ตอนที่ 17     (ต่อจากวานนี้)

วันรุ่งขึ้น ษาก็พาไข่ตุ๋นไปหาปกรณ์ที่บ้านในชนบท พอษาเล่าถึงความจริงที่เกิดขึ้นและความตั้งใจของตัวเองที่จะมาอยู่กับพ่อที่นี่เพื่อตัดปัญหาทั้งปวงปกรณ์ก็พูดอย่างคาดไม่ถึงว่า นึกว่าเรื่องลงเอยไปแล้ว ทำไมถึงยังเป็นแบบนี้อยู่ ถามษาว่า

"แกกับไข่ตุ๋นจะอยู่ได้ยังไง ที่นี่มันลำบากนะ ไหนจะลูกในท้องอีก" เมื่อษาตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่าอยู่ได้ ไม่มีอะไรจะดีเท่าเราได้อยู่กันพร้อมหน้าอีกแล้ว ปกรณ์ตัดสินใจบอกษาว่า "แบบนี้จะให้พ่อบวชอย่างวางใจได้ยังไง พ่อคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว"

แล้วปกรณ์ก็ไปหาวิมาลาที่โรงพยาบาล ขอเวลาแค่ 5 นาที แต่วิมาลาไม่ให้แม้แต่นาทีเดียว สั่งปานให้โทร.แจ้งตำรวจว่ามีโจรบุกรุกเข้ามาในห้อง

"ผมยืนยันได้ครับว่าผมมาดี ผมแค่อยากมาขออโหสิกรรมกับคุณเท่านั้น ผมกำลังจะบวช"

วิมาลาชะงัก ไม่ใช่เพราะจะอนุโมทนาด้วย แต่กลับย้อนถามว่า จะให้ตนยกโทษทุกอย่างที่เขาทำไว้กับลูกทั้งสองของตนจนปางตายใช่ไหม ถามว่าเขาก็เป็นพ่อคนถ้าลูกตัวเองถูกกระทำขนาดนั้นเขาจะยกโทษให้ได้ไหม

ปกรณ์นิ่งไปนิดหนึ่งก่อนตอบอย่างเยือกเย็น สุขุมว่า

"ความจริงผมกลับบ้านนอกไปแล้ว แต่ต้องกลับมาที่นี่ อีกครั้งเพราะผมไม่อยากให้มีสิ่งติดค้างใดๆ"

"จบหรือยัง ฉันคงไม่มีเวลาทั้งวันมานั่งฟังคุณพูด"

"ชีวิตผม ไม่เคยทำสิ่งดีๆที่คนเป็นพ่อควรทำ สั่งสอนลูกให้เป็นคนดี เป็นตัวอย่างที่ดี ผมไม่เคยมี เจ้าติถึงได้ทำเรื่องขึ้นมากมาย แต่สำหรับษา เป็นเรื่องตรงกันข้าม ษาคือคนตามชดใช้สิ่งที่พี่ชายกับพ่อทำมาตลอด ผมไม่ได้หวังให้คุณยกโทษ แต่ผมอยากขอโทษกับสิ่งที่ผมทำลงไปมากกว่า"

ปกรณ์ยกมือไหว้ วิมาลาอึ้งไปนิดหนึ่งก่อนจะขออนุโมทนาที่เขาจะบวช แต่ยังยืนยันว่ายอมรับษามาเป็นสะใภ้ไม่ได้ ปกรณ์ บอกว่าตนเข้าใจและขอบคุณที่เธอยอมฟังตนพูดจนจบ แล้วยกมือไหว้ลา พลันก็ชะงักอีก ก่อนจะพูดเนิบๆว่า

"คุณรู้ไหม ผมคิดอยู่นานมากกว่าจะตัดสินใจบวช บวชแล้วผมจะถือศีลครบไหม ใครจะนับถือผมบ้าง มีกี่คนที่จะใส่บาตรให้ผม แต่แล้วผมก็คิดได้ว่า คนเรามีชีวิตอยู่อีกไม่นาน จะมามัวยึดถือสิ่งที่ไม่มีตัวตนแล้วทำให้ชีวิตยากไปทำไม แถมยังหาความสุขไม่ได้"

ปกรณ์ยิ้มให้วิมาลาแล้วหันหลังเดินไป ส่วนวิมาลาฟังครั้งนี้ถึงกับอึ้งไปนาน

ooooooo

วิศเวศกลับมาที่ห้องพักจึงรู้ว่าษาพาไข่ตุ๋นหนีไปแล้ว เขาตกใจเสียใจมาก ขณะกำลังจะออกไปตามหาษานั่นเอง กรก็เข้ามาบอกว่าที่โรงงานมีแขกคนสำคัญมารอพบอยู่ เขาจึงตัดสินใจไปที่โรงงาน

ที่แท้ แขกคนนั้นคือวิมาลานั่นเอง วิศเวศถามอย่างแปลกใจว่าหมอให้ออกจากโรงพยาบาลแล้วหรือ วิมาลาไม่ตอบแต่กลับตำหนิการทำงานของเขาว่าเฉื่อยแฉะ ทั้งที่ออเดอร์ จากต่างประเทศเพิ่มขึ้น น่าจะขยายโรงงานได้มากกว่านี้

