ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

แฝดนะยะ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ในงานประกวดมะปรางหวานที่นครนายก นอกจากมีการประกวดมะปรางหวานแล้วที่ขาดไม่ได้คือประกวดธิดามะปรางหวาน

บริเวณงานมีซุ้มประกวดมะปรางหวานเรียงรายประชันขันแข่งกันเกือบร้อยซุ้ม มะปรางผิวแสดอมส้มละลานตาไปหมด

ที่มุมขายผลไม้ต่างๆรวมทั้งของดีของฝากจากนครนายก มีร้านอาหารรสเด็ดนานาชาติ ทั้งปิ้ง ย่าง เผา อบ กระทั่งรถเข็นขายโรตีที่มีแขกโยนโรตีแผ่นบางพลิ้วราวกับผ้าขึ้นกลางอากาศสวยงาม

นักรบ อำนาจไพศาล ช่างภาพหนุ่มวัย 23 ปี ลูกชายคนเดียวในครอบครัวมั่งคั่งมั่นคง มีพ่อเป็นนายทหารใหญ่ มีแม่ เป็นผู้ดีเก่า เขาจึงเป็นชายหนุ่มที่เพียบพร้อมเป็นที่หมายปองของสาวๆ แต่เขากลับหนีห่างเพราะรำคาญความจุกจิกงอแงของเธอเหล่านั้น จึงมีชีวิตเพลิดเพลินมีความสุขกับการถ่ายรูปที่รักเป็นชีวิตจิตใจ

นักรบยืนมองแขกโยนแผ่นโรตีอย่างทึ่งแล้วบรรจงถ่ายรูปไว้ ถ่ายแล้วก็ลดกล้องลงเช็กรูปที่ถ่ายไว้อย่างพอใจ

ทันใดนั้น นักรบชะงักกึกเมื่อเห็นนักล้วงคนหนึ่งกำลังล้วงกระเป๋าสตางค์จากเจ๊ที่ยืนรอซื้อโรตีและกำลังหันไปคุยกับเพื่อนอยู่

"เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ!" นักรบร้องเสียงดัง นักล้วงคนนั้น ตกใจคว้ากระเป๋าสตางค์จากเจ๊คนนั้นได้ก็วิ่งอ้าว พอเจ๊รู้ตัวว่าถูกล้วงกระเป๋าก็ร้องโวยวายให้คนช่วย

นักรบวิ่งไล่กวดนักล้วงคนนั้นไปทันที คว้าคอเสื้อมันไว้ได้แต่ก็ถูกสะบัดหลุดซ้ำคว้าเก้าอี้แถวนั้นทุ่มใส่ด้วย ดีที่เขาหลบทัน พอตั้งหลักได้มันวิ่งต่อเขาก็วิ่งตามไม่ลดละ จนมันวิ่งหายไปหลังเวทีมวย...

ooooooo

ที่หลังเวทีมวย...

นักมวยกำลังวอร์มอัพเตรียมขึ้นชก นักล้วงคนนั้นวิ่งมาถึงที่รั้วหลังเวทีมวยหันไปเห็นนักรบวิ่งตามมา มันเห็นจวนตัวจึงขว้างกระเป๋าสตางค์ให้พ้นตัวแล้วปีนข้ามรั้วหนีไป

กระเป๋าสตางค์ใบนั้นลอยคว้างมาหล่นลงในกระเป๋าเป้ ของใครคนหนึ่งที่เปิดอ้าอยู่แม่นราวกับจับหยอดลงไป

เป็นกระเป๋าเป้ของปิยธิดา  กำแหงหาญ  หรือ  แป้ง หญิงสาวร่างเล็กแต่ดูแกร่งทะมัดทะแมงนั่นเอง นักรบพรวดเข้ามากระชากไหล่แป้งตะคอกถามทั้งที่เหนื่อยหอบ

"นึกว่าจะหนีพ้นเหรอ ไอ้หัวขโมย!"

แป้งยืนนิ่งเหวอ พอได้สติก็สะบัดตัวออกจากนักรบตะคอกกลับถามว่าใครขโมย ขโมยอะไร พูดให้มันดีๆหน่อย นักรบหาว่าแป้งมั่วแกล้งโง่ นี่คงทำกันเป็นขบวนการแน่ๆ และเธอต้องเป็นหัวหน้าแก๊ง  แป้งบ่นอย่างรำคาญว่าเมาก็กลับไปนอนเสีย  พูดอะไรไม่รู้เรื่อง  แล้วจะเดินหนีถูกนักรบคว้าแขนไว้อีก

"อย่ามาทำเนียน อย่างนี้ต้องถ่ายรูปเก็บไว้ก่อน" ว่าแล้วนักรบถ่ายรูปแป้งไว้ทั้งหน้าตรงเอียงซ้ายเอียงขวาเหมือนถ่ายรูปผู้ต้องหา แป้งฉุนขาดตวาดสั่ง

"จะบ้ารึไง ถ่ายรูปฉันไปทำไม ลบเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คนโรคจิต"

"ทีอย่างนี้ล่ะอาย ทีลักขโมยคนอื่นเขาไม่รู้จักอาย คนพิการขาด้วนแขนขาดเขายังรู้จักทำมาหากิน นี่อะไร แขนขาก็มีอยู่ครบ แต่ไม่มีปัญญาหางานสุจริตทำ ไม่มีศักดิ์ศรีเอาซะเลย" นักรบด่าเป็นชุด

แป้งด่าว่าอย่ามากล่าวหากันชุ่ยๆมีหลักฐานอะไร นักรบบอกว่ากระเป๋าสตางค์ในเป้เธอนี่ไงพลางเอื้อมมือจะหยิบ แป้งเบี่ยงตัวหลบตั้งท่าเอาเรื่องห้ามเข้ามา ย้ำว่าตนไม่ได้ขโมยแล้วกระเป๋าสตางค์จะมาอยู่ที่เป้ตนได้ยังไง

