เดือนประดับดาว
ตอนที่ 7
วันต่อมา เพื่อนมาเรียนการแสดงกับครูอิ๋ว
ทวิตตี้เห็นพัฒนาการที่ดีขึ้นก็รีบโทร.รายงานราณีกับญาณี ว่าแพงกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว และดูท่าจะเก่งขึ้นกว่าเดิม ทางผู้ใหญ่จึงมอบบทนำในละครฟอร์มยักษ์ให้ ทวิตตี้ดีใจมาก
พอแพงเรียนเสร็จ ทวิตตี้ก็รีบบอกข่าวดีกับแพงว่า เธอจะได้เล่นเป็นนางเอกเรื่องเดือนประดับดาว เพื่อนรับคำนิ่งๆ ทวิตตี้แปลกใจรวบไหล่เพื่อนให้หันมา
“นี่อุบัติเหตุมันรุนแรงจนถึงขั้นทำให้จำนิยายพ่อตัวเองเรื่องที่อยากเล่นที่สุดไม่ได้เหรอ”
เพื่อนรีบกลบเกลื่อน “จำได้สิคะ แพงแค่ดีใจจนเบลอๆน่ะค่ะ เจ๊ต้องช่วยดันแพงอีกนะ”
“ดันอยู่แล้ว ขอแค่ลูกสาวตั้งใจเล่นรักนี้มีตบให้เลิศแล้วกัน อย่าหลุดระนาวเหมือนเมื่ออาทิตย์ก่อนก็พอ”
เพื่อนเดินออกมากับทวิตตี้ วรัชช์กำลังให้สัมภาษณ์นักข่าวถึงกระแสคู่จิ้นที่จะได้เล่นเรื่องเดือนประดับดาวคู่กันอีก พอเห็นแพงก็ดึงเธอมาร่วมสัมภาษณ์ เขาฉวยโอกาสโอบเอวเธอให้นักข่าวถ่ายรูป แฟนคลับส่งเสียงชื่นชม เพื่อนมองไปเห็นกันลองยืนมองอยู่มุมหนึ่ง แต่เขาพยักหน้าให้เธอทำงานต่อไป เพื่อนจึงส่งยิ้มให้ วรัชช์เห็นไม่สบอารมณ์แกล้งโอบเธอแน่นขึ้น
เพื่อนนั่งรถกลับกับกันลอง เขาถามเธอว่ายังหาแหวนไม่เจอหรือ เพื่อนบอกว่าเจอแล้วแต่แหวนบิ่น ตั้งใจจะเอาไปให้ร้านซ่อม กันลองจึงบอกให้เก็บไว้เฉยๆ มันบิ่นไปแล้วก็เป็นลางไม่ดี แล้วถามวันนี้เธออยากทานอะไร เพื่อนขอกินชาบูแบบบุฟเฟ่ต์เพราะหิวมาก ชายหนุ่มแปลกใจ แต่ไหนแต่ไรมาแพงจะกลัวอ้วน พยายามออกกำลังลดความอ้วน มีอะไรที่กินแล้วอ้วนก็จะโบ้ยให้เขากินแทน... กันลองคิดเพลินจนลืมออกรถ เพื่อนเตือนว่าไฟเขียวแล้ว คิดอะไรอยู่
“นึกอะไรเพลินๆหน่อยน่ะ พะแพง เราเปลี่ยนไปกินพิซซ่าแทนได้ไหมคะ”
เพื่อนรับคำทันทีแถมบอกว่าขอสองถาด กันลองยิ่งคลางแคลงใจจนพูดไม่ออก...
