ตอนที่  17        (ต่อจากวานนี้)

กรองกาญจน์กับพิธานถูกคุมขังเพื่อรอพิจารณาคดีตามขั้นตอนของศาล...เมื่อต่อตระกูลมาเยี่ยม กรอง-กาญจน์ขอร้องลูกชายช่วยไปพูดกับทอรุ้งไม่ให้เอาผิดแม่ ที่แม่ทำไปเพราะถูกคมชิตยุ แล้วเรื่องที่แม่บอกคมชิตว่าต่อไม่ใช่ลูก มันไม่เป็นความจริง...ต่อตระกูลเศร้าใจ ที่แม่ยังดึงดันไม่ยอมรับผิด จนป่านนี้ก็ยังหลอกเขาอยู่ จึงบอกแม่ว่าเขารู้นานแล้วว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆของแม่ เขาเคยได้ยินแม่พูดกับนายก้อง

"ต่อ...ถึงยังไงแม่ก็รักลูกเหมือนลูกแท้ๆนะต่อ"

"ผมก็รักแม่เหมือนแม่แท้ๆของผม ผมขอบคุณที่คุณแม่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เล็กจนโตครับ"

"งั้นต่อต้องช่วยแม่ออกไปให้ได้นะ ถ้าลูกพูด ทอรุ้งต้องยอมช่วยแน่ๆ เพราะลูกช่วยชีวิตเขาไว้ นะต่อนะ ต่อช่วยแม่ด้วย"

ต่อตระกูลรู้ดีว่ายาก แต่ก็รับปากแม่อย่างไม่มีทางเลี่ยง... ทอรุ้งรับรู้รับฟัง แต่ในวันศาลพิจารณาคดีครั้งแรก มนชนกเป็นพยานยืนยันว่ากรองกาญจน์จ้างวานแม่ปริกวางยานเรนทรกับทอรุ้ง แล้วอีกครั้งเป็นหมอพิธานที่แม้ถูกจองจำ แต่เขาก็ยอมเป็นพยานพูดความจริงทั้งหมด ทอรุ้งเลยจนปัญญาที่จะช่วยเหลือกรองกาญจน์ตามที่ต่อตระกูลขอ

ความผิดของกรองกาญจน์ใหญ่หลวง ทั้งจ้างวานแม่ปริก วางยานเรนทรกับทอรุ้งจนสติฟั่นเฟือน แล้วจ้างคมชิตฆ่าแม่ปริก ฆ่าเปรมยุดา ศาลตัดสินจำคุกกรองกาญจน์ตลอดชีวิต ส่วนพิธานยอมรับสารภาพและยอมเป็นพยานให้โจทก์ ศาลตัดสินจำคุกสามสิบปี

แต่เพียงคืนเดียวในคุกที่ต้องอยู่รวมกับผู้ต้องขัง

คนอื่นๆ กรองกาญจน์ก็รับสภาพไม่ได้ ตัดสินใจแขวนคอตาย ยังความเสียใจให้ต่อตระกูล และก้องกฤตที่ยังถูกคุมขังในคดียาเสพติด แม้แต่ทอรุ้งเองก็เสียใจไม่น้อยเหมือนกัน

ก้องกฤตโวยวายต่อว่าต่อตระกูลไม่ช่วยแม่ ไม่รักแม่ เพราะรู้ว่าแม่ไม่ใช่แม่แท้ๆ แล้วยังเรื่องของตน เมื่อไหร่พี่ต่อถึงจะช่วยตนออกไปสักที

"คดีเรื่องยาบ้าเราต่อสู้ได้ว่าไม่ได้ทำจริง แต่เรื่องขับรถชนทิพย์วารีน่ะ ตำรวจเขารู้ตัวคนผิดแล้ว"

"หมายความว่าพี่ต่อช่วยก้องไม่ได้ใช่มั้ย"

"พี่กำลังช่วยแกอยู่"

"โกหก พี่ต่อไม่อยากช่วยก้อง พี่ต่อไม่คิดว่าก้องเป็นน้อง"

