นิทานเรื่องตัวอุบาทว์ หลวงพ่อวัดราชโอรส พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) เล่าไว้ในหนังสือ “กิร ดังได้สดับมา” ลำดับเรื่องที่ 95 ฟังอีกกี่ครั้ง ก็ยังเพลินพระราชาเมืองหนึ่ง ทรงปลอมพระองค์ไปดูทุกข์สุขชาวบ้าน เสด็จไปตามถนน ผ่านตลาด ร้านค้า จนถึงคฤหาสน์หลังใหญ่โตรโหฐาน หลังหนึ่ง ถูกทิ้งให้รกร้างถามชาวบ้านบอกตรงกัน บ้านนี้ถูกตัวอุบาทว์ลง“ตัวอุบาทว์ รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร” ทรงตั้งคำถาม แต่ชาวบ้านก็ตอบไม่ได้ กลับมาถามเสนาอำมาตย์ ในท้องพระโรง แต่ก็ไม่มีใครตอบได้เหมือนกันทรงพระพิโรธ ออกคำสั่งให้เสนาใหญ่ ไปหาตัวอุบาทว์ มาให้ดูให้ได้ ภายใน 7 วันคำสั่งพระราชา ถ้าทำตามไม่ได้ ก็หัวขาด เสนาใหญ่ ตระเวนถามไปทั่วบ้านทั่วเมือง 6 วัน ก็หาคนเคยเห็นตัวอุบาทว์ไม่ได้เลยสักคน ขืนกลับไปกราบทูล ก็ตายเสนาใหญ่ตัดสินใจเดินเข้าป่า หวังไปตายเอาดาบหน้า เดินลึกเข้าไปๆ ถึงอาศรมฤาษีผู้เฒ่าเครายาวตนหนึ่ง เสนาใหญ่กราบพระฤาษีบอกไปตามตรง“เรื่องแค่นี้ เองหรือ?” ที่นี่มีเสนาใหญ่เริ่มเห็นทางรอด พระฤาษีสั่งให้เสนาใหญ่ ไปตัดกระบอกไม้ไผ่ ปล้องยาวราวแขนเศษ มากระบอกหนึ่ง ถือเข้าไปในอาศรม ครู่หนึ่งก็ถือออกมาปล้องไม้ไผ่นั้น มีใบไม้อุดปากกระบอกไว้มิดชิด“ต้องระวัง ให้ดี! ตัวอุบาทว์ ตัวนี้มันไวมาก ห้ามเปิดดูเป็นอันขาด มันจะหนีไปก่อนถึงมือพระราชา”สิ้นเสียงกำชับพระฤาษี เสนาใหญ่ประคับประคองกระบอกไว้ด้วยสองมือ เดินกลับไปกราบทูลพระราชา พระราชาสั่งเปิดท้องพระโรง เรียกเสนาอำมาตย์มาดูตัวอุบาทว์ให้เห็นกับตาไปพร้อมๆกันทรงดูเป็นคิวแรก ดึงใบไม้ที่อุดปากกระบอกออก ก้มลงไปมอง ภายในกระบอกมืดตื๊ดตื๋อ ทรงพยายามเพ่งมองเท่าไหร่ ก็ยังไม่เห็นเป็นตัวอะไร สักตัวทรงลองเขย่า...ได้ยินเสียงดังขลุกๆ แล้วทรงมองเข้าไป...คราวนี้พระราชาก็ทรงเห็น“เออ! ฉันว่านะ ตัวอุบาทว์ นี่มันเหมือนกบ”แล้วก็ทรงยื่นกระบอก ให้อำมาตย์คนที่อยู่ใกล้ดูเป็นคนต่อมา “กระหม่อมเห็น เป็นตัวอึ่งอ่าง” เสนาน้อยใหญ่ ดูกันต่อๆไป บางคนเห็นเป็นกบเหมือนพระราชา แต่อีกคนเห็นเป็นตุ๊กแกแต่หลายเสียง เกิดเห็นพ้องกัน ตัวอุบาทว์เหมือนจิ้งจก ไม่น้อยเสียงยืนยันว่าเหมือนอึ่งพระราชาปล่อยให้เสนาอำมาตย์เถียงกัน ผู้เฒ่าเริ่มเสียงดัง เอ็ง เด็กเมื่อวานซืน ผู้น้อยก็ไม่ยอม ลุงแก่แล้วกลับไปเลี้ยงหลานดีกว่า...จนกระทั่งเสียงทะเลาะลั่นไปทั้งท้องพระโรง“พอ...พอแล้ว จบกันได้แล้ว” พระราชาตัดบท “ข้ารู้แล้ว นี่ขนาดมันอยู่ในกระบอก มันยังออกฤทธิ์พวกเราแตกแยกกันขนาดนี้ ถ้ามันหลุดจากกระบอก ทั้งบ้านเมืองของฉัน คงฉิบหาย!”ตรัสจบก็รับสั่งให้เทตัวอุบาทว์ออกมาดู สิ่งที่เห็นตรงหน้า คือ “ชานหมากคำเดียว”ฟังนิทานหลวงพ่อวัดราชโอรสจบ...ผมนึกถึงเรื่องเงินหมื่น...ครับ รัฐบาลท่านจะแจกให้ชาวบ้านใช้ เรื่องดีๆกับชาวบ้านอย่างนี้ ใช่จะมีบ่อยครั้งซะเมื่อไหร่ นานหลายปีจะมีสักครั้ง แต่ก็ยังมีสุ้มเสียงนินทาดังลั่นไม่ว่าฤทธิ์เดชของเงินแจก จะทำให้เศรษฐกิจฟื้นคืน ไม่ว่าฤทธิ์เดชของเงินห้าแสนล้านที่รัฐบาลต้องกู้มา จะทำให้บ้านเมืองล่มจม...หรือไม่...ผลที่เห็นๆกัน นี่คือตัวอุบาทว์ตัวใหญ่ คนไทยไม่ว่าคนรวยคนจน แตกแยกวิวาทบาดถลุงกันงามไส้ไปแล้วเอ! หรือว่าผมเพ้อเจ้อไป คนทั้งบ้านเมืองเขาอยากได้เงิน คนฟุ้งซ่านมีนักวิชาการกระหยิบมือเดียว.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ "ชักธงรบ" เพิ่มเติม