ด้านวรัชช์เชิญเฟยหลันมาทานอาหารร่วมกับจิตจีรังและนนท์ จิตจีรังไม่พอใจว่าเป็นใครมาจากไหน วรัชช์บอกเป็นแขกวีไอพีที่มาพักโรงแรม เฟยหลันยิ้มกวนๆ บอกตนดูละครเธอทุกเรื่อง จิตจีรังยิ้มยืดทำนองที่แท้ก็แฟนคลับ
“คุณจีแสดงได้ดีมากเลยนะคะ ดีจนน่าตบเลยค่ะ...รู้ไหมว่าติ่งทีป๊อปที่ออส ส่วนใหญ่นะประกาศเลยว่า ถ้าคุณจีไปเหยียบแผ่นดินออสเมื่อไหร่ จะโยนให้จิงโจ้เหยียบจมดินเลย คุณจีดังระเบิดเลยนะคะ”
จิตจีรังหุบยิ้มโกรธปากสั่น วรัชช์หัวเราะเย้าว่า เธอโกอินเตอร์ไม่ได้เสียแล้ว...ในขณะที่เพื่อนกลับถึงบ้าน อ่านไดอารี่ของแพง ช่วงที่แพงเขียนถึงพ่อ ว่าพ่อเคยบอกว่าพ่อเขียนเรื่องเดือนประดับดาว โดยกลั่นจากความรู้สึกในใจ แพงอยากเล่นเรื่องของพ่อ ขอให้พ่อเอาใจช่วยให้แพงได้แสดงเป็นเดือนละไมและดาวละออ...เพื่อนหน้าเศร้าลงพึมพำว่า
“สำหรับพ่อแล้ว หนูคงมีชีวิตอยู่แค่ในนิยายเท่านั้นสินะ...แพง แพงต้องฟื้นขึ้นมาเล่นบทนางเอกเรื่องนี้ให้ได้นะ ระหว่างนี้ไอจะทำทุกทางไม่ให้ใครมาแย่งบทของแพงไป ไอเองก็ขอสัญญาเหมือนกันว่าแพงจะต้องได้เป็นทั้งดาวละไมและเดือนละออ”
เพื่อนนอนไม่หลับลุกขึ้นซ้อมท่าตบลูกบอลและออกเสียงย้ากๆ รื่นจิตโผล่มาดูคิดว่าแพงเป็นอะไร เพื่อนจึงบอกเรื่องนิยายของพ่อได้ทำเป็นละคร รื่นจิตพยักหน้าเศร้าๆ เพื่อนถามไม่ดีใจหรือ เธอยิ้มนิดๆบอกว่าดีใจเพราะนิยายเรื่องนี้แก้วขวัญรักมากที่สุด เพื่อนดึงแม่ให้นั่งคุย
“ดีใจแล้วทำไมทำหน้าอย่างนี้ล่ะคะ หรือว่าพ่อเขาชอบสาวหน้าบึ้ง” รื่นจิตค้อนขวับ เพื่อนไหลตัวลงนอนหนุนตักอ้อน “แม่คะ เล่าให้ฟังบ้างสิว่าสมัยหนุ่มๆ พ่อเป็นยังไงบ้าง”
“พ่อเขาก็เป็นคนเซ่อซ่า แต่ก็หัวแข็งน่าดู ดื้อเงียบ ตาคนนี้นะถ้าจะทำอะไรก็ต้องทำให้ได้ ไม่สนใคร แต่ถึงแบบนั้นก็เป็นคนอ่อนโยน ใจดี ชอบมีอะไรให้เซอร์ไพรส์อยู่เรื่อย”
“โรแมนติกจัง แม่นี่โชคดีจังนะคะ”
