เรื่องที่ผมว่า “จี๊ด!กระทบใจ” อ่านแล้วต้องขยายต่อเรื่องที่สอง ใน “หมอชาวบ้าน” ฉบับ ก.ย.2565 คอลัมน์คลินิกจิตแพทย์ พญ.วราภรณ์ (ยงวณิชย์) ตั้งตรงไพโรจน์ เขียนเรื่อง จะอยู่กับคนที่เราเกลียดได้อย่างไรผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่วัยรุ่น อายุของเธอตามเวชระเบียน คือ 45 ปี เธอเข้ามาหาป้าหมอด้วยใบหน้าที่โกรธท่าทางที่กระแทกกระทั้น และน้ำเสียงที่พูด แสดงว่ามันออกมาจากใจของเธอจริงๆเธอเริ่มต้นพูดกับป้าหมอในห้องตรวจเป็นครั้งแรก “หนูจะอยู่กับคนที่เราเกลียดได้อย่างไร?”“คุณเรียกคนที่รู้สึกเกลียดคนนี้ว่าอะไรคะ” ป้าหมอถาม “หนูเรียกเขาว่า หัวหน้าค่ะ”ป้าหมอถามต่อ “แล้วหัวหน้าคนนี้ทำอะไรให้คุณเกลียด” “เขามักชอบด่าหนูค่ะ” คำตอบนี้มากับใบหน้าและน้ำเสียงที่โกรธขึ้ง“แล้วหัวหน้าคนนี้เขาต่อว่า (ด่า) คนอื่นด้วยหรือเปล่า?” “เขาด่าทุกคนค่ะ”“แล้วคนอื่นที่โดนต่อว่า (ด่า) มีปฏิกิริยาเป็นอย่างไร” ป้าหมอถามต่อไปอีกเธอจึงอธิบาย “คนอื่นก็เดือดร้อนบ้าง ไม่เดือดร้อนบ้าง แต่สำหรับหนู หนูนอนไม่หลับ หนูคิดมาก ถึงขั้นอยากจะไปฆ่าหัวหน้าให้ตายเลยค่ะ”“หัวหน้าของคุณเขาต่อว่า (ด่า) ทุกคนใช่มั้ย” “ใช่ค่ะ เขาด่าทุกคน”เมื่อป้าหมอได้ข้อมูลดังนี้ ป้าหมอจึงบอกเธอไปว่า “ฟังป้าหมอนะคะ แต่ละคนมีปฏิกิริยาและตอบสนองต่างกัน อย่างกรณีของคุณ คุณเปลี่ยนหัวหน้าไม่ได้ คุณต้องพยายามเรียนรู้จุดอ่อนของตัวเองเพราะคนที่เกลียดหัวหน้าน้อย ก็ทุกข์น้อย คนที่ไม่เกลียดหัวหน้าเลย ก็ไม่ทุกข์หน้าที่ของคุณคือ พิจารณาคำต่อว่า (ด่า) ของหัวหน้าว่าเป็นความจริงหรือไม่ ถ้าเป็นจริงตามที่หัวหน้าพูด คุณก็ต้องปรับปรุงตัวเองคุณเองถ้าพูดไปแล้ว จุดอ่อนของคุณที่วันนี้ป้าหมอพบ ก็คือคุณอดทนต่อการที่จะมีคนมาตำหนิต่อว่าคุณได้น้อย เพราะฉะนั้น จุดนี้อาจจะเป็นจุดอ่อนของคุณที่จริงแล้ว คุณต้องขอบคุณหัวหน้าของคุณ การที่เขาต่อว่า (ด่า) จึงทำให้คุณรู้ว่า คุณมีความอดทนต่อคำตำหนิได้น้อยดังนั้น คุณต้องสร้างภูมิความอดทนให้มากขึ้น...นี่คือชีวิตจริงค่ะคุณอาจจะจบปริญญาโทมาจากเมืองนอก คุณอาจจะทำงานได้รางวัลมาเยอะแยะมากมาย แต่ภูมิชีวิตของคุณด้านความอดทนต่อคำตำหนิต่ำ คุณต้องสร้างภูมิชีวิตด้านนี้ให้มากขึ้นแล้วอย่ามัวแต่ทุกข์เพราะหัวหน้า ป้าหมออยากให้คุณตั้งใจทำงาน หัวหน้าเขาไม่ได้อยู่ตลอด ถ้าเขาทำงานเก่งเขาก็อาจได้ย้ายไปเป็นตำแหน่งระดับสูงขึ้นขณะเดียวกัน ถ้าคุณทำงานไม่ดี การพิจารณาอื่นๆที่อาจส่งผล ต่อหน้าที่การงานของคุณก็จะตามมา”ป้าหมอพูดมาถึงตอนนี้ หน้าตาของเธอก็เปลี่ยนไป เธอยิ้มกว้างขวาง แล้วพูดขึ้นว่า“ทำไมนะ หนูถึงไม่เคยคิดแบบนี้เลย”ป้าหมอวราภรณ์จบเรื่องไว้ตรงนี้ แค่ป้าหมอเปลี่ยนมุมมอง ก็เกิดปาฏิหาริย์ ความทุกข์ของคนไข้ก็หายไป โลกที่เคยอับเฉาก็สดใสสว่างขึ้นมาฉับพลันทันทีผมอ่านเรื่องนี้แล้ว อยากเป็นคนไข้ของป้าหมอบ้าง...แต่ก็ยังหาเรื่องเกลียดใครยังไม่ได้อย่างสองพี่น้องที่มีเสียงผลักไส...ผมก็เห็นท่านรักใคร่กันดี พี่ปล่อยเก้าอี้ว่างไม่กล้านั่งเก้าอี้น้อง พี่ออกไปให้ชาวบ้านหอมแก้ม น้องก็ออกช่วยคนถูกน้ำท่วม น่ารักน่าชังด้วยกันทั้งคู่.กิเลน ประลองเชิง
