advertisement

มังกร..ตัวจริง

โดย ซูม 24 ต.ค. 2553 05:00

ผมไปดูละครเวทีของคุณบอย "ถกลเกียรติ วีรวรรณ" เรื่อง "หงส์เหนือมังกร...เดอะมิวสิคัล" ตั้งแต่วันที่ 22 กันยายนโน่นแล้ว...แต่ยังไม่มีโอกาสเขียนถึงจนแล้วจนรอด

เหตุเพราะได้รับเชิญไปเที่ยวงาน "เอ็กซ์โป" ที่เซี่ยงไฮ้ ซึ่งเป็นงานยิ่งใหญ่ระดับโลก มีเรื่องราวตื่นตาตื่นใจหลายๆเรื่อง จึงต้องเขียนถึงงานเอ็กซ์โปเสียก่อน เพื่อไม่ให้ตกเทรนด์

จากนั้นก็มีเรื่องอื่นๆเข้ามาแซม รวมทั้งล่าสุด คือเรื่อง "เอ็กซ์โปหนังสือ" ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติ สิริกิติ์บ้านเรา ที่ยังจะมีไปจนถึงวันที่ 31 ตุลาคมนี้

สัปดาห์นี้ได้คิวที่จะเขียนถึง "หงส์เหนือมังกร" เสียที...หวังว่าคงจะยังทันท่วงทีก่อนที่ละคร เรื่องนี้จะลาโรงนะครับ

ทราบว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนโน้นการแสดงต้องหยุดไป 4-5 วัน เพราะนางเอกคุณแพท สุธาสินี พุทธินันท์ เกิดล้มป่วยกะทันหัน

แต่ไม่ทราบว่าเธอหายหรือยังและกลับมาแสดงใหม่ได้หรือยัง? และการแสดงเรื่องนี้จะยุติลง เมื่อไรแน่?

ใครที่อ่านคอลัมน์วันนี้แล้วหากมีความประสงค์ จะดูขอได้โปรดติดตามถามข่าวเอาเองนะครับ...คงหาได้ไม่ยากหรอก เพราะละครวิกนี้เขาขายบัตรผ่าน ไทยทิกเก็ตมาสเตอร์ เป็นประจำอยู่แล้ว

สำหรับผมเองนั้นกราบเรียนท่านผู้อ่านไว้บ้าง แล้วว่าชอบละครในแบบ "มิวสิคัล" หรือละครเพลง มาแต่ไหนแต่ไร

อาจเป็นเพราะเมื่อตอนเด็กเคยดูละครร้องแบบ หญิงแท้ชายเทียม คือใช้ผู้แสดงเป็นผู้หญิงทั้งหมด ที่ยกคณะเดินสายมาติดวิกใกล้ๆบ้านผม

เรื่องที่ผมดูก็คือ "สาวเครือฟ้า" ละครดังเมื่อ 50 ปีก่อน...ดูแล้วก็ติดอกติดใจ ชอบดูละครเพลงมา ตั้งแต่นั้น

ช่วงหลังๆมีโอกาสไปต่างประเทศได้ดูละครที่บรอดเวย์ นิวยอร์ก บ้าง ที่เวสต์เอนด์ ลอนดอน บ้าง... ซึ่งแม้จะฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง เนื่องจากเขาร้อง เป็นภาษาฝรั่ง แต่ผมก็รู้สึกถูกอกถูกใจ กลายเป็นแฟน ละคร "มิวสิคัล" มาจนถึงปัจจุบัน

ดังนั้น เมื่อคุณบอย-ถกลเกียรติ เขาริเริ่มทำ ละครมิวสิคัลแบบไทยๆ หรือบรอดเวย์แบบไทยสไตล์ ที่ผมสามารถรับฟังทั้งคำพูดและบทร้องเพลงได้อย่างเข้าใจตลอดเรื่อง

ผมจึงกลายเป็นขาประจำ หรือแฟนคลับของคุณบอยและคณะไปด้วยเหตุนี้

ติดตามดูเรื่อยมาตั้งแต่คุณบอยยังต้องไปเช่าศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยแสดง...ก่อน

ที่จะมีโรงละครที่เขามีส่วนในการสร้าง "รัชดาลัยเธียเตอร์" ที่ศูนย์การค้าเอสพลานาด ถนนรัชดา เสียด้วยซํ้า

ดูแล้วก็ชื่นชมแทบทุกเรื่องนับตั้งแต่ บัลลังก์ เมฆ ที่ สินจัย เปล่งพานิช ทั้งร้องทั้งแสดงบทบาทได้อย่างยอดเยี่ยม มาจนถึงทวิภพ...ฟ้าจรดทราย...และข้างหลังภาพเป็นเรื่องล่าสุด

ผมไม่ได้ดู "แม่นาคพระโขนง" เพราะไม่ชอบ ดูหนังผีมาตั้งแต่เด็กๆ ขนาดตอน ปรียา รุ่งเรือง เจ้าของฉายาดาวยั่วอกเขาพระวิหาร แสดงเป็นแม่นาคที่สวยที่สุดและเซ็กซี่ที่สุด ผมยังไม่ยอมดูเลย

อีกเรื่องที่ผมไม่ไปดู ก็คือ "กินรีสีรุ้ง" ที่เขาว่าคุณ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ แสดงเยี่ยมมาก แต่ผมเป็นคนไม่ชอบ ละคร หรือหนังที่ผู้ชายแสดงเป็นผู้หญิง...ก็เลยละเว้นไว้อีกเรื่อง

