เสน่ห์นางงิ้ว
ตอนที่ 7
มาลัยนั่งเก้าอี้โยกอยู่ในห้อง มีหีบใบหนึ่งวางอยู่ข้างๆ พอชยุติเข้ามาเธอก็บอกข่าวที่เจียงฟื้น เขาดีใจ มาลัยดักคอ ถ้าเขาเห็นหน้าบัวตอนที่เจียงฟื้นจะยิ่งดีใจมากกว่านี้ ชยุติสลดลง
“ไม่รู้ว่าผมยังจะมีสิทธิ์ได้เห็นหน้าบัวอีกหรือเปล่านะครับ บ้านเราทำกับบัวถึงขนาดนั้น แล้วบัวก็ตัดสินใจจะแต่งงานกับไอ้เสี่ยธานีแล้วด้วยครับ”
“แล้วลื้อจะยอมให้อาบัวแต่งกับไอ้เสี่ยชีกอนั่นจริงๆเหรอไง”
“ผมไม่มีทางยอมแน่ครับอาม่า เสี่ยธานีจะ
ไม่มีวันได้แตะต้องบัวแม้แต่ปลายเล็บ”
“มันต้องอย่างนี้ถึงจะสมเป็นหลานชายคนเดียวของอั๊ว”
ชยุติพูดถึงเรื่องสัญญาเงินกู้ของเจียงกับธานี ไม่ได้ระบุอะไรเกี่ยวข้องกับบัวเลย มาลัยจึงบอกว่าเราสามารถช่วยบัวได้ แต่ชยุติจนปัญญาเพราะไม่มีเงิน โดนวลีระงับบัญชีทั้งหมด มาลัยยิ้มบอกเขาไม่มีแต่ตนมี แล้วให้เขาเปิดหีบ ปรากฏว่าเป็นทองแท่งและทองรูปพรรณจำนวนมาก
ชยุติอึกอักรู้ว่าเป็นของที่อาม่าเก็บมาทั้งชีวิต มาลัยบอกว่าทั้งหมดนี้ตนยกให้เขา เพราะตนตายก็เอาไปไม่ได้ สู้เอามาช่วยเหลือคนยังมีประโยชน์กว่า และให้เขาเลือกชิ้นสวยๆไว้เป็นสินสอดทองหมั้นบ้าง ชยุติสวมกอดอาม่าด้วยความดีใจสุดซึ้ง
ooooooo
เช้าวันใหม่ ขณะที่ไหมฟ้ามาง้อธานีที่บ้านแต่ถูกเขาขับไล่ไม่ไยดี ตรึงจิตกับชาวบ้านมุงดูหน้าบ้านอย่างสนุกสนาน ตรึงจิตได้ยินว่าชู้รักของไหมฟ้าคือนกขมิ้นก็หันมาเล่นงานยกใหญ่
พอไหมฟ้าถูกโยนออกไป ชาวบ้านสลายตัวไปหมด ชยุติกับชูดวงก็เข้ามาพบธานี เสนอใช้หนี้แทนเจียง ธานีเยาะว่าเงินมากมายขนาดนี้ เป็นอะไรกันถึงต้องมาใช้แทน ชูดวงเกือบพลั้งปากแต่ชยุติปรามไว้ทัน ขวดจำได้ว่าเคยเห็นชยุติตามบัวต้องหวังจะเป็นลูกเขยเจียงแน่ ธานีไม่ยอมให้เขาแย่งบัวไป เอาสัญญาจะยึดบ้านและคณะงิ้วมาขู่ ชยุติจึงสวนด้วยข้อมูลกฎหมาย
“ใครเป็นคนลงชื่อเป็นลูกหนี้ในสัญญา แล้วในสัญญาระบุไว้ไหมว่าเถ้าแก่เจียงไม่มีเงินจ่าย จะยอมยกบัวให้แต่งงานขัดดอก”
ธานีหน้าเจื่อน ขวดตอกย้ำแบบนี้เสี่ยทำไม่ได้ ผิดกฎหมาย ธานีพยักหน้าแล้วนึกได้ถามขวดอยู่ฝ่ายไหน ชูดวงขู่เลือกให้ดี ไม่อย่างนั้นได้ไปคุยกับตำรวจยาว...สองนายบ่าวหน้าซีด ชยุติสำทับเสียงแข็ง จะรับเงินห้าแสนแล้วทำหนังสือปลดหนี้ให้เจียง มีเงินใช้สบายๆ
หรือจะแต่งงานกับบัวแล้วเข้าไปกินข้าวแดงในคุก คำขู่
ของชยุติทำให้ธานีกลัวลานยอมรับเงินและทำหนังสือปลดหนี้ แต่ชยุติยังบังคับให้เขาทำอะไรให้อีกอย่าง...
