ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สาวใช้ไฮเทค

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

สาวใช้ไฮเทค ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

งานวิวาห์ที่จัดขึ้นบริเวณสนามหญ้าริมแม่น้ำอย่างสวยงาม ประดับประดาด้วยซุ้มดอกไม้สำหรับถ่ายรูปคู่กับบ่าวสาว และภาพบ่าวสาว นลกับรมณี แขกเหรื่อทยอยกันมา ในขณะที่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายชาย กนกวรรณ นิยา และยายชื่นชะเง้อมองด้วยท่าทางร้อนใจเพราะคู่บ่าวสาวหายไป

ริมน้ำ ห่างจากบริเวณงาน นลกับรมณีในชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวยืนมองตากันด้วยความซึมเศร้า รมณีขอเลิกกับนล โดยไม่บอกสาเหตุ นลพยายามถามว่าโกรธอะไรเขาและขอร้องอย่าทิ้งเขาไป แต่รมณีไม่ตอบหันหลังเดินจากเขาไป เขาตะโกนถามตามหลังว่ายังรักเขาอยู่บ้างไหม แต่ก็ไม่มีคำตอบ นลถึงกับทรุดลงอย่างคนหัวใจสลาย

แขกในงานเริ่มระส่ำซุบซิบกันที่บ่าว สาวหายไป ศักดิ์ชัยเพื่อนของนลซึ่งเป็นพิธีกร พยายามพูดคุยถ่วงเวลาเบนความสนใจ พลันเห็นนลเดินเข้ามา ศักดิ์ชัยรีบพูดใส่ไมโครโฟน

"เอาล่ะครับ ผมมองเห็นพระเอกของงานแล้ว ถ้างั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเชิญผู้มีเกียรติทุกท่านพบกับเจ้าบ่าว คุณนล รัศมิมาน"

กนก วรรณ นิยา และยายชื่นโล่งใจช่วยกันปรบมือ นลซดเหล้าจากถาดของบริกรพรวดๆ ก่อนจะเดินขึ้นเวทีเพื่อประกาศ ยกเลิกงานแต่งงานในคืนนี้ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน... แขกเหรื่อพากันกลับ นลนั่งดื่มเหล้าอยู่บนพื้นเวที ศักดิ์ชัยกอดคอ ปลอบใจเพื่อน

"ฉันไม่เข้าใจเลยว่ะชัย ทำไมณีถึงทิ้งฉันไปโดยไม่บอกเหตุผลอะไรสักคำ ทำไมเค้าถึงทำกับฉันแบบนี้" นลเริ่มสะอื้น

"ฉัน ก็ไม่เข้าใจ ยัยณีเปลี่ยนไปอย่างงี้ได้ไง เราสามคนก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัย ที่ผ่านมาจะดีจะร้ายเราก็พูดกัน ไม่เคยปิดบังกัน"

"ใช่...ฉันเคยคิดว่าฉันรู้จักณีดี แต่ตอนนี้...ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้โง่คนนึง"

ศักดิ์ ชัยตบไหล่เบาๆปลอบนลอย่างเห็นอกเห็นใจ... แต่ไม่มีใครรู้ ในคืนนั้นศักดิ์ชัยไปหารมณีที่อพาร์ตเมนต์ของเธอ ทั้งสองเก็บของหนีไปอยู่ด้วยกัน...

ooooooo

สามเดือนต่อ มา...เรืองริน สาวสวยในชุดราตรีหรูเริด ยืนมองตัวเองในกระจกห้องแต่งตัวของโรงแรม แล้วเริ่มปลดชุดหรูออก  เช็ดเครื่องสำอางบนใบหน้าออก ยีผมที่เซตมาอย่างดีให้กระเซิง แล้วเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเป็นแบบเสื้อยืดกางเกงปอนๆ ยืนยิ้มอย่างพอใจกับกระจก