นักรบไม่ฟังเสียงเพราะเห็นกับตาว่ากระเป๋าสตางค์ใบนั้นปลิวหวือลงในเป้ของแป้ง เขาจะกระชากเป้ของแป้ง เลยถูกแป้งรัวหมัดชกหน้าไม่ยั้ง นักรบหงายเก๋งทันที แป้งก้าวเข้าไปก้มมองเย้ยๆ

ooooooo

ที่หลังเวทีประกวดธิดามะปรางหวาน สาวที่เข้าประกวดเดินขึ้นเวทีโชว์ตัวทีละคน...ทีละคน  พวกหนุ่มๆจ้องกันตาเป็นมัน

หวาน หนึ่งในสาวที่เข้าประกวดกำลังเติมหน้าสำรวจความงาม  ปรางค์  หรือป้างในอดีต  เดินเข้ามาเร่งว่าเขากำลังจะเรียกถึงหมายเลขของหวานแล้ว หวานก็ยังใจเย็นขอเติมปากอีกนิดเดียว

"นังหวาน เขาเรียกชื่อแกแล้วไปเร็วเข้า มัวแต่ประดิด ประดอยอยู่นั่นแหละ นังปรางค์แกลากมันไปที่เวทีเดี๋ยวนี้ แกก็อีกคนทำอะไรชักช้าไม่ทันกิน เดี๋ยวขึ้นเวทีไม่ทัน กรรมการสั่งปรับตกรอบฉันก็มาที่นี่เสียเที่ยวเปล่าสิยะ รีบไปเดี๋ยวนี้! อย่าให้โมตุ่มต้องวีน" ตุ่มกะเทยเฒ่ารุ่นแตกลายงามีอาชีพเป็นโมเดลลิ่งโวยวาย

"ค่ะพี่ตุ่ม ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ ไปค่ะ" ปรางค์รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้หวานแล้วพาออกไปอย่างเร็ว

ooooooo

ที่ร้านอาหาร นักรบกำลังเอาไอศกรีมประคบรอยชกแก้ขัดไปก่อน มีต๊อด หรือเติมพล ชนะภัยทั้งปวง อาชีพนักข่าวเพื่อนรักของเขานั่งเจ๊าะแจ๊ะอยู่ข้างๆ

"ท่าทางจะหมัดหนักน่าดูเลยนะพี่ พี่แน่ใจนะว่าไอ้คนที่ชกพี่น่ะเป็นผู้หญิงจริงๆ  ดูผิดไปรึเปล่า  ผู้หญิงอะไร  ชกผู้ชายหมัดเดียวจอดได้"

"มันเล่นทีเผลอโว้ย ไม่งั้นฉันก็ไม่พลาดท่ามันหรอก" นักรบแก้เกี้ยวฉุนๆ

"ไม่น่าเผลอเลยนะพี่ เสียชื่อกันก็คราวนี้แหละพี่นักรบ ชื่อพี่ก็ออกจะแม้นแมนแต่ดันมาถูกผู้หญิงชกจนสลบเหมือดซะนี่ ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นตัวใหญ่มากเลยเหรอพี่" ต๊อดเจ๊าะแจ๊ะไปตามประสา แต่มันเหมือนตอกย้ำความบ้อท่าของเขา ทำให้เขาโมโหเอ็ดว่าไม่ต้องมาย้ำ พูดขึงขังว่า

"ฉันจะต้องตามตัวมันจับส่งตำรวจ   ให้มันติดคุกซะให้เข็ด"

ต๊อดทักท้วงว่าจะหาเรื่องใส่ตัวอีกทำไม  ก็พูดเองว่ามันทำงานกันเป็นแก๊ง เดี๋ยวก็ถูกพวกมันตื้บตายหรอกรู้อยู่ว่าที่นี่ ถิ่นของมัน แล้วอีกอย่างคนเยอะขนาดนี้จะหาเจอได้ยังไง แต่พอพลิกมือดูนาฬิกาต๊อดตกใจ

"ตายโหง ถึงเวลารอบตัดสินแล้ว ถ้าเก็บรูปไม่ทันผมโดนพี่ชัยด่าแน่ๆเลย ไปเร็วพี่รบเดี๋ยวไม่ทัน พี่ช่วยผมถ่ายรูปด้วยนะ"

"ไปไหนวะ" นักรบถาม ต๊อดไม่ตอบแต่ลากเขาไปเลย

ooooooo

ผลการประกวดปรากฏว่าหวานได้เป็นธิดามะปรางหวานปีนี้ ยังความดีใจจนกระโดดโลดเต้นแก่ เจ๊ตุ่ม ปรางค์คาดว่างานนี้ตุ่มอาจจะได้เจอเด็กใหม่ หน้าตาดีๆไปเข้าสังกัดแทมมี่โมเดลลิ่งของเขาก็ได้

เจ๊ตุ่มเบ้ปากว่าไม่เห็นจะได้เรื่อง  ไม่เข้าตาเลยสักคน

พอดีต๊อดกับนักรบมาถึง ต๊อดให้นักรบไปเก็บภาพบรรยากาศส่วนตนจะถ่ายรูปสาวๆเอง นักรบบ่นๆแต่ก็ทำ จนกระทั่งถ่ายมาถึงแถวที่เจ๊ตุ่มกับปรางค์นั่งอยู่ซึ่งเป็นบริเวณหน้าเวทีประกวด

ปรางค์เห็นนักรบถ่ายรูปเจ๊ตุ่มก็ถอยให้ติดรูปเจ๊ตุ่มคนเดียว แต่นักรบถ่ายติดรูปปรางค์ไปสองสามรูปแล้วก็ชะงักร้องอย่างไม่หายแค้น

"ไอ้หัวขโมย!"

