“33 ปีที่แล้ว พวกเรา 15 ครอบครัวเหมารถสิบล้อจากหนองคาย ลงมาอยู่ที่นี่ บ้านตะเคียนงาม ต.บางหิน อ.กะเปอร์ จ.ระนอง ตามคำชักชวนของผู้ใหญ่บางคนที่ต้องการให้มาจับจองพื้นที่ปลูกกาแฟ แล้วจะได้ที่ทำกินเป็นของตัวเอง มาแบบเสื่อผืนหมอนใบ สร้างเพิงพักกันแบบง่ายๆ ใช้หญ้าคามามุงกันแดดกันฝน หาของกินในป่า ปลูกกาแฟได้ 2 ปีกว่า กำลังเก็บขาย เจ้าหน้าที่ป่าไม้มาไล่ให้ออกไป เราเลยเคว้งคว้างจะกลับบ้านก็ไม่ได้ เลยอยู่ต่อแบบไม่รู้อนาคต แต่ด้วยภูมิปัญญาชาวบ้านอีสานที่เห็นหญ้าคาในพื้นที่มีมาก เลยทำไพหญ้าคา จำหน่าย จากช่วงแรกราคาอันละ 3.5 บาท ตอนนี้ 14 บาทแล้ว” อรุณ ทองสุข วัย 50 ปี ประธานกลุ่มมัดไพหญ้าคา เล่าย้อนอดีตวัยกะเตาะ...เมื่อถูกไล่ออกจากป่า มาอาศัยที่ดินชาวบ้านใกล้ๆชายป่าทำเพิงพัก และเปลี่ยนวิธีทำกิน ทำไพหญ้าคาขายตามภูมิปัญญาคนอีสานจนทำเอาคนใต้งงๆไปตามกัน คนกลุ่มนี้ตัดหญ้าคาไปทำอะไร....เพราะคนใต้ไม่รู้ว่าหญ้าคาเอามุงหลังคาได้ เพราะเห็นแต่เอาใบจากมามุงหลังคาบ้าน ส่วนหญ้าคานั้นไม่ต้องไปหามาจากไหน ไปตัดมาจากสวนกาแฟที่ตัวเองปลูกและถูกเจ้าหน้าที่ป่าไม้ไล่มานั่นแหละ เพราะต้นกาแฟถูกตัดทิ้ง มีหญ้าคาขึ้นมาแทนที่...ตัดมาแล้วต้องนำมาตากให้แห้ง แต่ต้องระวังเรื่องฝนตกเพราะระนองเป็นเมืองฝน 8 แดด 4 เลยสร้างโรงพลาสติกคลุมทับไว้ รอจนแห้งแล้วนำไปเก็บไว้ในที่ร่ม ไพหญ้าคาที่ทำเสร็จแล้วนำไปมุงหลังคากันแดดกันฝนได้ดี ให้ความเย็นกว่าหลังคากระเบื้องและสังกะสี ที่มีราคาแพงกว่าหลายเท่าตัว มีอายุใช้งานนานถึง 3 ปี แล้วแต่ความหนาของหญ้าคาที่ใช้อรุณบอกว่า ตกมาถึงวันนี้ 33 ปี ไพหญ้าคาช่วยให้คนอีสานพลัดถิ่นกลุ่มนี้มีเงินซื้อที่ดินปลูกบ้าน แถมมีลูกค้ามาสั่งซื้อตับหญ้าคาไปมุงเป็นร้านอาหาร, ซุ้มศาลาพักผ่อน, ฟาร์มหมู, ฟาร์มไก่, ฟาร์มวัว และโรงแรม ออเดอร์ยาวเป็นปี มีรวมกลุ่มกันไปกู้เงิน กองทุนพัฒนาบทบาทสตรี เพื่อนำเงินมาเป็นค่าไม้ไผ่ ค่าน้ำมันตระเวนตัดหญ้าคา และจ่ายค่าจ้างให้สมาชิกเป็นรายวัน รายเดือน ตามความต้องการของแต่ละครอบครัว ช่วยให้แต่ละคนมีรายได้ไพหญ้าคาเฉลี่ยวันละ 300-500 บาท.ไชยรัตน์ ส้มฉุน
