หงส์เหนือมังกร

หลังตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดอย่างละเอียดอีกครั้ง ปราบฟันธงว่าชายในชุดบริกรคือคนร้ายที่ฆ่าตี๋ซุ้ง ธานินทร์กลับเห็นว่าหลักฐานแค่นี้ยังไม่เพียงพอเราไม่มีภาพตอนมันยิง ยิ่งได้ผลตรวจจากนิติเวชว่าตี๋ซุ้งตายเพราะโดนระเบิดไม่ใช่โดนกระสุน เขายิ่งไม่ปักใจเชื่อ ปราบทักท้วง

“แต่คนที่ยิงกับคนที่วางระเบิด ก็อาจจะเป็นคนเดียวกันก็ได้”

“หรืออาจจะไม่เกี่ยวอะไรกันเลยก็ได้ คนที่คุณคิดว่าเป็นคนร้ายอาจจะเป็นคนบริสุทธิ์ก็ได้ไม่ใช่เหรอ” ธานินทร์ดึงผลตรวจจากนิติเวชไปจากมือปราบ แล้วเดินออกไป ปราบมองตามรู้สึกกังขาเจ้านายยิ่งนัก อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกัน จางเหาในคราบพนักงานส่งของแอบฟังอยู่ ถึงกับอึ้งที่รู้ว่าตี๋ซุ้งตายเพราะโดนระเบิด...

ตั้งแต่เปิดพินัยกรรมของพ่อ หลิวเข้าหน้าน้องชายไม่ติด ไม่ว่าเธอจะพูดหรือจะทำอะไรขวางหูขวางตาเขาไปหมด ถึงขนาดตะคอกใส่หน้าว่าเกลียดเธอเกลียดพ่อ เกลียดทุกคน เธอกลุ้มใจมาก ปรึกษากับเต็งล้อควรจะทำอย่างไรดี เขาแนะให้ทำสิ่งที่สำคัญก่อน เพราะเรือจะขาดหางเสือได้ไม่นาน

“แพ้เป็นถ่าน ผ่านเป็นเพชร ความกลัวไม่ได้แก้ปัญหา ถึงเวลาคุณหนูต้องเผชิญหน้ากับความจริง พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณหนูเป็นเพชรแล้ว”

“อั๊วขอเวลาคิดหน่อยนะแปะ” หลิวพูดจบเดินหน้าเครียดไปที่ห้องทำงานของพ่อ ปิดประตูห้องทรุดตัวลงหน้ากระดานหมากรุกตรงข้ามกับที่พ่อเคยนั่ง เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งสอดอยู่ใต้กระดานหมากรุก หยิบขึ้นมาดู เป็นจดหมายที่พ่อเขียนถึงเธอ มีใจความว่าหากเธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้ก็แสดงว่าเขาได้ตายไปแล้ว

“ป๊าอยากให้หลิวเข้มแข็งอย่างที่ควรจะเป็น ป๊าพยายามทำทุกอย่างเพื่อหลิว แม้กระทั่งการเลิกเป็น มาเฟีย แต่ก็สายเกินไป จากนี้หลิวต้องก้าวเดินไปข้างหน้าวางแผนจัดการทุกอย่างอย่างสุดความสามารถ หมากรุกกระดานนี้ยังพร้อมจะสอนให้หลิวรู้จักวางแผนเสมอป๊าเชื่อว่าหลิวทำได้”

ทางด้านเต็งล้อนั่งรอคำตอบของหลิวอยู่ที่ห้องโถง เหมยเดินเข้ามาพูดว่าเราต่างก็รู้ว่าทำไมเฮียซุ้งถึงเลือกให้หลิวขึ้นรับตำแหน่งนี้ แทนที่จะเป็นตี๋เล็ก เต็งล้อพูดขึ้นลอยๆ มังกรย่อมยกตำแหน่งให้ลูกมังกร เหมยยอมไม่ได้ หลิวเป็นผู้หญิงจะให้ไปฟาดฟันกับพวกมาเฟียได้อย่างไร หลิวเดินถือจดหมายมาทันได้ยินพอดีรีบหลบมุมแอบฟัง เต็งล้อแกล้งถามเหมยหรือจะให้ตี๋เล็กขึ้นแทน

“อั๊วจะไม่ยอมให้ลูกคนไหนของอั๊วต้องเป็นไปเหมือนอาเฮีย อั๊วอยากให้ยกเลิกสมาคมธรรมกุลซะ”

หลิวก้าวออกมาคัดค้านแม่ทันที โดยให้เหตุผลว่าถ้าเรายกเลิก สิ่งที่พ่อทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า เหมยแปลกใจเกิดอะไรขึ้นกับลูก ไหนเมื่อก่อนลูกอยากให้พ่อวางมือแล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจ หลิวอึกอักไม่รู้จะตอบแม่อย่างไร ใจหนึ่งก็เกลียดมาเฟีย แต่อีกใจหนึ่งอยากทำเพื่อพ่อเพื่อตระกูลธรรมกุล เต็งล้อมองออกว่าเธอยังตัดสินใจไม่ได้ ก็เลยจะให้เวลาเธอคิดอีกคืนหนึ่งแล้วค่อยให้คำตอบ แต่ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร

