เรื่องที่ 1 ในหนังสือ “ชวนม่วนชื่น” ธรรมะบันเทิงหลายเรื่องเล่า ของพระอาจารย์พรหม (โรงเรียนทอสีจัดทำ พ.ศ.2549) ชื่อเรื่อง ก้อนอิฐที่ไม่เข้าที่เข้าทางสองก้อนใครอ่านแล้วก็ควรอ่านอีก ยังไม่เคยอ่าน ก็ยิ่งต้องอ่านหลังซื้อที่ดินสร้างวัด (เมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย) เมื่อปี 2526 เราไม่แค่หมดตัวยังเป็นหนี้ ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ แม้แต่เพิงพักเล็กๆ สักหลัง สามอาทิตย์แรก พระต้องนอนบนบานประตูเก่า หนุนบานประตูให้สูงขึ้นนิดด้วยก้อนอิฐบานประตูเป็นชนิดมีบัว มีรูใหญ่อยู่ตรงกลาง ลมหนาวพัดกรูลอดรูนี้ขึ้นมา ความหนาวทำให้ไม่ค่อยได้หลับได้นอนในช่วงค่ำคืนสิ่งแรกที่พระจนๆต้องการ คืออาคารที่พักสักหลัง พระต้องทำทุกอย่างเอง ผสมคอนกรีต ก่ออิฐ ตั้งหลังคา งานประปา ฯลฯ การก่ออิฐ ดูเป็นเรื่องง่ายๆ แค่โปะปูนลงไปแล้วเอาก้อนอิฐวางแตะด้านโน้นที แตะด้านนี้ทีกว่าจะเข้าที่ แต่พอแตะเพื่อกดมุมหนึ่งลงเพื่อให้ได้ระดับ อีกมุมหนึ่งก็ยกขึ้นพอกดด้านที่ยกให้ลงมา อิฐเริ่มแตกแถวแตกแนวเป็นพระจึงต้องก่ออิฐอย่างประณีต ไม่สนเรื่องเวลา เพื่อให้อิฐทุกๆก้อนวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ในที่สุด กำแพงอิฐแผงแรก ในชีวิตก็สำเร็จ“อาตมาถอยออกมายืนชื่นชมผลงาน” ชั่วเวลานั้นเองก็เห็น โอ๊ย! มีอิฐวางพลาดไปสองก้อนอิฐก้อนอื่นอยู่ในแถวเป็นแนว แต่เจ้าอิฐสองก้อน เอียงทำมุมกับก้อนอื่นๆ“มันดูแย่มากๆ มันทำให้กำแพงทั้งแผงดูไม่ดีเลย” พระอาจารย์พรหมรำพึงถึงเวลานั้น ปูนก่ออิฐก็แข็ง จนเกินกว่าจะรื้อ เรียนเจ้าอาวาส ขออนุญาตทุบเพื่อเริ่มต้นก่อกำแพงอิฐใหม่ เจ้าอาวาสไม่อนุญาต กำแพงนั้น จึงต้องคงอยู่วัดสร้างเสร็จ เวลาพระอาจารย์พรหมพาแขกเดินผ่านทางกำแพง...นั้น ท่านไม่อยากให้ใครเห็นมันเลย เวลาสามสี่เดือนผ่านไป ในวันหนึ่ง แขกของวัดก็มองเห็น แล้วอุทาน “กำแพงนี่ สวยดี”“คุณลืมใส่แว่นหรือ...” พระอาจารย์พรหมถาม “มีอิฐสองก้อนเรียงไม่ดี” “ใช่...” แขกตอบ“ผมเห็นอิฐสองก้อนนั้น แต่ผมก็ได้เห็นอิฐอีกหลายๆก้อน ด้านบน ด้านล่าง ด้านซ้าย และด้านขวา เรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยสวยงาม ไม่มีที่ติ”“อาตมาอึ้ง” อาจารย์พรหมสารภาพ “เวลาสามสี่เดือนที่ผ่านมา สายตาอาตมาจับจ้องอยู่กับอิฐสองก้อนนั้น สายตาอาตมามืดบอดต่ออิฐก้อนอื่นๆ จนไม่อาจมองกำแพงนั้น ทั้งยังไม่ต้องการให้คนอื่นเห็น”คำพูดไม่กี่คำของแขกเยี่ยมชมวัด ทำให้อาจารย์พรหมมองกำแพงนั้นไม่น่าเกลียดอีกต่อไป เวลาผ่านมายี่สิบปี ตอนนี้ลืมไปแล้ว อิฐไม่ดีสองก้อนนั้นอยู่ตรงไหนพระอาจารย์พรหม เล่าเรื่องนี้หลายๆครั้ง ครั้งหนึ่งช่างก่อสร้าง บอกความลับของเขาให้ฟัง เมื่อทำสิ่งผิดพลาด เขาก็บอกลูกค้าว่า นี่เป็นเอกลักษณ์พิเศษ ที่ไม่มีบ้านใดเหมือนแล้วเขาก็ได้รางวัลเพิ่มอีกสองสามพันเหรียญอ่านเรื่องของพระอาจารย์พรหม เอามาใช้กับปัญหาของบ้านเรา พระบ้านเรามีกว่าสองแสน มีข่าวพระไม่ดีอยู่ไม่กี่รูป ก็ตระหนกอกสั่นขวัญหายกันยกใหญ่ พระพุทธศาสนาจะเสียหาย จะต้องปฏิรูปปฏิโลมอะไรนั่นพระปาราชิก มีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล มีต่อเนื่องไม่ว่าสมัยไหนๆ ก็แค่อิฐสองก้อนเท่านั้น...พระธรรม พระวินัย ของเรายังหมดจด พระสงฆ์ทั้งพระบ้านพระป่าที่งดงาม ยังมีให้กราบไหว้อีกนับไม่ถ้วน.กิเลน ประลองเชิง