พอดีกลุ่มสาวที่เข้าประกวดเดินไปหลังเวที ปรางค์จึงตามไปดูแลหวาน ส่วนนักรบคิดว่าปรางค์หนีก้าวพรวดๆตามไปเอาเป็นเอาตาย

ปรางค์กำลังช่วยดูแลหวานอยู่ดันถันหวานให้อึ๋มเข้าที่ หวานเบี่ยงตัวหนีบอกว่าไม่ต้อง ปรางค์พูดเต็มปากเต็มคำว่าไม่ต้องอาย ยังไงเราก็ผู้หญิงด้วยกัน แต่หวานมองอึดอัดขอว่า

"ไม่ต้องดีกว่า เดี๋ยวหวานโกยนมเองได้"

การพยายามเลี่ยงของหวานทำให้ปรางค์หน้าสลดรู้ว่าหวานยังมองตนเป็นผู้ชายอยู่

พอดีนักรบตามมาเจอ หาว่าปรางค์แต่งหน้าทาปากเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อตบตาตน จะลากปรางค์ไปโรงพักให้ได้ฐานเป็นหัวขโมย ทำเอาทุกคนตรงนั้นตกใจ ปรางค์เองก็ตกใจถามว่า นักรบจำคนผิดรึเปล่า

นักรบหาว่าปรางค์เล่นละคร ด่าว่าเป็นพวกสิบแปด มงกุฎเข้ามาในนี้จะมาขโมยของอีกใช่ไหม หันไปถามทุกคนว่าใครมีของหายไหมจะได้ไปแจ้งความทีเดียวเลย ว่าแล้วพยายามลากปรางค์ออกไป

เจ๊ตุ่มเดินมาเจอพอดีโดดเข้าขวางถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเป็นใครจะลากปรางค์ไปไหน ถามปรางค์ว่านี่คือแฟนใหม่ หรือ ปรางค์บอกว่าไม่ใช่  ตนไม่รู้จัก จู่ๆก็มาหาว่าตนเป็นขโมย นักรบโต้ว่าตนไม่ได้กล่าวหาแต่เห็นกับตาจริงๆ แล้วจะลากปรางค์ออกไปให้ได้

เจ๊ตุ่มออกมายืนยันว่าปรางค์อยู่กับตนที่นี่ทั้งวันไม่ได้ กระดิกตัวไปไหนเลยแล้วจะไปขโมยอะไรของใครได้ ประกาศประกันขันแข็งว่า

"แล้วที่สำคัญคนของโมตุ่มไม่มีวันทำเรื่องชั่วเด็ดขาด นี่คงสร้างสถานการณ์กะจะมั่วเข้ามาดูสาวๆโป๊หลังเวทีล่ะสิ"

เจอไม้นี้เข้านักรบก็เลิ่กลั่ก ถูกพวกกะเทยถึกกลุ่มใหญ่ กรูกันเข้ามา เจ๊ตุ่มยุว่าจัดการเลย นักรบตกใจกอดกล้องวิ่งอ้าวไปแต่ก็ยังถูกกลุ่มกะเทยรุมจนไม่เห็นตัวนักรบ ได้ยินแต่เสียงร้อง

"เฮ้ย! ไม่ใช่ ผมไม่ใช่...อย่า...อย่าทำไม!!"

ooooooo

ที่เวทีมวย แป้งกำลังขึ้นชกกับนักมวยหญิงร่างบึ้กอย่างดุเดือด มีกระบี่ที่เป็นคู่หูร้องเชียร์และตะโกนบอกแป้ง "การ์ดอย่าตก ไอ้แป้ง ถอยก่อน ถอยออกมาก่อน..."


แต่เพราะรูปร่างที่เสียเปรียบ ทำให้แป้งถูกชกล้มลง แม้กระบี่จะตะโกนสุดเสียงให้ลุกขึ้นมาอย่ายอมแพ้ แต่ในที่สุดแป้งก็ล้มพับหมดสติคาสังเวียน

เวลาเดียวกันนั้น ที่เวทีประกวด สาวงามที่เข้าประกวดไม่พอใจการตัดสินของกรรมการรุมเข้าแย่งมงกุฎจากหวานไป สวมให้สาวเบอร์ 3 พวกแดนเซอร์ผสมโรงกับเขาด้วย เลยทำให้ต๊อดได้ภาพเด็ด พึมพำพอใจว่า "ได้ข่าวเด็ดแล้วโว้ย"

เจ๊ตุ่มกับปรางค์เพิ่งดีใจยิ้มไม่ทันหุบก็ตะลึงกับภาพการตบตีกันบนเวทีพากันวิ่งไปหลังเวทีทันที

ooooooo

ที่ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แป้งกับกระบี่ไปนั่งนับเงินกันที่นั่นไม่สนใจว่าทางร้านกำลังเก็บเก้าอี้จะ ปิดร้านอยู่แล้ว กระบี่ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นประคบหน้าให้แป้ง แป้งปัดอย่างรำคาญบอกว่าขอนับเงินก่อน  กระบี่ขู่ว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้หน้าบวมฉึ่งไม่กลัวเสียโฉมรึไง

"ฉันเป็นนักมวยไม่ได้เป็นนางงาม ถ้ามัวแต่มาห่วงสวยก็ไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี เอ้านี่ส่วนแบ่งของแก" แป้งส่งเงินให้กระบี่ตามส่วน

กระบี่ ไม่เอาเพราะแค่มาช่วยเฉยๆ  ถามว่าได้ค่าตัวเท่าไร ชกแพ้ก็ได้มาแปดร้อย หักเปอร์เซ็นต์ให้ค่าย ค่าโน่นค่านี่เหลือกี่ร้อย แป้งบอกว่าสี่ร้อย แต่ยังไงก็ต้องให้ค่าพี่เลี้ยงกระบี่ แล้วยังมีส่วนแบ่งที่เราเอากระเป๋าผ้าไปฝากน้าเล้งขายวันนี้ด้วย