ห้องแถลงข่าวการหาทุนก่อตั้งกองทุน สวัสดิภาพเพื่อคนรับใช้ มีสื่อมวลชนและช่างภาพคอยฟังมากมาย นิยาประคองยายชื่นมานั่งบนโซฟาซึ่งจัดไว้สำหรับประธาน...ผู้ที่ได้รับเชิญมา อธิบายรายละเอียดของการก่อตั้งกองทุนนี้คือ... เรืองริน นิยาได้ยินชื่อแล้วสะดุดหู พอเห็Sนตัวบนโต๊ะแถลงข่าวก็ดีใจ "ยัยริน...ยัยรินจริงๆด้วย"

"รู้จักสาวใช้คนนี้ด้วยเหรอ?" ยายชื่นถามอย่างแปลกใจ

"สาวใช้อะไรคะคุณยาย ยัยรินเนี่ยจบปริญญาตรีด้านจิตวิทยามา สมัยก่อนซี้กันมาก แต่ยัยรินไปเรียนที่เชียงใหม่ก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน"

ยาย ชื่นฟังเรืองรินพูดถึงการจัดตั้งกองทุนเพื่อช่วยเหลือสาวใช้อย่างชื่นชม และให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนอย่างเห็นด้วยและจะสนับสนุนกองทุนนี้ นิยารีบไปทักทายเรืองรินและพามาแนะนำกับยายชื่น

"เก่งนะจ๊ะ คนที่จบทางด้านนี้มาน่าจะเข้าใจเรื่องอารมณ์ เรื่องพฤติกรรมของมนุษย์ได้อย่างลึกซึ้งเลยSทีเดียว" ยายชื่น ชมเรืองรินต่อหน้า

เรืองรินถ่อมตนว่าเธอพอมีความรู้อยู่บ้างเท่านั้น นิยารีบยืนยันกับยายชื่นว่าเธอได้ยินว่าเรืองรินไปทำงานเป็นอาสาฯดูแลผู้ ป่วยทางสุขภาพจิตมาเป็นปี แถมจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของคณะด้วย ยายชื่นยิ่งพอใจคิดจะให้เรืองรินช่วยอะไรบางอย่าง จึงชวนไปทานข้าวด้วยกัน

ระหว่าง ทานอาหาร ยายชื่นก็เริ่มเรื่อง "หนูจะขัดข้องมั้ย ถ้ายายจะทาบทามว่าจ้างหนูไปช่วยดูแลคนคนนึงที่บ้านยาย คือตั้งแต่เค้าเจอเรื่องเสียใจ ก็เอาแต่เมาหยำเป งานการไม่ทำ"
S
"อ๋อ...คุณ ยายหมายถึงพี่นล พี่ชายฉันเอง แกยังไม่เคยเจอหรอก แต่คุณยายขา อย่างพี่นลเนี่ยนะคะจะยอมให้นักจิตวิทยาเข้าไปปรับพฤติกรรม เดี๋ยวก็ได้เจอเหวี่ยงกระเจิงออกมา"

"ยายรู้...ก็นี่ไง ยายถึงสนใจจะว่าจ้างหนูริน เพราะยายกำลังคิดว่า ถ้าหนูรินจะเข้าไปปรับพฤติกรรมตานล โดยปลอมตัวเป็นคนใช้ล่ะ"

เรือง รินกับนิยาตาเหลือก สักพักก็หัวเราะออกมาเพราะคิดว่ายายชื่นล้อเล่น แต่ยายชื่นกลับมีสีหน้าจริงจังและให้เรืองรินเรียกร้องค่าจ้างมา เรืองรินตั้งตัวไม่ทันรีบปฏิเสธและขอตัวลากลับ แต่ยายชื่นยังมีความหวังว่าเรืองรินจะกลับมา เพราะเธอถูกชะตากับเรืองรินอย่างมาก...

