อ่านหลอก้วนจง ผู้ให้กำเนิดสามก๊ก (บุญศักดิ์ แสงระวี แปล สำนักพิมพ์แสงดาว พ.ศ.2563) เรื่องที่ 43 ช่วยซือไน่อันออกจากที่คุมขัง...ผมจึงรู้ว่า! รางวัลนักเขียนใหญ่ ไม่ใช่เงินทองหรือชื่อเสียงเมื่อซือไน่อันแต่งนิยายเรื่อง 108 ผู้กล้าเขาเหลียงซานจบ มีคน นิยมคัดลอกไปอ่านแพร่หลายไปถึงเมืองจินหลิง ตอนนั้นจูหยวนจาง ฮ่องเต้องค์แรกราชวงศ์หมิง เพิ่งนั่งบัลลังก์ก็ได้อ่านเนื้อหา 108 ผู้กล้า ในมุมของผู้ครองอำนาจ คือโจรกบฏ ก่อการ เซาะกร่อนบ่อนทำลาย จูหยวนจาง ซึ่งเพิ่งฆ่าเพื่อนร่วมรบไปนับไม่ถ้วน เพราะความหวาดระแวง จึงทนไม่ได้ สั่งจับซือไน่อันเข้าคุกศิษย์ผู้ช่วยแต่ง 108 ผู้กล้าเขาเหลียงซานหลายตอน กระทั่งตอนจบ คือหลอก้วนจง รู้ข่าวก็รีบเดินทางจากต่างเมือง หาทางเข้าเยี่ยม แต่ก็เยี่ยมไม่ได้หาข่าววงใน หลิวป้อเวิน เพื่อนสนิทซือไน่อัน เป็นที่ปรึกษาใหญ่ฮ่องเต้ มีปกติไปนั่งฟังนักเล่านิทาน เคล้าการดื่มน้ำชาจิ่งหลงชาชั้นดี ที่ฉีฟางเหยิน ในวัดฟูจื่อแล้ววันนั้น หลิวป้อเวินก็ได้ฟังศิลปินนักเล่าหน้าใหม่ เล่าเรื่อง บู๊สงสู้เสือ (1 ใน 108 ผู้กล้า) ได้ขึงขังจริงจังประหนึ่งตัวเองเป็นบู๊สง ถึงตอนเศร้า คนเล่าก็เสียงสั่นเครือ น้ำตาไหล ลูกค้าขาใหญ่วงเล่าก็เคลิบเคลิ้มตามแต่แล้วหลิวป้อเวิน ก็สะดุดใจ ถามซึ่งหน้า“เจ้าแค่เป็นคนเล่าเรื่องในหนังสือ แต่ทำไม จึงต้องร้องไห้ เจ้าเดือดร้อนอะไรหรือ?”หลอก้วนจงรีบคุกเข่าสารภาพ “ เรื่องบู๊สงสู้เสือ อาจารย์ข้าพเจ้าแต่ง แต่ตอนนี้เขาอยู่ในที่คุมขัง จะไม่ทำให้ข้าพเจ้าเสียใจอย่างไรได้”นี่เป็นข่าวที่หลิวป้อเวินซึ่งเป็นเพื่อนรักกับซือไน่อัน ไม่รู้เหตุเพราะจูหยวนจาง เคยใช้ให้หลิวป้อเวินไปชักชวนซือไน่อัน มาเป็นที่ปรึกษาขณะกำลังรวบรวมผู้คนเพื่อชิงอำนาจ ถึงสามครั้ง แต่ซือไน่อันปฏิเสธทั้งสามครั้งเมื่อจะสั่งจับซือไน่อันจึงปกปิดหลิวป้อเวินไว้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ หลิวป้อเวินสั่งคนรอบข้างให้ออกไปคุยหาวิธีช่วยซือไน่อันเป็นส่วนตัว ปัญหาที่ทำให้การช่วยครั้งนี้ยาก เพราะจูหยวนจางสั่งจับซือไน่อันเองหลอก้วนจงเสนอว่า ควรจะใช้แผนจั๊กจั่นลอกคราบ หลิวป้อเวินเห็นด้วย คาดหมายกันว่า ไม่ช้าหนึ่งเดือนซือไน่อันจะถูกปล่อยตัวจึงต้องเตรียมแผนรับช่วงการช่วยเหลือต่อหลิวป้อเวินเข้าเยี่ยมซือไน่อันได้สองวัน ซือไน่อันก็เริ่มทำเป็นสติฟั่นเฟือน ร้องเพลงบ้าง กระโดดโลดเต้นบ้าง ฉีกเสื้อผ้าขาดเป็นริ้วๆ ถ่ายอุจจาระปัสสาวะไม่เลือกที่ จนเหม็นคลุ้งไปทั้งห้องขังอารมณ์ดี ก็ทำทีขอกระดาษหมึกพู่กัน เขียนเรื่องเจียงจื่อหยาเป็นเทวดาเรื่องถึงจูหยวนจาง อ่านแล้วไม่เป็นเรื่องเป็นราว ถามหลิวป้อเวิน มันเป็นบ้าไปแล้ว หลิวป้อเวินได้โอกาสเสนอให้ปล่อยตัว สร้างชื่อว่าเป็นฮ่องเต้ที่มีเมตตาเป็นคุณธรรมประจำตัวซือไน่อันได้รับการปล่อยตัว หลอก้วนจงวางแผนซับซ้อนส่งรถม้ารับ สร้างเรื่องให้ไปป่วยตาย สร้างฮวงซุ้ยไว้ที่เมืองหนึ่ง แต่แอบส่งเรือเล็กไปรับซือไน่อันตัวจริง เดินทางไปลี้ภัยที่เมืองชายแดนอีกเมืองหนึ่งสองเดือนต่อมา จูหยวนจางไหวตัว ส่งคนออกตาม แต่ก็พบฮวงซุ้ยยืนยันว่า ซือไน่อันตายแล้วจริงๆผมอ่านถึงตรงนี้ แล้วมีข้อสรุปให้ตัวเอง นิยายเรื่องซ้องกั๋งหนึ่งในวรรณกรรมสำคัญจีน ว่าสนุกหนักหนา แต่เอาเข้าจริงๆ เรื่องของคนแต่งสนุกยิ่งกว่าพูดกันถึงกลยุทธ์ จั๊กจั่นลอกคราบ...แล้ว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะครับ วันนี้ก็ยังไม่ล้าสมัยบางบ้านเมืองใกล้ๆก็ยังใช้กัน จะต่างกันก็ตอน ของเก่าลอกคราบแล้วต้องแสร้งตาย แต่ของใหม่ จั๊กจั่นปาฏิหาริย์ลอกคราบเป็นมังกรบิน.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
