คุณชายไก่โต้ง

โต้งกลับมาที่ร้านในสภาพเหนื่อยล้า แต่กลับต้องมาเจออ้นใช้ไหว้วานให้ไปส่งไก่ทอดสามสิบชุดที่ลูกค้าเพิ่งโทร.มาสั่ง

คนสั่งไก่ทอดไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนของแอ๊บที่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์เพื่อนฝูงกลุ่มใหญ่

ทั้งสาวแท้และสาวเทียม

โต้งตาไวเห็นแอ๊บก่อน เขารีบส่งไก่ทอดแล้วหลบออกมา โดยมีเพื่อนๆของแอ๊บโบกมือส่งจูบชื่นชอบในความหล่อของเขา ความจริงโต้งคิดถึงแอ๊บแต่มีความจำเป็นเจอเธอไม่ได้ เขาปั่นจักรยานกลับออกมาติดไฟแดงตรงสี่แยก สักครู่ก็ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นมาก

“โตงี่!!”

แอ๊บนั่นเอง เธอนั่งแท็กซี่มาติดไฟแดงอยู่ใกล้กัน ร้องเรียกชื่อเขาที่ตั้งให้ประสาคู่รักยุคใหม่ ส่วนโต้งก็เรียกเธอว่าแอ๊บบี้

แต่ยามนี้โต้งไม่มีอารมณ์หวานแหวว มีแต่เสียวสันหลังวาบเมื่อเห็นแอ๊บลงจากแท็กซี่ปรี่มาหา

โต้งทำเนียนว่าเซอร์ไพรส์ที่เจอเธอ ดึงมากอดหอมแล้วแต่งเรื่องว่าตนเพิ่งกลับจากเมืองนอก

เท้าเพิ่งแตะสนามบิน ถามเธอว่าทำไมมาแท็กซี่ รถไปไหน

“เอ่อ...คือรถ...รถป๋าเอาไปใช้ อย่าเปลี่ยนเรื่องสิโตงี่ เพิ่งถึงสนามบินแล้วทำไมมาแต่งตัวซกมก ปั่นจักรยานอยู่ข้างถนนแบบนี้ มันคืออะไร”

โต้งอึกอักอ้ำอึ้งก่อนแถต่อ “พอถึงสนามบินปั๊บ ป่าปี๊โทร.มาบอกมีเรื่องด่วนให้โต้งปลอมตัวไปตรวจสาขา ก็เลยต้องแต่งตัวเป็นพนักงานแบบนี้”

“ปลอมตัว? แล้วทำไมไม่ให้คนอื่นทำ เป็นถึงลูกเจ้าของนะ บ้ารึเปล่า”

“ป่าปี๊คงมีเหตุผลน่ะ”

“แล้วทำไมติดต่อไม่ได้เลย”

โต้งคิดไม่ทัน ตอบมั่วไปว่ามือถือพัง แอ๊บอยากคุยกับเขามากกว่านี้จึงชวนขึ้นแท็กซี่และให้ทิ้งจักรยานไว้ แต่โต้งไม่ยอมอ้างว่าห่วงงาน หากทำงานนี้สำเร็จตนจะได้เงินเป็นสิบล้านแล้วจะซื้อรถหรูที่เธออยากได้ให้

แอ๊บยิ้มร่าพอใจ วันนี้ยอมปล่อยเขาไปแต่พรุ่งนี้หกโมงเย็นต้องเจอกัน ถ้าไม่มาหาเธอจะเข้าไปลุยพ่อของเขาถึงบริษัท โทษฐานให้เขาทำงานบ้าบออะไรไม่รู้จนไม่ได้เจอหน้าแฟน โต้งหนักใจและไม่ทันทักท้วงเพราะแอ๊บขึ้นรถแท็กซี่จากไปเสียก่อน

เมื่อแอ๊บกลับมาเล่าให้พ่อฟังว่าเจอโต้ง อำนาจดีใจมาก ชี้นำให้ลูกสาวไปปอกลอกเงินจากโต้งมามากๆ ถ้าไม่ได้ก็จะขายตลาดอย่างที่พูดไว้ แอ๊บไม่พอใจพ่อ แต่สำหรับเรื่องสูบเงินจากโต้งนั้นเธอทำแน่

ooooooo

เช้าวันถัดมา ไอศูรย์ทำทีขับรถผ่านบ้าน เสธ.เจ้ย แต่ความจริงต้องการมารับเจี๊ยบไปทำงาน เสธ.เจ้ยรู้ทันและมั่นใจว่าหมอนี่เจ้าชู้ จึงพยายามขัดขวางไม่ให้ลูกสาวนั่งรถเขา จะให้สมจิตรไปส่งเหมือนเดิม แต่สุดท้ายเจี๊ยบก็กล่อมพ่อจนยอมเพราะเธอเกรงใจหัวหน้างาน

