ตอนที่ 6 (ต่อจากวานนี้)

นิมมานกล่าวหานิคกี้เรื่องบุกไปออฟฟิศรังสฤษฎ์ว่าต้องการไปยั่วแสนยากร ถึงได้แต่งตัวล่อแหลมขนาดนั้น นิคกี้ไม่พอใจแต่ขี้เกียจจะเถียง ได้แต่บอกว่าตนมีความจำเป็นต้องไปหาแสนยากร เพราะมีหลักฐานบางอย่างที่อาจจะระบุได้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด แต่นิคกี้ไม่ยอมบอกว่าหลักฐานนั้นคืออะไร กระทั่งได้อยู่กับเนืองนิตย์ตามลำพัง นิคกี้ถึงยอมพูดเรื่องกระดุมของพวกรังสฤษฎ์

เนืองนิตย์ค่อยโล่งใจที่นิคกี้ไม่ได้ทำตัวเหลวไหล แต่ก็ข้องใจว่านิคกี้ทำไมไม่บอกความจริงป้าใหญ่ นิคกี้ตอบตามตรงว่าไม่ไว้ใจ ป้าใหญ่อาจจะเป็นคนอยู่เบื้องหลังก็ได้ เนืองนิตย์จึงเตือนนิคกี้อย่าอคติกับป้าใหญ่นักเลย ป้าใหญ่ ไม่ทำร้ายหนูอย่างนั้นหรอก

ทางด้านนายแสนที่นำกระดุมกลับไปให้ฆรณีดู และบอกเล่าเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นกับตนและนิคกี้ ทำให้ฆรณีอดคิดไม่ได้ว่าคนของรังสฤษฎ์คือตัวการ จากนั้นฆรณีชวนแสนยากรแอบเข้าไปในห้องบันลือ เพราะเธอจำได้ว่าเสื้อสูทของบันลือกระดุมข้อมือหลุดไปเม็ดนึง ขณะสองอาหลานเจอสูทตัวนั้น บันลือกลับเข้ามาพอดี บันลือไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็รับว่ากระดุมเม็ดนี้เป็นของตน และถามแสนยากรว่าพบมันที่ไหน แสนยากรโกหกว่าในบ้าน แล้วรีบกลับออกไปพร้อมฆรณีทันที

เช้ารุ่งขึ้น ฆรณี แสนยากร เริงฤทธา เตรียมตัวไปบ้านจักราวุธเพื่อฟังทนายเปิดพินัยกรรมที่นิจศีลทำไว้ แต่ทุกคนนึกไม่ถึงว่าบันลืออยากจะไปด้วย บันลืออ้างว่ายังไงก็ต้องมีผู้ใหญ่ทางเราไปด้วย เผื่อทางนั้นเล่นแง่อะไรขึ้นมาจะได้โต้กลับได้ กัมปนาทลงมาเห็นคณะของฆรณีก็อดแดกดันไม่ได้ว่า ขอให้นายเริงได้มรดกจริงๆ อย่าไปเสียรู้นังแก่นั่นเข้า มันยกแค่เศษสมบัติให้   
ประเภทที่ดินตาบอดหรือไม่ก็หุ้นในกองทุนที่ได้มาแล้วต้องใช้หนี้หัวโต

เมื่อไปถึงบ้านจักราวุธที่นิมมานนั่งเป็นประธาน ทุกคน ฟังทนายอ่านพินัยกรรมของนิจศีล ปรากฏว่านิคกี้ได้หุ้นทั้งหมดที่เกี่ยวเนื่องกับธุรกิจของจักราวุธ บ้านและที่ดินที่เขาใหญ่ ทั้งหมดสามไร่ ที่ดินที่ชลบุรีอีกสิบเอ็ดไร่ ส่วนเริงฤทธาได้แค่เงินสดสองแสนบาทกับที่ดินที่สำโรงห้าสิบตารางวา  เริงฤทธาถึงกับลุกพรวดโวยวายหาว่าพินัยกรรมปลอม และกล่าวอาฆาตนิคกี้ก่อนผลุนผลันออกไปด้วยความไม่พอใจสุดๆ ฆรณีเองก็เจ็บใจ ชวนบันลือกับแสนยากรกลับ

