตัวมั่ง”

“ก็เอาสิวะ ไปๆๆ ออกจากบ้านฉัน” สองคนผลักไสกันไปมา ต่อปากต่อคำไม่หยุด

ooooooo