"ไม่ใช่...ก้องต้องยอมรับว่าก้องทำผิด ถึงจะผ่อนหนักให้เป็นเบา ถ้าก้องยังเป็นอย่างนี้อยู่ พี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ถ้าก้องยอมสารภาพโทษหนักเป็นเบาได้ แล้วถ้าก้องทำตัวดี พี่ว่าไม่กี่ปีก้องก็ได้อภัยโทษ...ถึงทิพย์จะยังไม่ตายแต่ก็เหมือนตายไปแล้ว เราทำผิดขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ...เริ่มต้นชีวิตใหม่นะก้อง พอออกมาแล้วทุกคนพร้อมจะให้อภัยก้องเสมอ"

นายก้องคอตก พยักหน้ารับสภาพทั้งน้ำตา...หลังจากนั้นต่อตระกูลไปเยี่ยมทิพย์วารีที่โรงพยาบาล ให้สัญญาแม้ ทิพย์วารีจะรับรู้ไม่ได้ก็ตาม ต่อตระกูลขอรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการรักษาทั้งหมด และจะดูแลเธอเพื่อชดใช้แทนก้องกฤต

ออกจากโรงพยาบาล ต่อตระกูลไปกราบโกศกระดูกของแม่กรอง เสร็จแล้วมุ่งหน้าไปยังสถานบำบัดซึ่งนเรนทรกำลังจะเตรียมตัวกลับบ้าน ต่อตระกูลกราบแทบเท้านเรนทรขอโทษแทนแม่ของตนที่ทำสิ่งเลวร้ายกับนเรนทรและครอบครัว

"ไม่เป็นไรหรอกต่อ ลุงให้อภัยเขาหมดแล้ว จะโกรธแค้นกันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร อโหสิกรรมให้กันแล้วจะได้ไม่มีการจองเวรกันอีก"

"ถ้ามีอะไรที่ผมจะชดใช้แทนคุณแม่ได้ ผมยอมทำทุกอย่างครับ"

"ไม่ต้องหรอกต่อ ที่ผ่านมาเธอทำดีที่สุดแล้ว เธอเสี่ยงชีวิตช่วยฉัน ช่วยทอรุ้ง ฉันถือว่าเธอได้พยายามอย่างที่สุดแล้ว แต่เรื่องต่างๆมันก็มีหนทางของมัน เราห้ามไม่ได้หรอก คนบางคนถ้าไม่เจอกับตัวเองก็คงไม่เข้าใจ ทำใจให้สบายเถอะนะ ลุงไม่ได้ติดใจอะไรแล้ว ส่วนเรื่องทางกฎหมาย ลุงทำอะไรไม่ได้จริงๆ"

ต่อตระกูลซาบซึ้งในความเมตตา...แต่เมื่อนเรนทรให้เขาลงไปพบทอรุ้งที่รออยู่ข้างล่าง ต่อตระกูลกลับแยกตัวไปอีกทาง แล้วไปแอบมองทอรุ้งกับเอกวีร์ที่ยืนจับมือกันอยู่ นายต่อเข้าใจว่าสองคนคงลงเอยกันแล้ว จึงหันหลังจากไปด้วยความผิดหวัง

ความจริงเอกวีร์กำลังร่ำลาทอรุ้ง เอกวีร์ต้องย้ายไปรับตำแหน่งหัวหน้าโครงการที่ต่างจังหวัดตามคำสั่งของผู้อำนวยการ ส่วนทอรุ้งก็ขอพักงานที่บริษัท ขออยู่เงียบๆสักพัก เพราะเธอยังไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น โดยทอรุ้งได้มอบหมายตำแหน่งประธานบริหารให้พงศ์เกียรติเป็นการชั่วคราว จนกว่าพ่อของเธอจะหายดีกลับมาบริหารเอง ส่วนคฑาวุธนั้นสำนึกผิดขอลาออกไปเอง แม้ทอรุ้งจะไม่เอาเรื่อง แต่คฑาวุธก็ละอายเกินกว่าจะบากหน้าอยู่ต่อ เขาตัดสินใจย้ายตัวเองไปอยู่ออสเตรเลียกับลูก หางานทำที่นั่นเลย...