แต่สองฝ่ายก็ตามกันออกไปทุ่มเถียงหน้าบ้าน ซึ่งตอย กับเดียร์มารอแสดงความยินดีกับนายเริงอยู่ นิมมานไม่คัดค้านและขัดข้องถ้านายเริงจะเลิกใช้นามสกุลจักราวุธตามที่ประกาศ เพราะเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่านายเริงคือลูกของนิจศีล ฆรณีสวนกลับทันทีว่า นิมมานนั่นแหละที่เป็นคนพรากพ่อพรากลูก บังคับไม่ให้นิจศีลมาเจอลูกตั้งแต่อยู่ในท้อง พอลูกเกิดมานิมมานก็พรากเขาไปจากลูกอีก จนนิจศีลต้องหนีไปอเมริกา ไปได้เมียฝรั่ง

"ฉันทำเพราะไอ้พี่ชั่วของหล่อน ที่มันซ้อมนายศีลแทบปางตาย หล่อนลืมแล้วเหรอ"

ทุกคนที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนถึงกับตะลึงลานไปตามกัน

"งั้นมันก็อันธพาลกันทั้งหมดนั่นแหละ อย่าทระนงตัวไปนักเลยค่ะคุณนิมมาน เส้นแบ่งระหว่างผู้ดีกับไพร่สำหรับคุณน่ะ มันบางเหลือเกิน แล้วบางทีมันก็ไม่มีเส้นแบ่งด้วยซ้ำ"

"ออกไป นายนิตย์ไล่พวกมันไปให้หมด" นิมมานแผดเสียงแล้วสะบัดกลับเข้าบ้านทันที...ฆรณีเช็ดน้ำตา นายเริงกลับหัวเราะร่า

"โอ๊ย แม่เจ้า สนุกจริงๆ สองตระกูลเนี่ย...เฮ้ย ไปฉลองกันโว้ย ไอ้ตอย ไอ้เดียร์ ไปฉลองกะข้า ที่ข้าจนแล้วว่ะ"

สองลูกคู่ขานรับทันใด แล้วนายเริงก็โดดซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เพื่อนออกไป เนืองนิตย์หนักใจ บ่นว่าเมื่อไหร่เรื่องขัดแย้งระหว่างสองตระกูลจะจบสิ้นลงสักที   ฆรณีบอกว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก ถ้ายังมีอคติกันอยู่แบบนั้น พูดจบก็เดินตามบันลือไปขึ้นรถ ส่วนนายแสนไหว้ลาเนืองนิตย์ และมองนิคกี้แวบหนึ่งก่อนตามไป

แป้งคิดว่าหมดธุระแล้วจึงชวนนิคกี้ไปฉลองที่ร้านของตน แต่เนืองนิตย์ขัดขึ้นว่า เรื่องพินัยกรรมยังไม่จบ นิคกี้ต้องกลับเข้าไปพบทนายบัณฑูรย์ก่อน

นิคกี้กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมแป้ง ฟังทนายอ่านพินัยกรรมข้อสุดท้ายซึ่งระบุว่ามรดกที่นิคกี้ได้ทั้งหมดจะต้องอยู่ในความดูแลของเนืองนิตย์ จนกว่าจะถึงวันที่นิคกี้แต่งงาน...นิคกี้โวยวายไม่เข้าใจ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทั้งที่ตนเองบรรลุนิติภาวะแล้ว

"ฉันตอบให้ก็ได้" นิมมานสวนขึ้น "ถ้าสมบัติอยู่กับเธอ เธอก็ผลาญมันจนหมด ดีไม่ดีอาจจะเอาเงินไปทูนหัวให้ นายแสนยากร กลายเป็นว่าเงินจักราวุธต้องตกไปอยู่กับรังสฤษฎ์"

"นี่ยังไงกัน คุณลุงกับคุณป้าบังคับพ่อให้เขียนพินัยกรรมแบบนี้เหรอคะ"

