ไข่มุกมังกรไฟ

การถูกลอบฆ่าของอลันเป็นข่าวครึกโครมแต่ไม่มีรายงานจากหมวดแดนไทเข้าไป ทำให้ผู้การเดชพลต้องเดินทางมาพบหมวดแดนไทที่มาฝังตัวอยู่ที่นี่

แดนไทบอกว่ากำลังสืบพี่น้องเจ้าของไร่ชา เรย์กับเจนเนตรอยู่ ผู้การถามว่าประวัติเป็นยังไง

“ยังไม่มีหลักฐานเชื่อมโยงกับเรื่องผิดกฎหมาย มีแต่ปมขัดแย้งเรื่องธุรกิจไร่ชากับไร่อาหลาง เรย์พี่ชายทำงานดูแลทุกอย่าง เจนเนตรน้องสาวเพิ่งเข้ามาช่วยแต่ก็ไม่รู้อะไรมาก ผมกำลังตามจากพี่น้องคู่นี้”

ผู้การเดชพลถามว่าเห็นเขาสนิทกับพี่น้องไร่ชามาก แดนไทรับว่าสนิทมากแต่ตนก็ไม่เคยลืมว่าตนมาที่นี่ทำไม สบตาผู้การพูดอย่างแน่วแน่ว่า

“ไม่ว่าใครหน้าไหนถ้าเกี่ยวข้องกับยาเสพติด ต่อให้เป็นผู้หญิงผมก็ไม่เอาไว้” ผู้การชมว่าดี อย่าลืมคำพูดตอนที่เขาขอมาฝังตัวที่นี่ “ครับ...เราจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต”

ผู้การเดชพลมองหมวดแดนไทอย่างพอใจ

เจนเนตรไม่ยอมพูดกับเรย์ ไปหาแดนไท แดนไทหยอกล้อจนอารมณ์ดีขึ้นแล้วพาไปที่ร้านอาหารบ้านดิน ที่ร้านมีมุมให้แขกลองปั้นดิน เจนเนตรทุบดินระบายอารมณ์ แดนไททำบ้างจนต่างคนต่างหอบจึงหยุดมองหน้ากัน หัวเราะออกมา แดนไทถามว่าดื้อกับเรย์ทำไม ไม่มีพี่คนไหนไม่รักน้องหรอก

ooooooo

เรย์ชิงเรียกประชุมลับพ่อค้ายา 5 คน บอกพวกเขา ด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“ผมอยากให้ทุกคนมั่นใจว่า ถ้าทำการค้ากับเรา อาณาจักรไข่มุกมังกร ทุกคนจะได้เส้นทางที่ดี และการคุ้มครองที่ไม่มีใครมารบกวน ทั้งตำรวจ ทั้งพวกเดียวกันเอง”

ข่าวนี้รู้ถึงอาหลาง รีบไปบอกไป๋หู่ ไป๋หูบอกว่าเรย์คิดจะหาพวกสนับสนุน อาหลางกระเหี้ยนกระหือรือให้จัดการเรย์เสีย

“คนโง่ที่สุดยังไม่คิดแบบแกเลย อาหลาง มีคนตายอีกศพคิดว่าตำรวจจะตามรอยไม่ได้เหรอ มีสติหน่อย รอจนถึงวันประชุม ถ้าไม่เป็นอย่างที่เราวางแผน ก็จัดการล้างตระกูลมันได้”

ในที่ประชุมลับที่เหลือแต่เรย์คนเดียวแล้ว เกาซินเดินเข้าไปบอกเรย์ว่า

“เจิ้นหลง ประชุมใหญ่ครั้งหน้า แกต้องอยู่ในฐานะหัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกร นี่คือโอกาสที่แกจะประกาศตัวกับทุกคน โอกาสที่แกจะได้ก้าวไปมีอำนาจเหนือไป๋หู่”