รื่นจิตบอกตนโชคดีแต่พ่อคงไม่โชคดี เพราะตนไม่ใช่คนอ่อนโยนและใจดีอย่างพ่อ แล้วพูดทำนองน้อยใจว่าพ่อดูแลแพงมากกว่าตน เพื่อนแทรกพูดเอาใจว่าแม่ก็ใจดีแค่ไม่ค่อยพูด ตนรู้ดีแล้วแย็บถามทำไมแม่ถึงมีลูกคนเดียว รื่นจิตอึกอักๆบอกพ่อกับแม่จะได้รักและทุ่มเทให้แพงคนเดียว ไม่ดีหรือ เพื่อนหน้าเศร้ารู้สึกว่าแม่มีอะไรปิดบัง
ooooooo
เช้าวันใหม่ เฟยหลันหอบของชอบของโฮปพวกตุ๊กตาวูดูตัวโปรด ชุดเก่งและของกินที่ชอบมาวางข้างเตียงคนไข้ พอดีพยาบาลเข้ามาจะเช็ดตัวคนไข้ เฟยหลันจึงนั่งรอที่โซฟา พยาบาลปิดม่าน สักพักมีเสียงร้องด้วยความตกใจ เฟยหลันรีบชะโงกหน้าไปดู พยาบาลชี้ที่ตุ๊กตา
“อ๋อ ของรักของหวงคนไข้ เอาไว้ใกล้ๆเผื่อจะรู้สึกตัวเร็วขึ้น” เฟยหลันอึ้งกับบางอย่าง
เวลาผ่านไป เพื่อนมาเยี่ยมแพงหลังเลิกงาน เห็นของที่เฟยหลันเอามาวางและมีการ์ดเขียนว่า...ฉันจะไม่แต่งงานจนกว่าแกจะฟื้นขึ้นมาเป็นเพื่อนเจ้าสาว...เพื่อนยิ่งรู้สึกผิดที่ปิดบัง ส่งข้อความนัดเฟยหลันคุย มีสัญลักษณ์ว่าอ่านขึ้นมา แต่ไม่มีคำตอบก็แปลกใจ
วันต่อมา เพื่อนนั่งในรถตู้ของกองรายการ...ฉันไปแคมปิ้งกับซุปตาร์...เพื่อนมองมือถือรอคำตอบจากเฟยหลัน เสียงทีมงานเรียกแพงให้ลงไปต้อนรับแฟนคลับที่ได้ไปร่วมแคมป์ เพื่อนเงยหน้ามาต้องตกใจที่เป็นโรงแรมของวรัชช์...วรัชช์เข้ามาดึงแขนเพื่อนยิ้มให้กล้อง
“เดี๋ยวเราจะไปรับแฟนคลับคู่จิ้นวัชราภรณ์คนพิเศษนะครับ ได้ข่าวว่าเป็นสาวอินเตอร์”
เพื่อนชักหวั่นใจ และแล้วแฟนคลับที่ร่วมรายการก็เป็นเฟยหลันจริงๆ แต่เธอปั้นปึ่งไม่พูดคุยกับแพงเหมือนเคย...รถตู้พาทุกคนขึ้นเขาใหญ่ ทีมงานอธิบายรายละเอียด
“น้องๆพร้อมนะคะ เดี๋ยวเราจะเริ่มเล่นไบค์แรลลี่ พี่จะให้ปั่นจักรยานไปตามฐานแล้วทำกิจกรรมด้วยกัน ถ้าทำสำเร็จน้องเฟยหลันก็จะได้รางวัลเป็นของเด็ดๆของแพงกับวรัชช์...”