เนืองนิตย์รีบปฏิเสธ ย้ำว่าทุกอย่างเป็นความตั้งใจของนิจศีล เขาแค่เป็นพยานให้เท่านั้น ป้าใหญ่ก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย

"นายศีลรอบคอบที่เขียนไว้อย่างนั้น เพราะเธอเองก็ออกตัวแล้วว่า ถ้าได้มรดกเธอจะขนสมบัติกลับไปอเมริกาใช่ไหม"

"ค่ะ หนูไม่อยู่ที่นี่แน่ๆ"

"ก็ดี....งั้นมีอีกทางให้เลือก ขายหุ้นคืนมาให้ฉันเสีย แล้วอยากจะไปไหนก็ไป"

"พี่ใหญ่ครับ อย่าทำอย่างนั้นเลยครับ"

"ทำไม....เด็กมันไม่ไยดีคนในตระกูลมันแล้ว รั้งมันไว้ทำไม"

"ยังไงนิคกี้ก็หลานนะครับ" สีหน้าเนืองนิตย์ขมขื่นไม่น้อย...นิคกี้หน้าร้อนผ่าว น้อยใจป้าใหญ่จนน้ำตารื้น ค่อยๆทรุดลงนั่ง แป้งเห็นใจรีบปลอบเพื่อน

อีกเรื่องที่ทุกคนไม่รู้ เรวัติกับบันลือแอบติดต่อกันลับหลังทุกคน เมื่อวันก่อนเรวัติโทร.หาบันลือเตือนเรื่องกระดุมเสื้อสูท แถมวันนี้เรวัติยังบอกบันลือว่ามีอะไร เขายินดีช่วยเหลือเสมอ...

ฝ่ายนายเริงที่เสียอกเสียใจเรื่องพินัยกรรมของพ่อ เขาไปหมกตัวอยู่ที่บ้านเดียร์ ดื่มจนเมามายให้กับความไม่ยุติธรรม แล้วเขาก็อดหวนนึกถึงความหลังในวัยสิบขวบไม่ได้ วันนั้นที่หัวหินเขาได้เจอนิจศีลเป็นครั้งแรก แต่สายตาที่นิจศีลมองเขาไม่ได้มีแววของความรักเลยแม้แต่น้อย

คิดแล้วนายเริงได้แต่เจ็บช้ำ และเจ็บใจที่วันนี้ตนเองได้มรดกเพียงน้อยนิด ส่วนนิคกี้น้องสาวต่างมารดาได้ไปเต็มๆ นายเริงอาฆาตแค้นนิคกี้จะระรานให้อยู่ไม่เป็นสุข จึงให้ตอย สืบจนรู้ว่าเวลานี้นิคกี้กำลังฉลองความรวยอยู่ที่ร้านของแป้ง

ตกเย็นนายเริงกับเพื่อนสองคนจึงไปนั่งดื่มไม่ไกลจากร้านแป้ง รอให้ดึกหน่อยจะให้บทเรียนกับนิคกี้ ฝ่ายแสนยากรที่แอบได้ยินพ่อกับอาฆรณีทะเลาะกันเรื่องอดีตที่ฆรณีมีสัมพันธ์ ลึกซึ้งกับนิจศีล แล้วเลยเถิดจนพ่อของเขาตบหน้าฆรณี แสนยากรเห็นแล้วเหนื่อยใจกับเรื่องราวของผู้ใหญ่ จึงโทร.ไปชวนรังสิมาออกไปดินเนอร์คลายเครียด รังสิมาดีใจหายโกรธเขา แต่แล้วก็เกิดความเสียใจน้อยใจขึ้นมาอีกจนได้ เมื่อโดมโทร.มาบอกแสนยากรว่านายเริงกับเพื่อนไปซุ่มอยู่แถวร้านแป้ง กังวลว่าจะเกิดเรื่อง แสนยากรทิ้งเธอไปทันที โดยหลอกเธอว่ามีงานด่วนต้องเคลียร์...รังสิมาน้ำตาไหลพราก ตัดสินใจสะกดรอยตามแสนยากร

