เรื่องหนึ่ง ในหนังสือเก่า ค้นพบในหีบหนังสือวังจิ่งหยวนกง พระราชวังโบราณปักกิ่ง (สายธารแห่งปัญญา สำนักพิมพ์ ก.ไก่ พ.ศ.2535 หงอิ้งหมิง เขียน บุญศักดิ์ แสงระวี แปล)ชื่อเรื่อง “ผู้พึ่งเมิ่งฉางจุน” เข้าเค้ากับบรรยากาศพรรคการเมืองในบางบ้านเมืองตอนนี้ ลองอ่านเมิ่งฉางจุน อภิมหาพ่อค้า สมัยชุนชิว (227 ปีก่อน พ.ศ.ถึง พ.ศ.67) ผู้มากบารมีแคว้นฉี เลี้ยงดูบริวารไว้ในบ้านถึงสามพันคนเขาอาศัยสติปัญญาความสามารถคนเหล่านั้นช่วยแก้ปัญหาให้บ้านเมือง จนกระทั่งฉีอ๋องแต่งตั้งเป็นขุนนางใหญ่แต่วันหนึ่งฉีอ๋องเกิดระแวงว่า เมิ่งฉางจุนจะใหญ่เกินถึงขั้นแย่งบัลลังก์ จึงสั่งปลดผลที่ตามมา เหล่าบริวารที่เคยอาศัยกินอยู่หลับนอนสบายๆ ก็ค่อยๆตีจากไปทีละคนสองคนจนเหลือคนสุดท้าย เฝิงฉวนเฝิงฉวนเป็นคนฉลาดลึกซึ้ง เขาแนะนำให้เมิ่งฉางจุนใช้อุบายการเมือง ทำให้ฉีอ๋องเกิดความรู้สึกว่า เมิ่งฉางจุนเป็นเสาค้ำบัลลังก์ใหญ่ให้แคว้นฉีจนในที่สุด ก็คืนตำแหน่งขุนนางใหญ่ให้ทันทีอีกเหมือนกัน เหล่าบริวารสามพันคนก็ค่อยๆทยอยกลับมาขออยู่ในบ้านเมิ่งฉางจุน พอเห็นหน้าก็คับแค้นใจมาก“ท่านรู้ดี ข้าพเจ้าเป็นคนชอบคบมิตรสหาย แต่ไหนแต่ไร ใครมาหาข้าพเจ้าไม่เคยปฏิเสธ ต้อนรับขับสู้ดูแลอย่างดี” เขาปรับทุกข์กับเฝิงฉวน“แต่เมื่อข้าพเจ้าไม่มีตำแหน่ง พวกเขาต่างก็พากันหลบลี้หนีหน้า เมื่อข้าพเจ้าได้ตำแหน่งคืนมา คนพวกนี้กลับมาหาข้าพเจ้าอีก”ข้าพเจ้าอยากจะถ่มน้ำลายรดหน้าพวกมันแต่เฝิงฉวน ทักให้เมิ่งฉางจุนตั้งสติ เขาสอนให้นายเข้าใจธรรมชาติของคน“ผู้สูงศักดิ์ เพื่อนฝูงก็ย่อมมาก คนยากจนเพื่อนฝูงก็ย่อมน้อย นี่เป็นสิ่งที่แน่นอนท่านไม่เห็นผู้คนจอแจกันอยู่ในตลาดหรือ? ในตอนเช้า ตลาดมีสินค้าที่คนต้องการซื้อมาก ต่างก็เบียดเสียดยื้อแย่งกัน ด้วยเกรงว่าไปช้าจะซื้อไม่ทันแต่พอพลบค่ำ ในตลาดก็ไม่มีของดีอะไรเหลือ ใครบ้างจะยังไปยัดเยียดในตลาดอีกเล่า”ยกเหตุผลแม่น้ำทั้งห้า ชักจูงเมิ่งฉางจุนให้ใจอ่อนแล้ว เฝิงฉวน ก็แนะนำ ด้วยเหตุนี้ พวกบริวารที่เคยพึ่งพาตีจากท่านไป จึงเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ควรถือโทษโกรธ“ขอให้ท่านเลี้ยงดูพวกเขาต่อไป ใช้ประโยชน์จากพวกเขาต่อไป”เมิ่งฉางจุนตั้งสติได้ ปรับสีหน้าท่าทีไมตรี ต้อนรับบริวารเก่า เลี้ยงดูให้อยู่ดีกินดีแบบเก่าและเขาก็รักษาฐานะ อภิมหาพ่อค้าที่มีเก้าอี้ผู้บริหารแคว้นฉีไว้ได้เรื่องเล่าเรื่องนี้ มีบทสรุปเป็นคำสอนต่อท้าย พรรคการเมืองระดับกลาง ที่กำลังมีข่าวเลือดไหลออก น่าจะตั้งใจอ่านหิวก็หาที่พึ่ง อิ่มก็ปลีกตัวหนี มั่งมีก็ประจบ ยากจนก็ตีจากเป็นโรคร่วมกันแห่งวิสัยมนุษย์.กิเลน ประลองเชิง