“อั๊วอยากให้คุณหนูรู้ไว้ว่าการขึ้นครองตำแหน่งก็เหมือนขึ้นหลังเสือ เมื่อขึ้นแล้วจะลงอีกไม่ได้”

ooooooo

เมื่อได้คิดทบทวนอยู่หลายตลบ ในที่สุดหลิวตัดสินใจจะรับตำแหน่งหัวหน้าสมาคมธรรมกุลตามที่ตี๋ซุ้งทำพินัยกรรมมอบหมายให้ เธอหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดผมตัวเองสั้นกุด ทิ้งหลิวคนเดิมเปลี่ยนเป็นหลิวคนใหม่ แล้วเดินลงมาหาเต็งล้อ ฮัวกับพวกสมุนที่ยืนรออยู่ ทุกคนต่างตะลึงกับลุคใหม่โฉบเฉี่ยวของเธอ

“แปะ อั๊วพร้อมแล้ว” พูดจบหลิวเดินนำเต็งล้อไปขึ้นรถ...

การเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าสมาคมธรรมกุลของหลิวทำให้บรรดาอาเจ็กอาแปะทั้งหลายในสมาคมไม่ชอบใจนัก เพราะเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงแถมอายุยังน้อย อ้างผิดธรรมเนียมปฏิบัติ ตั้งแต่ก่อตั้งสมาคมมาไม่เคยมีผู้หญิงเป็นหัวหน้า เธอประชดประชัน ธรรมเนียมที่ว่าผู้หญิงต้องอยู่ภายใต้อาณัติของผู้ชายใช่ไหม

“ถ้าจะเข้าใจอย่างนั้นก็ไม่ผิดหรอกอาหลิว”

หัวหน้าคนใหม่มองสบตากรรมการซึ่งเป็นผู้ชายทั้งหมด ก่อนจะบอกให้เต็งล้อจดชื่อคนที่คัดค้านการเข้ารับตำแหน่งของเธอ แล้วตัดออกจากสมาคมไปเลย ยิ่งทำให้บรรดากรรมการไม่พอใจ โวยวายว่าเฮียซุ้งยังไม่กล้าทำกับพวกตนอย่างนี้ แล้วนี่เธอเป็นใครถึงได้บังอาจ หลิวไม่สนใจ หันไปพูดกับเต็งล้อ

“ถ้าอย่างนั้นแปะช่วยดูให้หน่อยว่ามีใครที่มีเงินฝากไว้กับสมาคมก็ให้คืนเงินไป ส่วนเรื่องดอกเบี้ยและผลประโยชน์ต่างๆก็ให้งดทันที รวมถึงคนที่ทำมาหากินในพื้นที่ของสมาคมก็ให้ย้ายออกไปภายในอาทิตย์นี้ ในเมื่อไม่เคารพอั๊วก็เท่ากับไม่เคารพอาป๊า...มีใครมีปัญหาอีกไหม” เจอไม้แข็งของหลิวเข้าไป ทั้งอาเจ็ก อาแปะต่างหุบปากไม่กล้าหืออีก เต็งล้อมองเจ้านายคนใหม่ด้วยความพอใจ...

เปิดตัวกับเหล่ากรรมการเสร็จ หลิวเดินมาขึ้นรถพร้อมกับเต็งล้อ หันมองไปที่ตึกของสมาคม รู้สึกผิดที่กร้าวใส่บรรดาอาเจ็กที่ตัวเองให้ความเคารพ เต็งล้อเหมือนจะอ่านใจเธอออกพูดขึ้นอย่างเป็นกำลังใจให้

“วันนี้นายน้อยสอบผ่าน ถ้านายท่านรู้คงภูมิใจมาก”

“แปะเต็ง แปะคิดว่าใครเป็นคนฆ่าป๊า”

เต็งล้อฟันธงว่าเป็นลูกบุญธรรมของตี๋ซาที่ชื่อจางเหา หลิวไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ็กซามีลูกบุญธรรม เขาเล่าว่ามีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

ooooooo

ในเวลาไล่เลี่ยกัน คุงใช้นัดให้จางเหามาเจอกันที่ตึกร้างแห่งหนึ่ง นำเงินจากเฮียไฮ้มาให้เป็นค่าตอบแทนที่เขากำจัดตี๋ซุ้งให้ เขาปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นคนฆ่า ระเบิดที่อยู่ในห้องตี๋ซุ้งไม่ใช่ฝีมือเขา คุงใช้ถึงกับอึ้ง ถ้าไม่ใช่เขาแล้วเป็นใคร จางเหาเองไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่ว่ามันคนนั้นจะเป็นใคร เขาต้องรู้ให้ได้แล้วขอให้คุงใช้ช่วย

