เราค้างกันไว้ที่คำนำหน้านามในภาษาเวียดนาม ‘จิ’ หมายถึง ‘คุณ’ ‘นาง’ ‘นางสาว’ ใช้กับ ‘ผู้หญิงที่อยู่ในวัยสาวหรือในวัยกลางคน’ เรียกกันเองระหว่าง ‘กลุ่มคนที่อายุเท่ากันหรือใกล้กัน’ หรือเรียก ‘คนที่วัยวุฒิสูงกว่าด้วยความนับถือ’ ก็ได้ เป็นคำเดียวกับที่ใช้หมายถึง ‘พี่สาว’‘โก’ หมายถึง ‘นางสาว’ หรือ ‘คุณ’ ใช้กับ ‘สาวรุ่น’ หรือ ‘สาวเต็มตัว’ เป็นคำสุภาพที่ใช้เรียก ‘ผู้หญิงที่ยังไม่มีครอบครัว’ เป็นคำเดียวกับคำที่ใช้หมายถึง ‘น้า’ และ ‘อาผู้หญิง’ ‘แอม’ หมายถึง ‘น้อง’ หรือ ‘คุณ’ ใช้ได้ทั้งเพศหญิงและเพศชายที่มีวัยวุฒิและคุณวุฒิน้อยกว่า ส่วน ‘กอน’ หรือ ‘เจ๊า’ หมายถึง ‘หนู’ ใช้กับเด็กเล็กทั้งหญิงชาย หรือใช้กับคนที่โตแล้วก็ได้ แต่ผู้ใช้ต้องมีวัยวุฒิสูงกว่าอย่างมาก ใช้ด้วยความเมตตาหรือแสดงความสนิทสนมอ่อนโยน ‘กอน’ แปลว่า ‘ลูก’ เจ๊า แปลว่า ‘หลาน’ บางคนยังใช้ ‘กอน’ เป็นคำนำหน้าที่ใช้เรียกชื่อสัตว์ด้วย เช่น ‘กอน โห่’ (กอนเป็นคำนำหน้า โห่ ที่แปลว่า เสือ)ไปประเทศตะวันตก ท่านอาจจะเรียกนามสกุลหรือใช้ชื่อต้น แต่ที่เวียดนาม การใช้คำนำหน้านามเป็นเรื่องที่ต้องศึกษาอย่างมาก ไม่ใช่เฉพาะในเวียดนามเท่านั้น หลายประเทศคำนำหน้านามสำคัญและแสดงถึงอาชีพ การงาน ฐานะทางสังคม การยกย่อง การแสดงความสุภาพ คนที่เป็นดุษฎีบัณฑิต (ดร.) ท่านต้องเรียก ‘เตี๊ยน สี’ เช่น ‘เตี๊ยน สีฝั่ม’ หรือ ‘ดร.ฝั่ม’ ‘ครูอาจารย์ผู้ชาย’ต้องใช้ ‘เท่ย ซ้าว’ ‘ครูอาจารย์ผู้หญิง’ ใช้ ‘โก ซ้าว’ พรุ่งนี้มาว่าเรื่องคำเรียกในภาษาอาเซียนตอนจบกันครับ.นิติการุณย์ มิ่งรุจิราลัยpasalok1998@gmail.com
