“อีสป”เตี้ยค่อม เคยถูกเอาไปขายในตลาดค้าทาส แต่ขายไม่ได้ต้องให้เป็น “ของแถม” บั้นปลายเป็นที่ปรึกษานักการเมืองใหญ่ เคยช่วย “ผู้เป็นนาย” ไว้ด้วยการเล่านิทานเบื่อนายเก่าเต็มที อานุภาพของนิทานเรื่องกบเลือกนาย ประชาชนก็ได้สะดุดหยุดคิด ขืนไล่นายเก่าไปนายใหม่มา จะยิ่งร้ายเหมือนกบเปลี่ยนนายจากขอนไม้เป็นนกกระสานิทานเรื่องกบเลือกนายเล่าต่อๆกันมากว่าสามพันปีแต่นิทานสมัยใหม่เรื่องที่ผมเคยเล่าไปแล้ว และจะเอามาเล่าซ้ำ เรื่องของสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งซึ่งยังไม่มีชื่อ ผมอ่านมาจาก หนังสือชวนม่วนชื่น ธรรมะบันเทิงหลายเรื่องเล่า ไม่แน่ใจเป็นนิทานสัญชาติอะไรพระอาจารย์พรหมเป็นพระฝรั่งจบจากเคมบริดจ์ ศิษย์หลวงปู่ชา วัดหนองป่าพง นิทานทุกเรื่องของท่านไม่มีกลิ่นชาดกจากพระไตรปิฎก เรื่องปีศาจตัวนี้ผมนับเป็นหนึ่งในสามสุดยอดนิทานของท่านใครที่เคยฟังแล้วก็ทบทวน ที่ไม่เคยฟังน่าจะตั้งใจฟังครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรแห่งหนึ่ง ในเวลาที่พระราชาไม่อยู่ ปีศาจตนหนึ่งเดินอาดๆเข้าไปถึงท้องพระโรง เจ้าหน้าที่ในวังต่างฮือกันเข้าไปสกัด เพิ่งเห็นชัดว่า มันน่าเกลียดมาก ตัวเหม็นมากๆเมื่อมันคำราม สำรอกออกมาน่าขยะแขยง จนเจ้าหน้าที่ทุกคนชะงักไม่กล้าเข้าไปใกล้ปีศาจผ่านเข้าไปนั่งบนบัลลังก์พระราชา เจ้าหน้าที่จึงตั้งสติ ฮือกันเข้าไปไล่ “นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า” ปีศาจก็ยังเฉย “ถ้าเจ้าไม่ย้ายก้นออก เราจะแล่เนื้อเจ้า” ยิ่งมีคำไล่ ยิ่งมีคำด่า ตัวเจ้าปีศาจก็โตขึ้นๆหน้าตาก็ยิ่งน่าเกลียดยิ่งขึ้น ตัวก็เหม็นยิ่งขึ้น คำตอบที่หลุดจากปากมันก็ยิ่งอุบาทว์ลามกยิ่งขึ้นฝ่ายเจ้าหน้าที่ เมื่อคำด่าใช้ไม่ได้ ที่มีดาบก็ชักดาบ ที่มีกริชก็ชักกริช ออกมากวัดแกว่ง พร้อมกับคำขู่ที่ยิ่งดุเดือด ขณะที่ตัวเจ้าปีศาจก็โตขึ้นไม่นานพระราชาก็เสด็จมา พระราชายอมรับว่า ไม่เคยเห็นตัวอะไรน่าเกลียดน่ากลัวแบบนี้มาก่อนพระราชาทรงทราบดีว่าจะใช้ปัญญาจัดการกับมันอย่างไร ด้วยเหตุนี้ท่านจึงเป็นถึงพระราชา“ยินดีต้อนรับท่านสู่วังของข้าพเจ้า” น้ำพระเสียงที่ตรัสอบอุ่น “มีใครนำเครื่องดื่มและอาหาร มาให้ท่านแล้วหรือยัง” น้ำเสียงที่สุภาพ กิริยาที่เปี่ยมไมตรีจิต ตัวปีศาจลดขนาดเล็กลง น่าเกลียดน้อยลง กลิ่นเหม็นลดลงทันทีนั้นเจ้าหน้าที่ในวังก็เข้าไปถามปีศาจว่า “เรามีชาดาร์จีลิง อิงลิชเบรกฟาสต์ และเอิร์ลเกรย์ หรือท่านชอบชาเปปเปอร์มินต์ ที่แสนอร่อย มีผลดีต่อสุขภาพ”เจ้าหน้าที่อีกคนขมีขมันโทรศัพท์สั่งพิซซ่า เขาเลือกขนาดครอบครัวเหมาะกับปีศาจขนาดยักษ์เจ้าหน้าที่อีกคนเข้าไปด้านหลัง นวดที่เกล็ดต้นคอ“อืม! สบายจัง” ทุกถ้อยคำที่สุภาพ ทุกท่าทีที่เอื้อเฟื้อ ตัวเจ้าปีศาจก็ค่อยๆหดเล็กลงๆ เหม็นน้อยลง น่าเกลียดน้อยลง พิซซ่ายังมาไม่ถึง ตัวปีศาจก็เหลือเท่าขนาดที่มันเพิ่งมาคนของพระราชายังไม่เลิกทำดีให้มัน ตัวเจ้าปีศาจก็ย่อเหลือเล็กจนมองแทบไม่เห็น และเมื่อมีการแสดงน้ำใจดีให้มันอีกครั้งเดียว เจ้าปีศาจที่แสนร้ายกาจ แสนน่าเกลียด ก็หายวับไปกับตาพระอาจารย์พรหมจบนิทานว่า เราจึงเรียกเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ว่าปีศาจกินความโกรธฟังนิทานจากพระอาจารย์แล้ว มีเรื่องที่จะมโนได้ต่อ พระราชาผู้ทรงปัญญาและน่ารัก ก็ได้นั่งบัลลังก์อันสง่างดงามของพระองค์ต่อไปส่วนเจ้าปีศาจมันก็คงจะไปหาที่อยู่ใหม่ บ้านเมืองไหนที่พระผู้มีอำนาจไม่ฉลาด ชอบใช้การคุกคามข่มขู่ เจ้าปีศาจมันชอบมาก เพราะนั่น...เป็นอาหารจานโปรดของมัน.กิเลน ประลองเชิง