แป้ง เปิดกระเป๋าเป้หาถุงจะเอามาใส่เงิน แล้วก็แปลกใจเมื่อเจอกระเป๋าสตางค์ของเจ๊ที่ถูกนักล้วงโยนมาลงที่เป้พอดี แป้งจึงได้เข้าใจที่ถูกนักรบหาว่าเป็นหัวขโมย บ่นงึมงำ

"ซวยแล้วซิ ทำไงดีวะ" กระบี่ถามว่าอะไรหรือ แป้งไม่สนใจบ่นอยู่คนเดียว "สงสัยปีนี้จะเป็นปีชงของฉันแน่ๆถึงได้ดวงตกอย่างนี้ ฉันต้องติดคุกหรือเปล่าเนี่ย ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่หว่า จะติดคุกได้ไงใช่ไหมไอ้บี่"

"โว้ย พูดให้มันรู้เรื่องหน่อยซิวะ" กระบี่โวย แต่แป้งไม่สนใจถือกระเป๋าสตางค์ใบนั้นกวาดตามองหาคนที่จะคืนให้ โชคดี๊ดี เห็นนักรบเดินผ่านลานหน้าร้านอาหารจะไปลานจอดรถ แป้งดีใจมากร้องบอก "ดวงฉันยังดีโว้ยไอ้บี่ ฉันรอดแล้ว ฉันรอดแล้ว แกรออยู่นี่นะ ขอบใจมากๆ"

แป้งตบไหล่กระบี่แล้ววิ่งออกไปหานักรบ กระบี่มองตามนึกในใจว่าอะไรของมันวะ...

ooooooo

แป้ง ตามไปเรียก "นี่คุณ..." นักรบหันมาเห็นแป้งถึงกับผวาเพราะหน้าเหมือนปรางค์รีบร้องห้ามนึกว่าพาพวก กะเทยมารุมยำตนอีก ไม่เพียงเท่านั้นยังพูดพล่ามเรื่องกรรมดีกรรมชั่วกล่อมเสียยาวเหยียดแป้งรอ จนนักรบหยุดหายใจรีบถามว่า

"พูดพอหรือยัง ฉันเอากระเป๋ามาคืน" แล้วแป้งก็ประกาศศักดิ์ศรีตัวเองว่าถึงอดตายก็ไม่ขโมยของของใคร นักรบถามว่าจะให้ตนเชื่อได้ยังไง แป้งย้อนถามว่าถ้าตนขโมยจริงๆแล้วจะเอามาคืนทำไม เห็นนักรบทำท่าไม่เชื่อ แป้งตัดบทว่า

"คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจคุณ แต่บอกให้รู้ไว้นะ คนอย่างฉันไม่เคยโกหกใคร"

สุดท้าย นักรบบอกว่าตนเชื่อ แป้งขอบคุณแล้วเดินไป นักรบมองตามด้วยความรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้แปลกๆ เดี๋ยวเป็นผู้หญิง เดี๋ยวเป็นทอม แล้วแป้งก็หยุดหันกลับมาบอกเขาว่า

"ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ออมมือ ชกแรงไปหน่อย ไม่เป็นไรใช่ไหม"

นักรบยิ้มเฝื่อนๆ นึกในใจว่าพยายามจะลืมแล้วเชียวยังมาพูดให้ได้อายอีก

ooooooo

ที่ หลังเวทีประกวดยังวุ่นวายกันไม่จบ บนเวทีกรรมการตัดสินให้คนหนึ่งแต่หลังเวทีพวกกะเทยจะให้อีกคนหนึ่งกระทั่ง เข้าไปแย่งมงกุฎกระชากสายสะพายกันวุ่นวาย

สุดท้ายคุณนายผู้ว่าฯ เข้ามาบอกว่าทางคณะกรรมการหารือกันแล้วมีทางออกว่าผลการประกวดครั้งนี้ถือ เป็นโมฆะไม่มีใครได้รับตำแหน่งธิดามะปรางหวาน เจ๊ตุ่มถามว่าแล้วเงินรางวัลที่หวานจะได้ล่ะ

"สปอนเซอร์ทุกเจ้าขอถอนตัวหมด แล้วเราจะไปหาเงินรางวัลที่ไหนล่ะคะ ทุกอย่างในวันนี้ถือเป็นโมฆะ"

เจ๊ ตุ่มแทบจะเป็นลม ที่ตนลงทุนไปแล้วจะถอนทุนได้ที่ไหน งานนี้เจ็บตัวเข้าเนื้ออีกตามเคย ขณะเดินเซ็งๆกันออกมา หวานเกิดอยากกินลูกชิ้นปิ้งขึ้นมาขอแวะไปซื้อ เจ๊ตุ่มบ่นว่าช่วงนี้ให้ไดเอตอยู่ไม่ใช่หรือ หลังหกโมงเย็นถ้าหิวก็ให้กินน้ำแทน

สุดท้ายก็ต้องยอมให้หวานไปซื้อลูกชิ้นปิ้งเพราะเธอบอกว่าตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย

ขณะ นั้นแป้งกับกระบี่เดินผ่านมาได้ยินเสียงปรางค์พูดก็หันมองแต่เห็นไม่ถนัด เพราะถูกพ่อค้าแม่ค้าและคนเดินไปมาบังไว้  เห็นแว้บๆรู้สึกสะดุดตาเลยพยายามมองให้ชัด จะเดินไปดูใกล้ๆ ก็พอดีเจ๊ตุ่มดึงให้ไปกินบนรถเพราะอยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว แต่ปรางค์ยังอดหันมองแป้งไม่ได้

แป้งเองก็มีลางสังหรณ์บางอย่าง ปรางค์เดินผ่านไปแล้วหันมองตามอีก กระบี่มองตามพอเห็นปรางค์กระบี่ถึงกับตาค้างอ้าปากเหวอแป้งเลยถามว่า