เฟยหลันได้จักรยานคันสูง เพื่อนมาขอแลกกลัวจะขี่ไม่ถนัดเพราะเธอตัวเตี้ย เฟยหลันเหน็บว่าช่างมีความรู้เรื่องจักรยานดีเหมือนโฮปเพื่อนตน เพื่อนอ้างว่ารู้จากละครเรื่องหนึ่ง วรัชช์มาเปลี่ยนจักรยานกับเฟยหลันแทน เธอพูดคุยเสียงหวานกับเขา แต่เวลาพูดกับแพงจะเสียงขุ่น
เผอิญรื่นจิตเห็นแพงลืมกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ก็ยืนชะเง้อหน้าบ้าน มือก็โทร.หาทวิตตี้ กันลองออกมาเห็นจึงอาสาเอาไปให้แพงที่เขาใหญ่เอง รื่นจิตกลัวแพงไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนจึงยอม
ระหว่างพักถ่ายรายการ วรัชช์เอาน้ำแดงมาให้ เพื่อนนิ่งไม่รับ เฟยหลันส่งน้ำเขียวให้ เพื่อนรับมาดูด เฟยหลันพูดขึ้นลอยๆว่าโฮปชอบกินน้ำเขียว เพื่อนแทบสำลัก วรัชช์บ่นคิดถึงโฮป แล้วนึกได้รีบขอโทษที่พูดถึงให้เฟยหลันเสียใจ เฟยหลันเหลือบมองเพื่อนแล้วบอกว่า
“น้องเฟยก็ไม่อยากงอนเขาหรอกค่ะ แต่ยัยจิงโจ้น่ะขี้โกหก น้องเฟยคิดว่าคนแบบนี้ใช้ไม่ได้เลยค่ะ พี่วรัชช์รู้ไหมคะ คนจีนโบราณเขาว่า โกหกเพียงครั้งเดียวถูกสงสัยตลอดกาล”
เพื่อนหน้าเสีย ทีมงานเอากุญแจห้องพักมาให้และบอกว่าแพงนอนกับเฟยหลัน เพื่อนขอนอนคนเดียวแต่ทีมงานบอกว่าห้องเต็มหมด เฟยหลันชักสีหน้าใส่ วรัชช์เห็นหน้าแพงซีดถือวิสาสะเอามืออังหน้าผากแล้วต้องสะดุ้งที่เธอมีไข้ จึงให้เธอไปพัก ไม่ทันเดินไปถึงเพื่อนก็เซ วรัชช์จะเข้าประคองแต่กันลองพุ่งมาอุ้มเพื่อนไว้ก่อน เฟยหลันเป็นห่วงเพื่อน วรัชช์ไม่พอใจบอกให้กันลองถือกระเป๋าแพง ตนจะอุ้มเธอเอง กันลองไม่สนใจอุ้มแพงเดินตามเฟยหลันไป
เฟยหลันดูแลเช็ดตัวให้เพื่อน กันลองกับวรัชช์เดินกระวนกระวายอยู่หน้าห้อง วรัชช์บอกให้กันลองกลับไปได้ แต่เขากลับบอกในสิ่งที่ทำให้วรัชช์เงิบ เพราะไม่รู้เรื่องแพงอย่างเขาเลย
“ผมว่าจะค้างที่นี่ ถ้าแพงตื่นผมจะพาแพงไปหาที่พักใกล้ๆ แล้วตอนเช้าค่อยกลับเข้ามาส่ง กลางวันแพงเขาแพ้แดด ตอนกลางคืนก็แพ้ยุง เดี๋ยวจะป่วยหนักกว่านี้”
เพื่อนได้สติลืมตัวถามเฟยหลันว่า...ไอเป็นอะไร เธอตอบว่าเป็นลมแล้วยื่นน้ำให้ดื่ม
“ไอ...เอ่อ ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ คุณไปพักเถอะ”
เฟยหลันน้ำตาปริ่ม กระชากเสื้อเพื่อนขึ้นเหนือเอวให้เห็นรอยสัก “แกตั้งใจจะปิดฉันไปถึงเมื่อไหร่กัน ในสายตาแกฉันเป็นแค่นังหมวยหน้าโง่ แบบที่แกชอบล้อฉันมาตลอดใช่ไหม จำไว้นะ ถึงฉันจะโง่เง่าขี้โวยวาย ทำอะไรสู้แกไม่ได้ แต่เรื่องที่ฉันไม่มีวันทำ คือโกหกแก!”
เพื่อนหน้าเสียลุกขึ้นจับมือเฟยหลันขอโทษ สารภาพว่ากลัวเธอชวนให้กลับออสเตรเลีย
ooooooo
