ป่า-ชุมชน-เจ้าหน้าที่ เป็นเรื่องปวดหัวมาทุกรัฐบาล...จะให้รุกป่าทำเกษตรต่อก็ผิดกฎหมาย จะไล่ออกนอกพื้นที่ไร้มนุษยธรรม เจ้าหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทางออกที่ดีที่สุด...ผ่อนปรนให้ชาวบ้านยังคงทำกินบนพื้นที่ได้แต่ให้อยู่ในขอบเขตเดิม สร้างกฎระเบียบขึ้นให้คนอยู่ร่วมกับป่าได้อย่างสันติ เปลี่ยนคนเหล่านี้มาร่วมพิทักษ์ป่า นี่คือสิ่งที่กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเลือกใช้การบุกรุกป่าส่วนใหญ่จะใช้พื้นที่ปลูกข้าวไร่ ถั่วลิสง ข้าวโพด เป็นพืชหลักสร้างรายได้ แต่มักไม่เกิดความยั่งยืน เนื่องจากราคาเป็นไปตามกลไกการตลาดกดราคารับซื้อ แถมยังต้องรอแต่ฟ้าฝนที่เอาแน่นอนไม่ได้เหมือนราคาสินค้าเกษตรเลยยิ่งทำให้การบุกรุกเพิ่มมากขึ้น เพื่อหวังเพิ่มปริมาณผลผลิต ที่ชาวบ้านฝันว่าจะมีรายได้เพิ่ม...แต่ความเป็นจริงกลับผกผันยิ่งขยายพื้นที่มากยิ่ง ยากจน นอกจากต้องลงทุนมากขึ้น ผลผลิตออกมามากยังล้นตลาด ราคายิ่งร่วงหนักหนทางแก้จึงอยู่ที่ว่าจะให้ชาวบ้านเหล่านั้นทำมาหากินแบบไหน ปลูกอะไรถึงจะตอบโจทย์ได้ครบทุกมิติ ทั้งความยั่งยืน เพิ่มพื้นที่สีเขียวให้ป่าคำตอบคือ...ไผ่เป็นพืชโตเร็ว ทนแล้ง ปลูกง่ายได้ทุกสภาพดิน ช่วยอุ้มน้ำสร้างความชุ่มชื้น ให้ผลผลิตเร็ว ปลูกหนเดียวให้เก็บเกี่ยวได้ยาวนาน สารพัดประโยชน์ ได้ทั้งกินหน่อ ร่มรื่น นำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ได้มากมายสภาเกษตรกรแห่งชาติ จึงเห็นพ้องกับ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ทำโครงการนำร่องในพื้นที่หมู่ 5 บ้านไผ่แพะ ต.เมืองมาย อ.แจ้ห่ม จ.ลำปาง...ปลูกเสร็จ ขั้นต่อไปมีแผนให้ชาวบ้านรวมตัวกันเป็นสหกรณ์หรือวิสาหกิจชุมชน เพื่อให้เกิดการส่งเสริมอาชีพ ประสานงานกับกระทรวงวิทยาศาสตร์ฯ เข้ามาส่งเสริมให้ชาวบ้านรู้จักเทคโนโลยีการต่อยอดเพิ่มมูลค่าผลผลิต และให้กระทรวงพาณิชย์เข้ามาดูแลเรื่องส่งเสริมการตลาดจนถึงการส่งออกถ้าความร่วมมือครบวงจรเยี่ยงนี้เกิดได้จริง ไม่มีเกี่ยงแย่งผลงาน ไม่ห่วงใครจะได้หน้ามากกว่ากัน...ถือเป็นโชคดีของประเทศชาติ.สะ–เล–เต
