ในวงเสวนาหนังสือ เบื้องแรกประชาธิปไตย ช่วยขายหนังสือให้สมาคมนักข่าว ผมคุยฟุ้งไปถึงการเมืองเรื่องเก่า...มีนักเลงดีไปตะโกนในโรงหนังเฉลิมไทย...ปล่อยข่าวลือใคร...ฆ่า?“เฉลิมกรุง” เสียงทักท้วงนั้นดังจากปากเจ๊ยุ “ไมใช่เฉลิมไทย” ผมรับคำทักนั้นเต็มหัวใจ เชื่อและนับถือในประสบการณ์ความเก๋าของนักข่าวอาวุโส ผู้ถูกเรียกว่า เจ้าแม่รังนกกระจอกมานานยุวดี ธัญญศิริ เป็นนักข่าวมากว่า 40 ปี เปลี่ยนสังกัดหนังสือบ้าง แต่ยังทำหน้าที่เดียว คือนักข่าวประจำทำเนียบรัฐบาลในศาลาทรงกลมหลังเล็ก รั้วไม่รอบ ขอบไม่ชิดนัก นกกระจอกบินขวักไขว่ นักข่าวปักหลักอยู่บริเวณนั้น...นานปี เพิ่งถูกย้ายที่มาอยู่โรงเรือนกว้างขวางกว่าริมกำแพงทำเนียบด้านหน้าทุกวันราชการ เจ๊ยุมาถึงตั้งแต่เช้ามืด...ก่อนนักข่าวคนไหน...เก็บข้าวของที่มักระเกะระกะให้เข้าที่ เมื่อแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด เจ๊ก็ชี้โน่น ชี้นี่นักข่าวทำตัวไม่เรียบร้อย เจ๊ก็บ่นบ้าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการอยู่ร่วมกันไปถึงมารยาทที่ดีในการเป็นนักข่าว คนไหนใกล้ตัว เจ๊สอนได้ก็สอนไปตามประสานานมากแล้ว...จะเป็นสมัยป๋าเปรม เป็นนายกฯ...หรือสมัยต่อๆมา ตอนที่นักข่าวเริ่มตั้งฉายารัฐบาล ฉายานายกฯ ฉายารัฐมนตรี เคยมีข่าวแว่วเข้าหูผมทำนองว่า เจ๊เสียงดังมากกว่าใครก็เป็นแค่ข่าวแว่วๆเท่านั้นเอง ความจริงนักข่าวทุกคนเสียงดังเท่ากัน ฉายาใครแหลมกว่า มีเหตุผลรองรับ ไม่ทำร้ายความรู้สึกเกินไป ฉายานักจี้ใจ ก็ออกมาให้ประชาชนอมยิ้มกันได้ทุกปีทุกครั้งที่ผมนับถือความเป็นมืออาชีพของนักข่าวทำเนียบ...ผมก็มักนึกถึงเจ๊ยุมาถึงปีนี้นักข่าวทำเนียบ สะท้อนความเป็นมืออาชีพ...อีกครั้ง...งดการตั้งฉายาก็เป็นเหตุเป็นผล งานปฏิรูปการเมืองหนักหนา รัฐบาลทหาร...เขาต้องการกำลังใจ...ก็ไม่ว่ากันสี่ห้าเดือนที่แล้ว ผมหิว เกร่เข้าร้านอาหารทำเนียบเจอข้าวต้มกุ๊ย ไข่เจียว ไชโป๊หวาน...ไม่ได้กินมานานก็รีบสั่ง...แต่ไม่ทันจ่ายสตางค์ เจ๊ยุมาจากไหนก็ไม่รู้ เสียงดังทีเดียวว่า “เจ๊เลี้ยง”นานปีจะเข้าทำเนียบ เจอนักข่าวระดับเจ้าแม่ ผมก็ได้โอกาสล้วง...เรื่องลึกๆ เจ๊เล่าถึงนายกฯด้วยความรู้สึกเข้าใจ เล่าถึงรัฐมนตรีทหารหลายคนและคนหนึ่งเจ๊เอ่ยชื่อ พลอากาศเอกประจิน จั่นตอง “คนนี้ เก่งมาก ทำอะไรก็ได้”ตลอดเวลาที่คุยกัน ผมไม่เห็นวี่แวว เจ๊รักนายกฯคนไหน ชังใคร เกินไป เจ๊คุยอย่างนักข่าวมืออาชีพจริงๆจนถึงวันนั้น...วันที่อดีตนายกฯยิ่งลักษณ์ แวะเวียนมานั่งร้านกาแฟ “แดงเจ้าเก่า” ที่ตลาดนางเลิ้ง นักข่าวคุ้นเคยหลายคนไป เจ๊รู้ข่าวก็ไปนั่งคุยอยู่ห่างๆแต่ภาพเจ๊ยุที่สื่อกันทางไลน์ ถูกตัดต่อให้นั่งชิดกัน...เพื่อนนักข่าวทำเนียบบางคนเล่าว่า ภาพนี้ล่ะกระมังเป็นเหตุให้เช้ามืดวันรุ่งขึ้น เจ๊ซึ่งกำลังเกษียณอายุจากสังกัด เข้าทำเนียบไม่ได้ถูกผิด...ไม่ว่ากันล่ะครับ...ผมอยากพูดถึงนาฏกรรมชีวิตมนุษย์ ท่าน ว.วชิรเมธี สอนว่า ขึ้นชื่อว่ามนุษย์นั้น สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำช่วงท้ายชีวิตชื่อ เจ๊ยุ ยุวดี ธัญญศิริ เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้น...ในฐานะนักข่าว...ที่กล้าถาม กล้าทัก กล้าสะท้อนความจริงจากใจ...จนอาจไม่สบอารมณ์ผู้ใช้อำนาจรัฐนักข่าวนั้น...มีมาก แต่จะมีสักกี่คนที่ได้โอกาสไต่ระดับได้สูงขนาดนี้ชื่อยุวดี ธัญญศิริ ถ้าเป็นชื่อของเมียนายทหารยศพลเอก ระดับปลัดกระทรวง...ผมไม่ภูมิใจ ที่ได้รู้จักเท่าชื่อ ยุวดี นักข่าวทำเนียบ เจ๊ลาจากไปด้วยกาย แต่ชื่อเจ๊ยุยังจะอยู่ในใจพวกเรานักข่าวทุกคน.กิเลน ประลองเชิง