หลังจากต่อตระกูลลาออกจากพนักงานของเอ็นอาร์ ได้ไม่กี่วัน ทอรุ้งก็เตรียมเดินทางไปพักผ่อนต่างจังหวัด ให้มนชนก คอยดูแลนเรนทรอยู่ที่บ้าน ก่อนไปทอรุ้งกำชับนเรนทรห้ามบอกใครทั้งนั้นว่าเธอไปอยู่ที่ไหน ซึ่งนเรนทรก็ทำตามอย่างเคร่งครัด ไม่ว่าต่อตระกูลจะมาตื๊อยังไง นเรนทรก็ไม่มีหลุดปาก

กระทั่งผ่านไปหนึ่งปีเต็ม ต่อตระกูลก็ยังคงตื๊อไม่เลิก จนนเรนทรอ่อนใจและใจอ่อนยอมบอก แต่มีข้อแม้ว่าต่อตระกูลต้องกลับมาทำงานกับตนเหมือนเดิม...

ทอรุ้งไปอยู่ปราณบุรี ตอนแรกก็ตั้งใจจะมาพักผ่อน แต่อยู่ไปอยู่มาติดใจ บริหารงานบริษัททัวร์ในเครือเอ็นอาร์ วันหนึ่งเอกวีร์เดินทางมาจองโรงแรมเพื่อจะแต่งงาน เพราะเจ้าสาวของเขาชอบที่นี่มาก ต่อตระกูลมาเจอทั้งคู่อยู่ด้วยกันโดยบังเอิญ ทอรุ้งเลยฉวยโอกาสบอกต่อตระกูลว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับเอกวีร์ ต่อตระกูลเศร้าแต่ก็ยังฝืนความรู้สึกแสดงความยินดีกับทั้งคู่ ก่อนจะจากไปอย่างสุดร้าวรานใจ

ทอรุ้งเศร้าเสียใจไม่น้อยไปกว่าต่อตระกูล เธอวิ่งออกมาร้องไห้ที่ชายหาด เอกวีร์เห็นแล้วไม่เข้าใจ ตามมาถามเหตุผลทำไมทอรุ้งต้องโกหกต่อตระกูลแบบนั้น

"ขอโทษนะคะหมอเอก รุ้งไม่รู้จะใช้ข้ออ้างยังไงดี ถึงจะให้เขาไปจากรุ้งได้"

"แต่ลึกๆแล้วรุ้งก็ไม่อยากให้เขาไปไม่ใช่เหรอ"

"รุ้งกำลังจะตัดใจจากเขาได้แล้ว ไม่อยากเจอหน้าเขาอีก"

"ผมดูออกนะ ว่ารุ้งยังรักเขาอยู่"

"เรารักกันไม่ได้หรอกค่ะ"

"มันเป็นเงื่อนไขที่รุ้งสร้างขึ้นมาเอง"

"แต่รุ้งกำลังจะลืมเขาได้อยู่แล้ว"

"นั่นก็แสดงว่ายังลืมไม่ได้ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา รุ้งยังคิดถึงเขาตลอดเวลา ไม่งั้นทำไมรุ้งถึงไม่รับรักผม ปล่อยให้ผมไปแต่งงานกับคนอื่นล่ะ"

"รุ้ง...รุ้งแค่ยังทำใจกับเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้ แต่มันคงใช้เวลาอีกไม่นานหรอกค่ะ"

"ยิ่งนานรุ้งก็ยิ่งเจ็บปวด รุ้งปล่อยให้ตัวเองเจ็บเรื้อรังมานานแล้วนะ อย่าปล่อยให้มันกัดกินหัวใจอีกต่อไปเลย"

