กระบวนการของหนังสือเรื่องเล็กๆ ความหมายใหญ่ๆ (สำนักพิมพ์อินสปายร์ สุริยเทพ ไชยมงคล เขียน พ.ศ.2553) เริ่มต้นด้วยการเล่าเรื่องเล็กๆ แล้วตามด้วยคำอธิบายความหมายใหญ่เรื่องที่ 34 เสื้อของชายแสนสุข ผมลอกมาเล่าบ่อยครั้ง...ครั้งนี้ ผมเปลี่ยนวิธี ขอสลับเอาคำอธิบายความหมายใหญ่ๆมาเริ่มก่อนด้วยคำถาม ความสุขคืออะไร?คือรอยยิ้มในวัยเด็ก คือน้ำเย็นๆที่คนในบ้านยกมาให้ดื่ม คือโบนัสที่ได้หลังจากทำงานหนัก คือการทักทายจากเพื่อน หรือการที่เห็นคนในครอบครัวรักใคร่ปรองดองกันความสุขเหมือนน้ำเปล่า แม้จะจืดชืดไร้รสชาติ แต่ก็สำคัญมากหากคุณเป็นคนที่มีจิตใจแจ่มใส คุณอาจเป็นแค่ชายเลี้ยงแพะ (พระเอกเรื่องที่จะเล่าต่อไป) ที่ไม่มีแม้แต่เสื้อสักตัวเดียว แต่ชีวิตคุณก็มีแต่ความสดใส ตรงกันข้ามกับคนไม่รู้จักพอ ถึงแม้จะร่ำรวยมั่งคั่งขนาดพระราชาองค์กรแห่งหนึ่งในสหรัฐฯ (ก็เมืองที่ตอนนี้มีคุณทรัมป์เป็นประธานาธิบดีนี่ไง!) ทดลองโดยการนำผู้คนจากหลากหลายอาชีพ หลากหลายระดับรายได้มารวมตัวกันแบ่งกลุ่มทำการสำรวจข้อมูลที่ได้ชี้ว่า ความร่ำรวยนั้นไม่ได้เป็นตัวชี้วัดว่าคนเราจะมีความสุขมากขึ้นจบคำอธิบายความหมายใหญ่ๆ ทีนี้ ก็ย้อนมาอ่าน เรื่องเล่าเล็กๆ ต่อไปนี้พระราชาฮารีฟัด (ชื่อกลิ่นอายไปทางอาหรับหรือเปอร์เซีย นะผมว่า) กำลังประชวรหนัก ทรงนอนหายใจรวยรินบนที่บรรทมผ้าไหมหรูหรา หมอทั่วเมืองรักษาจนสุดฝีมือแล้ว จนในที่สุดก็ถึงมือหมอคนดัง หมอเทวดา“วิธีเดียวที่จะรักษาต้องหาคนโชคดีที่สุดในแคว้น เอาเสื้อมาแขวนไว้เหนือแท่นบรรทมพระราชา”เป็นวิธีรักษาที่ไม่เคยมีหมอคนใดใช้มาก่อน แต่อย่าลืมนี่คือหมอเทวดา องครักษ์พระราชาได้รับคำสั่งให้แยกกันตระเวนหา...คนโชคดีที่สุดคนนั้นให้เจอเจ็ดวันผ่านไป ทุกซอกทุกมุมของหมู่บ้านในเมืองต่างๆถูกค้นละเอียดยิบ องครักษ์พระราชาก็ยังหาคนพอใจในชีวิตตัวเองไม่พบ ทุกวันพบแต่คนมีทุกข์สารพัดแบบไม่ซ้ำกันในนาทีที่องครักษ์พระราชาสิ้นหวังและพยายามครุ่นคิดว่าจะหาคนมีความสุขเจอที่ไหนสักคน...องครักษ์คนหนึ่งพลันได้ยินเสียงเพลงแว่วมาแต่ไกล องครักษ์รีบเดินเข้าไป พวกเขาพบชายเลี้ยงแพะคนหนึ่งเขาเลี้ยงแพะไปพลาง ร้องเพลงไปพลาง สีหน้าเปื้อนยิ้มแสดงความสุขเต็มที่แต่เพื่อให้แน่ใจ องครักษ์พระราชาจำเป็นต้องถาม “ท่านมีความสุขหรือไม่?”“ใช่” ชายเลี้ยงแพะตอบ “ไม่มีใครมีความสุขกว่าข้า ข้าเห็นดวงตะวันขึ้นทุกเช้า ได้ยินเสียงนกร้องเพลงทุกเย็น ทุกสิ่งรอบตัวข้าล้วนสวยงาม”“ถ้าเช่นนั้น ขอเสื้อของท่านให้พวกเราได้ไหม?” ชายเลี้ยงแพะตอบ “ข้าไม่เคยมีเสื้อแม้แต่ตัวเดียว” องครักษ์เพ่งมอง ทั้งเนื้อตัวชายเลี้ยงแพะพันกายท่อนล่างด้วยผ้าเตี่ยวผืนน้อยผืนเดียวเรื่องของชายเลี้ยงแพะรายงานพระราชา ทรงอึ้งคิด แล้วไล่คน รอบข้างออกนอกห้องบรรทม ไม่นานพระราชาฮารีฟัดก็ทรงเปลี่ยนไป ทรงสั่งนำสมบัติจากท้องพระคลังออกแจกจ่ายประชาชนยากไร้นี่คือยาวิเศษขนานแท้ของหมอเทวดา อาการประชวรของพระราชาก็ค่อยๆบรรเทาไม่ช้าพระราชาก็ทรงฟื้นพระพลานามัย ทรงหายดีแข็งแรงเหมือนเดิมอ่านเรื่องเล็กๆจบแล้ว พอมองเห็นลู่ทางของบ้านเมืองที่มีความสุข บ้างแล้วหรือไม่? ก็ง่ายๆ แค่คนมีอำนาจรู้วิธีแจกจ่ายทรัพยากร...ให้คนจนพอมีกินมีอยู่ น้ำมันโรงกลั่นมีก็อย่าปล่อยให้กักตุนไว้ขายแพงสงครามโลก สงครามนิวเคลียร์ ที่กลัวๆกันว่าจะมี...คนทั้งโลกก็รู้ๆกัน...ก็อยู่ที่เรื่องฉกชิงน้ำมัน...ไว้ใช้ เอาสบายแต่พวกตัวเอง ก็เท่านั้นเอง.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