เรย์บอกว่ายังไม่มีการแต่งตั้ง ยังไม่ได้เปิดพินัยกรรมของอลัน จึงไม่รู้ว่าเขาเขียนอะไรไว้บ้าง เกาซินบอกว่ามันจะเขียนอะไรไม่สำคัญ ถ้าไม่มีเจนเนตรสักคน ย้ำว่า ตนเคยบอกว่าเขาต้องกำจัดเจนเนตรแต่เขาใจอ่อนด่าว่า แกมันขี้ขลาด เรย์อ้างว่าเจนเนตรไม่มีวันยอมเป็นหัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกร เธอเกลียดการค้ายา

เกาซินบอกว่า ทางที่ดีที่สุดเขาต้องฆ่าเจนเนตรเสีย เรย์บอกว่าตนไม่มีวันฆ่าผู้หญิงเพื่อเป็นใหญ่ เกาซินชี้หน้าเรย์ว่า อย่าให้รู้ว่าเขาพยายามยื้อชีวิตเจนเนตรไว้เพราะรัก ชี้ว่า

“ความรักทำให้แกยิ่งใหญ่ไม่ได้ ล้างคราบเลือดกับน้ำตาครอบครัวเราไม่ได้ หัวใจเด็ดขาดไร้รักเท่านั้นเจิ้นหลง ที่จะพาแกทะยานขึ้นไปผงาดเหนือทุกคน”

ooooooo

หมิงเต๋อเรียกเรย์ไปปรามว่าเขาไม่มีสิทธิ์เรียกหัวหน้ากลุ่มอื่นไปประชุม จนกว่าจะมีการประกาศว่าใครคือทายาทของนายใหญ่ เรย์โต้ว่าตนต้องทำไม่อย่างนั้นไป๋หู่จะมีอำนาจต่อรองเหนือเรา

หมิงเต๋อถามเสียงแข็งว่าเขาคิดจะทำอะไรตามใจชอบไม่ฟังตนตั้งแต่เมื่อไหร่

“ผมก็ทำงานของผม ไม่ต้องฟังใครมานานแล้ว”

พอดีแดนไทพาเจนเนตรมาส่ง เธอแนะนำทั้งสองให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการว่าเจ็กหมิงเต๋อเป็นที่ปรึกษาของพ่อ ดูแลตนมาตั้งแต่เด็กๆ และแดนไทเป็นเพื่อนตน

หมิงเต๋อให้พาเพื่อนไปด้านในก่อน แดนไทบอกว่าไม่เป็นไรตนแค่มาส่งเจนเนตรเท่านั้น พอแดนไทลาไป เจนเนตรก็ขอตัวกับหมิงเต๋อโดยไม่แม้แต่จะหางตาไปทางเรย์ที่มองเธอเต็มตา

เรย์ตามไปเรียกเจนเนตรขอให้พูดกับตนสักคำ เธอเข้าห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าปัง หมิงเต๋อตามมาแอบดูก่อนหลบไป

แดนไทถูกผู้การมาติดตามตรวจสอบงาน เขาถามมะกล่ำถึงการหาข่าวในงานศพอลัน มะกล่ำบอกว่าไม่คืบทุกคนก็ค้าขายกันตามปกติ

“มันไม่ปกติหรอก มีศพแรกก็ต้องมีศพต่อไป” แดนไทบอกว่าตนจะเข้าไปในไร่ชา มะกล่ำแซวว่าก็เห็นไปทุกวัน แดนไทพูดขรึมว่า “ไม่ใช่ไปเล่นตลกไปวันๆ เข้าไปสืบ เข้าไปให้ใกล้ให้ลึกที่สุด ไร่ชาไม่ได้มีแค่เจนเนตรกับเรย์ ยังมีคนสำคัญอีกคน หมิงเต๋อ”

ooooooo

หลังการตายของอลัน หมิงเต๋อคิดถึงอดีตเมื่อ 10 ปีก่อน เวลานั้นเขายังหนุ่มไปกู้เงินมารักษาแม่ป่วยและพ่อใกล้ตาย แต่ไม่สามารถส่งคืนได้ นักเลงทวงหนี้สองคนตามทวง เมื่อไม่ได้ก็รุมกันทำร้ายหมิงเต๋ออย่างโหดเหี้ยม ฟันหมิงเต๋อที่ตาซ้ายเลือดอาบหน้า อลันมาเจอถามพวกมันว่า “ฆ่ามันตาย มันจะเอาชีวิตที่ไหนทำงานหาเงินใช้แก”