ด้านบัวกำลังเตรียมปิ่นโตและข้าวของจะไปเยี่ยมเจียงที่โรงพยาบาล ดำเกิงขอไปด้วยแต่เธอยังโกรธที่เขาบอกเจียงเรื่องธานีจึงไม่พูดด้วย ดำเกิงขอโทษที่บอกเพราะอยากให้ช่วยกันหาวิธีช่วยบัวไม่ต้องแต่งงาน บัวสวนว่าจะยิ่งทำให้ป๊าเครียดมากกว่า แล้วบัวก็สอนดำเกิง
“ชีวิตเราจะมีคุณค่าอะไรถ้าไม่ได้ทำหน้าที่ตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างป๊ากับซินแส คิดดูว่าถ้าป๊า
ไม่เลี้ยงดูบัวมา บัวจะมีวันนี้ไหมเกิ่ง แค่แต่งงานเพื่อล้างหนี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”
จังหวะที่ดำเกิงเถียงไม่ออก หลอประคองเจียงก้าวเข้ามา บัวกับดำเกิงตกใจที่หมอยอมให้เจียงกลับบ้านได้...เจียงนั่งคุยกับบัวและดำเกิง เจียงขอบใจที่บัวยอมแต่งงานเพื่อช่วยคณะงิ้ว แม้จะแลกด้วยความสุขทั้งชีวิต บัวตอบว่าความสุขของตนคือเห็นป๊ากับหลอและทุกคนในคณะมีความสุข ชีวิตตนไม่มีค่ามากไปกว่านี้ เจียงนิ่งอึ้งไปสักครู่ก่อนจะบอกว่าตนเคารพการตัดสินใจของเธอ ดำเกิงไม่ยอมต้องมีทางออกอื่น เขาโวยวายวิ่งออกไป หลอถอนใจกับสถานการณ์นี้
ดำเกิงพุ่งมาหาธานีที่บ้าน ขู่ให้เขายกเลิกการแต่งงานกับบัวถ้าไม่อยากตาย ธานีสวนว่ายกไม่ได้ ดำเกิงเงื้อหมัด ธานีดึงขวดมาบังไว้ ขวดละล่ำละลักขู่กลับ
“เอาสิวะ ถ้าแกฆ่าเสี่ย ฉันก็จะแจ้งความกับตำรวจ หลักฐานคือศพเสี่ย ส่วนพยานก็คือฉัน แกได้กลับเข้าไปในคุกอีกทีแน่ ได้ข่าวว่าเพิ่งออกมาไม่ใช่เหรอวะ โดนอีกหนึ่งคดี คราวนี้ประหารชีวิต แกอยากให้ไอ้เถ้าแก่เจียงกับนังบัวเดือดร้อนอีกก็เอาซี้”
ดำเกิงชะงักได้แต่กำหมัดแน่น ธานียิ้มร่า “นี่ไงไม่กล้าแล้ว ดีๆอย่าทำอะไรอั๊วเลย เรื่องดีๆเรื่องมงคลกำลังจะเกิดขึ้นแท้ๆ อิๆฝากไปบอกอาบัวด้วยว่า อั๊วจะส่งชุดเจ้าสาวไปให้ ให้อาบัวอีแต่งตัวสวยๆรอเป็นเจ้าสาววันศุกร์นี้ได้เลย” ดำเกิงตกใจที่กะทันหัน “ตกใจ? กลัวหาชุดหล่อๆไม่ทันใช่ไหม ไอ้เกิ่งลื้อไม่ใช่เจ้าบ่าว อย่าคิดมาก ใส่ชุดงิ้วไปกินเลี้ยงก็ได้นะอั๊วไม่ถือ ฮ่าๆ”
ขวดเยาะใส่หน้าดำเกิงให้ท่องไว้ คุก...คุก...คุก... ดำเกิงกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ
ooooooo
ฤกษ์วันศุกร์ เวลารับเจ้าสาวคือตีสี่สี่สิบเก้านาที เป็นฤกษ์ที่วลีได้มา ไชโยบอกจำนวนสินสอดกับ
แสงเดือนและล้วนว่า เงินสดเก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพัน
เก้าร้อยบาทพร้อมทองแท่งสิบเก้าบาท เครื่องเพชรเครื่องทองอีกชุดใหญ่ ยิ่งจันทร์ซึ่งนั่งฟังตาโตอุทานออกมาว่า
“ต้องเป็นงานที่บรรเจิดเริ่ดสะแมนแตนมากแน่ๆ”
กนกวิภารับว่าใช่ และยิ่งจันทร์ต้องเป็นเจ้าสาวที่น่าอิจฉาที่สุด นักข่าวได้รับเชิญมาเกือบทุกสำนัก
กนกวิภาขอไปรับตัวเจ้าสาวด้วย ชยุติค้านอยากให้เธออยู่ช่วยวลีรับแขก ครอบครัวยิ่งจันทร์รู้สึกตื่นเต้นออกนอกหน้า ยิ่งจันทร์กระโดดเข้ากอดชยุติ เขาทำท่าพะอืดพะอมบอกไม่ถูก
