บทที่ 49 ในหนังสือ คารมคมปัญญา (สุขภาพใจ พิมพ์ พ.ศ.2568) ประสิทธิ์ ฉกาจธรรมค้น “บันทึกทิงสื่อ ยุคราชวงศ์ซ่งใต้” เขียนโดย “เย่ว์เคอ” ตั้งชื่อเรื่่องว่า หนทางแห่งความรวยขอบอก! เฉพาะวันนี้ ไม่ใช่เรื่องของคนที่เผลออยากเป็นคนรวยจะต้องอ่านในอดีตมีบัณฑิตยากจนคนหนึ่ง อาศัยอยู่ใกล้บ้านคนรวย ทุกครั้งที่เขามองไปที่บ้านคนรวย เขามักรู้สึกอิจฉาความสมบูรณ์พูนสุขของเศรษฐีผู้เป็นเพื่อนบ้านวันหนึ่ง เขาแต่งกายเรียบร้อยเข้าไปหาเศรษฐี “กรุณาชี้แนะหนทางแห่งความร่ำรวยให้แก่ข้าด้วย”“การจะร่ำรวยไม่ใช่เรื่องง่าย” เศรษฐีทำท่าครุ่นคิด แล้วว่า... “เอาอย่างงี้ เจ้ากลับไปถือศีลกินเจ 3 วัน แล้วค่อยกลับมาใหม่”ผ่านไป 3 วัน บัณฑิตหนุ่มกลับมาขอพบเศรษฐีอีกครั้ง พร้อมนำของกำนัลมอบให้ เศรษฐีรับของกำนัลแล้วเชื้อเชิญบัณฑิตหนุ่มนั่งลงสนทนากัน“ขั้นตอนไปสู่ความมั่งคั่ง ต้องเริ่มจากการกำจัดโจรร้ายทั้งห้าเสียก่อน”บัณฑิตหนุ่มฟังแล้วสงสัย “โจรทั้งห้าคืออะไร?”เศรษฐียิ้มอย่างเยือกเย็น “ก็คือ สิ่งที่เราเรียกกันว่า เมตตา คุณธรรม มารยาท ปัญญา และสัจจะ!”เรื่องที่เย่ว์เคอเขียนจบแค่นี้ ทั้งไม่สนุกทั้งไม่สะใจ...คนอ่านไม่ว่ารุ่นเก่า รุ่นใหม่...คงรับรู้ถึงรสชาติแปร่งปร่า...นี่ไม่ใช่คำแนะนำจากผู้หวังดี...นี่นา...ใช่เลย นี่เป็นเรื่องเล่า เสียดสีสังคม สับปลับ จอมปลอม เปลือกนอกเทิดทูนหลักเบญจธรรม ของลัทธิขงจื๊อ เมตตา คุณธรรม มารยาท และจารีตประเพณีอันดีงาม สติปัญญาหยั่งรู้ผิดถูก และการรักษาสัจจะมีคำอธิบาย เย่ว์เคอ ผู้เขียนเรื่องนี้ คิือหลานชายของแม่ทัพเย่ว์เฟย ที่คนไทยคุ้นเคยกันในชื่อ “งักฮุย” เขาเจ็บปวดกับชะตากรรมของเย่ว์เฟย ซึ่งเป็นขุนนางที่ซื่อตรงจงรักภักดี แต่กลับถูกใส่ร้ายป้ายสีจากขุนนางกังฉิน จนถูกลงโทษประหารชีวิตเนื้อแท้ของเรื่องที่เย่ว์เคอเล่ากลับตรงกันข้าม ผู้ที่จะเป็นใหญ่เป็นโต ประสบความสำเร็จร่ำรวย ล้วนแต่ประพฤติตนนอกหลักคำสอนของขงจื๊อทั้งสิ้นเศรษฐีในเรื่องนี้จึงชี้แนะบัณฑิตหนุ่มว่า โจรร้ายทั้งห้าที่ปล้นชิงเอาความสำเร็จ และความร่ำรวยไปจากชีวิตผู้คนทั้งปวง ก็คือหลักเบญจธรรมห้าประการ...นั่นเองผลงานของเย่ว์เคอ สะท้อนภาพแผ่นดินจีนยุคราชวงศ์ซ่งใต้...ใครผู้ใดที่ยึดในความดีงาม คือคนโง่อธิบายเรื่องเล่าแล้ว ประสิทธ์ิ ฉกาจธรรม มีคำถาม หากคนส่วนใหญ่ในประเทศต่างรู้สึกว่า “ทำดีได้ดีมีที่ไหน ทำชั่วได้ดีมีถมไป” ใครเล่าจะอยากทำความดี!และประสิทธิ์ยังมีคำถามต่อถ้าข้าราชการเรียนรู้ว่า วิธีที่จะก้าวหน้าในอาชีพราชการ ต้องคอยเอาใจนักการเมือง หรือผู้มีตำแหน่งสูงกว่าตน ทั้งด้วยการปรนนิบัติใกล้ชิด หรือด้วยอามิสสินจ้าง ข้าราชการคนไหน จะมาใส่ใจประชาชนต้นตอของปัญหา อยู่ที่อำนาจการแต่งตั้งโยกย้ายอยู่ในมือคนไม่กี่คน โดยปราศจากการมีส่วนร่วมของประชาชนผู้เสียภาษี ซึ่งเป็นเจ้านายที่แท้จริงจึงไม่น่าแปลกใจ หลังเย่ว์เคอผู้เขียนเรื่องนี้ เสียชีวิตเพียง 45 ปี แผ่นดินซ่งใต้ก็ล่มสลาย แผ่นดินจีนตกอยู่ในเงื้อมมือของชนเผ่ามองโกล ซึ่งเคยถูกเหยียดหยามว่า เป็นคนป่าเถื่อนไร้อารยธรรมผมขอเตือนย้ำความจำ...ทิ้งท้าย...เรื่องที่เพิ่งอ่านๆกันไป เกิดในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้...ราว 700 ปีที่แล้ว ไม่ใช่เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นใหม่ๆในบ้านเมืองใกล้ๆสมัยนี้.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