จูเลียรู้เห็นความหวงลูกของ เสธ.เจ้ยราวกับจงอางหวงไข่ ก็อดปากยื่นปากยาววิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ ทำให้ เสธ.เจ้ยโกรธมากทะเลาะกับจูเลียอยู่พักใหญ่กว่าจูเลียจะเป็นฝ่ายสะบัดก้นจากไป

เมื่อลีน่ารู้จากติ๋วติ้วที่เห็นกับตาว่าเจี๊ยบนั่งรถไอศูรย์มาทำงานก็อิจฉาริษยาร้องหาปืน ถามว่าใครมีปืนบ้าง ติ๋วติ้วตกใจนึกว่าลีน่าคิดสั้น ละล่ำละลักห้ามปรามปากคอสั่น แต่กลายเป็นโดนด่าจนผงะ

“โธ่...อีบ้า ฉันจะเอามายิงอีเจี๊ยบ อีชอบแย่ง อีแบ๊วตาใส”

ติ๋วติ้วหน้าเจื่อนไปนิดที่เข้าใจผิด แล้วบอกลีน่าว่าอย่าเพิ่งเอาถึงตาย นอนบ้านสบายกว่านอนคุก

“ก็ดูมันสิ มันขึ้นไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถแล้ว...นั่นมันที่เก่าฉัน”

“อีเด็กนี่มันใช่ย่อยนะ เข้ามาไม่นานก็รู้แล้วว่าคุณไอศูรย์กำลังจะใหญ่ เลยเกาะซะเลย”

“ฉันไม่ยอมหรอก มันเป็นใครมาจากไหน ฉันจะเอามันออกให้ได้”

“โธ่ ก็มันกลายเป็นเด็กคุณไอศูรย์ไปแล้ว ใครจะไล่มันออกล่ะ”

“ไม่รู้ล่ะ ไม่ด้วยเล่ห์ก็ด้วยกล ไม่ด้วยมนต์ก็ด้วยตบด้วยกระทืบ มันต้องออกภายในอาทิตย์นี้ ไม่อยากเห็นหน้ามัน ฉันเกลียดมัน”

“ถ้าอยากให้มันออกเร็วๆ ก็ต้องเล่นมันแรงๆ ให้มันกระเทือนถึงระดับสูง เล่นไปถึงลุงอ้วนเลยเป็นไง”

“ลุงอ้วนไหนวะ”

“ก็ท่านเจ้าสัวไง”

ลีน่าถึงบางอ้อทันที แล้วบ่ายนั้นมีการประชุมผู้บริหาร ซึ่งไอศูรย์พาเจี๊ยบมานำเสนอไอเดียปรับปรุงธุรกิจเพื่อเพิ่มยอดจำหน่ายให้ได้มากกว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ ลีน่ากับติ๋วติ้วร่วมมือกันหมายทำให้เจี๊ยบผิดพลาดจนโดนไล่ออก แต่เจ้าสัวกลับพึงพอใจในไอเดียตลกๆนั้น ถึงกับชื่นชมว่ายอดเยี่ยม ตีโจทย์แตกที่ทำโลโก้การ์ตูนน่ารักรูปหมาแต่หัวเป็นเจ้าสัวแลบลิ้นยาว พุ่งเป้าหมายไปยังกลุ่มครอบครัวและเด็กเล็กมากขึ้น

เจี๊ยบประดักประเดิดกับคำชมนั้น เพราะความจริงเธอไม่ได้ทำ หลังประชุมเสร็จเธอจึงบอกเจ้าสัวไป แต่เจ้าสัวไม่ใส่ใจว่าใครทำ แถมยังชื่นชมเจี๊ยบตงฉิน ไอศูรย์โชคดีที่มีเลขาแบบนี้...ส่วนคนทำตัวจริงคือลีน่า เธอเจ็บใจแทบคลั่ง แอบด่าและอาฆาตมาดร้ายเจี๊ยบยิ่งขึ้นไปอีก

นอกจากจะชมกันต่อหน้าแล้วเจ้าสัวยังชมเจี๊ยบให้ทนายจ๋องฟังว่า เด็กคนนี้น่ารักนิสัยดี สงสัยพ่อแม่คงเลี้ยงมาดี

“เหมาะกับการเป็นลูกสะใภ้ใช่ไหมครับ”

“เฮ้อ...อย่างไอ้โต้งน่ะบุญมันคงไม่ถึงเขาหรอกมั้ง ถึงได้แค่ยัยแอ๊บตะแล๊ดแต๊ดแต๋อะไรนั่น ช่วยกันผลาญเงินไปวันๆ”