รอจน "หงส์เหนือมังกร...เดอะ มิวสิคัล" ลงโรงเมื่อ 22 กันยายนที่ผ่านมา นี่แหละครับผมจึง ไปดูด้วยความตั้งใจ...และก็กลับมาเขียนลงสมุดบันทึก ส่วนตัวเอาไว้ว่า "สนุกมาก" และ "ฝีมือคุณบอยยัง เยี่ยมเหมือนเดิม"

เรียกเสียงปรบมือได้กราวใหญ่ที่สุดก็คือพระเอกคนใหม่ ปรีติ บารมีอนันต์ หรือ "แบงค์" นักร้องเพลงร็อกชื่อดังจากวง "แคลช"

แบงค์สามารถพลิกเสียงตัวเองจากสไตล์เพลงร็อกมาเป็นเพลงหอนๆในแบบมิวสิคัลได้อย่างไม่น่าเชื่อ...รวมทั้งลีลาการแสดงที่จัดได้ว่าเข้าถึงบทอย่าง ไม่แพ้พระเอกคนอื่นๆบนเวทีละคร

สำหรับน้องแพท สุธาสินี พุทธินันท์ นั้น ถือว่าคงเส้นคงวาอยู่แล้ว ยังคงรักษามาตรฐานนางเอก มิวสิคัลหมายเลข 1 เอาไว้ได้อย่างสมศักดิ์ศรี

ส่วนน้องใหม่อีกคน ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ หรือ โตโน่ เดอะสตาร์ ในบทตี๋เล็กนั้น ก็โกยคะแนนไป ได้เกือบเต็มเช่นกัน ถ้าเป็นการสอบมหาวิทยาลัยก็คง ต้องบอกว่าได้ A ทั้งๆที่เป็นการแสดงละครครั้งแรก

แต่คะแนนสูงสุดคงจะต้องเป็นของคุณบอย ถกลเกียรติ วีรวรรณ เช่นเคยในฐานะผู้ อำนวยการสร้าง และลงมาเป็น ผู้กำกับการแสดง ด้วยตนเองในเรื่องนี้อีกครั้งหนึ่ง

ทำให้ละครซึ่งเคยเป็นหนังสือดังและเป็นละครโทรทัศน์เรื่องโด่งดังมาก่อนแล้ว ออก มาเป็นละครเวทีที่กระชับ...และลงตัวในช่วงเวลาไม่ถึง 3 ชั่วโมง

ได้เรื่องได้ราว สนุกสนาน ดุเดือดเลือดพล่าน ระคนความรักหวานซึ้งตามสไตล์ละครเพลง...อย่างครบถ้วน

เนื้อหาหลักของเรื่องยังไม่อาจชี้ชัดได้ว่า "มังกรกับหงส์" ใครเหนือกว่า...เพราะแม้หงส์จะขึ้นมาสูงสุดเหนือมังกรอยู่ระยะหนึ่ง แต่แล้วฉาก สุดท้ายก็กลับเสียทีมังกร

อย่างไรก็ช่างเหอะ...มังกรตัวจริงที่เหนือกว่า มังกรและหงส์ทุกๆตัวในละครเรื่องนี้ก็เห็นจะเป็น "มังกรบอย" นั่นแหละครับ

ทำให้ผมอดนึกถึงมังกรที่เคยโลดแล่นในโลกเศรษฐศาสตร์ เศรษฐกิจและธุรกิจอีกท่านหนึ่งคือ ท่านอาจารย์ ดร.อำนวย วีรวรรณ ที่พวกผมที่ เคยทำงานในด้านเศรษฐกิจให้ความนับถือยกย่อง... เสียมิได้

มีคนบอกว่าคุณบอยเหมือนลูกไม้หล่นไกลต้น...จากคุณพ่อที่เป็นนักเศรษฐศาสตร์ระดับแนวหน้า แต่คุณลูกมาโด่งดังด้านละเม็งละคร

แต่ผมว่าไม่ใช่หรอก...คุณบอยนี่แหละเป็นลูกไม้ที่หล่นมาจากต้นโดยตรงเลยละ เพราะใครที่รู้จักคุ้นเคยกับท่านอาจารย์ ดร.อำนวยจะทราบดีว่าท่านเป็น "ศิลปิน" ที่หันมาสวมเสื้อครุยปริญญา เอกทางเศรษฐศาสตร์ต่างหากล่ะ

เพราะนอกจากเก่งด้านเศรษฐศาสตร์แล้ว ท่านยังเก่งในด้านศิลปะอย่างหาตัวจับยาก

ท่านชอบภาพเขียน ภาพวาด และให้ความสนใจอย่างลึกซึ้ง จนแม้แต่ผมเองที่เคยสัมภาษณ์ท่านและฟังท่านวิจารณ์ภาพวาดภาพหนึ่งยังตะลึงมาจนถึงบัดนี้

ด้วยเหตุนี้ ความสำเร็จของ ถกลเกียรติ วีรวรรณ ในวันนี้ จึงมิใช่ลูกไม้ไกลต้นแต่ประการใดเลย

เป็นทายาทของ "เศรษฐศิลปิน" หรือ "ศิลปิน นักเศรษฐศาสตร์" โดยตรงว่าอย่างนั้นเถิดครับ.

"ซูม"

โหวตข่าวนี้