เปิดหนังสือ “คาลิล ยิบราน” กวีชาวเลบานอน เล่ม “ผู้เบิกทาง” (กิติมา อมรทัต แปล แสงดาว พิมพ์ ครั้งที่ 4) สะดุดใจเรื่อง “ของขวัญสามชิ้น”ผมพอจำได้ เคยลอกมาเล่าไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่เมื่อฟังข่าวเรื่องนักร้องซ้ำซาก ผมจึงอยากเอามาเล่าอีกในกาลครั้งหนึ่งในเมืองบิซาร์ มีเจ้าชายผู้ทรงธรรมผู้หนึ่ง เป็นที่รักและให้เกียรติจากอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงแต่กระนั้นก็ยังมีชายผู้ยากจนแสนสาหัสคนหนึ่ง คิดเจ็บแค้นเจ้าชาย เขาจึงแกว่งลิ้นอาบยาพิษใส่ร้ายเจ้าชายอยู่ตลอดเวลาเจ้าชายทรงทราบดี แต่พระองค์ก็ทรงอดทนไว้เป็นเวลาเนิ่นนานแต่เมื่อถึงวันหนึ่ง พระองค์ก็ทรงนึกถึงเขาคนนั้นขึ้นมาได้ ในคืนหน้าหนาวคืนนั้น จึงได้มีบริวารของพระราชามาที่ประตูบ้านของชายผู้นั้นสองมือเขาถือแป้งกระสอบหนึ่ง สบู่อีกถุงหนึ่ง และอ้อยท่อนหนึ่งมาด้วย“เจ้าชายทรงส่งของขวัญเหล่านี้ มาเพื่อแสดงความระลึกถึงท่าน” บริวารพระราชาว่าชายผู้นั้น รู้สึกยินดีขึ้นมา เขาคิดว่าของขวัญเหล่านั้น แทนความเคารพของเจ้าชาย วันนั้นเขาอดรนทนต่อไปไม่ไหว เขาจึงหอบหิ้วของสามอย่างนั้น เดินทางไปหาพระสังฆราชด้วยน้ำเสียงที่ปลื้มเปรม สีหน้าที่แสดงความภาคภูมิใจ เขากล่าวว่า“ท่านสาธุคุณ ไม่เห็นดอกหรือ? เจ้าชายทรงเข้าใจความประสงค์ดี ของข้าพเจ้ามากเพียงไหน”แต่ผิดคาด พระสังฆราชกลับกล่าวว่า “โอ้ เจ้าชายช่างทรงพระปรีชาอะไรเช่นนั้น”ชายผู้นั้นยังไม่เข้าใจ พระสังฆราชจึงกล่าวย้ำ “เจ้าเองก็ช่างมีความเข้าใจน้อยเสียนี่กระไร สิ่งของที่ทรงให้เจ้าแทนคำตรัสเป็นสัญลักษณ์แป้งนั้นสำหรับท้องที่หิวโหยของเจ้า สบู่นั้นสำหรับผิวหนังที่สกปรกโสมมของเจ้าส่วนอ้อยก็สำหรับเจ้าจะได้ทำให้ลิ้นของเจ้าหวานขึ้น”จบคำพูดพระสังฆราช ชายผู้นั้นก็รู้สึกได้ถึงความอับอายขายหน้า เขาเริ่มเกลียดชังกระทั่งตัวเองที่โง่เง่า พร้อมกับเพิ่มพูนความเกลียดชังเจ้าชายแต่ความรู้สึกเกลียดมากกว่า เขาผลักไปให้ท่านสังฆราช ผู้เปิดเผยความคิดของเจ้าชายให้เขาได้ทราบแต่ก็น่าประหลาดที่ความเกลียดชังประดามี ทำให้เขาปิดปากเงียบนับแต่นั้นเรื่องของขวัญสามชิ้น คาลิล ยิบราน เขียนไว้กว่าร้อยปีที่แล้ว...ไม่น่าเชื่อว่า อ่านเมื่อไหร่ก็ยังทันสมัย หลายบ้านเมืองในโลกวันนี้ยังมีนักร้องแบบชายยากจนคนนั้นอีกนับไม่ถ้วนเพียงแต่ปฏิกิริยา สนองตอบเสียงนักร้องในโลกสมัยใหม่ อาจแตกต่างไปบ้านเมืองเผด็จการ หลายคนถึงตาย บ้านเมืองกึ่งเผด็จการ...ที่ยังทำกัน มักเป็นกฎหมายปิดปาก คนไม่กล้าก็รอดคุก คนกล้าพูดก็เข้าคุกไปตามยถากรรมนึกๆไปก็น่าเห็นใจ จะเอาแป้ง เอาสบู่่ เอาอ้อย จากไหนไปให้ เพราะคนจนคนหิวมีมากมายเต็มบ้านเมือง.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
