การเรียกร้อง ประชาธิปไตย ในประเทศไทย ไม่ค่อยจะมีเสียง ตอบรับจากปลายทางที่ท่านเรียก คนที่เรียกร้องประชาธิปไตย ส่วนใหญ่จะตกเป็นผู้ต้องหา หรือไม่ก็ตกเป็นจำเลยของสังคม ไม่เคยมีใครที่เรียกร้องประชาธิปไตยแล้วได้รับการยกย่อง เป็นฮีโร่ แม้แต่คนเดียววันที่ 10 ธันวาคมของทุกปี ตั้งแต่ 2475 เป็นต้นมา ถือเป็นวันรัฐธรรมนูญของประเทศไทย แต่ส่วนใหญ่คนไทยจะถือว่า วันนี้เป็นวันหยุดราชการอีกวัน ไม่ได้มีการแสดงออกว่าจะยินดีกับการมีรัฐธรรมนูญแค่ไหน วางพวงมาลากันแล้วก็ถือว่าจบพิธีเพราะยังไม่รู้กันด้วยซ้ำว่าที่เรียกร้องประชาธิปไตยไล่เผด็จการมาตลอด 80-90 ปี ประชาธิปไตยจริงๆอยู่ตรงไหน อย่างดีก็ขอให้แก้รัฐธรรมนูญกันกลับไปกลับมา บางฉบับให้ นายกฯ มาจากคนนอก เพราะกลัวนักการเมืองจะมามีอำนาจมากเกินไป บางฉบับก็ให้ นายกฯมาจาก ส.ส.เท่านั้น เพราะกลัวว่าจะเปิดช่องทางให้คนนอกหิ้วกระเป๋าใบเดียวเข้ามามีอำนาจ วันนี้ก็ไม่เอา ส.ว.แต่งตั้ง ต้องเป็น ส.ว.ที่มาจากการเลือกตั้งเท่านั้นก่อนหน้านี้ก็ไม่เอา ส.ว.ที่มาจากการเลือกตั้งเพราะกลัวจะ เป็นสภาผัวเมีย พอเอา ส.ว.มาจากการแต่งตั้งก็เกรงว่าจะเป็นการสืบทอดอำนาจ จึงพอจะสรุปความได้ว่า ประชาธิปไตยในประเทศไทยยังหาตัวเองไม่เจอเรามีรัฐธรรมนูญถึง 20 ฉบับ ในขณะที่ประเทศต้นฉบับประชาธิปไตยมากันแค่คนละฉบับสองฉบับ ไม่เคยเห็นประเทศไหน เขียนรัฐธรรมนูญบ่อยๆเท่าประเทศไทย คนเขียนรัฐธรรมนูญ ก็ซ้ำๆซากๆ เหมือนการแต่งนิยายจะจินตนาการให้ใครเข้าใครออก ใครเป็นพระเอกใครเป็นผู้ร้าย ขึ้นอยู่กับคนเขียนบทในรัฐธรรมนูญถ้าเราจะ ยึดรัฐธรรมนูญที่ตั้งอยู่บนพานเป็นหลัก คงต้องสร้างกันใหม่ทุก 5 ปี 10 ปี เพราะเราไม่ได้มีรัฐธรรมนูญแค่ฉบับเดียว ยังไม่นับรวมกับกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญอีกบานตะไทจะว่าคนไทยไม่ฉลาดก็ไม่ใช่ ทำไมถึงต้องเขียนรายละเอียดของรัฐธรรมนูญเอาไว้มากมายขนาดนั้น ถ้าจะตั้งคำถามว่าแล้วรัฐธรรมนูญของไทยมีกี่มาตรา คงตอบกันไม่ถูก แต่ถ้าจะถามว่าประเทศไทยมีการปฏิวัติมากี่ครั้งแล้ว ตอบกันถูกหมด ไม่ต่ำกว่า 13 ครั้งบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า เราจะมีรัฐธรรมนูญเอาไว้ทำไม รัฐธรรมนูญกลายเป็นดาบสองคม มีทั้งให้คุณให้โทษ เป็นเครื่องมือในการชิงอำนาจทางการเมือง เมื่อหลักการของประชาธิปไตย ต้องเคารพเสียงข้างมาก การซื้อสิทธิ ขายเสียง จึงเป็นพื้นฐานของการเลือกตั้ง ไม่ได้คำนึงถึงที่มาของเสียงข้างมากว่าได้มาด้วยวิธีใดด้วยซ้ำและอดคิดไม่ได้ว่าที่เราออกมาเรียกร้องประชาธิปไตยกันอยู่ทุกวันนี้ ต้องยอมเจ็บเนื้อเจ็บตัว เสี่ยงกับอนาคตที่สดใส เรากำลังทำเพื่ออะไร เพื่อใคร ในเมื่อประชาธิปไตยคือเสียงส่วนใหญ่ แต่เสียงส่วนใหญ่ไม่ได้ ให้ความสำคัญกับระบอบประชาธิปไตย ไม่ได้สนใจกับรัฐธรรมนูญว่าจะตั้งอยู่ตรงไหนด้วยซ้ำหรือเรายังไม่พัฒนาพอที่จะปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย.หมัดเหล็กmudlek@thairath.co.th
