ในหลายๆปัญหา ที่ประเดประดังเข้าหา จนทำให้คิดว่า ไม่มี ทางออก แต่ในสายตาพระ ท่าน ว.วชิรเมธี ยังมีทางออก ดูเหมือนท่านฝากความหวังไว้กับคนรุ่นใหม่ (เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป มณีแห่งปัญญา ในเงาเวลาของโควิด 18 ก.ค.2563) ท่าน ว.เกริ่นว่า ทุกความเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะในความคิด คำพูด การกระทำ ล้วนส่งผลกระทบถึงคนอื่น สิ่งอื่น ในแง่ใดแง่หนึ่งเสมอเมื่อเราโยนหินก้อนเล็กๆลงบนผิวน้ำในบึง ความกระเพื่อมไหวก็จะตีวงกว้างออกไป ไม่มีการกระทบของผิวน้ำครั้งใด ที่ไม่ก่อให้เกิดการตีวงของผิวน้ำคนจีนหนึ่งคน ที่ติดเชื้อไวรัสโควิด-19 ก็อยู่ภายใต้กฎธรรมชาติข้อนี้ ดังนั้น จากหนึ่งจึงกลายเป็นทั้งหมดเราจึงเห็นไวรัสจากเมืองอู่ฮั่น ลุกลามแผ่ขยายตีวงกว้างออกไปทั่วโลกอีกตัวอย่างง่ายๆใกล้ตัว หากเธอชอบกินหมูปิ้งเป็นประจำ เธออาจไม่เคยรู้ บางทีเนื้อหมูส่งมาจากระบบอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ ในประเทศบราซิล ประเทศที่ส่งออกเนื้อหมูติดอันดับต้นๆของโลกเธอรู้ไหม กว่าจะได้มาซึ่งอุตสาหกรรมปศุสัตว์ ที่มีการส่งออกเนื้อหมู เนื้อวัว และอาหารสัตว์ ก็ต้องมีการโค่นป่าลุ่มน้ำอเมซอน ป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ที่สุดบางทีเนื้อหมูปิ้ง ไม่ได้มาจากป่าอเมซอน แต่ก็ได้มาจากป่าแห่งอื่น ที่เป็นหลักประกันออกซิเจนแหล่งใหญ่แห่งหนึ่งของโลก ซึ่งใช้เวลาหลายร้อยหลายพันปี กว่าจะอุดมสมบูรณ์เมื่อมองเห็นความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้ง เห็นไฟไหม้ป่าในชิ้นหมูปิ้ง เธอก็จะรู้ด้วยตัวเองว่า เธอไม่อาจแยกตัวเอง ออกจากชะตากรรม ระหว่างเธอกับคนอื่น สิ่งอื่น ในโลกได้อีกต่อไปชีวิตเราไม่ใช่ชีวิตเดียวในโลก มนุษย์ก็ไม่ใช่ชีวิตเดียวในเอกภพ เราจำเป็นต้องดำรงชีวิตอย่างมีความเคารพในชีวิตอื่น สิ่งอื่น อย่างต้นไม้ สายน้ำ ขุนเขา อากาศ แร่ธาตุ ฯลฯหากอยู่อย่างปราศจากความเคารพในสรรพสิ่ง วิถีชีวิตเราอาจกลายเป็นส่วนหนึ่ง ของกระบวนการทำลายโลก ทำลายสิ่งแวดล้อม ทำลายทรัพยากร ทำลายสันติสุขของมนุษยชาติโดยไม่รู้ตัวรถคือโลกของเราใบนี้ กำลังเดินหน้าไปสู่ความเสื่อมอย่างรวดเร็ว ด้วยการพัฒนาและระบบเศรษฐกิจที่กระตุ้นแต่ความโลภที่ไร้ขีดจำกัด เราไม่ควรเป็นส่วนหนึ่งของรถที่แล่นอย่างขาดสติเราควรช่วยกันชะลอคันเร่งให้ช้าลง ไม่ให้โลกกลายเป็นทะเลทราย และแหล่งเสื่อมโทรมเร็วเกินไปเคยมีนักวิทยาศาสตร์เสนอวิสัยทัศน์ จำเป็นต้องหาดาวดวงใหม่มาเป็นอาณานิคม มิเช่นนี้นมนุษยชาติอาจจะไม่รอดในศตวรรษต่อไป... นักวิทยาศาสตร์เหล่านั้น จะรู้หรือไม่ ต่อให้เราได้ดาวมาเป็นอาณานิคมจริงหากเราขนมนุษย์สายพันธุ์โลภ...ไปอยู่อาศัยในดาวดวงใหม่ ไม่นานทรัพยากรในดาวดวงนั้น ก็จะหมดไปอีกทางเลือกของมนุษยชาติในโลก ควรจะเป็นว่าต้องหันมาใช้ชีวิตอย่างมีสติ รู้จักมองอย่างเชื่อมโยง จนเห็นความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ระหว่างคนกับคน คนกับชีวิตอื่น คนกับสิ่งแวดล้อม และคนกับโลกบริโภคอย่างพอประมาณ ผลิตในอัตราส่วนที่จำเป็น ไม่มุ่งสนองความโลภมากเกินไปหากเราช่วยกันหันเหทิศทางของโลก ให้เบนไปในทิศทางนี้ เราก็ไม่จำเป็นต้องไปยึดดาวดวงไหนมาเป็นอาณานิคม เราจะยังคงอยู่ ในโลกสีน้ำเงินที่แสนจะงดงามและอุดมสมบูรณ์ใบนี้ต่อไปท่าน ว.วชิรเมธี ทิ้งท้าย มนุษย์ที่มีดวงตาใหม่ วิสัยทัศน์ใหม่ พฤติกรรมใหม่ มีวิสัยในการผลิต และการบริโภคแบบใหม่ คือ ทรัพยากรมนุษย์ที่จำเป็นที่สุดในศตวรรษที่ 21 คือมนุษย์ที่จะนำพาโลกไปสู่ความยั่งยืนมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 ของท่าน ว.วชิรเมธี จึงไม่ใช่เด็กที่กำลังรวมตัวตะโกน “จบที่รุ่นเรา”ไม่ใช่ผู้ใหญ่ที่ตั้งหลักสู้...แต่ท่านหมายถึงทุกๆคน ที่รู้ชัดว่า เราไม่ได้เกิดมาเก่งและเฮงอยู่พวกเดียว แต่เกิดและเติบโตมาด้วยการอิงอาศัยกันและกัน.กิเลน ประลองเชิง