"ไอ้ บี่...ผู้หญิงคนนั้น แกเห็นผู้หญิงคนนั้นไหม เขาหน้าเหมือนฉันเปี๊ยบเลย เหมือนจริงๆ เป็นไปได้ไงวะ ที่จะมีใครหน้าตาเหมือนกับเราขนาดนั้น"

แม้ จะรู้สึกอย่างนั้นแต่กระบี่ก็บอกว่าไม่น่าแปลกคนเราหน้าตาเหมือนกันมีออก เยอะไป แล้วสาธยายยกตัวอย่างคนโน้นเหมือนคนนี้ คนนี้เหมือนคนนั้น ทั้งที่แป้งฟังแล้วไม่เห็นเหมือนกันเลย สุดท้ายแป้งตัดบทให้ช่วยกันเก็บของกลับบ้านดีกว่า บ่นตัวเองว่าสงสัยโดนน็อกจนสมองเสื่อมแล้ว

แป้งกับกระบี่ช่วยกันเก็บกระเป๋าผ้าที่เอามาฝากน้าเล้งขายใส่ถุงปุ๋ยแบกกลับ

ooooooo

ที่ บ้านของนักรบ ศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นพ่อและโสภาผู้เป็นแม่ยังนั่งรออยู่ เมื่อเขากลับถึงตอนเกือบดึก ถูกศักดิ์สิทธิ์เรียก "ไอ้รบ..." เท่านั้น เขาก็รู้แล้วว่าจะโดน เรื่องอะไร รีบพูดก่อนว่า

"ผมรู้ครับ ผมขอโทษที่วันนี้ผมเบี้ยวนัด ผมก็บอกคุณพ่อคุณแม่ไปแล้วว่าวันนี้ผมไม่ว่างไปงานวันเกิดคุณป้าโชติรสไม่ได้"

"คุณ ป้าราศีจ้ะรบ โชติรสเป็นลูกสาวคุณป้าราศี ลูกจำ น้องโรสได้ไหมจ๊ะ น้องโรสเป็นลูกคุณลุงสุชาติ คุณลุงสุชาติ เรียนนายร้อยรุ่นเดียวกับคุณพ่อ คุณลุงสุชาติได้เลื่อนยศเป็นพลเอกไล่ๆกับคุณพ่อ ส่วนคุณป้าราศีก็เป็นเจ้าของเพอร์เฟค พร็อพเพอร์ตี้ ที่เพิ่งเปิดตัวคอนโดฯหรูที่สุขุมวิท..."

โสภาบรรยายยาวยืดจนนักรบ บอกแม่อย่างเบื่อหน่ายว่า ไม่ว่าจะเป็นน้องโรส น้องเกรซ น้องจอย ตนก็ไม่สนหรอก ถ้าจะมีแฟนตนจะหาด้วยตัวเอง ให้แม่เลิกคิดเรื่องนี้เสียทีเถอะ ขอร้อง

นักรบถูกศักดิ์สิทธิ์ตรา หน้าว่าขืนให้หาเองก็มีหวังไป คว้านางแบบปฏิทินโป๊มาเป็นแฟนแน่ ปรามาสว่า "คนอย่างแกเคยตัดสินใจอะไรถูกบ้าง งานดีๆไม่ทำแต่ดันทำงานเป็นช่างภาพ กระจอกๆ"

สองพ่อลูกถกเถียงกันรุนแรงเมื่อนักรบปฏิเสธงานที่พ่อหาให้ เพราะบริษัทที่พ่อแนะนำให้นั้นประมูลสร้างอะไรก็ยัดใต้โต๊ะทั้งนั้น ตนไม่ชอบงานสกปรกแบบนั้น พูดแล้วเดินผ่านไป ถูกศักดิ์สิทธิ์ตะโกนตามหลังว่าที่ตัวเองได้กินได้ใช้อยู่ ทุกวันนี้ไม่ใช่เงินที่ตนจ่ายให้หรือ ตัวเองเรียนจบมาหาเงินได้ เท่าไหร่ พอยาไส้หรือเปล่า

โสภาหย่าศึก สั่งศักดิ์สิทธิ์ให้หยุดเดี๋ยวนี้ ตนยังไม่ทัน พูดเรื่องหนูโรสกับลูกเลย บ่นสามีว่าถ้าอยากให้ลูกฟังก็ต้องพูดกับลูกดีๆ ไม่ใช่เอาแต่ออกคำสั่งหรือด่าว่าแรงๆอย่างที่เขาทำอยู่ทุกวันนี้

ปรามสามีแล้วโสภารีบตามนักรบไป

ooooooo

โสภา เข้าไปในห้องทำงานของนักรบ เขากำลังดูรูปถ่ายฝีมือตัวเองที่ติดอยู่บนผนังห้องหลายสิบรูป ส้มยกอาหารมาให้แล้วยืนละล้าละลังอยู่ โสภาบอกให้ออกไปได้แล้ว ส้มก็ยังรออยู่จนนักรบบอกว่าจำได้ว่าส้มอยากให้ถ่ายรูปให้เพื่อเอาไปอวดที่ บ้าน ส้มรีบขอบคุณชมฝีมือถ่ายรูปของนักรบอีกยกหนึ่งแล้วจึงออกไป

โสภา ใช้ไม้อ่อนกับนักรบ ยอมรับในความฝันของนักรบที่จะถ่ายรูปให้ได้ดีที่สุด แต่มีข้อคิดนิดเดียวว่าถึงจะสร้างฝันอย่างไรก็ควรจะมีคนอยู่เคียงข้าง คนที่จะเป็นคู่ชีวิตคู่คิดแล้วเขาจะได้ไปไกลอย่างที่ฝัน