“พูดถึงเรื่องคุณโต้ง สงสัยอี๊จินจะเริ่มทำใจได้แล้วมั้งครับ สองสามวันนี้ไม่เห็นบ่นถึงหลานรักเลย”

ฟังทนายจ๋องแล้วเจ้าสัวนิ่งไปอย่างไม่มั่นใจ

ooooooo

อี๊จินยังห่วงโต้งทุกลมหายใจเข้าออก วันนี้เธอดั้นด้นไปเกือบถึงร้านกะต๊าก สาขาตลาดแม่ตลับ แล้วก็ได้พบหลานรักกำลังโดนนักเลงทวงหนี้เล่นงาน จึงเข้าช่วยเหลืออย่างลืมตาย ส่งผลให้นักเลงหัวแตกเลือดอาบล่าถอยไป

โต้งเล่าชีวิตของตนที่ลำบาก ทำงานหนัก อยู่อย่างอดอยาก อี๊จินสงสารหลานชายถึงกับร้องไห้น้ำตานอง ชวนโต้งกลับบ้าน หากเจ้าสัวดุด่าหรือทำร้ายลูก ตนไม่ยอมแน่ ตายเป็นตาย

หลานชายซึ้งใจในความรักของอี๊จิน แต่เขาปฏิเสธที่จะกลับไปบ้านเพราะอายแม่ พูดพลางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“อี๊บอกหนูไม่ใช่เหรอว่าแม่ของหนูอยู่บนนั้น แม่มองความสำเร็จของหนูอยู่บนนั้น หนูจะสู้ให้แม่เห็น”

อี๊จินสะเทือนใจสวมกอดโต้งร้องไห้โฮ ป๋องกับเบิ้มผ่านมาเห็นภาพนี้เข้าใจผิดว่าโต้งมีเมียแก่เลี้ยง ตั้งท่าจะถ่ายคลิปแต่ลูกชิดเด็กในตลาดโผล่มาทำเสียเรื่องจนถ่ายไม่ทัน ป๋องตบหัวลูกชิดด้วยความโมโห

“นี่แน่ะ อดได้คลิปเลย ป๋อง...เดี๋ยวแกเอาข่าวนี้ไปบอกน้องอ้นนะ ใส่ไข่เยอะๆเลยนะ เดี๋ยวฉันบอกมะลิให้”

“ได้เลย ส่วนแกไอ้ลูกชิด ไปกระจายข่าวให้ทั่วทั้งตลาดเลยว่าไอ้โต้งมีเมียแก่เลี้ยงมัน”

“คุณพระ!! ไอ้โต้งมีเมียแก่เลี้ยงมัน โอเคพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่”

“เออ เอาให้ถึงหูพวกแม่ยกว่าไอ้โต้งมีเมียแล้ว เมียแก่ด้วย พวกแม่ๆจะได้กลับมาเป็นแฟนคลับฉันเหมือนเดิม” เบิ้มกำชับกำชาแล้วสบตากับป๋องอย่างเจ้าเล่ห์พอกัน

เมื่อโต้งแยกจากอี๊จินกลับมาที่ร้านก็เจอคำถามจากอ้นทันทีว่าเมื่อสักครู่นั่งคุยกับใคร โต้งปฏิเสธเสียงหลงว่าไม่มี

“เฮ้ย ไม่ต้องมาโกหก ฉันเห็นเมียแกแอบมาส่งข้าวส่งน้ำในซอยโน่น” ป๋องแผดเสียง

โต้งนึกได้ก็เลิ่กลั่กหาเหตุผล “แม่โต้งน่ะ มาจากสามพราน มาเยี่ยม”

“แม่มาเหรอ ไหนๆ กลับไปหรือยัง อ้นยังไม่ได้หวัดดีเลย”

ป๋องจำได้ว่าโต้งเคยบอกว่าพ่อแม่ตายหมด จึงท้วงขึ้นอย่างไม่เชื่อ ทำให้โต้งต้องแต่งเรื่องเอาตัวรอดว่าเป็นแม่นมที่อยู่ข้างบ้านเคยเลี้ยงตนมา ว่าแล้วก็รีบขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพราะไม่อยากโกหกอีก

“ไงล่ะ สร้างข่าวทำร้ายคนดีๆน่ะมันบาปนะ” อ้นต่อว่าป๋อง

“ฉันไม่เชื่อหรอก แกต้องเห็นแววตาที่มันมองยายป้านั่น ผัวเมียกันแน่ๆ ไม่เชื่อถามไอ้เบิ้มสิ”

“ถามไปก็เท่านั้น ระดับสมองพอกันทั้งคู่” อ้นส่ายหัวแล้วเดินออกไป ทิ้งให้ป๋องกัดฟันกร้วมๆ เจ็บใจ

ooooooo