เดือนประดับดาว

“ก็ถามลูกสาวเธอสิจ๊ะ...ป้าใจดีไม่คิดค่าปรับยกเลิกสัญญาอย่างไร้จรรยาบรรณให้หนูก็แล้วกันนะ ถือว่ายกผลประโยชน์ให้ในฐานะที่เป็นเพื่อนบ้านกัน”

“แพงเข้าใจคุณป้าทุกอย่างค่ะ พะลองไม่ต้องห่วงแพงนะ ขอให้หาพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ได้ไวๆนะคะ” เพื่อนหน้าเจื่อนในขณะที่กันลองหนักใจรู้ว่าเธอต้องโดนแม่เล่นงานแน่

รื่นจิตเรียกแพงไปคุยในบ้าน ทำไมไปตกลงรับทั้งที่ตัวเองก็เคยเมาเพราะยานั่นจนไข้ขึ้น เพื่อนขอโทษที่ตกลงโดยไม่ปรึกษา แต่ตนก็ยกเลิกแล้ว รื่นจิตน้อยใจที่ลูกทำอะไรไม่คิดถึงจิตใจตน เพื่อนสัญญาต่อไปจะไม่มีความลับกับแม่อีก เธอชูนิ้วก้อยเกี่ยวกับนิ้วก้อยของแม่แล้วโผกอด รื่นจิตยังเขินๆกับการกระทำของลูก แต่ก็กอดตอบ

พอขึ้นมาบนห้อง เพื่อนคิดถึงมัมมาก จึงสไกป์ไปคุยด้วย แล้วบอกมัมว่า ตนย้ายที่อยู่เข้ามาอยู่หอใกล้โรงเรียน มัมรู้ทันโฮปแต่ไม่อยากขัด ได้แต่ส่งความห่วงใยไปให้ และย้ำว่าถ้ามันหนักจนทนไม่ไหวก็กลับบ้านเรา เพื่อนอยากเล่าทุกอย่างให้มัมฟังแต่ไม่กล้า

วางสายแล้วเพื่อนเดินมามองกระจกเหมือนพูดกับแพงเศร้าๆ “แพง ไอขอใช้ชีวิตแพงเพื่อตัวเองบ้างเถอะนะ เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา แพงมีทุกอย่างที่ไอไม่เคยมี”

เพื่อนหยิบของของแพงที่พยาบาลให้มา เห็นมีแหวนลงยาวงหนึ่ง ก็นึกถึงที่กันลองถามว่าแหวนหายไปไหน เพื่อนจึงสวมแหวนแต่มันวงเล็กเกินไป สวมได้แค่นิ้วก้อย ก็บ่นอุบ

“นอกจากเท้าไอจะใหญ่กว่าแพง นิ้วไอก็อ้วนกว่าแพงด้วยเหรอเนี่ย เฮ้อ...” ว่าแล้วก็เก็บแหวนเข้าตู้ชั้นในสุดรวมกับของอื่นๆของแพง

ooooooo

ด้านกันลองโดนชลลดาตำหนิ ว่าปล่อยให้แม่ลูกข้างบ้านเอาเปรียบทั้งที่ทำดีกับเขาสารพัด ทิ้งศักดิ์ศรีลูกชายคุณหญิงไปได้อย่างไร กันลองไม่อยากเถียง แต่ยังยืนยันว่าจะเอาแพงมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ได้ ชลลดาให้เวลาสรุปพรุ่งนี้ก่อนหกโมงเย็นเท่านั้น

วันต่อมา ที่กองถ่ายละคร ทวิตตี้ถามเพื่อนอย่างเหวี่ยงนิดๆว่า หายของขึ้นหรือยัง แล้วย้ำ

“บอกไว้ก่อนเลยนะว่าทำอย่างนี้ไม่ใช่แค่เจ๊พัง แต่เธอเองก็จะพังไปด้วย พอดังหน่อยก็ลืมอุดมการณ์ตั้งต้นของการมาเป็นดาราไปแล้วเหรอไง” เห็นเพื่อนทำหน้างง “ก็เรื่องที่แกอยากได้เงินไปแบ่งเบาภาระแม่ไง แกไม่อยากให้แม่ทำงานเหนื่อย ก็เลยยอมมาเข้าสังกัดให้เจ๊ช่วยดันไง อย่ามาทำเป็นลืม” ทวิตตี้ดันเพื่อนให้ไปเข้าฉาก กำชับอย่าหลุดบ่อย ตนกลุ้มจะแย่อยู่แล้ว

