ตอนที่ 18 (ต่อจากวานนี้)

เมื่ออลิสากลับถึงตึกม่อนผาหลวง อติศักดิ์พูดเหมือนรู้ใจน้องสาวว่า รู้ว่าน้องคิดอย่างไรกับโยธิน เตือนว่าเขาเพิ่งพ้น จากฐานะเชลยของเรา น้องต้องให้เวลากับเขาที่จะปรับความรู้สึกที่มีต่อน้อง

แต่อลิสาเชื่อว่าโยธินเกลียดตน อติศักดิ์กอดน้องสาวพูดอย่างปลอบใจว่า เขาไม่ได้เกลียด แต่ตอนนี้เขายังสับสน ย้ำว่า

"เขารู้ว่าหัวใจของเขาต้องการอะไร แต่เขาหยิ่งทระนง เกินกว่าที่จะพูดออกมา เมื่อไหร่ที่เขาลดทิฐิลงได้ เขาจะต้องกลับมาหาน้องแน่ เมื่อถึงเวลานั้นน้องก็ต้องลดทิฐิลงด้วย"

กระนั้นอลิสาก็ยังไม่ยอมรับ ยืนยันว่าเมื่อความแค้นของสันตติวงศ์กับอัศวรัชจบลงทุกอย่างก็ต้องจบลงด้วย บอกพี่ชายว่า "น้องจะคิดเสียว่า น้องไม่เคยรู้จักผู้ชายที่ชื่อโยธิน อัศวรัช"

"น้องไม่มีวันลืมผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตน้องได้หรอก น้องหญิง ไม่มีวัน..." อติศักดิ์ย้ำอย่างมั่นใจจนอลิสานิ่งอึ้ง

ooooooo

โยธินกลับไปสู่อ้อมอกของพ่อด้วยความยินดีอบอุ่น สวามิภักดิ์ราชชมว่าอติศักดิ์เป็นคนรักษาคำพูด จริงๆ เขาทำตามคำพูดจนบริหารบริษัทได้กำไรเพิ่มขึ้นทุกเดือน

ส่วนอลิสา เมื่อโยธินไปแล้วเธอก็ปล่อยนกแก้วเป็นอิสระให้เหมือนโยธินที่มีความสุขกับอิสรภาพ

เหมือนพรหมลิขิตไว้แล้ว...หลังจากนั้นไม่นานโยธินก็ถูกภิรมยาเคี่ยวเข็ญให้เป็นเพื่อนไปในงานเลี้ยง เป็นงานที่อติศักดิ์พาอลิสาไปงานเดียวกัน เมื่อเจอกันภิรมยาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของโยธิน ทำให้อลิสารู้สึกสะเทือนใจ เธอขอบคุณพี่ชายที่พามางานนี้ ไม่อย่างนั้นตนคงโง่หลอกตัวเองไปอีกนาน

ระหว่างงานเลี้ยง โยธินหลบไปพบกับอลิสา เธอแสดงความยินดีกับความรักของเขากับภิรมยา โยธินพูดแต่เพียงว่าเธอสรุปทุกอย่างเองโดยไม่ถามเขาอีกแล้ว อลิสาอวยพรความรักของเขาและถ้ามีข่าวดีอย่าลืมบอกด้วย โยธินตอบหนักแน่นว่า "ครับ ผมจะบอกคุณหญิงเป็นคนแรกเลยล่ะครับ"

เลิกงานกลับถึงบ้าน อลิสาบอกพี่ชายว่าที่ไหนก็ไม่มีความสุขเท่าม่อนผาหลวงของเรา

"การที่เราจะมีความสุข ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่ที่ไหนแต่ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่กับใครต่างหาก" อติศักดิ์ท้วงติง สะกิดให้คิดว่า "พี่เชื่อว่ามีใครคนหนึ่งรอน้องอยู่ แล้วน้องก็จะได้ พบเขาแน่ๆ"

"พี่ชายไม่ต้องปลอบใจน้องหรอกค่ะ น้องไม่เสียใจอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้น้องจะไม่สมหวังในความรัก แต่อย่างน้อยน้องก็โชคดีที่รู้จักว่า ความรักที่แท้จริงเป็นยังไง"

ส่วนโยธินไปส่งภิรมยาแล้วเธอตีขลุมว่าเขาหวนกลับมาคืนดีด้วยแล้ว ในที่สุดโยธินบอกตามตรงว่า "ผมไม่เคยคิดจะกลับมาหาคุณนะครับภิรมยา เรามาไกลเกินกว่าที่จะกลับไปเหมือนเดิมแล้ว และที่สำคัญผมไม่ได้รักคุณแล้วภิรมยา ผมมีคนที่ผมรักแล้ว"