นักเลงไม่พอใจหันมาเล่นงานอลันฟันเขาที่ไหล่ ถูกอลันยิงคนละนัดตายทั้งคู่ จากนั้นเขาจะพาหมิงเต๋อไปโรงพยาบาล หมิงเต๋อก้มกราบแทบเท้าอลันน้ำตาอาบหน้าด้วยความตื้นตัน คิดถึงอดีตแล้วเขาปฏิญาณว่า

“ชีวิตหมิงเต๋อเป็นของนายใหญ่ นายใหญ่ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลทุกอย่างของนายใหญ่เพื่อคนที่เหมาะสมที่สุด”

เมื่อเดินเข้าบ้านผ่านห้องทำงานของอลัน เห็นประตูตู้เซฟเปิดอยู่และเรย์กำลังมองไข่มุกสีเลือดในมือ

“นายใหญ่ไม่เคยบอกรหัสเซฟกับใคร” หมิงเต๋อเอ่ยจากข้างหลังเรย์ เขาตกใจแต่ตอบโต้อย่างเป็นต่อ

“บางเรื่อง พ่อก็ไม่ได้บอกกับคนนอกครอบครัว”

หมิงเต๋อปรามว่าดูเขาจะมั่นใจตัวเองขึ้นทุกทีหลังงานศพนายใหญ่ เรย์เก็บไข่มุก เผชิญหน้ากับหมิงเต๋อ พูดอย่างไม่เกรงว่า

“ผมไม่ใช่หนูที่ถูกแมวจ้องอยู่ตลอดเวลา พ่อบอกว่าผมคือมังกร และถ้าผมสู้ ผมก็จะสู้แบบมังกร”

ooooooo

เมื่อตั้งเป้าหมายแล้ว วันนี้แดนไทรับเจนเนตรไปที่ร้านอาหารบ้านดิน แดนไทสังเกตเห็นมีชายชุดดำสองคนมองเธอ ท่าทางไม่ดีจึงชวนกลับแต่ทั้งสองถูกชายชุดดำขับรถปาดหน้ามอเตอร์ไซค์แล้วจับขึ้นรถตู้ไป

“งานเรียบร้อยครับ” หนึ่งในชายชุดดำรายงานทางมือถือเปาซื่อไม่สบายใจที่หลังเสียนายใหญ่ เจนเนตรกับเรย์ควรจะระวังตัว แต่ต่างคนก็มักออกจากบ้าน

“ยอดคนสุขทุกข์กระทบไม่กระเทือน อิ่มได้ยามอด สดชื่นยามโซ แม้ถูกปิดกั้นก็จะดั้นด้นไปจนได้”

“คะ คุณหมิงเต๋อว่าอะไรนะคะ เปาซื่อคิดไม่ทัน” เปาซื่อถามงงๆ แล้ววันนี้พวกไป๋หู่ก็เรียกประชุมพ่อค้ายา 5 คน

ที่ห้องประชุมลับ มีครัวร้านอาหารทำอาหารรับรองพิเศษ ไป๋หู่พูดในที่ประชุมว่า “ปีนี้เศรษฐกิจแย่ เผาจริง มีอะไรก็ต้องช่วยๆกัน เรื่องที่นัดทุกคนมาวันนี้ก็อย่างที่รู้ๆกัน ตอนนี้เรื่องเส้นทาง เรื่องลูกค้า มันสับสน บางกลุ่มทำตัวมีความสำคัญ แต่สุดท้ายก็เหลือแต่เถ้ากระดูก”

ที่ประชุมเงียบกริบ รู้กันว่าไป๋หู่หมายถึงอลัน ไป๋หู่เกริ่นแล้วเสนอว่า

“เพื่อการทำมาหากินของพวกเราทั้งหมด ฉันเห็นว่าเราควรมีคนที่มีทั้งบารมี อำนาจและเงิน มาช่วยจัดสรรทุกอย่างให้เป็นระเบียบ”

“ดูแล้ว ผมว่าทุกคนก็เห็นด้วย ไม่มีข้อแม้ งั้นผมสรุปเลยว่า ต่อไปนี้หัวหน้าใหญ่ของพวกเราคือ...”

