นิทานสุภาษิต เล่มที่เด็กรุ่นผม รุ่นก่อนกึ่งพุทธกาลอ่านตอนเรียนชั้น ป.เตรียม มีเรื่อง ราชสีห์กับหนู เรื่องชาวนากับงูเห่า...และอีกเรื่อง หมาในรางหญ้าเนื้อเรื่อง สั้นๆง่ายๆฝังใจเด็กรุ่นนั้น จนมีคนกลอนบทหนึ่ง จำได้ว่าลงใน “ชาวกรุง”สุนัขหนึ่งนอนขวางในรางหญ้า ทั้งที่รู้อยู่ว่าใช่อาหาร แต่ก็ห่วงหวงห้ามด้วยความพาล ตามสันดานของสัตว์ทรามบัดซบ”ตอนอ่าน ผมเด็กเกินไป จับกระแสการเมืองไม่เป็น ไม่รู้ว่า “เจ้าคนทรามบัดซบที่เขาตั้งใจด่า...ใคร”เพิ่งอ่านเจอ หมาในรางหญ้า อีกสำนวน เป็นสำนวนของ สุริยเทพ ไชยมงคล เขียนต่อท้าย เรื่องใช่เพียงกับดักหนู เรื่องที่ 68 หนังสือ เรื่องง่ายๆความหมายดีๆ (สำนักพิมพ์ อินสไปร์)ก็เรื่องธุระไม่ใช่ ทำให้กับดักหนู ฆ่าได้ทั้งแม่ไก่ ทั้งพ่อวัว ที่ผมเคยเอามาเล่าไปแล้วหมาในรางหญ้า เวอร์ชั่นนี้เป็นอย่างไร ลองอ่านกันดูชาวนาคนหนึ่ง เป็นคนฉลาดขยัน ทำนาได้ผลดี ขายข้าวได้มาก ใช้เงินซื้อที่นาเพิ่ม จนมีที่นามากเป็นพันไร่ ตอนแรกก็ติดตามดูแลการทำนาทุกขั้นตอน...แต่ต่อมาร่ำรวยมาก ใช้เงินเพลินจนเคยตัว ปล่อยให้ลูกจ้างวันหนึ่งเจอหมาน่ารักตัวหนึ่งก็ซื้อมาเลี้ยงไว้ ดูแลเอาอกเอาใจมันดี จนลูกจ้างอิจฉาเล่นกับหมาไป แล้วก็ทำงานแค่นั่งรับ และนับเงินไปหลังฤดูทำนาปีนั้น เศรษฐีชาวนาพบว่า เงินที่ขายข้าวได้ ลดลงไปมาก จนไม่เหลือ พอเป็นค่าจ้างเขาถามลูกจ้างใกล้ตัว คนขายข้าว “คนนวดข้าวมาให้เท่าไหร่ ก็ขายไปแค่นั้น”ถามคนนวดข้าวก็ได้คำตอบทำนองเดียวกัน “คนเกี่ยวข้าว มาเท่าไหร่ ก็นวดไปเท่านั้น”ถามคนเกี่ยวข้าว คำตอบที่ได้ เกี่ยวต้นข้าวไปเท่าที่ได้จากคนดำนาถึงคิวคนดำนา ก็ได้ความว่า ดำนาไปผืนนา เท่าจำนวนที่ที่มีคนไถถามคนไถ เศรษฐีชาวนาเริ่มเข้าใกล้ความจริง คนไถนา ไถนาได้ตามกำลังวัว วัวทุกตัวที่เอามาไถ ล้วนแต่ผอมแห้งแรงน้อย ไถไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็หมดแรงชาวนาสงสัยทำไมวัวจึงผอม เพราะจ้างคนตัดหญ้าเอาไว้หลายคน เรียกคนตัดหญ้ามาถาม ก็ได้ความว่า ทุกวันก็ตัดหญ้าได้เต็มจำนวน เอาไปวางไว้ให้วัวกินในรางหญ้า...แต่ไม่รู้ว่า เกิดอะไร ทำให้วัวไม่ได้กินหญ้าลูกจ้างทุกคนทำตามหน้าที่ ไม่มีคุยกับใคร เศรษฐีชาวนา จึงต้องติดตามไปพิสูจน์หาต้นตอ...ให้ได้ด้วยตาตัวเองพอไปดูก็เห็นหมาตัวโปรด นอนกระดิกหางอยู่ในรางหญ้า ทุกรางที่วัวตั้งท่าจะเดินเข้าไปกินถึงขั้นนั้น เศรษฐีชาวนาไม่ต้องไปถามใคร...เพราะหาคำตอบได้แล้ว เศรษฐีชาวนารักใคร่เอาใจหมามากไป ใครแตะต้องเป็นไม่ได้...เพราะฉะนั้น เมื่อมันไปนอนในรางหญ้า จึงไม่มีใครกล้าฟ้องคำตอบสุดท้าย...เหตุที่ขายข้าวได้น้อย เพราะหมาสุดรักของตัวเองการแก้ปัญหา ก็แค่เอาหมาไปปล่อยนอกบ้าน ปีต่อมา เศรษฐี ก็ขายข้าวได้พอ และเกินพอค่าจ้าง...นิทานเรื่องหมาในรางหญ้า...ในยุคสมัยนี้ ไม่รู้ว่าจะหมายถึงใคร... ก็ได้แค่สงสัย ข้าวของขายไม่ได้ เงินทองไม่หมุนไปเท่าที่ควรหมุน ก็น่าจะเพราะมีใครสักฝ่าย...ไปขวางทางเดินของเงินนึกอะไรไม่ได้ นึกถึงเรื่องตรงหน้า คนกระทรวงแรงงาน ให้แรงงานต่างด้าวตีทะเบียน...จะถูกมากถูกน้อยก็ไม่รู้ พ่อค้าเขาส่ายหน้ากันว่า เศรษฐกิจที่ว่าแย่หนักหนา...ถึงขั้นนั้น แตกกระจายไม่มีชิ้นดีไปเลยทีเดียว.กิเลน ประลองเชิง
