กระแส “ทหารมีไว้ทำไม” กำลังจุดติดอยู่แท้ๆ ถึงขั้นที่นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ อดีตหัวหน้าพรรคก้าวไกล ต้องแสดงออกถึงการขอโทษที่สื่อสารไม่ครบ ทำให้ทหารชั้นผู้น้อยต้องเสียกำลังใจ ทั้งๆที่ความตั้งใจหมายถึงระดับนายพล ขณะที่พรรคการเมืองฝ่ายอนุรักษ์นิยมกำลังได้ทีโหนกระแสกองทัพที่รบกับกัมพูชา ลุยหาเสียงถล่มพรรคประชาชนภาพทหารเป็นพระเอกในสายตาผู้คน อารมณ์แบบที่ผู้คนส่วนหนึ่งที่มาจากการจัดตั้งของพรรคการเมืองคู่ต่อสู้ และอีกส่วนหนึ่งก็เป็นประชาชนที่แสดงออกด้วยความรู้สึกแท้จริง ปักใจเชื่อว่าพรรคการ เมืองของคนรุ่นใหม่มุ่งอยู่กับการปฏิรูปกองทัพ โดยไม่ได้รับรู้ถึงคุณูปการทหารที่เสียสละชีวิตในการรักษาอธิปไตยของชาติการต่อต้านพรรคส้มกระจายไปตามร้านตลาด อาการกองเชียร์ทหารไม่ยอมรับฟังแม้แกนนำและทีมหาเสียงของพรรคประชาชนจะพยายามอธิบายว่า ไม่ได้ต่อต้านกองทัพ ตรงกันข้ามคือพยายามปกป้อง เรียกร้องสิทธิทหารชั้นผู้น้อยไม่ให้ตกเป็นเหยื่อระบบเก่าๆในค่ายทหารแดนสนธยา ทั้งถูกซ้อมทรมานจนตาย ถูกนำไปเป็นคนรับใช้และก็เหมือนตอกย้ำความจริง ตามภาพที่ “น้ำ” นิชนันท์ วังคะฮาต สมาชิกพรรคประชาชนได้เผยแพร่คลิปวิดีโอผ่านสื่อโซเชียลฯ ความยาว 40 วินาที พร้อมระบุพิกัดค่ายทหารบกแห่งหนึ่งใน จ.ประจวบคีรีขันธ์ ขอให้ผู้บังคับบัญชาตรวจสอบ กรณีเหตุเกิดเมื่อวันที่ 11 ต.ค.2568 ทำไมครูฝึก หรือใครทำโทษพลทหารโดยใช้ความรุนแรงหรือไม่ดึงความสนใจผู้ใช้โซเชียลฯจำนวนมากเข้ามาแสดงความเห็น ส่วนใหญ่เรียกร้องให้หน่วยงานทหารที่เกี่ยวข้อง ผู้บังคับบัญชาระดับสูงตรวจสอบข้อเท็จจริง และเอาผิดกับครูฝึกหรือใครก็ตามที่ใช้ความรุนแรงกับพลทหารอย่างจริงจัง บางส่วนก็มีการนำคลิปเหตุการณ์ไปตั้งคำถามย้อนกลับกลุ่มคนที่ตั้งคำถามว่าทหารมีไว้ทำไมที่แน่ๆ ยืนยันว่าเป็นเหตุการณ์จริง โดยเพจทางการของกองทัพบกยอมรับเป็นกรณีที่สิบเอกพิตรพิบูล เวียงอินทร์ ครูฝึกเกิดอารมณ์โกรธและใช้กำลังทำร้ายพลทหารคู่กรณีที่เกิดเหตุทะเลาะวิวาทกัน และได้พิจารณาลงโทษทางวินัยสิบเอกพิตรพิบูล ฐานทำร้ายร่างกายพลทหาร ผิดต่อระเบียบ ฝ่าฝืนคำสั่งผู้บังคับบัญชามีความผิดวินัยทหารกระตุกความรู้สึก หักมุมกระแส “ทหารมีไว้ทำไม” สถานการณ์สะท้อนสิ่งที่พรรคประชาชนพยายามปกป้องสิทธิทหารชั้นผู้น้อยเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ตรงกันข้ามยังเป็นการหักล้างภาพที่พรรคการเมืองสายอนุรักษ์พยายามโหนกองทัพหาเสียง เกาะกระแสชั่วครู่ชั่วยาม มองข้ามวัฒนธรรมองค์กรของค่ายทหารที่ยังคงเป็นแดนสนธยา.คลิกอ่านคอลัมน์ “บทบรรณาธิการ” เพิ่มเติม
