สิ่งหนึ่งที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกตัวมีเหมือนกันคือการเคี้ยวอาหารเป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนที่จะกลืนลงไป แตกต่างจากสัตว์เลื้อยคลานที่จะกลืนอาหารทั้งหมด นักบรรพชีวินวิทยาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีกระดูกสันหลังจากมหาวิทยาลัยชิคาโก เผยว่า ยังมีการค้นพบว่าคอและลิ้นของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมถูกออกแบบให้มีความยืดหยุ่นและแข็งแรงพอที่จะดูดนม ซึ่งการขนส่งอาหารและการกลืนอาหารที่เคี้ยวนั้นถูกควบคุมโดยกล้ามเนื้อที่เกี่ยวข้องกับกระดูกที่มีการเคลื่อนไหวสูง เรียกว่ากระดูกไฮออยด์ (hyoid bone) เมื่อเร็วๆนี้ นักบรรพชีวินวิทยาสัตว์มีกระดูกสันหลังจากพิพิธภัณฑ์บรรพชีวินวิทยาเหลียวหนิง เมืองเสิ่นหยางในจีน ได้นำซากดึกดำบรรพ์ หรือฟอสซิล (fossil) ไมโครโดโคดอน กราซิลิส (Microdocodon gracilis) ที่เป็นบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่อาศัยอยู่ในจีนราว 165 ล้านปีก่อน มาตรวจสอบและพบว่าซากนี้ประกอบด้วยกระดูกไฮออยด์ถูกรักษาไว้อย่างดีและกระดูกยังมีความคล้ายคลึงกับรูปทรงกระดูกไฮออยด์ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคใหม่ ทีมนักบรรพชีวินวิทยาเผยว่า การค้นพบชี้ให้เห็นว่าโครงสร้างชิ้นนี้เป็นเรื่องธรรมดาในหมู่บรรพบุรุษสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคแรกที่อาศัยอยู่ในยุคจูราสสิก และอาจเป็นส่วนสำคัญของความสามารถขั้นสูงสุดของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ซึ่งการเคี้ยวและกลืนเข้าไปถือเป็นความสำเร็จเชิงวิวัฒนาการ กระดูกไฮออยด์อาจมีการพัฒนาไปก่อนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และอาจส่งผลต่อการเปลี่ยนความเข้าใจด้านคุณลักษณะที่มักคิดว่าเป็นของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม.
