ตอนที่ 13 (ต่อจากวานนี้)

"ตัวเองก็เป็นผีแล้วจะมากลัวผีแม่มาทำไม" อิยะวดีแปลกใจ

แม่มายิงใส่ แสงแก้ววิ่งหนีล้มลุกคลุกคลาน ดำรงนอน อยู่ได้ยินเสียงปืนก็ตกใจเป็นห่วงอิยะวดี จึงลุกพรวดวิ่งออกไป...

ในถ้ำ มะเมี๊ยะช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ละเอ แต่ละเอยังไม่ฟื้น...พวกพนากลับจากโรงพักงงที่ตำรวจบอกว่าคนร้ายที่ลอบยิงโดนตัดลิ้นทุกคน อรุณีแปลกใจว่าถูกตัดลิ้นแล้วทำไมยังต้องฆ่าปิดปากกันเองด้วย บุราณบอกในตำนานรมยนคร ขุนนางใจร้ายตัดลิ้นทาสของเขาทุกคน พนายังเป็นห่วงอิยะวดี จึงคิดจะไปดูวันพรุ่งนี้ที่บ้านบัวบานถึงแม้รู้ว่าละเอกลับมาแล้ว

พวงมาลีร้องไห้กระซิกๆ  เพราะถูกแสนไทข่มขืน

แสนไทยิ้มย่องสั่งไม่ให้บอกใคร ทันใดได้ยินเสียงปืน พวงมาลี เป็นห่วงแสงแก้วขอกลับไปดู แสนไทยังพูดให้เจ็บใจก่อนจะปล่อย "ยิงแม่เจ้าก็ช่างปะไร ข้ากลัวว่าจะมายิงอิยะวดี"...

พอได้พบแม่มาอีกครั้ง อิยะวดีเฝ้ากอดไม่ยอมปล่อย แม่มาให้อิยะวดีหนุนตัก อิยะวดีพร่ำพูด "แม่มาจะให้อิยะวดี ไปอยู่กับแม่มาที่ไหนก็ได้ อิยะวดีไปด้วยทั้งนั้น"

แม่มาส่ายหน้า อิยะวดีร้องไห้ถามว่าทำไม แม่มาส่งภาษาความหมายว่า อยู่กันคนละโลกแล้ว อิยะวดีร้องไห้โฮไม่เชื่อ แม่มาน้ำตาไหล อิยะวดีกอดแม่มาแน่นไม่ปล่อย

แสงแก้ววิ่งหนีมาเจอพวงมาลีวิ่งร้องไห้มา ต่างตกใจโผกอดกันร้องไห้

"นังผีแม่มามันไล่ยิงแม่ มันจะฆ่าแม่"

"คนใจร้าย มันก็...ไอ้ ไอ้คนนอกสังคมนั่น..."

"คนใจร้ายที่ไหนกัน ใครทำอะไรลูกแม่...ไอ้แสนไท?"

พวงมาลีร้องไห้โฮ อยากจะฆ่าแสนไท แสงแก้วปลอบ "เพื่อการแก้แค้นของลูกอย่าทำเหมือนไม่พอใจ แค่ต้องทำให้ มันตายใจ งานนี้แม่คำนวณแล้วเราได้มากกว่าเสีย"

สองแม่ลูกได้ยินเสียงดำรงร้องเรียก แสงแก้วจึงบอกพวงมาลีว่าถึงเวลาที่เธอต้องแก้แค้นบัวบาน เอาดำรงมาเป็นของเธอให้ได้ พวงมาลีจึงแยกตัวไป แสงแก้ววิ่งมาหาดำรงด้วยสภาพยับเยินอ้างว่าหกล้มตกเขา และบอกดำรงว่าพวงมาลี พาอิยะวดีไปเที่ยวเล่นบ้านเพื่อน แล้วแสงแก้วก็ทำหมดแรงหนาวสั่น ดำรงตกใจช่วยโอบกอดให้อุ่นขึ้น

ooooooo

ขณะที่อิยะวดีกำลังมีความสุขกับการนอนหนุนตักแม่มา แสนไทซึ่งตามมา เห็นว่าอิยะวดีพูดคนเดียว ทำท่ากอดลมกอดแล้ง   เขาแปลกใจเขยิบเข้าไปดู

ใกล้ๆ...จู่ๆแม่มาก็ลุกขึ้น อิยะวดีถามจะไปไหน แม่มาหยิบปืนส่งให้อิยะวดีแล้วโบกมือลา เธอใจหายคว้าแม่มาไว้แต่เหมือนคว้าลม แม่มาลอยห่างออกไป เธอร้องไห้เรียกให้กลับมา แสนไทเห็นยิ่งแปลกใจ