วันต่อมา บัวได้รับกล่องใส่ชุดเจ้าสาว เธอมองน้ำตารื้น เจียงถามอีกครั้งจะเปลี่ยนใจไหม
“บัวไม่เปลี่ยนใจ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นอกจากเล่นงิ้วแล้ว บัวก็ไม่เคยทำอะไรให้ป๊าภูมิใจได้เลย เรียนก็ไม่จบ แถมยังเป็นตัวสร้างปัญหาให้เกิดขึ้นกับครอบครัวกับคณะงิ้วของเราต้องลำบาก ถึงเวลาที่บัวจะต้องรับผิดชอบเพื่อแก้ปัญหาทุกอย่าง และวิธีนี้เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว”
เจียงไม่ให้บัวโทษตัวเองอีก แต่บัวว่าตนต้องรับผิดชอบ เจียงน้ำตาซึมกล่าวขอโทษบัวและสัญญาจะอยู่ข้างเธอไม่ทิ้งไปไหน จะเป็นกำลังใจให้ตลอด บัวซาบซึ้งน้ำตาไหลพราก ขณะเดียวกัน ยิ่งจันทร์เอาชุดแต่งงานที่เลือกซื้อมาทาบตัวด้วยความตื่นเต้นดีใจ ล้วนกับแสงเดือนปลื้มปริ่มที่พวกตนจะได้ปลดหนี้เสียที ทีวี ตู้เย็น พัดลมและเฟอร์นิเจอร์ในบ้านจะได้หากลับมา
ยิ่งจันทร์วาดฝันจะซื้อทุกอย่างที่อยากได้ ไม่ทันไรไฟในบ้านดับพึ่บเพราะถูกตัด ยิ่งจันทร์โวยแบบนี้ตนจะเอาไฟที่ไหนให้ช่างแต่งหน้าทำผม แสงเดือนนึกได้รีบสั่งล้วนหาอะไรไปจำนำเอาเงินจ่ายค่าไฟโดยด่วน
ตรึงจิตแม้จะมีเรื่องกับไหมฟ้าประจำ ไม่เคย
หวังดีกับใคร แต่งานนี้ก็อาสาแต่งหน้าทำผมให้บัว เพราะหวังประโยชน์ว่าจะได้พึ่งพากันบ้าง ทุกคนในคณะต่างอวยพรให้บัวมีความสุข ตรึงจิตบอกว่าพรุ่งนี้ตีสี่กว่าๆ
จะมาแต่งหน้าทำผมให้สวยพริ้ง แล้วนึกได้ว่าดำเกิงหายไปไหน หลอสำทับว่าจริงด้วย ทำไมไม่มาเตรียมตัว พรุ่งนี้เขาต้องถือตะเกียงนำขบวนไปบ้านเจ้าบ่าว
บัวฉุกคิดรีบไปที่หลังโรงงิ้ว เห็นดำเกิงยืนอยู่ข้างรถเข็นบะหมี่ที่มีผ้าคลุมไว้ พอเขาเห็นบัวก็โพล่งออกมาว่าไม่อยากให้ถึงพรุ่งนี้ บัวขอร้องให้กลับมาเป็น
พี่ชายคนเดิม อย่าทำตัวเป็นทุกข์ ชีวิตมันต้องดำเนินไป ดำเกิงแค้นใจทุบอกตัวเองอั้กๆที่ช่วยอะไรบัวไม่ได้ บัวห้ามทั้งน้ำตา
“ทำไมเกิ่งจะช่วยบัวไม่ได้ เกิ่งช่วยบัวได้แน่ๆ แค่อยู่ข้างๆบัว คอยให้กำลังใจบัวเหมือนเคย สิ่งที่บัวกำลังจะต้องเจอมันหนักหนามากนะเกิ่ง บัวต้องการกำลังใจจากคนที่บัวรู้ว่า จะไม่มีวันทิ้งบัวไปอย่างอาป๊า ซินแสแล้วก็...เกิ่ง เพราะฉะนั้นบัวขอร้อง เลิกโทษตัวเองเลิกคิดฟุ้งซ่าน เราต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง
เราต้องทน...”
ดำเกิงร้องไห้ทำไมต้องเป็นแบบนี้ บัวปลอบว่ามันเป็นไปแล้ว เรามีหน้าที่ต้องข้ามผ่านมันไปให้ได้ ขอให้เขาอยู่ข้างตน ดำเกิงยอมเข้าใจและสัญญาจะไม่มีวันทิ้งเธอไป
ในคืนนั้น หลอเตรียมจัดของแต่งงานตลอด
ทั้งคืน เจียงช่วยเท่าที่ทำไหว บัวพาดำเกิงเข้ามา เจียงบอกว่าดีใจที่เขายอมกลับมาทำหน้าที่ของตัวเอง แม้จะต้องฝืนใจอย่างยากลำบาก แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องเราต้องทำให้ได้ ดำเกิงรับคำเศร้าๆ บัวสบตาเจียงอย่างโล่งอก