ขณะที่แสนยากรไปถึง นายเริงกำลังต่อว่าหาเรื่องนิคกี้ ซ้ำยังใช้ปืนออกมาขู่ ทำเอาผู้คนตกอกตกใจ ไม่รู้ว่ามันเป็นปืนปลอม แสนยากรโกรธในการกระทำของนายเริงอย่างมาก ลากตัวออกไปกำราบนอกร้าน

"นายทำเกินกว่าเหตุอีกแล้วนะ จะเป็นหมาบ้าไปอีกนานไหม"

"ไม่ต้องมายุ่งนะพี่ ไม่ใช่เรื่องของพี่"

"แกเป็นน้องฉัน ยังไงฉันก็ต้องยุ่ง"

"ไม่ต้องมาอ้างหรอก ที่แท้ก็ปกป้องมัน รักมันล่ะสิ ทั้งๆที่มันโกหกทุกเรื่อง"

"ฉันจะโกหกนายไปทำไม" นิคกี้ตามออกมาโต้

"ก็จะได้ทำตัวน่าสงสารไง เห็นหน้าพ่อไม่เกินสิบครั้ง โถ....ฉันรู้นะว่าเธอกลับมาเมืองไทยทุกปี มาหาพ่อน่ะ"

"ใช่ ฉันมาหาพ่อ แล้วทุกครั้งพ่อก็ไม่เคยสนใจฉัน ไม่คิดจะมาเยี่ยมเยียนฉันแม้แต่ครั้งเดียว จนบางครั้งฉันต้องไปจอดรถอยู่ที่หน้าบ้านจักราวุธ แอบมองเข้าไปในรั้วบ้าน เพื่อจะได้เห็นพ่อสักแวบนึงก็ยังดี"

"ไม่จริง แล้ว...แล้ว...ทำไมเขายกสมบัติให้เธอทั้งหมด"

"ฉันไม่รู้ รู้แต่ว่าฉันกำพร้าพ่อไม่ต่างจากนายหรอก"

"เธอนี่มันสตอตัวแม่จริงๆ ถึงขั้นเอาเรื่องของฉันไปเป็นเรื่องของตัวเอง สร้างภาพดีนักนะนัง..." นายเริงจะพุ่งเข้าหานิคกี้ แสนยากรขวางไว้ แล้วตบหน้านายเริงอย่างแรง

"มีสติเสียที...มีสติเสียทีนายเริง"

นายเริงร้องไห้โฮ ท้าทายพี่ชายให้ตบอีก ตบให้สาแก่ใจ ตนมันเลวมันชั่ว...แสนยากรตวาดให้เลิกประชดตัวเองได้แล้ว

"ไอ้ลูกไม่มีพ่ออย่างผม ไม่มีวันเป็นคนดีกับเขาได้หรอก"

"พอแล้วเริง ถึงจะไม่มีพ่อ แต่แกมีแม่ มีฉัน มีครอบครัวที่อบอุ่น ทุกคนรักแกนะเริง เลิกทำร้ายตัวเองเสียที แล้วเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า" แสนยากรดึงน้องชายมากอด นายเริงน้ำตานองหน้ากับไหล่พี่ชาย   มองไปที่นิคกี้ซึ่งน้ำตาไหลพราก

เช่นกัน เดียร์และตอยพลอยน้ำตาซึมไปด้วย แต่แล้วนายเริงเกิดแรงฮึดขึ้นมาอีก ผลักแสนยากรออกอย่างแรง

"ไม่ต้องมาทำดีกับผม ผมไม่เชื่อ เรื่องที่ยายนี่พูดไม่ใช่เรื่องจริง"

"เริง พอเถอะ" เดียร์ขอร้อง

"ไม่...สงครามระหว่างเรามันเริ่มต้น นิคกี้ ฉันจะก่อเวรก่อกรรมกับเธอไปอีกนาน" ว่าแล้วนายเริงวิ่งกระเจิงไป เดียร์กับตอยรีบวิ่งตาม...นิคกี้เช็ดน้ำตา พลางบ่นอย่างกลุ้มๆ

(อ่านต่อพรุ่งนี้)