ไม่แปลกใจและสงสัยใดๆกับ “มาตรฐานสื่อโทรทัศน์” บ้านเรา เพราะมันถูกกฎระเบียบบีบรัด จนแทบกระดิกตัวไม่ได้!!ด้วยเวลานี้ไม่ใช่มีแค่โทรทัศน์ที่สื่อถึงคนดูด้วยภาพและเสียงเท่านั้น แต่มันยังมีสื่อออนไลน์หลายแพลตฟอร์มก็สื่อออกมาด้วยภาพและเสียงเช่นกันกลายเป็นว่าทุกคนสามารถทำสื่อต่างๆด้วยตัวเอง ทำคอนเทนต์ที่ชื่นชอบแล้วส่งเข้าแพลตฟอร์มนั้นๆให้เป็นสื่อสาธารณะ แพร่ภาพและเสียงไปได้ทั่วโลกสื่อออนไลน์นี่แหละที่ทำให้การเสพสื่อเปลี่ยนแปลงไปแทบทุกมิติ เริ่มตั้งแต่เนื้อหาไปจนถึงวิธีการนำเสนอไม่ต้องคำนึงถึง “จรรยาบรรณสื่อ” ไม่ต้องสะทกสะท้านกับ “เนื้อหา” และไม่ต้อง สนใจเรื่องวิธีการ “พูดสื่อสารกับคนดู”ผิดกับสื่อโทรทัศน์ชนิดหน้ามือ-หลังมือ เพราะทีวีต้องอยู่ในกฎ กติกาและมารยาท อะไรนำเสนอได้ หรืออะไรห้ามนำเสนอเรียกว่ามีกฎหมายควบคุมให้อยู่ในกรอบผู้เสพสื่อออนไลน์จนเข้าสายเลือดจึงเกิดคำถามว่า ทำไมสื่อโทรทัศน์ไม่ปรับตัว เหมือนสื่อออนไลน์? ทำไมสื่อโทรทัศน์ ถึงย่ำอยู่กับที่? ในอนาคตจะล้าสมัย และสูญหายตายจาก กลายเป็นสื่อตกยุค!!ที่มันเป็นเช่นนั้น ก็เพราะสื่อทีวีถูกควบคุมด้วยกฎเหล็กไงเล่า อะไรๆที่มันนำเสนอไม่ได้ทางสื่อทีวี จึงไปผุดอยู่ในสื่อออนไลน์ซึ่งไม่ต้องถูกกฎเหล็กเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเอาแค่สื่อโทรทัศน์เห็นภาพเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ พูดจากำกวม หรือทำกิริยาไม่เหมาะสม ก็ถูก (กสทช.) เล่นงาน ซะงอมพระรามแล้วลองไปดูในสื่อออนไลน์มั่ง สิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดมันมีอยู่เพียบ แถมถูกจริตคนดูซะด้วยทำให้มาตรฐานสื่อในประเทศนี้มันเหมือนอยู่กันคนละโลก!!‘‘แจ๋วริมจอ’’jaewrimjor@gmail.comคลิกอ่านคอลัมน์ “ทีวีบันเทิง” เพิ่มเติม
