ในโลกการเมืองอังกฤษ เสียงดนตรี ไม่ได้เป็นเพียงความบันเทิง แต่ยังถูกใช้เป็นอาวุธเชิงสัญลักษณ์สำหรับสื่อสารหรือ “ล้อเลียน” ในช่วงเวลาสำคัญได้อย่างแยบยลและเปี่ยมด้วยอารมณ์ขันอันเจ็บแสบ