ตอนที่ 9             (ต่อจากวานนี้)

ดารารายกลั่นแกล้งอุ่นใจอย่างร้ายกาจ โดยมีซูซี่เป“นมือตีนคอยช่วยกระหน่ำซ้ำเติม หาเรื่องดุด่ากระทั่งจิกผมตบหาว่าอุ่นใจทำน้ำหกใส่กระเป๋าราคาแพงของตน

อุ่นใจเอาผ้าขนหนูสีขาวมาเช็ดกระเป๋าให้ก็ถูกด่าว่าเอาผ้าขี้ริ้วมาทำให้กระเป๋าตนสกปรก บังคับจะให้อุ่นใจถอดเสื้อตัวเองมาเช็ด เมื่ออุ่นใจไม่ยอมถอดก็ดึงแขนเสื้อจนขาด เช็ดกระเป๋าแห้งแล้วโยนกระเป๋าลงถังขยะ พูดอย่างยโสว่า ตนไม่ชอบใช้ของมีตำหนิ

จอมทัพทนดูความร้ายกาจของดารารายไม่ได้เข้ามาขวางถามว่าทำไมต้องทำรุนแรงกันขนาดนี้ ดารารายลอยหน้าเถียงเสียงดังว่า

"ดาวก็แค่อยากให้บทเรียนกับคนบางประเภทว่าค่าของคนแต่ละคนไม่มีวันเท่าเทียมกัน อย่าได้คิดขึ้นมาเผยอชูคอเปรียบเทียบ"

"ฉันไม่เคยอยากอยู่ที่สูงแต่จิตใจต่ำเหมือนพวกคุณ" อุ่นใจทั้งชี้แจงทั้งด่า ซูซี่จะเข้าไปตบถูกจอมทัพปรามเสียงดังว่ากรุณาให้เกียรติตนบ้าง

แล้วดารารายก็ไม่อยากกินที่นี่อีกแล้วจะย้ายร้าน จอมทัพท้วงติงว่าเราเพิ่งมา ถูกเธอตวาดขู่ว่า "ต้องการให้ดาวพูดไม่รู้เรื่องกับคุณจนงานเสียเหรอคะ"

เจอไม้นี้เข้าจอมทัพก็พูดไม่ออก จำต้องตามเธอออกไปด้วยความเป“นห่วงอุ่นใจที่ยังบอบช้ำอยู่ตรงนั้น

เมื่ออุ่นใจไปปะซ่อมแขนเสื้อที่ถูกดึงขาด เปลวแสงก็โผล่มาพูดให้กำลังใจว่า

"ชีวิตคนจนไม่มีทางเลือก เพราะพวกเราไม่มีค่าในสายตาของคนรวยพวกนั้น เรายอมพวกนี้มากเกินไป มากจนพวกเขาคิดว่าตัวเองเป“นพระเจ้า มีสิทธิ์เอาเปรียบทำลายชีวิตใครก็ได้"

อุ่นใจยังระแวงเปลวแสง เลี่ยงที่จะออกความเห็นหรือรับรู้เรื่องของคนพวกนี้

"ไม่เจ็บแค้นที่ดารารายทำกับคุณเหรอ แล้วยังเรื่องที่นายนักรบคู่หมั้นผู้หญิงคนนี้ทำร้ายพี่ชายคุณอีกล่ะ" เปลวแสงพูดต่อเห็นอุ่นใจก้มหน้านิ่ง เธอพูดเสียงอ่อนลง "

ร่วมมือกับฉันเถอะนะอุ่นใจ ทำให้คนเลวรู้ว่าคนทุกคนมีค่าในตัวเอง ไม่มีใครอยู่เหนือกว่าใครหรือเป“นเจ้าชีวิตใครได้"

อุ่นใจถามว่าเธอทำแบบนี้เพื่ออะไร เปลวแสงตอบอย่าง หนักแน่นว่าเพื่อความถูกต้อง แต่พออุ่นใจบอกว่าตนรู้สึกว่าเธอมีเบื้องหลังอะไรบางอย่างกับนักรบ เปลวแสงก็เสียงเข้มขึ้นว่า

"ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายทุกเรื่อง เหมือนๆกับที่เธอก็ไม่จำเป“นต้องรู้ทุกเรื่องเหมือนกัน"

คำตอบของเปลวแสงยิ่งทำให้อุ่นใจระแวงระวังเธอมากยิ่งขึ้น

ooooooo

ทองทิวอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เมื่อนายิกาเคี่ยวเข็ญให้เขาคุมเข้มนักรบให้อ่านเอกสารทบทวนความจำเพื่อให้นักรบคนเก่ากลับคืนมา แต่นักรบคนใหม่ไม่สนใจ  เขาเทใจหมกมุ่นอยู่แต่กับการช่วยเหลือครอบครัวของอุ่นใจ โดยเฉพาะกับโอ๋ เขาทุ่มเทอย่างมากที่จะทำให้โอ๋เป“นนักกีฬาสมความตั้งใจของเอื้อ

