หากจะมองหาบุคคลที่ “ครองพื้นที่สื่อโลก” ได้เหนียวแน่นยิ่งกว่าดาราฮอลลีวูด ชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาโดยไม่ต้องคิดซ้ำ หนีไม่พ้น “โดนัลด์ ทรัมป์” ผู้นำสหรัฐฯ ผู้ไม่เคยปล่อยให้โลกได้พักสายตา แม้แต่วันเดียวทรัมป์เดินหน้าทำให้อเมริกาให้ “กลับมายิ่งใหญ่ (อีกครั้ง)” อย่างดุดัน ตั้งกำแพงภาษีโกยรายได้ ขาดดุล การค้าลดฮวบ ไปจนถึงปฏิบัติการโชว์พาวเวอร์ บุกถล่มเวเนซุเอลาแล้วลากตัวผู้นำมาดำเนินคดีแบบไม่เกรงใจใคร ตามคำปฏิญาณวันสาบานตนว่าอเมริกาจะกลับมาเกรียงไกร ทรงอำนาจ และน่าเกรงขาม!แต่ไฮไลต์ที่แย่งซีนทุกผลงานกลับเกิดขึ้นอย่างเรียบง่ายในโรงงานผลิตรถยนต์ฟอร์ด รัฐมิชิแกน เมื่อมีคนงานตะโกนด่าว่าเป็น “ผู้พิทักษ์พวกใคร่เด็ก” แทนที่จะต่อปากต่อคำ ทรัมป์เลือกใช้ “ภาษาสากล” ที่เข้าใจตรงกันทั่วโลก นั่นคือการชูนิ้วที่ดูเหมือน “นิ้วกลาง” ตอบกลับอย่างสง่างาม สมเกียรติผู้นำที่แสนจริงใจทำเนียบขาวไม่ยืนยันว่าเป็นนิ้วอะไร แต่ชี้แจงว่าเป็นการ “การตอบโต้ที่เหมาะสมและชัดเจนต่อคนบ้าคลั่ง” และแน่นอน ภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามนี้ จะถูกโลกจดจำไปอีกนาน...ยิ่งกว่านโยบายใดๆเสียอีก.อึ่งอ่างกลางฝนคลิกอ่านคอลัมน์ “เปิดม่าน joke opera” เพิ่มเติม
