อยู่ไปก็ไลฟ์บอย“4 กุมาร” โบกมือลาการเมืองเรื่อง “อำนาจ-ผลประโยชน์” มันก็เป็นเยี่ยงนี้แต่ไหนแต่ไรมาแล้ว เมื่อขัดกันไม่สนองความต้องการได้ก็ต้องเป็นแบบ “ต่างคนต่างไป” ฝ่ายไหนคุมอำนาจได้ในพรรคการเมืองก็คิดว่าเป็นชัยชนะ อีกฝ่ายก็ต้องล่าถอยไปแต่อนาคตข้างหน้าก็ต้องดูกันต่อไปว่าบทสุดท้ายจะลงเอยอย่างไร ผู้ชนะในวันนี้อาจจะเป็นผู้แพ้ในภายหลังก็ได้สำคัญว่าการดำรงอยู่ได้นั้นอยู่บนฐานอะไร แย่งกันใหญ่ในพรรค ฟัดกันด้วยตำแหน่งแห่งหนในรัฐบาลไร้จิตเมตตาหน้ามืดตามัวขับไสไล่ส่งกันอย่างนี้แค่ปรับ ครม. ซึ่งคงจะเกิดขึ้นในไม่นานนี้ บอกล่วงหน้าไปถึงหัวหน้าพรรคพลังประชารัฐคนใหม่ได้เลยว่า “ยุ่งตายห่า”...แน่พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกฯ คงมั่นใจว่า “พี่ใหญ่” ผู้มากบารมีจะเอาอยู่ แต่อีกมุมมองก็คงไม่ต่างไปจาก “ฤาษีเลี้ยงลิง”คงมะรุมมะตุ้มร้องหาแต่กล้วยกันระงม...ว่าไปแล้วพรรคพลังประชารัฐที่ก่อกำเนิดขึ้นมาได้นั้นถือว่าแยบยลไม่น้อยด้วยการวางแผนอย่างเป็นขั้นเป็นตอนรัฐธรรมนูญปี 60 นี้กว่าจะผ่านออกมาได้ก็ต้องขยำทิ้งไปชุดหนึ่งเนื่องจากองค์ประกอบของเนื้อหาสาระยังไม่ครบเครื่องพอต้องปรุงแต่งกันใหม่“เขาอยากอยู่ยาว”...ดร.บวรศักดิ์ อุวรรณโณ ประธานร่างรัฐธรรมนูญฉบับ “ดับก่อนเกิด” ให้คำตอบที่ครอบคลุมทั้งหมดไม่ต้องอธิบายความมากไปกว่านี้พอยกเป็นตัวอย่างก็วุฒิสภา 250 คน นี่แหละที่เป็นหลักประกันในการก้าวไปสู่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของหัวหน้า คสช. ในมิติตัวช่วยในการโหวตเลือกนายกฯคงอ่านทะลุกันแล้วว่าแม้หลังเลือกตั้งโอกาสที่จะชนะเลือกตั้งได้เป็นรัฐบาลนั้นมีความเป็นไปได้สูงอยู่แต่คงสูสีอาจจะพลิกผันได้!การเสนอชื่อบุคคลที่แต่ละพรรคการเมืองส่งเข้าประกวดจึงมีความสำคัญมากหากด้วยเงื่อนไขจากรัฐธรรมนูญที่เอื้อให้จึงหลุดมือไปไม่ได้“พลังประชารัฐ” พรรคการเมืองใหม่ก็เป็นกุญแจอีกตัวหนึ่งที่สามารถไขไปสู่ความปรารถนาได้ จะเอานักการเมืองหน้าเก่ามาเป็นหัวขบวนก็รู้อยู่แก่ใจดีจะเอา “ทหาร” มาเปิดหน้าคงถูกยำเละแน่หันไปหันมาก็เลยต้องคว้าบรรดาคนข้างกายที่ร่วมบริหารประเทศมาด้วยกันไล่ตั้งแต่สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ และทีมงาน 4 กุมารที่คิดว่าพอจะขายภาพลักษณ์ได้นายอุตตม สาวนายน นายสนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์ นายสุวิทย์ เมษินทรีย์ นายกอบศักดิ์ ภูตระกูล ก็เดินหน้าเข้าสู่พลังประชารัฐไล่เรียงตำแหน่งหัวหน้าพรรค เลขาธิการพรรค กรรมการ บริหารพรรค โฆษกพรรคฝ่าดงการเมืองจนนำพาพรรคไปสู่ความสำเร็จแต่จะเอาชนะได้ไม่มีทางเลี่ยงที่จะต้องอาศัยพลังจากนักเลือกตั้งอาชีพจนกระทั่งเดินหน้าไปสู่ทำเนียบได้สำเร็จ มีตำแหน่งแห่งหนกันสมใจ บรรดามีที่รู้สึกว่ารางวัลไม่สมค่าตัว อีกทั้งผู้บริหารพรรคที่นั่งเก้าอี้รัฐมนตรีด้วยนั้น เดียงสาไม่รู้ถึงธรรมเนียมปฏิบัติเพราะเป้าจริงไม่ใช่เรื่องในพรรค แต่มันคือถนนสู่ทำเนียบโน่น...“สายล่อฟ้า”