เพื่อนนึกถึงคำพูดของชลลดาที่ว่าตนยกเลิกสัญญาอย่างไร้จรรยาบรรณก็เครียด ไม่เข้าใจความหมาย แอบเปิดดิกชันนารีในมือถือ เห็นคำอธิบายยาวเหยียดก็ไม่เข้าใจอยู่ดี วรัชช์เดินเข้ามาเย้าแหย่ เพื่อนตั้งใจจะถาม แต่ทีมงานมาตามไปเข้าฉากเสียก่อน

สุดท้ายฉากที่เพื่อนต้องพูดว่า เป็นนักกีฬาห้ามเมาหยำเป เพื่อนก็ออกเสียงไม่ถูก ออกเป็นย่ำเป๋... ย่ามเป้วุ่นวายไปหมด ในขณะที่จิตจีรังออกเสียงชัดเจน ผู้กำกับสั่งคัตจนหงุดหงิด วรัชช์เข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ ทำทีปรบมือชื่นชมแอ็กติ้งของแพง คนเมาต้องพูดไม่ชัด เธอเล่นได้ดีตีความหมายได้เหมือนจริง ผู้กำกับฟังแล้วเห็นด้วยหันไปตำหนิจิตจีรังแทน เธอหน้าเสีย

จิตจีรังโดนถ่ายซ่อม เพื่อนขอบคุณวรัชช์ที่ช่วย เขาจึงถามมีอะไรอยากถามให้ถามตรงๆได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ จิตจีรังเดินมาสมทบ บ่นว่าเพื่อนยกใหญ่แล้วพูดคำว่าหยำเปจนเพื่อนพูดตามได้ เพื่อนดีใจจะชมว่าเธอใจดี ซึ่งภาษาอังกฤษคือ You’re sweet และเมื่อวานได้ยินแม่พูดว่าหง่อม...คิดว่าแปลว่าหวาน จึงชมจิตจีรังออกไปว่าเธอหง่อม หญิงสาวร้องกรี๊ดลั่นที่หาว่าเธอแก่

กันลองนั่งเครียดมองคอนเซปต์ที่เอเจนซีของแม่นำเสนอมาอย่างเซ็งๆ โรยบุญหอบลังของเล่นเก่าๆของกันลองจะเอาไปรวมบริจาค กันลองเห็นเครื่องบินเล็กของตนก็หยิบมาดู ถอนใจที่ไม่อาจทำตามความฝันของตัวเองได้ โรยบุญฟังเพี้ยนตอบว่า

“แล้วเครื่องบินกับไก่ฟ้ามันต่างกันตรงไหนล่ะเจ้าคะ เครื่องบินก็มีปีก ไก่ฟ้ามันก็มีปีก”

กันลองฉุกคิดได้ว่า เขาสามารถเอาความฝันมารวมกันได้ รีบขอบคุณโรยบุญแล้วถือเครื่องบินเล็กติดมือออกไป...กันลองมารับแพงที่กองถ่าย ทวิตตี้ยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ขัดข้องใดๆ

กันลองพาแพงมาทุ่งกว้างที่เห็นเครื่องบินขึ้นบินจากสนามบินได้ เขาถามแพงว่าจำเครื่องบินนี้ได้ไหม เพื่อนนิ่งเพราะไม่รู้อะไรเลย

“การเป็นนักออกแบบเครื่องบิน คือความใฝ่ฝันของพะลองมาตั้งแต่เด็กๆ ได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่แม่จะอนุญาตให้ได้ทำตามความฝันซะที จนลืมไปว่าจริงๆแล้ว พี่สามารถเอาฝันของแม่กับฝันของพี่มารวมเข้าด้วยกันได้” กันลองชูเครื่องบินร่อน “นี่คือเครื่องบินเจ็ต คุณสมบัติคือความปราดเปรียว สำหรับพี่แล้ว เจ็ตเป็นเครื่องบินที่เซ็กซี่ที่สุด...ผู้หญิงยุคใหม่เป็นผู้หญิงที่กระฉับกระเฉง ปราดเปรียวเหมือนเครื่องบินเจ็ต และที่สำคัญใส่ใจสุขภาพจนหุ่นเพรียวลม”

กันลองเปิดมือถือให้เพื่อนดูภาพสเกตช์ขวดยาที่ดูเพรียว ใช้ชื่อว่า Jet Chick บอกส่วนผสมที่เพิ่มเข้าไปให้ผิวพรรณผู้หญิงผ่องใสมีสุขภาพดี ลดความหวานและมึนเมาลง เพื่อนฟังอย่างสนใจและทึ่งในความครีเอตของเขา