นักรบบ่นว่าคุณแม่วกมาเรื่องนี้จนได้ โสภาขอนิดเดียวขอให้เขาไปพบกับโรสสักครั้งถ้าไม่ปิ๊งก็ไม่ต้องเจอกันอีก นักรบขอคิดดูก่อน

"โอ เคจ้ะ เห็นไหม แม่ไม่เคยบีบบังคับอะไรลูกเลย แต่เรื่องเดียวที่แม่จะขอไว้ก็คือ ถ้าลูกจะมีแฟน ขอให้เป็นผู้หญิงที่คู่ควรกับลูกจริงๆ ชาติตระกูล ฐานะ การศึกษาต้องเท่าเทียมกับเรา แม่ขอเท่านี้จริงๆ รับปากแม่ได้ไหม"

"ครับคุณแม่" นักรบพยักหน้าให้จบๆไป เพราะ "เท่านี้" ของแม่มันทั้งหมดนั่นแหละ โสภาดีใจหอมแก้มลูกฟอดใหญ่

ooooooo

ใน ซอยเข้าบ้านแป้งที่ชลบุรี  ขณะแป้งแบกถุงใส่กระเป๋าผ้ากลับมากับกระบี่ เจอประพันธ์ผู้เป็นพ่อ ถูกนักเลงทวงหนี้รุมซ้อม ประพันธ์บอกแต่ว่าไม่มีก็ถูกมันซ้อมอีกจนต้องยกมือไหว้

แป้งวางถุงลง ปราดเข้าไปกันนักเลงไว้ กระบี่เข้าไปกันแป้งอีกต่อหนึ่ง แป้งรู้ว่ามันเป็นนักเลงทวงหนี้เลยเอาเงินที่มีอยู่ให้มันไป ทีแรกมันไม่รับเพราะน้อยเกินไป แต่พอแป้งบอกว่ามีแค่นี้จะเอาก็เอาไม่เอาก็ไม่มีมากกว่านี้แล้ว สุดท้ายมันก็เอาเพราะกระบี่บอกว่าเอาแค่นี้ก่อนแล้วจะหาทางใช้คืนที่ค้างไว้

พอก ลุ่มนักเลงเดินไป แป้งประคองพ่อลุกขึ้น ประพันธ์ สะบัดบอกว่าไม่ต้องเดินเองได้แล้วถามว่ากี่โมงแล้วเพราะจะไปพนันบอลต่อ แป้งกับกระบี่ได้แต่ยืนมองประพันธ์ไปอย่างพยายามทำใจ

เมื่อกลับเข้า บ้านแป้งตักข้าวใส่ปากใส่เอา...ใส่เอาอย่างหิวจัด กระบี่มองอย่างสงสาร แป้งบอกว่าไม่ต้องมาทำเป็นสงสารชีวิตตนไม่ลำบากยากเข็ญขนาดนั้นหรอก มีบ้านอยู่มีข้าวกินยังต้องการอะไรอีก

"ต้องการชีวิตที่ดีกว่านี้ไงวะ ตอนนี้แกใช้ชีวิตแค่ให้รอดไปวันๆ แกคิดถึงอนาคตบ้างไหม"

"ฉันก็กำลังสร้างอนาคตอยู่นี่ไง"

"แก จะสร้างอนาคตได้ยังไง ทุกวันนี้แกต้องทำงานหาเงินใช้หนี้น้าพันจนแทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่นแล้ว วันนี้แกแพ้น็อกหมดสภาพก็เพราะแกไม่มีเวลาซ้อม ไม่มีเวลาฟิตร่างกาย ไอ้ที่ฝันจะเป็นแชมป์โลก ก็ได้แต่ฝันล่ะวะ ถ้าแกมัวแต่มีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่น"

"คนอื่นที่แกพูดหมายถึงพ่อฉันนะโว้ย"

"แต่ แกต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองบ้าง แกจะชกมวยวัดจนแกตายหรือยังไง ชีวิตแกต้องไปไกลกว่านี้ ไอ้แป้ง" กระบี่เตือนเพื่อนรัก ทำให้แป้งนิ่งคิดถึงสภาพของตัวเองขึ้นมาเหมือนกัน

ooooooo

ที่บ้านป้าง หรือปรางค์ที่กรุงเทพฯ

ปรางค์ เพิ่งกลับถึงบ้านเอาเกือบดึกค่อยๆย่องเข้าบ้านเจอปรียาผู้เป็นแม่ยังนั่ง เย็บผ้าอยู่ที่จักร ถามว่าเที่ยงคืนแล้วแม่ยังเย็บผ้าอยู่อีกหรือ

ปรียา บอกว่าเจ๊หงส์เขามาเร่งจะมารับเสื้อพรุ่งนี้เช้า บ่นว่าถ้าปรางค์ไม่ไปช่วยตุ่มป่านนี้ก็ช่วยกันทำเสร็จไปแล้ว ถามว่าไปช่วยแล้วได้ค่าจ้างเท่าไรมันคุ้มไหมที่ต้องตะลอนๆ ไปทั่วแบบนี้

ปรางค์ บอกแม่ว่าทำงานกับตุ่มคุ้มยิ่งกว่าคุ้มอีกเพราะได้เจอพวกดารานักร้องดังๆทุก วัน ได้เห็นเขาถ่ายแบบบางครั้งก็ได้ไปกองถ่ายหนังถ่ายละคร แล้วยังมีงานอีเวนต์เก๋ๆอีกปรียาบ่นว่างานฉาบฉวยแบบนั้นไม่มั่นคงหรอกทำงาน โมเดลลิ่งเหมือนยืมจมูกคนอื่นหายใจ สู้เราทำงานที่พึ่งตัวเองดีกว่า

"แต่ ถ้าการที่ได้ทำงานกับพี่ตุ่มทำให้หนูมีโอกาสเจอกับดีไซเนอร์เก่งๆ พี่ตุ่มกำลังรอจังหวะดีๆฝากหนูเป็นลูกมือที่ร้านเสื้อคุณซินดี้ อีกไม่นานหนูก็คงจะได้ออกแบบเสื้อ"

