ตั้งแต่ ค.ศ.2002 ผมเคยตระเวนไปอาร์เจนตินา คิวบา และเอกวาดอร์ ได้พบกับผู้คนทางแถบละตินอเมริกา และเคยประชุมเกี่ยวกับประเทศต่างๆในทวีปอเมริกาใต้เมื่อพูดถึงเวเนซุเอลา ทุกคนก็ยอมรับว่าเป็นประเทศที่เคยร่ำรวย แต่หลายคนทำนายทายทักตรงกันว่า ต่อไปในอนาคตประเทศนี้จะแย่ เพราะผู้คนสนใจแต่เรื่องสุขนิยม ประเด็นที่คุยกันมีแต่เรื่องความสวยความงาม ฟุ้งเฟ้อ ไม่ค่อยมุ่งเน้นเรื่องการทำมาหากินกิจการบันเทิงในประเทศเวเนซุเอลาก็รุ่งเรืองมาก โดยเฉพาะพวกละครน้ำเน่าแบบเพ้อฝัน ละครเพ้อฝันของเวเนซุเอลาดังขนาดส่งมาตีตลาดแถบยุโรปตะวันออก ทำให้บรรดาแม่บ้านติดกันงอมแงมก่อนที่จะพบน้ำมัน เวเนซุเอลาเป็นสังคมเกษตรกรรม พืชเศรษฐกิจที่สำคัญคือ โกโก้ อ้อย กาแฟ ข้าวโพด ฯลฯ แต่เมื่อพบน้ำมัน ช่วงทศวรรษที่ 1970-1980 เวเนซุเอลาก็กลายเป็นประเทศร่ำรวยที่สุดในทวีปอเมริกาใต้รัฐบาลเวเนซุเอลาหลายยุคทุกสมัยโม้แต่เรื่องความร่ำรวย แต่ละวันก็โพนทะนาสาธยายเรื่องที่เราเป็นประเทศมั่งคั่งและมีสวัสดิการสังคมดี ผู้คนในชนบทต่างหนีมาใช้ชีวิตที่สะดวกสบายในเมืองใหญ่ ดำรงชีวิตด้วยเงินสวัสดิการจากรัฐที่ได้จากน้ำมันต่อมาเมื่อราคาน้ำมันตกต่ำลง รัฐบาลเริ่มประสบปัญหา ประชาชนที่รับเงินสวัสดิการไม่พอก็เริ่มตะโกนก้องร้องด่ารัฐบาล เมื่อสภาวะเศรษฐกิจแย่ลง คนที่ขาดองค์ความรู้และดำรงชีวิตด้วยความสะดวกสบายมาตลอดก็สอดส่ายสายตาหาเงินทุจริตการก่อสร้างอาคารสถานที่ในเวเนซุเอลาไม่มาตรฐานก็ไม่เป็นไรถ้ามีเงินใต้โต๊ะการศึกษาเวเนซุเอลาก็ไม่เข้มแข็ง ทำให้องค์ความรู้ด้านต่างๆ ไม่ว่าจะการสร้างถนนหนทาง อาคารบ้านช่องลดลงไปอย่างมาก ด้วยโครงสร้างที่ไม่แข็งแรง เมื่อเกิดแผ่นดินไหวจึงถล่มลงมาอย่างง่ายดาย ซึ่งต้นตอปัญหาที่แท้จริงมาจากการทุจริตคอร์รัปชันประเทศที่เคยร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐีน้ำมัน ถึงคราวที่ราคาน้ำมันตก เศรษฐกิจย่ำแย่ ผู้คนจึงอยู่กันอย่างลำบาก ตั้งแต่เจอน้ำมัน รัฐบาลไม่เคยส่งเสริมการผลิต คิดว่ามีเงินซื้อสิ่งของเครื่องใช้ ข้าวปลาอาหารจากประเทศอื่น ถึงคราวที่เงินลดน้อยถอยลงไป ประชาชนทำมาหากินเองไม่เป็น ทำให้ประเทศเริ่มเข้าสู่สภาวะอดอยากมีคลิปออกมามากมายต่อเนื่อง เรื่องเศรษฐีบ้านใหญ่โตแต่ไม่มีน้ำประปา ต้องหิ้วกระป๋องไปตักน้ำข้างทางเอามาใช้ในครัวเรือน ความที่เพลิดเพลินกับเรื่องนางงามและความบันเทิง องค์ความรู้ด้านการบำรุงรักษาก็ค่อยๆลดน้อยถอยลงไป จนแทบจะไม่มี เครื่องจักรเครื่องยนต์เสียก็ไม่มีความรู้ที่จะซ่อม ปล่อยให้เสียหายคาโรงงาน คาถนนหนทางจากประเทศร่ำรวย กลายเป็นประเทศที่ผู้คนยากจนและเงินเฟ้อขนาดหนัก จะซื้อของอะไรแต่ละชิ้น แต่ละอย่าง ต้องเอาเงินโบลิวาร์ใส่กระสอบไปซื้อ ผู้อ่านท่านผู้เจริญคงจะเคยเห็นข่าวนะครับ ว่าคนเวเนซุเอลาเอาเงินใส่กระสอบมาใช้จ่าย เป็นภาพที่อเนจอนาถใจมากถ้าประเทศที่ยากจนข้นแค้นมาแต่อดีตก็ไม่เป็นไร เพราะผู้คนส่วนใหญ่คุ้นชินกับชีวิตยากลำบาก ยอมรับกับมาตรฐานการครองชีพต่ำได้ แต่ผู้อ่านท่านลองนึกถึงสภาพคนเคยรวย มาตรฐานการครองชีพสูง เคยอยู่สุขสบาย อยากได้อะไรก็ซื้อและนำเข้าจากต่างประเทศ วันดีคืนดีก็กลายเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ผู้คนจำนวนไม่น้อยจมไม่ลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวงการนางงามและวงการบันเทิง เริ่มมีการส่งออกนางงามไปในต่างประเทศ แต่วงการนางงามไม่ยั่งยืนดอกครับ พอแก่ตัวขึ้นมาไม่มีใครจ้าง ชีวิตก็เข้าสู่วังวนแห่งความยากลำบากอย่างที่ผมเรียนไปแล้วว่า การก่อสร้างทุกประเภทในเวเนซุเอลาต้องยัดเงินใต้โต๊ะ มาตรฐานการก่อสร้างจึงต่ำ เมื่อมีแผ่นดินไหวรุนแรงเมื่อ 24 มิถุนายน 2026 ติดต่อกันถึง 2 ครั้ง ระลอกแรกขนาด 7.2 ระลอกสองเกิดขึ้นตามหลังครั้งแรกเพียง 39 วินาที ขนาด 7.5 จึงเกิดเหตุการณ์ความสูญเสีย ผู้คนบาดเจ็บล้มตายจำนวนมากหลายประเทศก็เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงเช่นเดียวกัน แต่ความเสียหายน้อยกว่า ประชาชนเสียชีวิตน้อยกว่าเพราะมาตรฐานการก่อสร้างดี ยกตัวอย่างญี่ปุ่นซึ่งมีแผ่นดินไหวบ่อยแต่คนตายน้อยขอแสดงความเสียใจกับความสูญเสียที่เกิดขึ้นในเวเนซุเอลาครับ.นิติการุณย์ มิ่งรุจิราลัยsonglok1997@gmail.comคลิกอ่านคอลัมน์ “เปิดฟ้าส่องโลก” เพิ่มเติม