"ไม่ค่ะ รุ้งไม่ได้เจ็บ แผลในใจรุ้งกำลังจะหายต่างหากล่ะ หมออย่าให้เขามาสะกิดมันอีกเลยค่ะ" ทอรุ้งเดินหนี เอกวีร์มองตามอย่างระอาใจ แล้วเอกวีร์ก็ตัดสินใจไปยับยั้งต่อตระกูลที่กำลังจะกลับกรุงเทพฯ

"คุณยังกลับไม่ได้นะครับคุณต่อ"

"ผมอยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อรุ้งกำลังจะเป็นเจ้าสาวของหมอแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

"ผมกำลังจะแต่งงานก็จริง แต่ไม่ได้แต่งกับรุ้ง...รุ้งเอาผมเป็นข้ออ้างเพื่อตัดใจจากคุณต่างหาก"

"รุ้งไม่ได้จะแต่งงานกับหมอจริงเหรอครับ"

"จริงครับ เสียดายการ์ดยังไม่ได้พิมพ์เพราะเพิ่งหาโรงแรมได้ เจ้าสาวผมเป็นพยาบาลที่อยู่สถานบำบัดเดียวกับผมนั่นแหละครับ พอผมถูกทอรุ้งสลัดรัก เธอก็เลยเข้ามาดามใจ จนกลายเป็นตกลงปลงใจแต่งงานกัน เจ้าสาวผมชอบที่นี่มาก แต่เขาติดธุระมาไม่ได้ ผมเลยให้รุ้งมาช่วยเป็นแม่งานให้"

"แล้วรุ้งมีคนอื่นหรือเปล่าครับ"

"ไม่มีครับ"

ต่อตระกูลโล่งอก ยิ้มออกมาได้ แต่แล้วก็กลับกระวนกระวายกลัดกลุ้ม

"แต่รุ้งก็ไม่ยอมรับผม ผมจะทำยังไงกับรุ้งดี ทำไมเขาถึงใจแข็งนัก"

"ดูภายนอกรุ้งอาจจะแข็งแกร่งไม่ยอมใคร แต่ลึกๆในใจเขาอ่อนไหวมากนะครับ รุ้งไม่เคยลืมคุณเลย แต่เพราะความรู้สึกผิดและความขัดแย้งระหว่างแม่คุณกับรุ้งทำให้เธอกลัวที่จะเปิดใจอีกครั้ง คุณคงต้องเอาความรู้สึกนั้นออกไปจากใจเธอให้ได้"

"ขอบคุณมากนะครับหมอ ผมจะไม่ยอมให้รุ้งหนีหายไปจากชีวิตของผมอีก"

ต่อตระกูลผละไปจากเอกวีร์ด้วยความหวัง...เขาพยายามตื๊อทอรุ้งอยู่นาน แต่ท่าทางจะไม่สำเร็จ จนกระทั่งเขาต้องวางแผนเดินหายลงทะเล ทอรุ้งตกใจตามลงไปช่วยดึงร่างเขาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล พร้อมกับรำพันด้วยความเป็นห่วง ไม่ยอมให้เขาทิ้งเธอไปไหนอีก...แต่แล้วทอรุ้งชะงัก มองต่อตระกูลที่หลุดหัวเราะออกมา

"นี่...นี่พี่ต่อหลอกรุ้ง?"

"ไม่หลอกแล้วพี่จะรู้เหรอว่ารุ้งยังรักพี่อยู่รึเปล่า"

"ใครบอกว่ารุ้งรักพี่ต่อ"

"ไม่รักแล้วมาช่วยทำไม"

ทอรุ้งงอนลุกขึ้นเดินหนี ต่อตระกูลรีบตามไปจับมือเธอไว้

"เราเริ่มต้นกันใหม่นะรุ้ง"

ไม่มีคำตอบใดๆจากทอรุ้ง นอกจากอาการเขินอาย...เท่านี้ นายต่อก็ยิ้มหน้าบาน ดึงหญิงสาวมาสวมกอดแนบแน่น...

ooooooo

'อวสาน'