วันนี้โอ๋ลงสนามแข่งวันแรก นักรบมาเชียร์แต่เช้าพร้อมทองทิวที่ต้องถือไอแพดวิ่งตามรายงานเรื่องหุ้นอยู่ข้างสนาม ส่วนนายิกาอยู่ที่บ้านถามน้อยว่านักรบไปไหน

พอรู้ว่าไปกับทองทิวแต่เช้าแล้วก็สบายอกสบายใจคิดว่านักรบสนใจงานมากขึ้นแล้ว

ที่ข้างสนาม ดอกจันกับอุ่นใจไปเชียร์โอ๋อยู่เหมือนกัน อุ่นใจสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างบอกดอกจันว่าตนได้กลิ่นคนรวย ในขณะที่นักรบก็คอยหลบอุ่นใจจนทองทิวถามว่าจะเล่นซ่อนแอบกันอีกนานไหม ย้ำว่าวันนี้มีประชุมบอร์ดสิบเอ็ดโมง นักรบก็ตอบโดยไม่หันมองว่า

"อีกแป๊บเดียว"

ส่วนโอ๋พอเห็นนักรบมาเชียร์ก็ยิ่งมีกำลังใจ พอนกหวีดหมดเวลาครึ่งแรก โอ๋ก็วิ่งมาหา นักรบชมว่าโอ๋เล่นได้ดีมาก ตนภูมิใจแทนพ่อเอื้อจริงๆ เชื่อว่าวันนี้พวกโอ๋ต้องชนะแน่ นัดว่าจะรอฉลองชัยชนะกับโอ๋ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เอื้อเคยให้สัญญากับโอ๋ไว้ วางแผนว่า

"เราจะร้องตะโกนไชโยสามครั้งที่ใต้ต้นไม้นั้นด้วยกัน ฉันสัญญา"

แล้วบรรยากาศสดชื่นก็มลายไปสิ้น เมื่อดอกจันกับอุ่นใจตามมาเจอ ดอกจันกับอุ่นใจรุมกันขู่นักรบว่าถ้าไม่ไปจากที่นี่จะเรียกนักข่าวมา โอ๋พยายามบอกสองสาวว่านักรบมาให้กำลังใจตนทั้งสองก็ไม่สนใจ

จนกระทั่งทองทิวได้รับโทรศัพท์จากนายิกา เขารีบบอกนักรบว่ากลับกันก่อนเถอะเดี๋ยวนายิกาจะอาละวาดเอา นักรบเลยจำต้องกลับ แต่ก่อนกลับก็ยังสบตาเป็นสัญญาใจกับโอ๋ว่าเดี๋ยวเจอกัน

ooooooo

ที่ไทเกอร์คิง นายิกายืนหน้าบึ้งคอยอยู่ พอทั้งสองกลับไปถึงก็ถามทันทีว่าไปไหนแต่เช้า ทองทิวตอบอย่างมีพิรุธว่า สโมสรที่เราสนับสนุนขอให้นักรบเป็นประธาน คัดเลือกนักกีฬาเข้าทีมฟุตบอลเยาวชน ตนเห็นว่าเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้ไทเกอร์คิง

นายิกายังไม่หายเคืองถามว่าแล้วทำไมไม่บอกตนก่อน นักรบแก้ตัวว่ามันด่วนจริงๆ

"รีบเข้าประชุมได้แล้ว ทุกคนรอประธานบริษัทอยู่" นายิกาเร่งแล้วเดินนำเข้าไปอย่างหงุดหงิด

ทองทิวกับนักรบแอบสบตากันอย่างโล่งอก...เฮ้อ...

ปรากฏว่านักรบเข้าประชุมอย่างไม่มีสมาธิ คอยชำเลืองดูนาฬิกาข้อมือตลอด เวลาเดียวกัน โอ๋ลงสนามครึ่งเวลาหลัง เล่นไปก็คอยชำเลืองมองหานักรบไป จนจบเกมปรากฏว่าชนะจริงๆ

โอ๋แวบไปที่ใต้ต้นไม้ตามสัญญาที่นัดกับนักรบไว้ ดอกจันกับอุ่นใจตามมาเจอถามว่ามาทำอะไรตรงนี้ รีบกลับไปบอกข่าวดีกับยายกันดีกว่า แต่โอ๋ยังขอเวลานั่งที่นี่ก่อนอ้างว่าเหนื่อย อยากนั่งนิ่งๆสักพัก

เหตุผลและท่าทางของโอ๋ทำให้ดอกจันกับอุ่นใจมองอย่างแปลกใจ สงสัยปรากฏว่านักรบถูกคุมตัวให้ทำงานอยู่จนกลางคืนก็ยังไม่อาจปลีกตัวมาได้ โอ๋ก็ยังนั่งรออยู่ใต้ต้นไม้นั้น จนฝนทำท่าจะตกอุ่นใจกับดอกจันชวนโอ๋กลับบ้านเพราะย่านวลรอกินข้าวฉลองชัยชนะให้โอ๋อยู่