นั่นคือครั้งสุดท้ายที่โยธินแสดงท่าทีชัดเจน แม้ภิรมยาจะเสียใจแต่ก็ไม่มีใครช่วยเธอได้

จากนั้นมาโยธินก็ทุ่มเททำงาน เขาบอกพ่อว่าต้องการสร้างเนื้อสร้างตัวเพราะผู้หญิงที่เขารักนั้นสูงศักดิ์จนไม่แน่ใจว่าตนจะเอื้อมถึงหรือไม่ ตนต้องสร้างตัวขึ้นใหม่เพื่อให้คู่ควรกับเธอคนนั้น ซึ่งสวามิภักดิ์ราชก็ให้กำลังใจเต็มที่ บอกว่าเมื่อตัดสินใจแล้วก็ทำไปเถิด ถ้าหากว่าสิ่งนั้นจะทำให้ลูกมีความสุข

ooooooo

วันนี้ บรรยากาศที่ม่อนผาหลวงสดชื่นแจ่มใสกว่าทุกวัน อติศักดิ์กับอานนท์ดูจะมีความสุขเป็นพิเศษทั้งสองยิ้มแย้มแจ่มใส อานนท์บ่นเสียดายที่ตนต้องไปอยู่โรงเรียนประจำแล้วคงไม่มีโอกาสฉลองกันที่ม่อน-ผาหลวง

อลิสามาที่คอกม้าให้หนานเมืองจูงเจ้าสีหมอกมาให้ เอะใจว่าเจ้าฟ้าลั่นหายไปไหน หนานเมืองบอกยิ้มๆว่ามีคนจูงไปเดินเล่นแล้ว

อลิสาขี่เจ้าสีหมอกไปที่เนิน เอาช่อดอกไม้ไปวางที่หลุมฝังพระศพท่านพ่อ เธอแปลกใจที่เห็นมีช่อดอกไม้สดวางไว้ ก่อนแล้ว ทันใดนั้นเสียงโยธินก็เรียกมาจากข้างหลัง เธอหันไปมองทั้งตกใจทั้งแปลกใจ ถามว่ามาที่นี่ทำไม เขาบอกว่ามาตามสัญญาที่ว่าถ้ามีข่าวดีแล้วจะบอกเธอเป็นคนแรก

อลิสายังแง่งอนทำเป็นไม่อยากรู้ทั้งยังบอกให้เขากลับไปเสีย แต่โยธินไม่ยอมกลับจนกว่าเธอจะยอมฟัง แล้วบอกว่า "ข่าวดีที่ผมอยากจะบอกคุณหญิงก็คือ ผมพร้อมแล้วที่จะกลับมาหาคุณหญิง"

ทั้งสองต่างเปิดใจให้กัน แต่อลิสายังไม่วายแง่งอนถามว่าแน่ใจหรือว่าตนยังรออยู่  โยธินทำเล่นตัวบ้างบอกว่าถ้าเธอไม่ต้องการและรังเกียจเขาก็จะไป

"นายโยธิน หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ให้นายไป" อลิสาแพ้ใจตัวเอง พอโยธินเดินกลับมากอดเธอไว้ก็ถูกตัดพ้อว่า "ทำไมนายกลับมาหาฉันช้านัก"

"ผมมาที่นี่ครั้งแรกในฐานะเชลย ถ้าผมกลับมาอีกครั้งผมก็อยากกลับมาในฐานะที่เท่าเทียมกับคุณหญิง ผมให้หัวใจคุณหญิงไปแล้ว คุณหญิงก็ต้องให้หัวใจของคุณหญิงกลับคืนมาด้วยนะครับ"

"ถ้าฉันให้หัวใจกับนาย นายต้องสัญญานะว่าจะดูแลหัวใจของฉันเป็นอย่างดี"

"ผมจะดูแลหัวใจของคุณหญิงด้วยชีวิตเลยครับ และจะดูแลหัวใจดวงนี้ตลอดไป...ผมรักคุณครับ คุณหญิงอลิสาของผม"

โยธินกอดอลิสาไว้แน่น...นาน...บนเนินที่มวลดอกไม้

พากันบานสะพรั่งหอมหวานไปทั้งเนิน...

บัดนี้...ม่อนผาหลวงกลายเป็นอาณาจักรที่สุข สงบ ไม่มีความแค้น ความพยาบาท มีแต่การให้อภัยและความรักที่ให้แก่กัน...

ooooooo

-อวสาน-