"นางวิ่งตามอะไรของนาง หรือว่านางเป็นบ้าไปแล้ว ครั้งก่อนจับนางไว้ไม่ได้ ครั้งนี้ต้องไม่พลาด" แสนไทหยิบกำยานสลบมาไว้ในมือ  สวมหมวกไอ้โม่งวิ่งมาขวางหน้าอิยะวดี


"คนเลวอีกแล้ว ไปให้พ้น" อิยะวดีไล่ ถ้าไม่ไปเธอจะเรียกแม่มามาจัดการ

แสนไทบอกว่าเขาไม่เห็นใครเลย เธอคงจะเสียสติ เขาจะพาไปรักษา อิยะวดีไม่ไปด้วย แสนไทจึงเอากำยานมาพ่นใส่ อิยะวดีรู้ว่าตัวเองสูดกลิ่นเข้าไป จึงร้องเรียกแม่มาและดารารายเทวีให้ช่วยเธอด้วย ขาดคำ...แม่มาก็โผล่มาด้านหลังอิยะวดี ปืนในมืออิยะวดีลอยมาที่มือแม่มา แม่มายกขึ้นยิงใส่แสนไท โดนที่หัวไหล่ หน้าอิยะวดีกลายเป็นดารารายเทวีชี้หน้า แสนไทตกตะลึง วิ่งหนี แม่มาตามแล้วหายวับไปต่อหน้าต่อตาอิยะวดี เหลือแต่ปืนตกอยู่ อิยะวดีก้มหยิบปืนด้วยความงงว่าเกิดอะไรขึ้น

เดินร้องไห้มาใกล้ที่พักของพวงมาลี อิยะวดีได้ยินเสียงคนร้องไห้เช่นกัน มองไปเห็นพวงมาลีซบหน้าร้องไห้อยู่ จึงเข้าไปหาตรงหน้า พวงมาลีกำลังเคียดแค้นหาว่าเพราะอิยะวดี เธอถึงโดน แสนไทข่มขืน พอเงยหน้ามาเจอก็ลืมตัวตบหน้าอิยะวดีหลายฉาด

"พวงมาลีโดนผีเข้าอีกแล้ว"

พวงมาลีได้ยินตกใจรีบขอโทษ อิยะวดีคิดว่าพวงมาลีโกรธที่โดนเธอชกจนสลบจึงไม่ว่าอะไร พวงมาลีทำเป็นเสียใจเอามือทุบก้อนหินทำโทษตัวเอง อิยะวดีดึงมือห้ามและบอกว่า ที่พวงมาลีหายไปเธอเป็นห่วงมาก อิยะวดีชวนพวงมาลีกลับไปหาดำรง พวงมาลีนึกได้ว่าแสงแก้วกำลังหลอกล่อดำรงจึงรีรอ แต่อีกใจอยากให้อิยะวดีได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ

ในเพิงที่พัก แสงแก้วยั่วยวนจนดำรงลืมตัวเผลอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งไปด้วย...ขณะเดียวกัน พนาซึ่งนอนหลับอยู่ที่บ้านฝันเห็นแม่มากำลังร้องไห้ก็ตกใจตื่น สังหรณ์ใจบางอย่าง... แสงแก้วร้องไห้เสียใจหาว่าถูกดำรงย่ำยี ดำรงเองก็เสียใจที่ทำผิดต่อบัวบานอีกแล้ว แต่ด้วยความเป็นลูกผู้ชายจึงต้องแสดงความรับผิดชอบ แต่ขอร้องอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับครอบครัวเขา

พวงมาลีกับอิยะวดีเดินเข้ามา "เอ๊ะ! แม่เป็นอะไรทำไมคุณดำรงกอดแม่"

"คุณพ่อ น้าแสงแก้ว อะไรกันนั่น!"

ทั้งสองคนตกใจผละออกจากกัน แสงแก้วทำเป็นหนาวสั่นแล้วบอกว่าเธอเป็นไข้ป่า อิยะวดีกับพวงมาลีจึงช่วยกันกอดแสงแก้วให้อบอุ่น แสงแก้วกับพวงมาลีสบตากันสะใจ

ooooooo

ละเอฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำ มองไปรอบๆเห็นภาพอิยะวดีแต่งชุดโบราณบนกำแพง พลันได้ยินเสียงเพลง จึงเดินตามเสียงเพลงและได้กลิ่นคนดี แต่พอเห็นจระเข้ว่ายน้ำมาก็ตกใจ มะเมี๊ยะหันมายิ้มแนะนำตัวและบอกว่าจะกลัวทำไม จระเข้ตัวนี้ช่วยละเอไว้

"มะเมี๊ยะจิตใจสวยงามเหมือนหน้าตา ละเอได้กลิ่นก็รู้"

มะเมี๊ยะขอบคุณและให้ละเอพักผ่อนให้สบาย แต่ละเอ กลับบอกว่าเธอเป็นห่วงเจ้านาย "เจ้านายละเอมีหน้าตาเหมือนภาพวาดบนผนังถ้ำนั่นแหละ"

สองคนมองหน้ากันตื่นเต้น เมื่อรู้ว่าดารารายเทวีกับอิยะวดีหน้าตาเหมือนกัน...

