เรื่องแรกในนิทานกริมม์ เล่ม 2 (ยาค็อบและวิลเฮล์ม เขียน อาษา ขอจิตต์เมตต์ แปล ต้นอ้อ 1999 พิมพ์ครั้งที่ 5 พ.ศ.2542) ชื่อ “สุลต่านเฒ่า” ครับชาวไร่ผัวเมียเลี้ยงหมาชื่อสุลต่านจนมันแก่เฒ่า วันนั้น ชาวไร่ผัวพูดกับเมียที่ประตูบ้าน “พรุ่งนี้ ฉันจะยิงไอ้สุลต่านทิ้ง” เมียไม่เห็นด้วย “ฉันคิดว่า เราควรเลี้ยงมันจนกว่าจะตายไปด้วยกัน”ผัวยังยืนกราน “เธอก็หมาแก่ฟันหมดปาก ขโมยก็ไม่คร้าม เลี้ยงไว้ต่อไปเปลืองข้าวปลา”หมาเฒ่านอนตากแดดอยู่ใกล้ๆได้ยินสองชาวไร่ทุกคำ มันเศร้าใจที่รู้ว่า พรุ่งนี้จะเป็นสุดท้าย เย็นวันนั้น มันแอบเข้าป่าไปหาหมาป่าที่แอบคบหาเป็นเพื่อนที่แสนดีมานาน“ใจเย็นๆ ไว้เถอะลุง” หมาป่าพูด “ฉันจะช่วยให้ลุงพ้นทุกข์ ขอเวลาฉันคิดสักอึดใจ”หมาป่าสาธยายแผน ไม่ยอกย้อนซับซ้อนนัก หมาเฒ่าฟังแล้วเข้าใจ เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อชาวไร่ชายหญิงพาลูกเล็กไปตัดหญ้า ขณะทำงานกลางแดด เขาก็เอาลูกเล็กไว้ใต้ร่มไม้ริมรั้วสถานการณ์นี้ หมาเฒ่ายังมีงานทำ มันเฝ้าลูกสองชาวไร่ เมื่อแผนการเริ่ม...หมาป่าย่องเข้ามา คาบลูกเล็กของชาวไร่วิ่งหนี หมาเฒ่าก็วิ่งตาม หมาป่าคายเด็กจากปาก หมาเฒ่าตามมาทัน คาบลูกชาวไร่กลับไปที่เดิมสองชาวไร่ผัวเมีย แน่ใจว่าเจ้าสุลต่านเฒ่าได้ช่วยลูกตัวเองไว้ ผัวเลิกคิดยิงสุลต่านเฒ่าทิ้ง ก้มลงกอดสุลต่านเฒ่าปากก็พร่ำว่า “ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ให้แกลำบากยุ่งยากอีกแล้ว ฉันจะหาอาหารการกินอย่างดีให้แกตลอดชีวิต”กลับถึงบ้าน ชาวไร่ต้มซุปเนื้อปนขนมปังให้สุลต่านเฒ่ากินได้โดยไม่ต้องเคี้ยว เอาหมอนบนเตียงนอนมาวางให้มันนอน สุลต่านเฒ่าสุขสบายเกินกว่าที่มันเคยคิดวันเวลาแห่งความรื่นรมย์ผ่านไปไม่นาน หมาป่าก็แวะมาเยี่ยมแสดงความยินดี แต่ความยินดีครั้งนี้มีราคา “นี่แน่ะลุง สุ้มเสียงหมาป่าทีเล่นทีจริง”“ถ้าบังเอิญ คืนนี้ ฉันจะมาคาบแกะอ้วนไปกินสักตัว ลุงปิดตาไม่รู้ไม่เห็นเสียหน่อยจะได้ไหม?”“เรื่องนี้ ลำบากมาก” อย่าลืมสุลต่านเฒ่าเป็นหมาซื่อสัตย์มาก “ฉันคงยอมทำตามที่แกขอร้องไม่ได้”หมาป่าคิดว่าสุลต่านเฒ่าพูดขอไปที ค่ำวันนั้น มันก็ย่องเข้ามา ตั้งท่าจะเข้ามาขโมยแกะ...แต่ชาวไร่รู้เรื่องนี้จากท่าทีที่สุลต่านเฒ่าแสดง...เขาเตรียมสากตำข้าวเอาไว้ พอหมาป่าเข้าใกล้ ก็ฟาดมันโครมใหญ่หมาเป่ากระโจนหนีสุดชีวิต มันตะโกนฝากแค้น “ไอ้หมาจัญไร ไม่ช้าแกจะต้องโดนดี”เช้าวันต่อมา หมาป่าส่งเพื่อนหมูป่ามาท้าสุลต่านเฒ่าให้ไปสู้สางแค้นกันในป่า บอกกติกาให้หาเพื่อนเป็นผู้ช่วยไปได้ตัวหนึ่งถึงเวลานัด สุลต่านเฒ่าได้แต่แมวเจ็บขาเขยกเดินไปเป็นผู้ช่วย หมาป่าและหมูป่าเห็นมาแต่ไกล หางแมวขาเจ็บชี้โด่ เหมือนหมาเฒ่าถือดาบเล่มยาว เวลาแมวเจ็บก้าวเดินสามขา ก็เห็นเป็นสูงๆต่ำๆพวกมันคิดวา สุลต่านก้มคว้าก้อนหินขว้าง มันรู้สึกกลัว หมูป่าคลานเข้าไปซุกในกองใบไม้แห้ง หมาป่าปีนขึ้นบนต้นไม้ เมื่อสุลต่านเฒ่าและแมวคู่หูมาถึง จึงไม่เห็นคู่ต่อสู้แมวเห็นหูหมูป่าในกองหญ้าแห้งโผล่ก็คิดว่าหนู กระโจนพรวดเข้าไปกัด หมูป่าร้องลั่น วิ่งอ้าว ปากตะโกน“ตัวการอยู่บนต้นไม้”หมาป่ารู้สึกอายที่แสดงความขี้ขลาดตัวเองออกมา ขอโทษและขอเปลี่ยนกติกา ขอกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน นิทานเรื่องสุลต่านจบลงตรงสอนให้รู้ว่า อย่าดูแคลนว่า หมาแก่ไม่มีฟันในปาก จะงับใครไม่เป็นงานระดับมหกรรมยึดเมืองพรรคคู่แข่งกำลังปั่นป่วนรวนเร ปะทะกันชนิดใครพลาด...ตาย ทำเอาชาวบ้านลุ้นใจหายใจคว่ำในวันนี้ ฝีมือใคร ไม่ใช่วีรกรรมหมาแก่ หรือกระไร?กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
