“เรื่องแบบนี้มี 2 ทางเสมอ รัฐบาลก็พยายามระมัดระวังอย่างยิ่ง” กับท่าทีภาพรวมของผู้นำท่ามกลางวิกฤติ ส่อวิกฤติซ้ำ “บิ๊กตู่” พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกฯ และ รมว.กลาโหม ต่อสถานการณ์การชุมนุมของนักเรียน นิสิต นักศึกษา ในการชุมนุมที่ ม.ธรรมศาสตร์ กับประเด็นล่อแหลมหมิ่นเหม่กระทบสถาบันหลักของบ้านเมืองปรากฏการณ์จากเวทีการชุมนุมสั่นไหวไปทั้งแผ่นดินไทย เกิดอาฟเตอร์ช็อกยังไม่หยุด“ผู้นำ” ไม่บุ่มบ่าม มองรอบด้าน พิเคราะห์รอบมุม ก็พอเบาใจได้แม้อีกทางจะมีสัญญาณติดเบรก แต่ผู้นำก็ยังแค่กระแอมปราม ไม่ถึงขั้นสวนแรงในกระแสความคิดแตกเป็น 2 ฝ่าย แบบนักวิชาการที่กำลังสวนหมัดกันรุนแรง ตะเพิดให้ออกจากราชการ คืนเครื่องราชฯ หรือถึงขั้นไล่ออกจากประเทศกันแล้วผู้นำส่งสัญญาณเท่านี้ก็ถือว่าร้อน สมควรพอแก่เหตุในจังหวะของประเทศไทยโยกคลอน เสาหลักในบ้านเมืองเริ่มโคลงเคลง ตั้งแต่กระบวนการยุติธรรมจากคดีใหญ่ สตช.-สนง.อัยการสูงสุด ต้องเร่งดับไฟเคลียร์ปมกังขาคดีทายาทเครื่องดื่มชูกำลังเสาหลักนิติบัญญัติมีปมฉาวเรื่องตบทรัพย์บิ๊กข้าราชการ โดนขย่มหนักในปมเรียกร้องแก้รัฐธรรมนูญ ตอนอำนาจ ส.ว.โหวตเลือกนายกฯ เรียกร้องแก้รัฐธรรมนูญ ยุบสภา ถึงเวลารัฐบาล ที่ถือเป็นอีกหนึ่งเสาหลักต้องปักหลักประคับประคองสถานการณ์ และเสาหลักบ้านเมืองอื่นๆแล้วก็ดูเหมือนจะเป็นทางบังคับที่ “บิ๊กตู่” ต้องรอบคอบพิเศษ กับโจทย์ใหญ่เดิมพันสำคัญไม่เฉพาะตัวเอง ที่หากปล่อยยาวไปสถานการณ์สุ่มเสี่ยง “อำนาจหลุดมือ” มีโอกาสถูกเปลี่ยนตัวออกเหมือนกันแต่เหนืออื่นใด คือความเป็นอยู่และเป็นไปของประเทศมีหลายฝ่ายเริ่มพูดถึงการหาทางออกให้กับสถานการณ์ วิกฤติส่อวิกฤติซ้ำเติม โดยเฉพาะแนวทางการเปิดพื้นที่พูดคุย เปิดเวทีให้มีข้อเสนอ ยื่นโจทย์ และรอคำตอบ ทั้งใช้เวทีรัฐสภา เปิดอภิปรายทั่วไปให้ตัวแทนประชาชน ส.ส.-ส.ว. ผู้หลักผู้ใหญ่ได้หารือหาทางออกร่วมกัน เปิดเวทีรับฟังความคิดเห็น โดยสภาพัฒน์ที่ผู้นำมอบหมาย แต่ยังล่าช้ากว่าสถานการณ์ปัญหาทุกอย่างจบลงที่การพูดคุยเจรจา แม้จะเป็นแนวทางใน “อุดมคติ”แต่ถ้าต้องการเลี่ยงวิกฤติขัดแย้งแตกแยกก็ไม่พ้นแนวทางนี้แน่นอน ทางหนึ่งข้อเรียกร้องของคนรุ่นใหม่ นอกจาก 10 ข้อจากเวที “ธรรมศาสตร์จะไม่ทน” แม้เป็นเรื่องที่หมิ่นเหม่เลยกรอบ “เกินธง” เป็นเรื่องที่ผู้หลักผู้ใหญ่ ผู้รักษากฎกติกาต้องปฏิบัติตามรักษากฎหมายเพียงแต่มีจุดที่ต้องตระหนัก อย่างที่หัวหน้าพรรคก้าวไกลระบุ “อย่าฆ่าอนาคต”คนรุ่นใหม่ก็คือเจ้าของบ้านเมืองทั้งวันนี้และวันหน้าเช่นกันขณะเดียวกัน ความเร่งเร้า เร่าร้อน รุนแรงต่อความต้องการความเปลี่ยนแปลง อีกทางหนึ่งถ้ามีพื้นที่ มีเวที ก็ต้องเปิดใจรับฟัง เหตุผลของผู้หลักผู้ใหญ่ ผู้เห็นต่าง โดยเฉพาะเส้นทางข้างหน้าที่ยังมองไม่ชัดยังไงบ้านเรือนต้องมีเสา บ้านเมืองก็ยังต้องมีเสาหลักเหนืออื่นใด ในสถานการณ์ที่ผู้นำถึงเวลาต้องจริงจังกับความคิดความเห็นแตกต่าง ที่จะไม่ให้นำไปสู่ความแตกแยก ด้วยการ “ทำจริง” อย่างที่ป่าวประกาศคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติถึงเวลาต้องปรับแผนให้สอดคล้องกับสถานการณ์หรือยัง ทีมสร้างความปรองดองสารพัดชุด ทำงานไปถึงไหนถึงเวลาเปิดกว้างการมีส่วนร่วม ให้คนรุ่นใหม่ร่วมกำหนดพิมพ์เขียวประเทศได้แล้วหรือไม่ไม่ใช่มีแต่ผู้อาวุโส ในนามผู้คร่ำหวอดคอยชี้นิ้วนำและไม่ต้องพูดถึงการปฏิรูปประเทศด้านต่างๆ การศึกษา กระบวนการยุติธรรมที่กำลังสะเทือนหนัก กระทั่งความเหลื่อมล้ำ 6 ปีจาก คสช.สู่รัฐบาล รวยทะลัก-จนกรอบ ช่องว่างความมั่งคั่ง-ความอดอยาก ถี่ห่างกว่าเดิม อย่างที่คนเป็น “ผู้นำ” ปฏิเสธได้ยากวิกฤติที่ก่อตัว ต้องยอมรับคือปัญหาหมักหมมสั่งสม ถึงวันนี้คนรุ่นใหม่ ไม่ต้องถามเสียงดังทะลุเพดาน เอาแค่ระดับผู้นำรัฐบาลถึงเวลาควรทบทวนตัวเองกับโจทย์ที่ตั้งไว้เหมือนกัน.ทีมข่าวการเมือง