"อย่าฝันไปหน่อยเลยไอ้ป้าง"

"ปรางค์จ้ะแม่ หนูเปลี่ยนชื่อตั้งนานแล้ว แม่ก็เรียกหนูไอ้ป้าง...ไอ้ป้างอยู่ได้" ปรางค์บ่นงอนๆ

ปรียา ตอกย้ำกับลูกว่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นอะไรก็ยังคงเป็นไอ้ป้าง   ไอ้ปิยบุตร   อยู่ดีนั่นแหละ   อยากเป็นผู้หญิง  อยากเป็นดีไซเนอร์ มันเป็นไปไม่ได้หรอก อย่าหนีความจริงไปหน่อยเลย

ปรางค์ยืนนิ่งอย่างเจ็บปวด มองที่รูปถ่ายเก่าๆของตัวเองสมัยเป็นเด็กชายตัดผมเกรียน ปรางค์จับรูปคว่ำลงเหมือนจะปิดฉากความเป็นเด็กชายของตัวเอง

ooooooo

ที่ ห้างสรรพสินค้าที่เจ๊ตุ่มรับจัดงานเปิดตัวโทรศัพท์รุ่นใหม่ จนได้เวลาแล้วปรากฏว่าเด็กที่เจ๊ตุ่มจัดไว้ยังไม่มีใครมาสักคน แต่ครู่เดียวเด็กเหล่านั้นก็เดินหน้าขาวปากแดงมากันทั้งหญิงทั้งชาย เจ๊ตุ่มใจชื้นแต่แล้วก็หน้าเจื่อนเมื่อเห็นเจ๊จูน หรือจักรภพ จันทร์เจ้าเดินมาด้วย

แล้วเจ๊ตุ่มก็โกรธจนลมออกหู เมื่อเจ๊จูนมาบอกว่าเด็กเหล่านี้ย้ายมาอยู่กับตนหมดแล้วเพราะได้เงินดีกว่า ที่แสบกว่านั้นคือหวานที่เจ๊ตุ่มปั้นมากับมือก็ตามไปกับเขาด้วย เจ๊จูนพูดเย้ยว่า

"นี่จูนให้เกียรติพี่ตุ่มนะคะก็เลยมาบอกให้พี่ตุ่ม รับรู้ ด้วยตัวเอง ทีแรกว่าจะบีบีไปบอกก็ลืมไปว่าโมรุ่นดึกอย่างพี่ตุ่มใช้บีบีไม่เป็น"

เจ๊ ตุ่มทนไม่ไหวกระโจนเข้าใส่ จิกผมเจ๊จูนทั้งตบจิกหยิกข่วนทุบถองเข่าศอกจนเจ๊จูนร้องให้คนช่วย กลุ่มเด็กๆ ที่มาด้วยเข้าไปช่วยแยกเจ๊ตุ่มออกมา แต่ก็ถูกนักข่าวกรูกันมาถ่ายรูปไว้หมดแล้ว

เจ๊ตุ่มกลับถึงบ้านอย่าง หมดสภาพร้องไห้สะอึกสะอื้นบ่นแต่อยากตาย...อยากตาย จนนุชน้องสาวของปรียาอาชีพนักขายมือทองและเป็นเพื่อนซี้ของเจ๊ตุ่มต้องปลอบ ว่ายังมีตนอยู่อย่าเพิ่งคิดมาก เราค่อยๆหาทางแก้ปัญหากันไป ตอนนี้ดูทีวีให้คลายเครียดก่อน

แต่พอเปิดทีวีดูกลายเป็นเครียดยิ่ง กว่าเดิมเพราะเจอเจ๊จูนให้สัมภาษณ์พอดี เจ๊ลอยหน้าพูดเจื้อยแจ้วว่าตนไม่ได้ ฉกเด็กของเจ๊ตุ่ม ตนทำงานตรงไปตรงมาสาบานได้

"นังจูนฉันจะฆ่าแก!" เจ๊ตุ่มคำรามตัวสั่นเทิ้ม จนนุชต้องรีบไปปิดทีวี

ooooooo

นักรบถูกโสภาผู้เป็นแม่และราศี วางแผนทำเนียน พาโชติรสหรือโรสมาเชิญไปร่วมงานวันเปิดซีซีเอเวนู แล้วโสภาก็เอ่ยชื่นชมความเก่งของโชติรสต่อหน้านักรบ รับปากว่าจะไปร่วมงานพร้อมกับนักรบแน่ๆ

"ผมยังไม่ทราบว่าจะว่างหรือเปล่านะครับ ผมขอตัว นะครับทำงานค้างอยู่" นักรบขอตัวทำเอาโสภากับราศีสบตากันอย่างขัดใจ

แต่เพียงครู่เดียว โชติรสก็มาเคาะประตูเรียกนักรบขออนุญาตเข้าไปในห้อง นักรบกำลังดูรูปที่ถ่ายจากงานมะปรางหวานอยู่ เชิญเธอเข้ามา

โชติรส อ้างว่าเขาลืมหยิบบัตรเชิญมา แล้ววางบัตรไว้บนโต๊ะ นั่งลงพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูอีเมล ยิ้มให้นักรบขออนุญาตนั่งสักพักเพราะถ้าออกไปตอนนี้ก็ต้องถูกคุณแม่กับคุณ ป้าเคี่ยวเข็ญให้กลับมาอีกแน่ๆ พูดอ้อนๆว่า "ทนอยู่กับโรสสักแป๊บนึงนะคะ"

นักรบ อึกอัก ถูกโชติรสดักคอว่าไม่ต้องปฏิเสธหรอก เพราะตนก็ถูกบังคับให้มาเจอเขาไม่รู้กี่ครั้งแล้วมีโอกาสได้เจอกันสักทีจะ ได้จบๆ นักรบถามว่ามันจะจบง่ายหรือ