ด้านชลลดาเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่กำหนด ประกาศในที่ประชุมว่า กันลองไม่สามารถทำงานได้ทันเวลา ตนจะเลือกพรีเซ็นเตอร์ใหม่เอง ทันใดกันลองเดินเข้ามาพร้อมเพื่อน ประกาศว่าแพงอาภรณ์คือพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของไก่ฟ้าสูตรใหม่ แล้วโชว์แพ็กเกจที่เขาออกแบบ

ooooooo

ตกค่ำ เพื่อนตัดสินใจโทร.หาทวิตตี้ซึ่งกำลังนั่งดื่มอยู่ในบาร์ด้วยกลัดกลุ้มที่แพงถอนตัวจากงานหลายชิ้น พอได้ยินเสียงแพงโทร.มาบอกว่าให้ช่วยหาคอร์สเรียนการแสดงให้ แล้วบอกอีกว่าตนตกลงเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ไก่ฟ้า และจะกลับไปทำรายการอาหารของมิ้งค์ด้วย ทวิตตี้ดีใจหายเมาเป็นปลิดทิ้ง

จากนั้นเพื่อนก็อยากจะบอกความจริงทั้งหมดกับรื่นจิต แต่ไม่มีความกล้าพอ ได้แต่สไกป์หาซาร่า แล้วพูดเหมือนสารภาพทุกอย่างกับรื่นจิต ซาร่างงว่าพี่สาวเป็นอะไร เพื่อนอ้างว่าเป็นบทบาทที่นักเรียนไทยที่นี่ต้องทำ ซาร่าขอไปเรียนฝรั่งเศสด้วยคน เพื่อนรีบปัดว่าขี้เกียจเป็นล่าม ให้ไปเรียนภาษาฝรั่งเศสให้ได้เสียก่อน

รุ่งเช้า เพื่อนมาเรียนการแสดง ครูอิ๋วผู้สอนถึงกับออกปากว่า แม้แพงจะแสดงอารมณ์ผ่านสายตาไม่ดีเท่าเดิม แต่ดูเหมือนจะปลดล็อกตัวเองได้เยอะ ไม่นานจะเก่งกว่าเดิม ทวิตตี้ดีใจจะได้รับเล่นบทแรงๆบ้าง...เพื่อนเดินแยกไปเข้าห้องน้ำ พลันต้องตกตะลึงเมื่อเจอเฟยหลันยืนดักรออยู่

เพื่อนไม่กล้าที่จะสบตาเฟยหลัน ได้แต่นั่งกระอัก กระอ่วน จนเฟยหลันโพล่งขึ้นว่า

“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณแพงต้องเสียเวลา คุณได้เจอโฮป แฟนคลับคุณที่เป็นเพื่อนฉันอีกบ้างไหมคะ ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย หลายวันก่อนโฮปโทร.มาแต่ไม่พูดอะไร แถมตัดสายฉันทิ้งอีก ฉันเป็นห่วงโฮปค่ะ เลยมาหาคุณเพราะคิดว่าโฮปน่าจะมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆคุณ...คุณก็รู้ใช่ไหมคะเรื่องที่โฮปสงสัยว่าคุณกับเขาเป็นแฝดกัน”

เพื่อนคลายความกังวลลงที่เฟยหลันจำตนไม่ได้ คิดหาทางออกด้วยการบอกไปว่า วันนั้นตนเป็นคนใช้มือถือโฮปโทร.หาเธอ เฟยหลันทำหน้างง...เพื่อนพาเฟยหลันมาพบแพง ให้เข้าใจว่าโฮปได้รับอุบัติเหตุ ตนถึงพยายามติดต่อญาติโฮป เฟยหลันโผกอดร่างแพงร่ำไห้สงสารเพื่อน

เมื่อกันลองเสนอแบบสตอรี่บอร์ดในที่ประชุมเรียบร้อย ก็พยายามติดต่อแพง แต่เธอไม่รับสาย จึงโทร.หาทวิตตี้จนรู้ว่ามีงานอีเวนต์ที่ห้างและอาสาไปรับแทน

ด้านเพื่อนเห็นเฟยหลันร้องไห้หนักก็ส่งทิชชูให้ เฟยหลันจะบอกมัมของโฮป เพื่อนห้ามเสียงหลง อ้างว่ากลัวจะช็อก ขอให้ช่วยปิดไว้ก่อนจนกว่าโฮปจะอาการดีขึ้น เฟยหลันเห็นด้วย...หลังจากนั้นเพื่อนนั่งแท็กซี่มาส่งเฟยหลันที่โรงแรมของวรัชช์ เฟยหลันขอคุยด้วยสักครู่ เพื่อนระแวงกลัววรัชช์เห็นและกลัวเฟยหลันจะจับได้ว่าตนคือโฮป แต่จำต้องยอม

