ประเพณีเกาหลี ครบรอบปีวันตายบรรพบุรุษ ก็ต้องจัดเครื่องเซ่นสังเวย เซ่นไหว้ ป้ายชื่อที่เขียนไว้บนหิ้งบูชา (นิทานเกาหลี ส.พลายน้อย สถาพรบุ๊คส์ พิมพ์ครั้งที่ 4 พ.ศ.2550)ทุกครอบครัวทำกัน แต่ชายคนหนึ่ง ครอบครัวนั้น...ทำด้วยศรัทธาแรงกล้ากว่านอกจากไม่เคยละเลยเครื่องเซ่นสังเวยยังฟุ่มเฟือยเกินหน้าทุกๆบ้าน อาหารไม่ว่าเนื้อปลา ไก่ มีมากจนแทบหาที่วางบนโต๊ะ ไม่ได้กิตติศัพท์ของเขาเลื่องลือไปไกล จนเข้าหูพวกผีกลุ่มใหญ่ มันชวนกันมากินเครื่องเซ่นฯบ้านนั้น เวลามากินมันจะสวมหมวกวิเศษบนหัวแล้วหายตัวได้อาหารดี พวกผีกินอย่างอิ่มหมีพีมัน จึงหมดเกลี้ยงทุกครั้งชายหนุ่มดีใจคิดว่าวิญญาณบรรพบุรุษมากินเครื่องเซ่น ปีต่อมาเขาก็เพิ่มจำนวนอาหาร แต่เพิ่มอีกเท่าไหร่ อาหารก็หมดเท่านั้นปีที่เขาเริ่มเอะใจ...ต้องมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล เขาก็จัดอาหารวางไว้บนโต๊ะหน้าป้ายวิญญาณ...อย่างเคย แต่คราวนี้เขาเตรียมไม้พลองใหญ่ยาวเอาไว้วางของไหว้ จุดธูปบอกเล่าแล้ว เขาก็ถอยออกไปเงี่ยหูฟัง เสียงกินเสียงดื่มที่ดังบนโต๊ะ ทันทีนั้น เขาก็คว้าไม้พลองกระโดดออกมา หวดไม้พลองไปรอบๆโต๊ะเจ้าผีไม่ทันตั้งตัว วิ่งหนีล้มลุกคลุกคลาน...ตัวหนึ่งไม้พลองเฉี่ยวเอาหมวกหลุดจากหัว ชายคนนั้นประหลาดใจ หมวกสีแดงมาจากไหน...แต่ก็หยิบขึ้นสวมบนหัวตอนนั้นเขาไม่รู้ว่า หมวกสีแดงทำให้หายตัว จึงทดสอบด้วยการตะโกน “ขโมยๆ ช่วยด้วยๆ”เมียของเขาตกใจวิ่งเข้ามาในห้อง แต่มองไม่เห็นอะไร เขาจึงถอดหมวกออก จึงมองเห็น...สองผัวเมียดีใจ เขาตั้งใจจะใช้ประโยชน์จากหมวกสีแดงเท่าที่จะทำได้จากวันนั้น เขาก็สวมหมวกออกจากบ้านไปขโมยของบ้านอื่นๆ หยิบฉวยเอาตามใจชอบ...ติดต่อกันเป็นแรมปี จนวันหนึ่ง เขาเข้าไปในบ้านพ่อค้าที่กำลังนั่งนับเงินนับทองอยู่ในห้องเงินทองหายไปต่อหน้าต่อตาทีละอันสองอัน พ่อค้าแปลกใจ มองไปรอบๆห้อง เขาเห็นด้ายสีแดงเส้นเล็กๆลอยห้อยลงมากลางอากาศด้ายเส้นนั้นเกิดจากหมวกถูกใช้มากจนขาดลุ่ย พ่อค้าคว้าด้ายแดงนั้นไว้ หมวกสีแดงเริ่มปรากฏพร้อมชายหัวขโมย ความโกรธเขาต่อยมันหลายหมัด สะใจ แล้วก็ไล่ออกจากบ้านโดยยึดหมวกสีแดงไว้ ซ่อมแซมให้มันดีแล้วก็ใช้มันออกขโมยต่อไป เขาคิดว่าหาเงินได้ง่ายกว่าการค้าขายมากเลยวันนั้นเป็นฤดูเก็บเกี่ยว เขาตั้งใจไปขโมยบ้านชาวนาผู้มั่งคั่ง ผู้คนกำลังนวดข้าวอยู่ที่ลานบ้าน พ่อค้าไม่ทันระวังตัว ถูกไม้นวดข้าวตีหัวโดยที่คนตีไม่รู้ตัวก็ยังตีต่อๆไป เขาล้มหมดสติโดยไม่มีใครเห็นตัวหมวกสีแดงใบนั้นก็ถูกเหยียบย่ำไปมา จนฉีกขาดไม่มีชิ้นดี ไม่มีใครนำไปใช้ต่อไปนิทานเกาหลี ไม่มีคำสอนต่อท้าย...คนอ่านต้องคิดเอาเอง ผมคิดว่า หมวกสีแดงที่ทำให้คนหายตัวได้ ถ้าเอาไปใช้ในด้านดี...ก็จะมีคุณประโยชน์มากมายแต่เมื่อหมวกสีแดงไปอยู่ในคนเลว ก็ถูกใช้ในทางร้ายบางบ้านเมืองมีคนไม่น้อย...ดิ้นรนอยากได้อภิสิทธิ์พิเศษ เหมือนหมวกวิเศษ แต่เมื่อได้ หลายคนก็เอาไปใช้ในทางเลวๆ...หลายคนโกงที่ดินหลวง อยู่ในสภาแอบลงคะแนนแทนเพื่อน ทำให้กฎหมายงบประมาณมีปัญหาคนเลวๆพวกนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ สมควรจะถูกรุมตีให้ตายสถานเดียว.กิเลน ประลองเชิง
