ไข่มุกมังกรไฟ

นักรบตามพวกอาหลางไป สวนกับลูกน้องไป๋หู่ที่ถือปืนวิ่งมา เขาสั่งให้มันวางปืนแต่มันกลับยิงใส่ นักรบหลบทันสู้กับมันซึ่งหน้า จังหวะหนึ่งพลาดแต่ได้รับความช่วยเหลือจากริมปิงเล่นงานมันสลบไป

แม้นักรบจะได้รับความช่วยเหลือรอดพ้นจากอันตรายแต่เขาก็สบตากับผู้มาใหม่อย่างไม่กินเส้นกันนัก

ฝ่ายแดนไทถูกจับมัดไพล่หลังกับต้นไม้ เขาพยายามดิ้นแต่ไม่หลุด ตัดสินใจหักข้อมือตัวเองจนเชือกคลายทันทีที่หลุดจากพันธนาการ แดนไทวิ่งตะโกนตามหาเจนเนตรไปรอบป่า

เจนเนตรถูกจับไปมัดในห้องลับห้อยไว้เหนือกองถ่านแดง ถ้าเธอดิ้นหลุดตกลงมาก็ถูกย่างสดทันที เธอพยายามดิ้นจนหลุด และกระโจนพ้นจากกองถ่าน แต่ก็ถูกรมควันด้วยยาสลบจนหมดสติในห้องลับนั่นเอง

ในห้องสอบสวนที่โรงพัก ลูกน้องไป๋หู่ที่ถูกจับมาไม่ยอมซัดทอดใคร ริมปิงพูดอย่างมีประสบการณ์ว่า

“มันคงไม่พูดให้ครอบครัวเดือดร้อน เพราะพอส่งมันเข้าคุก พวกมันก็จะจัดการเก็บกันเอง แต่ถ้ามันเอ่ยชื่อหัวหน้า ลูกเมียมันนอกคุกจะตายไปด้วย เรื่องแค่นี้เราก็เจอกันมาบ่อยๆไม่ใช่เหรอคะ ผู้กองหิน ร.ต.อ.นักรบ หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษปราบปรามยาเสพติดลุ่ม

น้ำโขงคนล่าสุด”

ฐานะที่แท้จริงทั้งของนักรบที่เป็นผู้กอง และพันตรีหญิงริมปิงที่ถูกส่งตรงมาจากทำเนียบเพื่อเร่งการปราบปรามยาเสพติดถูกเปิดเผยในที่ประชุม

ผู้การเดชพลถามว่าหมวดแดนไททำไมไม่อยู่ที่นี่ขณะเกิดเหตุ มะกล่ำแก้ตัวให้ว่า

“หมวดแดนไทกำลังปฏิบัติภารกิจลับ”

ที่แท้แดนไทวิ่งหาเจนเนตรอยู่กลางป่าพลางโทร.บอกเรย์ว่าเจนเนตรถูกลักพาตัวไป เรย์ตกใจสุดขีดถามว่า

ที่ไหน พอดีเปาซื่อเอาน้ำชาเข้ามา ได้ยินถึงกับถาดน้ำชาหลุดมือ

เหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของหมิงเต๋อที่ยืนดูอยู่ด้านบน

ด้านมะกล่ำแก้ตัวให้แดนไทแล้วก็รีบโทร.บอกเขาให้รีบกลับมา เพราะผู้การเดชพลจะเอาเรื่องถึงขั้นไล่ออกแล้ว

“โธ่เว้ย!!” แดนไทที่กำลังร้อนใจเรื่องเจนเนตร ฟังมะกล่ำแล้วสบถแทบคลั่ง

ooooooo

เมื่อแดนไทไม่รู้ว่าเจนเนตรถูกลักพาตัวไปที่ไหน เรย์ตามไปถามอาหลางที่ผับจนเกือบถูกอาหลางยิง ดีที่หม่าร้องว่า “ตำรวจครับนายเรย์” เรย์ฉวยโอกาสนั้นถีบอาหลางเซไปแล้วพุ่งออกไป

หม่าทำอุบายแล้ววิ่งตามเรย์ไป อาหลางเสียท่า พอตั้งหลักได้ก็วิ่งตามเรย์ไปแต่ไม่ทัน เมื่อกลับถึงบ้านอาหลางสั่งเซียจื่อให้ตามหาเจนเนตรให้เจอ ว่าถูกจับไปไหน และใครเป็นคนจับ พูดผยองว่า

“เอาตัวเจนเนตรมาที่นี่ กูจะได้กระทืบตรงหัวใจไอ้เรย์”

เรย์ตั้งรางวัลให้คนที่ได้เบาะแสเจนเนตรเป็นเงินสดหนึ่งล้าน หมิงเต๋อบอกเรย์เมื่อออกมาเจอกันว่า