แต่มีเหตุให้ชีวิตเรืองริน ต้องพลิกผัน เพราะร้านซักรีดของเรืองยศ   พี่ชายคนเดียวของเธอ   ถูกเกสรผู้จัดการร้าน โกงเงินแถมโยกย้ายลูกค้าไปร้านที่เปิดใหม่อย่างหน้าด้านๆ เรืองยศโกรธและเสียใจมากถึงขนาดจะไปทำร้ายเกสร เรืองรินกลับมาทันเข้าห้ามและให้สติพี่ชาย ว่าเธอจะช่วยดูแลร้านเอง ให้เขาไปขอยืมเงินพ่อแม่มาปรับปรุงร้าน แต่กลับแย่ลงกว่าเดิมเมื่อได้รับรู้ว่าร้านซักรีดของพ่อกับแม่ที่

ระยอง กำลังจะถูกยึดเพราะไม่มีลูกค้า เนื่องจากมีร้านใหญ่มาเปิดแข่ง เรืองรินทนเห็นความล้มเหลวของทุกคนในครอบครัวไม่ได้ จึงตัดสินใจกลับไปหายายชื่น

เรืองรินนัดนิยาให้พายายชื่นมาพบที่ร้าน อาหารของคิตตี้ เรืองรินเริ่มเรื่อง "คือว่าหนู...มีความจำเป็นต้องหาเงินใช้หนี้ให้ที่บ้านภายในสามเดือนนี้ หนูก็เลยอยากจะถามว่า ที่คุณยายอยากจะจ้างหนูให้ดูแลคุณนลเนี่ย   คุณยายยังไม่เปลี่ยนใจใช่ไหมคะ"

"ไม่เปลี่ยนจ้ะ งั้นตกลงเลยนะ หนูรับปากยายแล้วนะ"

นิ ยาเตือนให้ตกลงเรื่องค่าจ้างกันก่อน ยายชื่นไม่สนใจยินดีจะใช้หนี้ที่บ้านเรืองรินให้ และให้เธอทำงานนี้เป็นเวลาสามเดือน แต่พอเรืองรินบอกจำนวนเงินที่เป็นหนี้ถึงสี่ล้านบาท ยายชื่นถึงกับสำลักน้ำอ้าปากค้าง เรืองรินเริ่มผิดหวังเพราะรู้ว่ามันมากเกินไป

"เปล่า...เปล่า ฉันไม่ได้ว่าอะไร สี่ล้านก็สี่ล้าน ยังไงก็คุ้มถ้าทำให้ตานลกลับมาดูแลกิจการห้างดราก้อน มอลล์ให้ดีเหมือนเดิม แค่สี่ล้านนี่ถือว่าจิ๊บๆ"

นิยาแสดงความยินดีกับเพื่อน และพาเรืองรินมาที่บ้านทันที แถมบอกคุณสมบัติของนลว่าทั้งหล่อ หน้าใส ใจดี และเป็นคนไนซ์ไม่มีพิษมีภัยกับใคร...แต่พอเรืองรินเคาะประตูห้องนลเห็นว่าเงียบไม่มีเสียงตอบ จึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องค่อนข้างสลัว เรืองรินถือถาดเหยือกน้ำกับแก้วเข้าไปอย่างใจตุ๊มๆต้อมๆ นลนั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์อย่างซังกะตาย พอได้ยินเสียงคนเข้ามาจึงหมุนตัวมามอง เรืองรินเห็นใบหน้านลเต็มไปด้วยหนวดเครารกครึ้ม เสื้อผ้ายับเยินโทรมๆเหมือนคนติดเกาะมาเป็นปี ผิดกับที่ได้ฟังมา บนโต๊ะมีแต่ขวดเหล้าที่ล้มเกลื่อนกลาด

"เนี่ยนะ หล่อ...ใส...สวัสดีค่ะคุณนล ชื่อรินค่ะ รินเป็นคนใช้คนใหม่ที่คุณยายชื่นรับมา"

"ฉันถามเธอเหรอ..." นลสวนด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร ผิดกับที่นิยาบอกว่านลใจดี