เฟยหลันถามถึงเรื่องตรวจดีเอ็นเอ เพื่อนอ้างว่าไม่ทันได้ตรวจเกิดอุบัติเหตุขึ้นก่อน

“แล้วคุณไม่อยากรู้ความจริงเหรอคะ” เฟยหลันข้องใจ

“ตอนแรกแพงก็อยากรู้นะ แต่หลังจากที่ได้ใช้เวลาร่วมกับโฮป ถึงรู้ว่าผลดีเอ็นเอมันไม่ได้สำคัญเลยสักนิด เราผูกพันกันมากกว่านั้น และถึงเราจะไม่ใช่แฝดกันแพงก็จะดูแลโฮปอยู่ดี”

“คุณใจดีจริงๆ แบบนี้ค่อยสมกับวรัชช์ของฉันหน่อย”

เพื่อนหลุดถลึงตาใส่ วรัชช์เข้ามาพอดี เพื่อนรีบหันหลังให้ เฟยหลันออกอาการตื่นเต้น วรัชช์ทักทายยิ่งทำให้เธอดีใจที่เขาจำได้ พระเอกหนุ่มถามถึงโฮปทันทีบอกเธอทิ้งกระเป๋าไว้และยังไม่ได้เช็กเอาต์ เพื่อนหน้าเสียกลัวความแตกรีบไล่ให้เฟยหลันขึ้นห้องไปล้างหน้าล้างตาจะได้สะสวย เฟยหลันขอให้วรัชช์รอตนด้วย ตนมีรูปมาให้เขาเซ็นเพิ่ม

พอเฟยหลันไปแล้ว เพื่อนบอกวรัชช์ว่าอย่าพูดถึงโฮปกับเฟยหลันอีก เพราะทั้งสองทะเลาะกันจนเฟยหลันหนีมาเมืองไทย ถ้าพูดถึงจะทำให้เธอร้องไห้อีก วรัชช์งงเรื่องแค่นั้นถึงกับหนีข้ามประเทศ หรือทั้งสองมีอะไรมากกว่าเพื่อนกัน เพื่อนหน่ายใจที่เขาคิดเองเออเอง

วรัชช์เย้าแล้วตนจะได้อะไรตอบแทน เพื่อนสวนว่าหัวใจของงานโรงแรมคือการบริการลูกค้าไม่ใช่หรือ พระเอกหนุ่มชอบใจ ชวนเธอมาเป็นเลขาส่วนตัว เพื่อนตัดบทเดินหนี วรัชช์จะตามแต่เฟยหลันกลับมาเสียก่อน ส่งรูปให้เขาช่วยเซ็น

เพื่อนยืนรอแท็กซี่หน้าโรงแรม หยิบมือถือมากดดู เห็นมิสคอลจากกันลองหลายครั้งก็ตกใจรีบโทร.กลับไปหา กันลองกำลังมองหาแพงที่งานอีเวนต์ในห้าง พอเพื่อนโทร.มาบอกว่าตนมีงานอีเวนต์ที่ร้านข้างโรงแรมวรัชช์ กันลองไม่ค่อยพอใจแต่บอกให้เธอรอจะไปรับเดี๋ยวนี้... วรัชช์ปลีกตัวจากเฟยหลันมาได้รีบตามเพื่อนออกมา เห็นกันลองขับรถมารับเธอก็หัวเสีย

ระหว่างนั่งมาในรถ กันลองแย็บถามทำไมมาอยู่หน้าโรงแรมนั้น เพื่อนแก้ตัวว่าง่วงเลยแวะทานกาแฟ ที่นี่เขาชงอร่อย แล้วถามเขาโกรธหรือที่ตนไม่ได้รับโทรศัพท์ ชายหนุ่มบอกเป็นห่วงกลัวจะเกิดอุบัติเหตุอะไรอีก แล้วย้ำว่าคราวหลังอย่าเงียบหายไป เพื่อนใจอ่อนยวบ

คืนนั้น เพื่อนเซลฟี่ตัวเองกับไอแพดและบ่นว่า วันนี้เกือบเคลิ้มไปกับกันลอง น่าอิจฉาแพงที่มีคนเป็นห่วงขนาดนั้น ไม่เหมือนตน ทันใดเฟยหลันส่งข้อความเข้ามาขอบคุณ และเน้นว่าแพงเหมาะสมกับวรัชช์มาก... เพื่อนยิ่งเศร้าหนักพึมพำขอโทษที่ต้องโกหก แต่มันจำเป็นจริงๆ

วรัชช์ลากกระเป๋าโฮปมาให้เฟยหลันที่ห้องพัก เธอหลงดีใจคิดว่าเขามาหา พอเห็นกระเป๋าเพื่อนก็สะเทือนใจโผกอดเขาร้องไห้ วรัชช์นึกได้ว่าแพงไม่ให้พูดถึงโฮป จึงเลี่ยงกลับไป

ooooooo