จากนั้นไม่นาน จางเหาในคราบตำรวจนอกเครื่องแบบ ลอบขึ้นไปที่ชั้นบนสุดของโรงแรมเพิร์ลพาเลซซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุ ห้องที่เกิดการระเบิดมีเทปสีเหลืองของตำรวจกั้นเอาไว้ไม่ให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องล่วงล้ำเข้ามา จางเหามุดเทปเข้าไปในห้อง สำรวจไปรอบๆเพื่อหาต้นตอของระเบิด

พลันมีเสียงของร่วงลงพื้น เขาชักปืนเล็งไปยังต้นเสียง พนักงานโรงแรมกับผู้จัดการเห็นปืนก็ตกใจ อ้าปากจะร้อง จางเหารีบบอกว่าเป็นตำรวจ ทั้งคู่พยักหน้ารับรู้ เชิญเขาตามสบายก่อนจะก้มลงเก็บของที่ทำหล่น แล้วพากันออกไป จางเหาเก็บปืน หันไปสำรวจสถานที่เกิดเหตุอีกครั้งอย่างตั้งอกตั้งใจ เจอเศษระเบิดเป็นผงสีขาวๆตกที่พื้น รวมทั้งสะเก็ดระเบิดรีบเก็บใส่ถุง

ครู่ต่อมาผู้จัดการกับพนักงานคู่นั้นลงมาถึงล็อบบี้ ปราบเข้ามาแนะนำตัวว่าเป็นตำรวจ แล้วโชว์บัตรตำรวจให้ดู พร้อมกับแจ้งว่าจะมาตรวจที่เกิดเหตุอีกครั้ง ผู้จัดการเชิญเขาขึ้นไปได้เลย เพื่อนของเขารออยู่ข้างบนแล้ว ปราบเอะใจ ไม่ได้สั่งให้ใครมาด้วยสักหน่อย วิ่งปรู๊ดไปที่ลิฟต์ เพื่อป้องกันไม่ให้ชายปริศนารู้ตัว เขาจึงกดลิฟต์ไปยังชั้นก่อนหน้าชั้นเกิดเหตุสองชั้น แล้วเดินขึ้นบันไดหนีไฟต่อ...

ครั้นมาถึงชั้นเป้าหมายปราบย่องเงียบไปที่ห้องเกิดเหตุ ยังไม่ทันจะเปิดประตูเข้าไปโทรศัพท์เจ้ากรรมดันมีสายเรียกเข้า เขารีบกดปิดแทบไม่ทัน จางเหาได้ยินเสียงโทรศัพท์รู้ทันทีว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญรีบหลบออกมา แต่ดันหนีไปเจอทางตัน มองไปรอบๆเห็นถังน้ำกับอุปกรณ์ทำความสะอาด คิดแผนหนีเอาตัวรอดขึ้นมาได้

ปราบได้ยินเสียงฝีเท้าคนรีบไล่ตามกำลังจะเลี้ยวหัวมุมมีเสียงดังโครมครามดังขึ้น รีบวิ่งไปยังต้นเสียง เจอจางเหากองอยู่กับพื้นพร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาด นายตำรวจหนุ่มชักปืนใส่ ร้องถามว่าเป็นใคร

“ผมมาทำความสะอาดครับ” จางเหามองไปทางบันไดหนีไฟแล้วแกล้งบ่น “อะไรของมันวะ”

“มีอะไร”

จางเหาแต่งเรื่องว่าเมื่อครู่นี้มีใครก็ไม่รู้วิ่งมาชน แล้ววิ่งหนีลงบันไดหนีไฟไป ปราบหลงเชื่อวิ่งตาม ส่วนจางเหาเดินแยกไปอีกทางหนึ่ง ไม่นานนัก ปราบลงมาถึงล็อบบี้แต่ไม่เจอใครน่าสงสัย ระหว่างนั้นลูกน้องของเขาโทร.มาแจ้งข่าวว่า สมาคมธรรมกุลได้หัวหน้าคนใหม่แล้ว...

ในเวลาต่อมา ปราบมาดักรอหลิวอยู่หน้าประตูรั้วบ้านธรรมกุล เพื่อทวงถามที่เธอเคยบอกเขาว่าวันใดที่มีอำนาจ เธอจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเพื่อความถูกต้อง ตอนนี้เธอได้โอกาสนั้นแล้ว หลิวไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรถ้าถูกต้องแต่ไม่ยุติธรรม ถ้าเขาจะมาเพื่อพูดแค่นี้เธอคงต้องขอตัวก่อน แล้วขยับจะกลับขึ้นรถ

“คุณเองก็ไม่ต่างอะไรจากพ่อของคุณ”

“คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงพ่อฉัน...ตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากได้ยินจากคุณมากที่สุดก็คือ คุณกำลังตามล่าคนที่ฆ่าพ่อฉัน และบอกฉันว่าคุณจะจับมันให้ได้เพราะถ้าคุณทำไม่ได้ ฉันจะทำเอง” หลิวมองปราบด้วยสายตากร้าวก่อนจะก้าวขึ้นรถ เขาตระหนักในทันทีว่าเธอไม่ใช่หลิวคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แทนที่จะเข้าบ้าน หลิวกลับสั่งให้คนขับรถพาไปที่บ้านตี๋ซา

ooooooo