เรืองรินวางถาดน้ำแล้วไปเปิดม่านให้ห้องสว่างขึ้น นลโกรธมากตวาดเสียงดังและปัดเหยือกน้ำบนโต๊ะตกกระจาย เรืองรินตกใจรีบปิดม่านแล้วทำใจเย็น ถามนลว่ามื้อกลางวันจะทานอะไร กลับถูกนลไล่แถมขว้างปาข้าวของใส่วิ่งหนีออกมาแทบไม่ทัน...เรืองรินมือไม้สั่นด้วยความกลัว เดินจ้ำพรวดๆจะออกจากบ้านไม่เหลียวหลัง ยายชื่นกับนิยารีบตามมาพูดปลอบใจให้ใจเย็นๆค่อยๆพูดจากัน  ไม่ทันไรกนกวรรณกลับมาเดินเข้ามาถาม

"มีอะไรเหรอ แล้วนั่นใครน่ะ?"

ยายชื่นสะดุ้งบอกลูกสาวว่า  "สาวใช้คนใหม่น่ะ  ฉันเป็นคนพามาเอง"

"อ้าว...เหรอแม่ ชื่ออะไรล่ะแก ไม่คิดจะไหว้ฉันหน่อยเลยเหรอ"

นิยาแอบสะกิดเรืองรินให้ยกมือไหว้ กนกวรรณหมั่นไส้ ยายชื่นกระซิบนิยาให้พาเรืองรินออกไปตั้งหลักที่ร้านของคิตตี้ ก่อน อย่าให้หนีไปไหน...พอเคลียร์กับลูกสาวเสร็จ ยายชื่นจึงตามไปคุยกับเรืองริน เธอเสนอโอนเงินให้หนึ่งล้านบาทก่อน เพื่อให้เรืองรินทำตามภารกิจที่เธอจะมอบให้ "ต่อไปนี้ยายจะมอบภารกิจให้หนูรินเอง เริ่มต้นจากภารกิจแรกก็คือ...ทำให้ ตานลยอมกินข้าวกินปลาให้ครบ 3 มื้อกับเค้าซะที..."


ในครัว ป้าบัวซึ่งเป็นแม่บ้านจัดแจงเตรียมอาหารใส่ถาดให้อ่อนยกไปให้นลที่ห้อง อ่อนขยาดไม่อยากไปเพราะรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น เรืองรินจึงอาสายกไปให้เอง ทั้งสองมองหน้ากันดีใจ เรืองรินจับถ้วยแกงเห็นว่าเย็นจึงคิดจะอุ่นให้ร้อน ทั้งป้าบัวและอ่อนปรามพร้อมกัน เรืองรินแปลกใจ อ่อนรีบบอกว่า "อย่าเสิร์ฟแกงจืดร้อนๆเป็นอันขาด"

เรืองรินยกถาดอาหารไปอย่างงงๆ ป้าบัวกับอ่อนมองตามหลังเรืองรินอย่างเป็นห่วงว่าจะรอดไหม เรืองรินยกถาด

มาถึงหน้าห้องของนล สูดลมหายใจเข้าลึกๆพูดเตือนสติตัวเอง

"ใจเย็นๆ ตามหลักจิตวิทยา การโน้มน้าวจิตใจเราควรจะเริ่มด้วยการสร้างความรู้สึกว่าเรารักเค้า เราเป็นพวกเดียวกับเค้า...เรารักเค้า...เราเป็นพวกเดียวกับเค้า...เรารักเค้า..."

แต่พอแง้มประตูเข้าไป เห็นนลนั่งคอตกอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมหนวดเครายังรุงรัง เรืองรินฝืนฉีกยิ้มคุยกับนลว่าอาหารกลางวันฝีมือป้าบัวหอมน่าทาน นลพูดสวนเบาๆให้ยกออกไป เรืองรินย้อนถามว่าอะไรนะ เท่านั้น นลก็ตวาดเสียงดัง "ยกออกไป ฉันไม่กิน..."