เนื่องจากแสงแก้วยังป่วย ดำรงจึงให้พักอีกสักคืนค่อยเดินทางกลับตอนเช้า อิยะวดีนอนหนุนตักดำรง ดำรงรู้สึกผิดเสียใจที่ทำผิดต่อครอบครัว แสงแก้วแอบมองยิ้มเยาะ แต่พอเห็นพวงมาลีร้องไห้เสียใจกับเรื่องแสนไทจึงปลอบ  "ในความพ่ายแพ้ ยังมีช่องทางไปสู่ชัยชนะ ใช้ช่องทางนี้ให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง"

"คุณแม่พูดได้เพราะคุณแม่กำลังชนะ"

"แม่จะไม่ชนะคนเดียว แม่จะทำให้ลูกชนะด้วย ลูกต้องทำให้ไอ้คนเถื่อนแสนไทมันหลงใหลลูก ส่วนแม่จะทำให้ คุณดำรงหลงรักแม่ แล้วลืมนังบัวบาน หยุดร้องไห้นะลูก ดูนั่น นังอิยะวดีมันกำลังนอนหลับอย่างมีความสุข"

สองแม่ลูกวางแผนว่าผีเข้าอีกเพื่อทำร้ายอิยะวดี แต่พอดีอิยะวดีเพ้อเรียกแม่มา สองคนจึงชะงัก ดำรงปลุกอิยะวดีให้ รู้สึกตัว อิยะวดีบอกว่าแม่มาร้องไห้จะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ

"บอกว่าแกกำลังจะหมดความสุขเพราะโดนแย่งพ่อน่ะสิ" พวงมาลีเข้ามาพูด

ดำรงกับอิยะวดีแปลกใจ แสงแก้วโผกอดดำรง "ฉันกำลังจะเป็นแม่คนใหม่ของแก"

"แสงแก้ว!"  ดำรงตกใจ แสงแก้วรีบบอกว่าเธอคือนาถยา

พวงมาลีก็บอกว่าเธอคือเอมฤดี  สองคนกระโจนเข้าตบตีอิยะวดี  ดำรงพยายามกัน เอมฤดีแค้น  "อิยะวดีแกอย่ามีหน้าตาดีๆอีกต่อไปเลย"

แสงแก้วบอกให้พวงมาลีเอาฟืนร้อนๆปาใส่หน้าอิยะวดี ดำรงโผเข้ากอดบังอิยะวดีไว้ ทันใด แสงจิ่งกับจันสมปรากฏตัวหน้าตาเละ รับท่อนฟืนไว้ เอมฤดีกับนาถยาร้องเสียงหลงกลัวผี ดำรงกับอิยะวดีไม่เห็นใครแต่แปลกใจที่ฟืนลอยค้างอยู่ได้ ผีแสงจิ่งกับจันสมทวงใบหน้าคืนจากสองแม่ลูก แสงแก้วกับพวงมาลีปิดหน้าร้อง กลัวแล้วๆ ดำรงกับอิยะวดีเข้ามาช่วยจับ อิยะวดีถาม "พวงมาลีเป็นอะไร ไม่มีอะไรสักหน่อยทำไมต้องกลัวทำไมต้องหนี"

อิยะวดีพยายามมองว่าสองคนกลัวอะไร แล้วเธอก็ได้เห็น ภาพเลือนรางของแสงจิ่งกับจันสมคุกเข่าตรงหน้าเธอขอให้ ดารารายเทวีช่วยเอาหน้าคืนมาให้พวกเธอ อิยะวดีผงะคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง แสงแก้วร้องเอะอะขึ้นว่าเธอจะกลับ ดำรงรีบบอกว่ายังมืดอยู่อันตราย อิยะวดีเห็นว่าควรให้สว่างก่อน พวงมาลีโวยวายว่าทำไมต้องขัดใจแม่เธอ แสงแก้วยืนกรานว่าเธอจะกลับลงไปกับพวงมาลี ดำรงจึงชวนอิยะวดีให้กลับ อิยะวดีแปลกใจพึมพำ

"อุอุ๊อิอิ๊ ผีอวดดีสิงน้าแสงแก้วกับพวงมาลีอีกแล้ว แล้วทำไมคุณพ่อต้องเชื่อพวกเขาด้วย บ้าบอคอแตก อิยะวดีเบื่อ" อิยะวดีเห็นแสงแก้วจูงมือดำรงดึงไปด้วยก็ไม่ค่อยพอใจ

อิยะวดีทำเครื่องหมายให้พนารู้ว่าเธอไปทางไหนแล้วแกล้งร้องว่าผีหลอกวิ่งตามดำรงไป แสงแก้วกับพวงมาลีตกใจกลัววิ่งเร็วขึ้นลากดำรงไปด้วย ต่างร้องว่า ช่วยด้วยๆผีตามมา...