"นั่นน่ะสิคะ งั้นพี่รบช่วยโอเคกับโรสเลยได้ไหมล่ะ โรสจะได้ไม่ต้องถูกจับคู่กับคนโน้นคนนี้ให้เหนื่อยอีก" พูดแล้วเห็นนักรบยิ่งอึกอักเธอเลยหัวเราะ "โรสล้อเล่นน่ะค่ะ" แล้วดูรูปที่เขาถ่าย ชมว่าถ่ายรูปได้สวยมาก ชวนว่าถ้าจะแสดงผลงานที่ไหนต้องคิดถึงแกลเลอรี่ของตนก่อน มีข้อแม้นิดเดียวว่าต้องมีรูปถ่ายของตนกับเขาด้วย ถามทันทีว่า เราจะเริ่มถ่ายรูปกันเมื่อไหร่ดี

นักรบตั้งหลักไม่ทันบอกว่าตนยังไม่ได้ตกลงอะไรเลย โรสจึงนัดว่าจะโทร.มาอีกทีก็แล้วกัน แล้วเธอก็ออกไป ท่ามกลางความยุ่งยากใจของนักรบ

ooooooo

เย็น นี้ แป้งได้ขึ้นเวทีชกโชว์ที่พัทยา พวกฝรั่งพากันชอบอกชอบใจ แป้งเผลอต่อยคู่ชกจนทรุด แป้งรีบขอโทษเพราะลืมตัวไปหน่อย แต่พอคู่ชกลุกขึ้น  แป้งเผลอต่อยอีกเปรี้ยงเดียวคู่ชกก็เซล้ม พวกฝรั่งเฮชอบอกชอบใจ

มีฝรั่งกร่างคนหนึ่งขึ้นไปกวักมือเรียกแป้งให้ เข้าไปต่อยด้วย แป้งทำท่าไม่เล่นด้วย มันกระโดดเข้าชาร์จเล่นมวยปล้ำแทนปากก็ตะโกน "ฉันรักมวยไทย! ฉันรักสาวไทย!" แล้วกอดรัดฟัดเหวี่ยงแป้งอยู่กลางสังเวียน แป้งตั้งหลักได้เตะผ่าหมากจนมันทรุดลง ตามเตะเสยคางอีกที ตามด้วยจระเข้ฟาดหางจนมันสลบคาตีน

"ไอ้แป้ง มึงทำอะไรลงไป มึงจะฆ่าลูกค้ารึไงวะ" พนักงานร้องตะโกนกระโดดขึ้นเวที

แป้ง เพิ่งรู้สึกตัว   ยิ้มกร่อยๆ   มองซากฝรั่งที่ถูกหามออกไป   ผลคือแป้งถูกไล่ออกจากงาน   ซ้ำไม่ได้ค่าแรงด้วย กระบี่ปลอบว่าไม่เป็นไรดีเหมือนกัน เพราะอาชีพนี้ไม่เหมาะกับผู้หญิงต้องเจอพวกบ้ากามกับไอ้พวกขี้เมาทั้งนั้น ชวนไปรับเสื้อมือสองมาขายที่ตลาดนัดกันดีกว่า ถ้าจนแต้มจริงๆ รับจ้างดายหญ้าก็ยังได้ คุยโวว่า "แกมีฉันอยู่ แกไม่มีวันอดตายแน่ๆ"

แต่ขณะกำลังจะเข้าบ้านนั่นเอง เห็นประพันธ์อุ้มโทรทัศน์เครื่องเล็กออกมา แป้งถอนใจถามพ่อว่า

"เอาอีกแล้วเหรอพ่อ หนูเพิ่งไปไถ่มาเมื่อไม่กี่วันเอง นี่พ่อจะเอาไปจำนำอีกแล้วเหรอ"

ประพันธ์ อ้างว่าจะเอาเงินไปใช้หนี้ กระบี่ดักคอว่าใช้หนี้หรือเอาไปเล่น ประพันธ์ปากแข็งว่าใช้หนี้ ถ้าไม่ให้เอาโทรทัศน์ไปก็ให้เอาเงินมา

"วัน นี้ฉันไม่มีเงินให้พ่อหรอก พ่ออย่าเอาโทรทัศน์ไปจำนำเลยนะ เก็บไว้เผื่อเวลาที่เราจำเป็นจริงๆ" แป้งขอร้อง กระบี่เลยควักมาให้ 500 บาท ถามว่าแค่นี้พอไหม ประพันธ์คว้าหมับยิ้มบอก

"ขอบใจว่ะไอ้กระบี่ แกนี่สมกับเป็นเพื่อนรักของไอ้แป้งจริงๆ" พูดแล้วเดินอุ้มโทรทัศน์ไป

"อ้าว น้าพัน" กระบี่ตะโกนตามหลัง "ได้เงินแล้วยังเอาโทรทัศน์ไปจำนำอีกเหรอ รู้รึเปล่าไอ้แป้งมันหาเงินแทบตายกว่าจะซื้อมาได้ นี่จะต้องให้มันชกมวยตายคาเวทีเสียก่อนถึงจะคิดได้รึไง เห็นมันเป็นลูกหรือเห็นมันแค่เครื่องปั๊มเงินน้าพัน!"

"ช่างเถอะไอ้บี่" แป้งห้ามเพื่อนแล้วมองตามพ่อไปปลงๆ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มนต์รักหนองผักกะแยง EP.2 ชมพู่ จัดบททดสอบแรกให้ เขียว เริ่มต้นทำงานในไร่

มนต์รักหนองผักกะแยง EP.2 ชมพู่ จัดบททดสอบแรกให้ เขียว เริ่มต้นทำงานในไร่
14 พ.ค. 2564

13:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 18:43 น.