เรืองรินทำใจดีสู้เสือเตือนให้ทานอะไรรองท้องบ้าง นลจึงสั่งให้ไปเอาเหล้ากับกับแกล้มมาให้ เรืองรินรีบสาธยายว่าร่างกายคนเราต้องการอาหารที่มีประโยชน์ไม่อย่างนั้นจะไม่มีแรง เรืองรินทำท่าจะป้อน นลฉุนตวาดกลับ "ทำไมต้อง

ให้เธอป้อน เห็นฉันเป็นเด็กปัญญาอ่อนรึไง เป็นแค่คนใช้ หน้าที่ก็คือทำตามที่ฉันบอก ไม่ต้องมาเสนอแนะ น่ารำคาญ"

เรืองรินกัดฟันฝืนยิ้ม "เอางี้ ทานซักสองสามคำก็ยังดี ไม่งั้นโรคกระเพาะจะถามหานะคะ ดูสิแกงจืดนี่น้ำซุปหอมน่าทานมากๆเลย"

"น่าทานมากใช่มั้ย งั้นเธอเอาไป แกงจืดถ้วยนี้...ฉันยกให้" ขาดคำ นลก็คว้าถ้วยแกงเทราดหัวเรืองริน...

ป้าบัวกับอ่อนอ้าปากค้างเมื่อเห็นสภาพเรืองรินยกถาดสำรับกลับมา เรืองรินเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่ให้อุ่นแกงร้อนๆ แต่เธอยังไม่ยอมแพ้ บอกให้ป้าบัวเตรียมอาหารอีกชุด เอาร้อนๆ ควันฉุยๆ เธอไปล้างตัวแล้วจะกลับมายกไปให้นลอีกครั้ง... คราวนี้เรืองรินแกล้งนลด้วยการยกสำรับมานั่งทานยั่ว จนท้องนลร้องเสียงดังออกมาถึงสองครั้ง นลทนไม่ไหวสั่งเรืองรินไปจัดอาหารมาอีกสำรับให้เขา แต่เรืองรินแกล้งบอกให้เขาไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร เธอทำความสะอาดห้องแล้วจะยกไปเสิร์ฟ นลขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด แต่ก็ต้องทำตาม

ระหว่างนั้น ยายชื่นกับกนกวรรณเดินคุยกันมาเรื่องที่กนกวรรณไม่อยากให้เรืองรินอยู่ในบ้านต่อไป แต่ยายชื่นหวังจะให้เรืองรินเปลี่ยนแปลงนลให้ได้ ทันใด กนกวรรณต้องตะลึง

"ม...แม่ดูนั่นสิคะ" กนกวรรณชี้ให้ยายชื่นดูนลนั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยที่โต๊ะอาหาร

"สงสัยงานนี้คงไม่ต้องลำบากหาคนใช้ใหม่ให้แล้วล่ะ ยัยรินนี่ดูแล้วมีแววรุ่งเลยทีเดียว"

ยายชื่นยิ้มอย่างภูมิใจ ดึงกนกวรรณหลบไม่ให้นลเห็น

ooooooo

ในคืนนั้นอ่อนหาผ้าเช็ดตัวให้เรืองรินไปอาบน้ำ เรืองรินพันผ้าเช็ดตัวกระโจมอกเดินหาห้องน้ำไปตามทางเดินซึ่งไฟค่อนข้างสลัว บ่นว่าห้องน้ำอยู่ทางไหน พลันมีเสียงตอบว่า

"ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย"

"อืม...โอเค ซ้ายนี่ใช่มะ...ว้าย!..." เรืองรินหันขวับไปมอง เห็นนลนั่งมองตนอยู่ "คุณนล! คุณนั่งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย"

"ก็นั่งอยู่นานพอที่จะเห็นว่าเธอนี่ก็หุ่นดีเหมือนกันนะ" นลใช้สายตามองเรือนร่างเรืองริน

เรืองรินนึกได้รีบเอามือปิดเนินอก อีกมือปิดขาอ่อน นลหัวเราะ "นี่ๆจะมาปิดอะไรป่านนี้ไม่ทันแล้วละ ฉันเห็นหมดแล้ว"

