ผมพอรู้ “หนูน้อยหมวกแดง” เป็นนิทานเรื่องดัง ในชุดนิทานกริมม์ (ยาค็อบและวิลเฮล์ม กริมม์ เขียน อาษา ขอจิตต์เมตต์ แปล ต้นอ้อ 1999 จำกัด พิมพ์ครั้งที่ 5 พ.ศ.2542) ไม่เคยอ่านนิทานจริง เคยแต่ดูหนังการ์ตูน...ซึ่งสนุกโลดโผนตามสูตรหนังฝรั่งวันนี้เจอหนูน้อยหมวกแดงของจริง ก็รีบอ่าน...อยากรู้...พี่น้องกริมม์เขาตั้งใจสอนเด็กๆ...เรื่องอะไร?เมื่อนมนานมาแล้ว มีหนูน้อยคนหนึ่ง เป็นที่รักใคร่เอ็นดูแก่ทุกคนที่รู้จัก ยายของเธอรักหลานสุดสวาทขาดใจ ให้หมวกไม่มีปีกทำด้วยกำมะหยี่สีแดง หนูน้อยก็สวมมันประจำบ้านยายอยู่ในป่า ห่างหมู่บ้านไปครึ่งชั่วโมง วันหนึ่งแม่ก็เอาขนมเค้กและเหล้าองุ่นขวดหนึ่งให้เธอเอาไปให้ยาย “ตอนนี้ยายไม่ค่อยสบาย”แม่กำชับ รีบไปแต่เช้า อย่าไถลตามทาง และอย่าวิ่ง อย่าวอกแวกมองไปทางโน้นทางนี้หนูน้อยหมวกแดงรับปากแม่ แล้วเดินเข้าป่า ระหว่างทางเธอพบหมาป่าตัวหนึ่ง เธอไม่รู้จักมันว่าเป็นสัตว์ร้าย...จึงไม่กลัวมันเลยเมื่อหมาป่าถาม หนูน้อยก็ตอบ “จะไปหายาย”“มีอะไรในกระเช้า” “เค้กกับเหล้าองุ่นจ้ะ เค้กอบเมื่อวานนี้ ยายต้องกินของดีๆจะได้แข็งแรง”หนูน้อยบอกทุกอย่าง กระทั่งบ้านยายใต้ต้นโอ๊กใหญ่ รั้วเป็นไม้วอลนัท หมาป่าคิดแผนจะกินทั้งยายหลาน ชวนเธอเดินแล้วแนะนำให้ดูดอกไม้สวยๆข้างทางหนูน้อยหมวกแดงลืมคำสั่งแม่ คิดว่าถ้าเก็บดอกไม้ไปฝากยายด้วยคงไม่เสียเวลาอะไรนัก แต่พอเด็ดดอกแรก ดอกต่อไปยิ่งสวยกว่า หนูน้อยเพลินเดินลึกเข้าไปในป่า ขณะที่หมาป่าแว่บไปถึงกระท่อมยายมันทำเสียงหนูน้อย ยายบอกให้ดึงเชือกข้างประตู พอประตูเปิดหมาป่าก็เดินรี่เข้าไป แต่จัดการกลืนยายเข้าท้อง แล้วเอาเสื้อนอน หมวกคลุมผมมาสวม ดึงม่านหน้าเตียงให้ปิด และขึ้นนอนบนเตียงส่วนหนูน้อยเก็บดอกไม้ได้หอบใหญ่ นึกถึงยายก็เปลี่ยนเส้นทางตรงเข้าหากระท่อม เธอแปลกใจที่เห็นประตูเปิดกว้าง มองดูข้าวของในห้องหลายอย่างที่เปลี่ยนไป “อรุณสวัสดิ์” กับยายแล้ว ไม่มีเสียงตอบหนูน้อยรู้สึกกลัวแต่ก็ยังเดินไปถึงเตียง เห็นหน้าตายายพิกลๆ “ยายจ๋า หูของยายใหญ่จริงเทียว” “ก็เพื่อจะฟังหลานพูดให้ชัดเจนขึ้นไง!” “ยายจ๋า ตาของยายใหญ่จริงเทียว” “ก็เพื่อจะเห็นหลานถนัดถนี่ไงล่ะจ๊ะ” “มือของยายใหญ่จริงเทียว” เสียงตอบสุดท้าย “ก็เพื่อจะจับหลานให้อยู่ไงล่ะจ๊ะ”หมาป่าดัดเสียงตอบไม่ทันจบ มันก็กระโดดจากเตียง กลืนหนูน้อยหมวกแดง โดยไม่ชักช้า ถึงเวลานั้น มันอิ่มแปล้ จึงขึ้นไปนอนบนเตียงตามเดิม และหลับกรนคร่อกๆดังลั่นพรานป่าเดินผ่านกระท่อม ได้ยินเสียงกรนก็แปลกใจ เดินย่องเข้าไป พอเห็นหมาป่าคู่ปรับเก่า “อ้ายสัตว์ชั่วร้าย ฉันตามหาตัวแกอยู่นาน ที่แท้แกอยู่ที่นี่”พรานป่ายกปืนขึ้นจะยิง แต่เฉลียวใจ มันอาจจะกินยายเข้าไป พรานจึงดึงมีดปลายแหลมออกมาผ่าท้องหมาป่า เจอหนูน้อยหมวกแดง และยายกระโดดออกมา ทั้งสองหลานยายยังไม่ตาย แค่อึดอัดเล็กน้อยหนูน้อยหมวกแดงเอาหินก้อนใหญ่ยัดเข้าท้องหมาป่า มันตื่นขึ้นมาจะกระโจนหนี แต่หินถ่วงหนัก มันล้มโครมขาดใจตายพรานจัดการถลกหนังหมาป่าเอากลับบ้าน ยายได้กินขนมเค้กและดื่มเหล้าองุ่น เกิดกำลังวังชาขึ้นมาทันใดหนูน้อยหมวกแดงนั่งดูยายแล้วคิดว่า “ถ้าฉันไม่ไถลในป่า เรื่องร้ายก็คงจะไม่เกิด” บทเรียนครั้งนั้นเธอตั้งใจต่อไปจะเชื่อฟังคำสั่งแม่ โดยเฉพาะเรื่องเถลไถล คุยกับคนแปลกหน้านิทานกริมม์เรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า...อย่าเชื่อคนง่าย บ้านเมืองเราวันนี้ ไปทางไหนมีแต่คนที่ไม่รู้จัก ยิ้มเข้าหา...อย่าเผลอหลงลมคารมเขาทันที ควรดูให้แน่ใจ จะไม่เผลอเลือกโจรเข้ามาปล้นเมือง.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