ประตูห้องเปิดออกทันที ทุกคนตกใจ ทันใดนั้น เรย์ก้าวเข้ามาอย่างผ่าเผย ประกาศว่า

“ผมขอเสนอตัวดูแลทุกอย่างในฐานะหัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกร”

อาหลางตบโต๊ะปัง! แต่ไป๋หู่ยังยิ้มใจเย็น

ที่ห้องครัวหลังร้านอาหาร พ่อครัวทำอาหารเสร็จ นักรบพนักงานเสิร์ฟก็ยกถาดอาหารออกไปทางหลังร้านเพื่อไปยังห้องประชุมลับ แต่ที่หน้าประตูตึก หม่ากับเฉินยืนอยู่อย่างระแวดระวัง

เรย์ประกาศในที่ประชุมว่าตนคือหัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกร มีคนแย้งว่าทายาทอลันคือเจนเนตรไม่ใช่หรือ เรย์บอกว่าเจนเนตรไม่เคยเกี่ยวข้องกับงานของเรา อาหลางทนไม่ได้ตวาดให้เรย์หุบปากเพราะทุกคนเห็นด้วยให้ป๊าตนเป็นผู้นำ ถามที่ประชุมว่าใครเห็นด้วยว่าพวกไข่มุกมังกรจะเป็นผู้นำได้ยกมือขึ้น ทุกคนมองหน้ากันลังเล อาหลางยิ้มเยาะ

“ทำไมมาคนเดียวล่ะเรย์” ไป๋หู่ขัดขึ้น “หมิงเต๋อ ที่ปรึกษาคนสำคัญของพ่อเธอทำไมไม่มาด้วย ฉันอยากฟังความเห็นเขา”

“ไม่จำเป็น มีหัวหน้าอยู่ตรงนี้คนเดียวก็พอแล้ว” เรย์ไม่สะทกสะท้าน “อาณาจักรไข่มุกมังกรจะไม่แยกเส้นทาง ไม่แบ่งลูกค้าให้ใคร นอกจากคนที่ต้องการทำการค้ากับเราอย่างเปิดเผย เราก็ยินดีสนับสนุนทุกอย่าง แต่สำหรับคนที่ล้ำเส้นเราจะไม่เก็บไว้ ผมจะฆ่ามันให้หมดทั้งโคตรด้วยมือผมเอง”

พ่อค้าที่มาประชุมอึดอัดเมื่อผู้ยิ่งใหญ่สองฝ่ายประกาศสงครามกัน เรย์รวบรัดก่อนออกไปว่า

“ผมมีเวลาให้ทุกคนคิดไตร่ตรองว่าจะเลือกทำงานกับใคร”

“อย่าให้ฉันเห็นหน้ามันอีก” ไป๋หู่สั่งงานอาหลางให้ได้ยินทั่วกัน อาหลางแสยะยิ้ม อึดใจเดียวลูกน้องอาหลางที่เฝ้าอยู่ข้างนอกก็บอกกันว่านายสั่งให้เก็บไอ้เรย์

แต่เกาซินวางแผนไว้รอบคอบแล้ว ทันทีที่เรย์ประกาศสงครามกับพวกไป๋หู่แล้วเดินออกมา เกาซินก็ปรากฏตัว

นำทางเรย์ไป นักรบที่ถือถาดอาหารมาเห็นหลังเกาซินไวๆ ก็ทิ้งถาดวิ่งตามแต่ไม่ทัน เห็นแต่พวกอาหลางวิ่งตามมา นักรบจึงวิ่งตามพวกอาหลางไป

อาหลางหัวเสียเมื่อตามเก็บเรย์ไม่ทัน คำรามแค้น

“ไอ้เรย์มันหายไปไหนวะ ใครช่วยมันหนี สั่งคนของเราตามมัน ตามให้เจอ”

ooooooo