นิทานกริมม์ เล่ม 1 (ยาค็อบและวิลเฮล์ม กริมม์ เขียน อาษา ขอจิตต์เมตต์ แปล ต้นอ้อ 1999 พิมพ์ ครั้งที่ 4 พ.ศ.2545) เล่มนี้ มีเรื่องซินเดอเรลลา เป็นเรื่องที่ 2 หนูน้อยหมวกแดง เป็นเรื่องสุดท้าย เรื่องที่ผมอยากเล่า ให้อ่านกันเพื่อความบันเทิง คลายบรรยากาศเครียดทางการเมืองวันนี้คือเรื่องยอดนักยกเมฆกาลครั้งหนึ่ง พระราชาผู้หนึ่งป่าวประกาศว่า ชายใดก็ตามที่เล่าเรื่องโกหกได้ยอดเยี่ยมที่สุด จะยกลูกสาวให้แต่งงานด้วย คำประกาศนี้ พวกขุนนางหนุ่มโสดทั้งหลาย ได้คิวแรกๆ ผลัดเปลี่ยนเวียนหน้ากันเข้าไปเล่าแต่ทุกเรื่องของพวกเขาพื้นๆ...จี้เส้นพระราชาไม่ขึ้นถึงคิวหนุ่มน้อยนักฝัน...ชายใดในแผ่นดิน ไม่อยากเป็นลูกเขยพระราชา...น่าจะไม่มี พระราชา “เส้นลึก” เหนื่อยที่จะฟังตลกตื้นๆ ของคนเหล่านั้นอยู่แล้ว เมื่อถึงคิวท้าย หนุ่มบ้านนอกยากจน ก็ทรงแสดงอาการเบื่อออกมาแต่ตามกติกาที่ประกาศไปแล้ว ก็ทรงกัดฟันฟังเรื่องเล่าของหนุ่มบ้านนอก...กลับทำให้พระราชานิ่งฟัง...อย่างตั้งใจหนุ่มเริ่มต้น...ครั้งหนึ่งข้าปลูกกะหล่ำปีในสวนหลังบ้าน มันโตวันโตคืน จนในที่สุดใบของมันพุ่งสูงลิบลับอยู่บนขอบฟ้า ...ข้าไต่ต้นกะหล่ำปีขึ้นไป อยากรู้สวรรค์ทีี่มนุษย์พูดถึงกันนั้น รูปลักษณะเป็นอย่างไร?ขณะที่ข้าไปถึง ประตูสวรรค์เปิดกว้าง ข้ามองเห็นความร่าเริงความสนุกสนานเลิศล้ำตรงหน้า ข้ากระหายจะเข้าไปร่วม จึงรีบกระโดดเข้าไป น่าเสียดาย! ประตูสวรรค์ปิดดังปังข้าโชคดี ที่ประตูสวรรค์แค่เฉียดหน้า...และไม่กระแทกเข้าตัว แต่โชคร้าย ข้าเพิ่งรู้ตัวว่า หลุดจากปลายใบกะหล่ำปี ไม่มีสิ่งใดให้เหยียบยืน แต่สวรรค์ล่ะกระมัง ยังเมตตาก้อนเมฆใหญ่ลอยผ่านมาใกล้ ข้าเกาะโหนมันพอไม่ให้ตัวเองหล่น...ชะตาข้าน่าจะยังดี ในก้อนเมฆนั้นมีเชือกเหนียวเส้นหนึ่ง ข้าก็จับมันและค่อยๆไต่ลงมาราวครึ่งทาง ข้ากำลังเห็นความหวังทางรอดรำไร...เชือกเจ้ากรรมก็ขาดผึงสถานการณ์จากนั้น ข้าเกือบไม่รู้ว่า เกิดอะไรตามมา รู้ตัวอีกที ตอนที่หัวทิ่มลงก้อนกรวด ทำให้ก้อนกรวดนั้นฝังในหัว ข้ารำคาญก้อนกรวดนั้นมาก...วิ่งไปที่บ้าน คว้าขวานจามลงบนหัวตัวเองโครมเดียวก้อนกรวดก็กระเด็นหลุดออกมาหนุ่มบ้านนอกจบเรื่องเล่าด้วยสุ้มเสียงมั่นใจ...“แม้ข้าจะปีนขึ้นไปไม่ถึงสวรรค์ แต่ข้าก็รอดลงมา ปลอดภัยทุกประการ”“เออะ เฮอ” พระราชาอุทาน “นี่เป็นเรื่องโกหกสุดยอด ฉันฟังแล้ว ยังไม่เคยเห็นการปั้นน้ำเป็นตัวได้จริงจังอย่างนี้มาก่อน”“เป็นอันว่าข้าจะได้แต่งงานกับลูกพระองค์” หนุ่มบ้านนอกทวงสัญญาแต่พระราชาทรงผิดหวังในฟอร์มหนุ่มบ้านนอกผู้ไม่เจียมกะลาหัว หวังจะเด็ดดอกฟ้า ทรงสั่งให้ขนทองกองโตมาให้ “เธอ เอาทองไปไม่ดีกว่าหรือ?”หนุ่มซอมซ่อดีใจ...เขารู้มานาน...ลูกสาวพระราชานอกจากพระโฉมขี้เหร่แล้ว ยังตาแฉะพร่าตัว จึงยิ้มรับ ก้มกราบพระราชา แล้วขนทองกองโตกลับบ้านด้วยความชื่นมื่นเต็มที่นิทานกริมม์ เรื่องยอดนักยกเมฆ...ซึ่งเล่ากันมากว่าร้อยปี เหมือนเรื่องจริงในบางบ้านเมือง ที่พวกหน้าด้านโกหกดีกว่ามักจะชนะเลือกตั้ง...ก็จบลงด้วยประการฉะนี้แล.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