โอ๋เสียใจ ผิดหวังมาก บอกว่าตนไม่กลับและจะไม่ไปไหนทั้งนั้น พูดแล้วร้องไห้เสียใจ อุ่นใจจับมือโอ๋ ถามว่ารอใครกันแน่บอกมาเดี๋ยวนี้

"ปล่อย!! อย่ามายุ่งกับโอ๋" โอ๋สะบัดหลุดวิ่งฝ่าฝนออกไป อุ่นใจกับดอกจันต้องรีบวิ่งตาม

ooooooo

โอ๋เสียใจผิดหวังร้องไห้บอกอุ่นใจว่านักรบไม่มาตามสัญญา เขาผิดสัญญาเหมือนพ่อเอื้อ ไม่มีใครรักษาสัญญาสักคน อุ่นใจถามว่าทำไมไม่บอกแต่แรกว่ารอนักรบอยู่ โอ๋ยอมรับเพราะรู้ว่าอุ่นใจไม่ชอบเขา

"แล้วทำไมต้องรอเขา" อุ่นใจถาม

"ทุกครั้งที่โอ๋อยู่กับคุณนักรบเหมือนได้อยู่กับพ่อเอื้อ" โอ๋ตั้งใจพูดชัดๆให้ทุกคำเข้าถึงหัวใจอา จนอุ่นใจอึ้งคาดไม่ถึงว่าทั้งสองจะมีความผูกพันกันมากมายขนาดนี้

เธอดึงโอ๋เข้าไปกอด บอกหลานว่า

"เรากับเขาเหมือนอยู่คนละโลก ยอมรับเถอะว่าเขาไม่มีวันเหมือนพ่อเอื้อ...ไม่มีวัน"

ทันใดนั้นเอง แสงไฟหน้ารถสาดเข้ามา นักรบมาแล้ว!! เขามากับทองทิว พอลงจากรถนักรบก็ตรงเข้าไปกอดโอ๋ พูดด้วยความรู้สึกผิด เสียใจว่า

"ฉันขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจลืมโอ๋"

"คุณทำตามสัญญา พ่อเอื้อเลือกคนไม่ผิดจริงๆ" โอ๋ร้องไห้ด้วยความดีใจ ทำเอานักรบพลอยน้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว
ทองทิวตามมาเห็นถึงกับอึ้ง อุ่นใจและดอกจันน้ำตาซึมด้วยความตื้นตันใจในความรักความผูกพันของนักรบกับโอ๋ ที่...เกินกว่าเพื่อนจริงๆ...

ooooooo

เมื่อพากันกลับมาที่บ้านอุ่นใจ โอ๋ชวนนักรบอยู่ฉลองกับตนด้วย นักรบยิ้มรับ โอ๋จึงวิ่งเข้าไปหาแม่นวล อุ่นใจเดินเลี่ยงไปหานักรบ ดอกจันกับทองทิว เดาสถานการณ์ออกจึงพากันเดินเลี่ยงไป

แต่ยังไม่ทันที่อุ่่นใจจะพูดอะไร นักรบก็กุมมือเธอชิงพูดเสียก่อนว่า

"ผมรู้ว่าไม่ควรเข้ามาวุ่นวายกับครอบครัวคุณ แต่ผมขอร้อง อย่าเอาความเกลียดชังที่มีต่อผมไปใส่ในจิตใจของโอ๋ ได้ไหม" นักรบมองหน้าอุ่นใจอย่างอ้อนวอนขณะขอร้องว่า "โลกนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชังมากพอแล้ว ผมไม่อยากให้ผ้าขาวบริสุทธิ์อย่างโอ๋ ต้องเปื้อนสีมากมายที่ผู้ใหญ่สาดให้"

อุ่นใจขยับจะพูด แต่ถูกนักรบกระชับมือเธอแน่นเข้า พูดน้ำเสียงจริงจัง

"ผมย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ผมจะทำปัจจุบันและอนาคตที่ดีที่สุดให้กับครอบครัวคุณ"

อุ่นใจอึ้งจนพูดไม่ออกกับสีหน้าจริงจังและคำพูดที่จริงใจของเขา

อาหารฉลองชัยชนะของโอ๋วันนี้มีอาหารและเครื่องดื่มแบบง่ายๆ  แต่บรรยากาศอบอุ่นไปด้วยความรัก  แม่นวลมองอาหารแล้วพูดอย่างคิดถึงเอื้อว่า

"กับข้าววันนี้ของโปรดของเจ้าเอื้อทั้งนั้น เสียดายที่มันไม่อยู่ วันก่อนเอื้อมันโทร.มา ทำไมอุ่นไม่ยอมให้แม่คุย"

อุ่นใจลำคอตีบตันด้วยความสงสารแม่ ที่เธอจำเป็นต้องโกหกว่าเอื้อไปทำงานต่างจังหวัด งานรัดตัวจึงยังกลับมาไม่ได้ ส่วนนักรบฟังแล้วเข้าใจสถานการณ์ เขานิ่งเครียด ยิ่งรู้สึกผิด

ooooooo

(อ่านต่อพรุ่งนี้)