“วิญญาณนายใหญ่จะไม่เป็นสุข”

“ผมต้องหาเจนเนตรเจอแน่ น้องจะไม่เป็นอะไร”

“ความทะนงตัวก็เป็นเหมือนหนอนเล็กๆตัวนึงที่กำลังคืบคลานในหัวใจ ถ้าไม่รีบกำจัดออกไป จากหนอนเพียงตัวเดียวจะกลายเป็นหนอนนับร้อยนับหมื่นตัว” เรย์นิ่ง สีหน้าไม่พอใจ “ไม่ใช่แค่เลื้อยคลานในหัวใจ แต่มันกำลังชอนไชในลำไส้ ในเส้นเลือด ในกระดูก จนที่สุดก็จะกลายเป็นเจ้าของร่างอันโสมม”

เรย์หันขวับอย่างไม่พอใจ แต่ไม่มีหมิงเต๋อในห้องแล้ว

ooooooo

ในห้องลับโรงแรมที่ใช้เป็นเซฟเฮาส์ของบรรดาตำรวจที่มาปราบปรามยาเสพติดจากหน่วยงานต่างๆ นักรบตำหนิลอยๆว่าลูกน้องแตกแถว แดนไทโมโหถามว่าที่นี่ใครเป็นลูกน้องแตกแถวไม่ทราบ

นักรบชี้ว่าแดนไทที่หายตัวไปโดยไม่แจ้งภารกิจตามตัวไม่ได้ แดนไทโต้ว่ามันเป็นงานลับ นักรบปรามว่าให้ความเคารพผู้บังคับบัญชาด้วย ปฏิบัติการทั้งหมดต่อจากนี้ตนคือคนคุม

“ผมให้ความเคารพนายทุกคนเสมอถึงจะเปลี่ยนใครมา เพราะผมมาฝังตัวที่นี่เพื่อขับไล่พวกค้ายา งานของผมเริ่มก่อนคนอวดอำนาจจะแห่กันมาที่นี่”

แดนไทด่ากราด ริมปิงขัดขึ้นว่า

“ไม่มีใครอวดอำนาจอะไรทั้งนั้น ทุกคนต้องทำหน้าที่ ทำงานประสานกันแล้วรายงานผลให้ฉันรู้”

ริมปิงมองแดนไทกับนักรบ สั่ง “ต่อไปนี้ฉันมีหน้าที่รายงานตรงไปที่ทำเนียบ ไม่ว่าพวกคุณทำอะไรกันไว้ จะทำอะไรต่อ ทำรายงานมาให้ฉัน...ทุกเรื่อง”

แดนไทออกจากเซฟเฮาส์ก็โทร.นัดเรย์ให้ไปเจอกันที่สตูดิโอของตน มะกล่ำเห็นอารมณ์ความขัดแย้งของพวกกันเองแล้ว พึมพำสยอง

“สมรภูมิเดือดปุดๆ รบกับพวกพ่อค้ายายัง

ไม่มันเท่ากัดกันเอง”

พอแดนไทออกมา ริมปิงก็ตามมาถามว่าเขาไปอยู่ในป่าตรงนั้นได้ยังไง แดนไทบอกว่าตามพวกส่งยาเข้าไป ริมปิงจับโกหกได้ แดนไทฉุนเฉียวสวนไปว่าตนไม่มีเวลามาเล่นเกมกับเธอ

“ฉันเสียใจเรื่องดาวเดือนน้องสาวคุณ ฉันไม่รู้เรื่องเลยตอนฝึกอยู่เมืองนอก ทำไมคุณไม่อีเมลบอก

ฉันบ้าง อย่างน้อยฉันจะได้มางานศพ” ริมปิงเอ่ยถึงความหลัง ถามว่า “เรายังเป็นเพื่อนกันใช่ไหมแดนไท”

“ปกติผมไม่ค่อยเป็นเพื่อนกับอดีตแฟน ไม่อยากให้ผู้หญิงมีความหวังว่าถ่านไฟเก่ามันจะติดได้”

“เมื่อไหร่จะเลิกหลงตัวเอง นี่ถ้าฉันไม่รู้จักคุณมาก่อนฉันคงหมั่นไส้คุณเหมือนหมวดนักรบไปแล้ว” แดนไทประชดว่าตามสบาย  ตนทำงาน ไม่ได้สนใจว่าใครคิดยังไงกับตน “สำหรับฉัน มิตรที่กลายเป็นศัตรู คือคนที่น่ากลัวที่สุด”

“ไม่ต้องกลัวหรอกริมปิง ผมจะไม่เป็นศัตรูกับใคร นอกจากพ่อค้ายา”

แดนไทออกไป ริมปิงยิ้มอย่างคนรู้กัน แต่นักรบที่ยืนดูยืนฟังอยู่ครุ่นคิดความสัมพันธ์ของทั้งสอง

ooooooo