วิศเวศชี้แจงว่าเมื่อต้นปีได้ให้กรไปดูๆไว้แล้วแต่ยังไม่มั่นใจ กรจะไปหาเอกสารมาให้ดู วิมาลาถามว่าเย็นนี้ทันไหม ให้วิศเวศเอาไปให้ดูตอนกินข้าวที่บ้านก็แล้วกัน

วิศเวศอึกอักบอกแม่ว่าตนต้องไปตามษาเพราะษาพาไข่ตุ๋นหนีไป วิมาลาทำหน้าดุเอ็ดเบาๆว่า

"ก็รีบไปซิ น่ารำคาญจริง อะไรกันวันๆเอาแต่ยุ่งเรื่องลูกเมียจนไม่เป็นอันทำอะไร" ฟังแม่แล้วชายหนุ่มถามอย่างตื่นเต้นว่าหมายความว่า... "ก็พูดอยู่นี่ว่าให้รีบไปรับกลับไปอยู่บ้านกันให้หมดนั่นแหละ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ"

ไวณิกพรวดเข้ามาถามว่าคุณแม่ยอมรับษาแล้วหรือ วิมาลาทำเป็นดุว่าแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันใครสั่งใครสอน  ขณะนั้นเอง  ชิดชมค่อยๆเดินตามเข้ามายกมือไหว้อย่างอ่อนน้อมยิ้มแหยๆ กลัวๆกล้าๆ วิมาลาสั่งชิดชมว่า

"ต่อไปอบรมกันให้ดีด้วยนะชิดชม ลูกเหลือขอพรรค์นี้ ฉันยกให้"

"ไชโยๆๆ คุณแม่น่ารักที่สุดในโลก" ไวณิกโผเข้ากอด แม่ไว้ วิศเวศก็เข้าไปยกมือไหว้ขอบคุณแม่ สามแม่ลูกกอดกันยิ้มปลื้มไปมา กรเองก็พลอยยิ้มดีใจไปด้วย

ooooooo

วันต่อมา วิศเวศก็แอบไปทำเซอร์ไพรส์ษาที่บ้านปกรณ์ แอบเอากุหลาบไปวางให้เป็นปริศนาให้ษาสงสัย จนสุดท้ายก็เอาดอกไม้ที่ทำเป็นช่อวงกลมสำหรับครอบศีรษะมาวาง พอษาออกมาหยิบดูเขาร้องบอก

"สวมซิ มันเป็นของษา"

ษาแปลกใจที่เห็นเขามาถึงที่นี่ ทำท่าจะเดินหนี วิศเวศ จึงกดโทรศัพท์ที่บันทึกเสียงวิมาลาไว้ให้ฟัง ษาชะงักฟัง...

"ษา ที่ผ่านมาฉันเข้าใจเธอผิด ลืมอดีตที่เลวร้ายแล้วเรามาเริ่มแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้องด้วยกันนะ"

ษาน้ำตาร่วงเผาะ มองวิศเวศอย่างตื้นตันใจ วิศเวศหยิบพวงดอกไม้สวมหัวให้คุกเข่าขอแต่งงาน บอกว่าอยากย้อนเวลาไปทำสิ่งที่ควรทำแต่ยังไม่ได้ทำจนเรามีลูกด้วยกันก็ยังไม่ได้ขอเธอแต่งงานเลย

"แต่อดีตมันไม่ได้ลบกันง่ายๆนะคะ พี่วิศแน่ใจนะคะว่ามันจะไม่เป็นเงาหลอกหลอนเราสองคนตลอดไป"

"มันจะเป็นเหมือนเงาในกระจก ที่สะท้อนให้เราเห็นความผิดพลาดที่ผ่านมาต่างหาก  พี่จะไม่ทำผิดแบบนั้นอีก พี่สัญญา"

"ษาต่างหากค่ะที่ผิด ไม่กล้ายอมรับความจริงเที่ยวโกหกคนโน้นคนนี้ไปทั่ว แต่ยิ่งทำก็ยิ่งถลำลึก ษาวิ่งหนีความจริงมาตลอด"

"วิ่งหนีความจริงว่าษารักพี่ใช่ไหม"

ษาไม่ตอบแต่พยักหน้ายอมรับ วิศเวศดึงเธอเข้าไปกอดพูดอย่างแสนรักว่า "ถึงษาจะเปลี่ยนใจ อยากวิ่งหนีอีกก็ไม่ได้แล้วนะ เพราะพี่ล็อกษาเอาไว้ด้วยหัวใจของพี่แล้ว"

วิศเวศเชยหน้าษาขึ้นจูบหน้าผากอย่างทะนุถนอม ยิ้มให้กันอย่างยอมรับความจริงของกันและกัน ไข่ตุ๋นวิ่งเข้ามา วิศเวศก้มลงอุ้มไข่ตุ๋นขึ้นมาขี่คอ สามคนพ่อแม่ลูกเดินไปด้วยกันท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข...

ooooooo

-อวสาน-