เพราะฝันเห็นแม่มาร้องไห้ ทำให้พนาขับรถขึ้นบ้านบนดอยกับบุราณทันที และโทร.บอกลีกอไปดูแลอิยะวดีที่บ้านแสงแก้ว ลีกอชวนพรานเส็งกับมะสังไปด้วย แต่แล้วเขารู้สึกเหมือนมีคนตามจึงบอกพรานเส็งกับมะสังให้เดินล่วงหน้าไปก่อน ลีกอนั่งลงใต้ต้นไม้

ขณะที่พนาขับรถขึ้นดอย แสนไทซึ่งบาดเจ็บจากโดนแม่มายิงวิ่งกระเซอะกระเซิงตัดหน้ารถพนา รถเฉี่ยวล้มลง พนากับบุราณรีบลงมาดู แต่แสนไทกลับหยิ่งผยอง

"แก ไอ้พ...ไอ้บุ..." แล้วชะงัก ไล่สองคนไม่ต้องมายุ่งกับเขา "อย่ามาแตะต้องตัวข้าไอ้คนชั้นต่ำ พวกเจ้าไม่มีค่าพอที่ข้าจะไปข้องแวะกับพวกเจ้า"

แสนไทผลักสองคนออกแล้วพุ่งข้ามถนนไป พนากับบุราณแปลกใจที่เหมือนรู้จักเขาสองคนแต่ทำไมต้องดูถูก...แสนไทขึ้นไปบนยอดไม้เห็นลีกอนั่งอยู่ก็คิดจะกำจัดด้วยมีดบิน  สะมะแอเฝ้าติดตามลีกอเพื่อหาโอกาสเข้าไปพูดคุย เห็นลีกอนั่งอยู่ใต้ ต้นไม้ กำลังจะเข้าไปหา ทันใดมีดบินร่อนลงมาสามสี่เล่ม ลีกอ หลบและรับไว้ได้ สะมะแอรับได้หนึ่งเล่ม ต่างขว้างกลับขึ้นไปบนต้นไม้ แสนไทหลบไม่ทัน โดนเข้าหนึ่งเล่มโงนเงนจะร่วง

ลีกอหันมาเห็นสะมะแอก็เข้าใจผิด "ตาแก่นี่ ที่แท้ ร่วมมือกับคนบนต้นไม้เล่นงานฉัน น่ารังเกียจที่สุด"

สะมะแอจะอธิบาย ลีกอไม่ยอมฟังเดินหนีไป แสนไทร่วงลงมาจากต้นไม้ สะมะแอคว้ามีดจะเข้าไปซัด แต่พอเห็นว่าเป็นแสนไทก็ตกใจ สะมะแออยากช่วยลูกแต่โกรธที่ทำร้ายพี่น้องตัวเอง จึงตบหน้าสั่งสอนไปทีทั้งที่บาดเจ็บอยู่ ก่อนจะเอาตัวกลับไปรักษา

ooooooo

บัวบานถูกส่างหม่องเอามาขังไว้ในตู้คอนเทน-เนอร์ บังคับให้เขียนจดหมายถึงดำรงกับอิยะวดีเรื่องอัญมณี

ลีกอตามมาสมทบกับพรานเส็งและมะสัง เขาถามพรานเส็งถึงคนที่มาถามหาเขาและให้ทองคำแท่งว่า มีท่าทีเป็นมิตรจริงหรือ พรานเส็งกำลังจะตอบ พลันลีกอได้ยินเสียงคนวิ่งมาจึงให้ทุกคนหลบ ปรากฏเป็นแสงแก้วดึงดำรงและพวงมาลีวิ่งมา อิยะวดีวิ่งตามหลังร้องว่า

"ใครเอาหน้าผีไปเอาคืนมาด้วย ช่วยไม่ได้ นี่ไม่ใช่ดาราราย นี่อิยะวดี"

ขณะนั้น พนากับบุราณมาถึงที่พักของแสงแก้ว ไม่พบใคร เห็นเครื่องหมายที่อิยะวดีทำไว้ จึงรีบวิ่งตามลงมา ลีกอ พรานเส็ง และมะสังเห็นว่าเป็นอิยะวดีจึงออกมายืนรอ พนากับบุราณตามมาทันกันพอดี ทุกคนได้พบกันหมด ต่างแปลกใจว่าผีที่ไหนตามมา พนาชวนทุกคนกลับบ้าน อิยะวดีก็เป็นห่วงบัวบาน

(อ่านต่อพรุ่งนี้)