ในฐานะนักข่าวในเหตุการณ์ 6ตุลาฯ 2519 ผมติดกลุ่มเพื่อน ปรีชา การสมพจน์ เจ้าของภาพ “ตอกอก” “อิ๊ว” บางกอกโพสต์ สมบูรณ์ สยามรัฐ เปิดประตู คินใจคอนเทมโพรารี สี่แยกบางพลัด ฝั่งธนฯเข้างานนิทรรศการภาพ 6ตุลาฯ เผชิญหน้าปิศาจงานนี้ เปิด 11.00 น. ถึง 21.00 น. ถึง 1 ตุลาคม-13 พฤศจิกายน ครับสำหรับผม...ความอยากย้อนอดีตไปปะติดปะต่อ คืนนั้น 5 ต.ค.ต่อเช้า 6 ต.ค. ท่าทีอาจทำให้น้องๆที่จัดงานแปลกใจ ทำไมนักข่าวรุ่นพ่อ ก็ 70 เกินทุกคน...เจอหน้าก็ผวาเข้ากอดกันอิ๊ว บางกอกโพสต์ รางวัลภาพยอดเยี่ยม จลาจลพลับพลาชัย ปี 2517 ผมภาพจลาจลสนามกีฬาเชียงใหม่ ปี 2518 ปรีชา ถ่ายภาพ “ตอกอก” รางวัลยอดเยี่ยมปี 19พวกเราขับเคี่ยวชิงพริบชิงไหว แบบรู้หน้ารู้ใจกันมาหลายสิบปี... รอดจากสารพัดอุปัทวภัย รวมโควิด-19 มาเจอกันได้ ก็ต้องดีอกดีใจเป็นธรรมดานิทรรศการนี้จัดในสถานที่เล็ก สูง ซับซ้อน เราต่างหลงติดอยู่กับเรื่องราวตรงหน้า เรื่องภาพของปรีชา เรื่องเดียว คนพวกหนึ่งรุมฆ่าคนอีกพวกหนึ่ง โดยมีกองเชียร์ ปรีชาเล่าไป หลายตอนเขาร้องไห้ ทำไมคนไทยต้องฆ่ากันเองสำหรับเด็กรุ่นใหม่ งาน 14 ตุลาฯ 2516 นานเกินไกลเกิน เมื่อมีเรื่อง 6 ตุลาฯ 2519 มาให้ดูใกล้ๆ...ก็ควรไปดู เผื่อจะเข้าใจ ทำไม...คนรุ่นใหญ่ รุ่นพ่อรุ่นแม่ จึงยังละล้าละลัง...กับการตัดสินใจเดินหน้าการเมืองบางเรื่องใครเล่า? จะอยากดูหนังเรื่อง 6 ตุลาฯ เวียนมาฉายรอบสองมีหนังสือพิมพ์ 6 ตุลาฯ เผชิญหน้าปิศาจวางขาย เนื้อหาสาระล้วน ไม่มีโฆษณาสินค้าแถม...บางตอนหน้า 2 กว่าจะเป็นโครงการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ 6 ตุลาฯ เล่าถึงประตูแดง จุดแขวนคอสองชีวิตฝ่ายซ้ายที่นครปฐม...โถ! เวลา 46 ปี ยังเหลืออยู่เป็นวัตถุพยาน...ลำโพงขยายเสียงในธรรมศาสตร์ ที่ถูกยิงพรุน วัตถุพยานชิ้นที่ 2วัตถุพยานชิ้นที่ 3 กางเกงยีนส์ของดนัยศักดิ์ เอี่ยมคง นักศึกษาปี 2 คณะรัฐศาสตร์ รามคำแหงยีนส์ตัวนี้ ดนัยศักดิ์ สวมมาร่วมชุมนุมในธรรมศาสตร์ เขาเสียชีวิตด้วยบาดแผลกระสุนปืนตัดเส้นเลือดใหญ่ที่ต้นขา ในวันที่ 6 ตุลาคม 2519ข้อมูลเรื่องนี้ก็แค่นี้ สำหรับใครอื่นก็แค่หนึ่งชีวิตในหลายชีวิตจากเหตุการณ์ แต่สำหรับผม นักข่าวคนเดียวที่โดดเดี่ยว อยู่หัวเลี้ยวธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ ช่วงเวลา 05.00 น. ถึง 07.00 น. ไม่ใช่แค่นั้นภาพข่าวตรงหน้า ถนนทั้งสายตั้งแต่ท่าพระจันทร์ไปถึงท่าช้าง... คือเชลยนักศึกษานับพันนอนราบกับพื้นประตูธรรมศาสตร์ปิดตั้งแต่ตีสอง...ถูกเปิดออก สุธรรม แสงประทุม เลขาศูนย์นิสิต...กับพวกออกมาขึ้นรถสองแถว ผมถามได้ความว่าจะไปบ้าน นายกฯ ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมชอีกครู่ นักศึกษากลุ่มหนึ่งราว 20 คน ก็วิ่งพรูออกมาจากมุมท่าพระจันทร์ นักศึกษาหนุ่มคนวิ่งนำหน้ายกสองมือ ร้อง “ยอมแล้วๆ” มีเสียงปืน “ปัง” เขาล้มฮวบกับพื้นเขาถูกลากแขนมากองรวมกับเชลยนักศึกษา...ผมมองอีกที เขานอนร้องโอยๆ เลือดทะลักเป็นลิ่มๆออกมาจากต้นขา ผมเหลียวซ้ายแลขวา ตะโกนบอกเจ้าหน้าที่ ทำไมไม่เอาเขาไปหาหมอมโนภาพตรงนี้ ผมขาดหาย...จำได้ว่าต้องเข้าโรงพิมพ์ ส่งฟิล์มล้าง นั่งโต๊ะเขียนข่าว เดาเอาตามประสา เขาคงถูกพาไปขึ้นรถพยาบาล... ผมเคยเขียนทักถามไปแล้ว ถ้ายังอยู่ดี น่าจะส่งข่าวทักทายมาเล่าเก้าสิบชีวิตวันนี้กันบ้างภาพชุดนี้ ผมถ่ายขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ ต่อมาเจอในนิตยสารเฉพาะกิจ และหนังสือบางเล่มที่วางขาย...ใครมีแรงช่วยตามไปหาภาพชุดนี้มาดู เห็นหน้าก็คงจะรู้ เขาคนนั้น ดนัยศักดิ์ เอี่ยมคง หรือไม่?ถ้าใช่ เราควรอโหสิกรรมให้กัน เวลาแม้จะนิดน้อยนัก แต่ก็ยินดีที่ได้รู้จัก...ภูมิใจที่ได้เจอนักสู้เพื่อประชาธิปไตยตัวจริง...อีกคน.กิเลน ประลองเชิง