เรืองรินโกรธขยับปากจะด่าแต่แล้วนึกได้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะคนรับใช้จึงหยุด นลไม่วายพูดยั่วว่าเธอเดินเหมือนบ้านเขาเป็นแคตวอล์ก เรืองรินโกรธ "ใครโชว์ ใครยั่วคุณนลเหรอคะ รินแค่จะเดินไปอาบน้ำ แต่ก็เข้าใจค่ะ คนบางคนจิตใจหมกมุ่นก็เลยคิดแต่เรื่องพรรค์นั้น"

"อู้ว...มีย้อนด้วยแฮะ ไม่เบานี่เรา"

"เบาไม่เบา แม่ก็อุ้มไม่ไหวแล้วน่ะค่ะ"

"หึ...ยอกย้อนจริงนะ ก็ได้ ไหนๆเธอก็ว่าฉันเป็นพวกหมกมุ่นคิดแต่เรื่องพรรค์นั้น ถ้างั้นฉันก็จะเป็นคนแบบที่เธอพูดแล้วกัน" นลลุกเดินเข้าหาเรืองริน

เรืองรินตกใจถอยกรูดร้องถามว่าเขาจะทำอะไร นลตอบว่าเขาแค่อยากจะรู้ว่าถ้าดึงผ้าขนหนูออกเธอจะเป็นอย่างไร เรืองรินตาเหลือกร้องลั่นเผ่นหนีกลับห้อง นลมองตามหัวเราะสะใจ...กลับมาห้องต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเจอนายเป็ดนุ่งกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวอยู่ในห้อง เรืองรินร้องกรี๊ดปาข้าวของใส่ ป้าบัวโผล่เข้ามาเอ็ดแล้วบอกว่าเป็ดเป็นคนขับรถในบ้าน แถมเป็นกะเทย

วันรุ่งขึ้น เรืองรินแอบย่องออกจากบ้านแต่เช้า นิยาเห็นจึงพาออกไปเอง ทั้งสองไปเก็บเสื้อผ้าที่ห้องเรืองริน แต่แล้ว... นิยาเห็นว่าเสื้อผ้าเรืองรินมีแต่แบรนด์เนมไม่เหมาะที่คนรับใช้ จะใส่ จึงพากันไปซื้อเสื้อผ้าถูกๆธรรมดาๆ ระหว่างที่เลือก นิยาเหลือบไปเห็นหนุ่มหล่อตรงสเปกยืนยิ้มมองมา จึงรีบสะกิดบอกเรืองริน แต่แล้วต้องสลดเมื่อชายคนนั้นคือดนุ แฟนของเรืองริน

ดนุนัดเรืองรินดินเนอร์ เขาจะไปรับทุ่มตรงที่คอนโดฯ เรืองรินหนักใจเพราะต้องหลบหนีออกมา...ในวันนั้น คงเดชหรือที่ใครๆเรียกว่าอาจารย์คงกับลูกสาวชื่อกิ่งกานต์ มาหา

กนกวรรณที่บ้าน อาจารย์คงหวังจีบกนกวรรณและกิ่งกานต์จ้องจะจับนล โดยให้พ่อทำนายดวงกนกวรรณว่าควรได้เธอเป็นลูกสะใภ้ ระหว่างที่อาจารย์คงตรวจลายมือกนกวรรณ กิ่งกานต์ ก็จัดข้าวเหนียวมะม่วงไปให้นลบนห้อง และยั่วยวนเขาสารพัด เผอิญเรืองรินเข้ามา นลดันกิ่งกานต์ออกอย่างเก้อเขิน กิ่งกานต์ ไม่พอใจที่โดนขัดจังหวะจึงด่าทอเรืองริน นลตัดบทให้เรืองรินเอาจานข้าวเหนียวมะม่วงออกไปแบ่งกันทาน กิ่งกานต์เสียดายยื้อแย่งจนพลาดโปะหน้าตัวเอง นลตกใจให้เรืองรินขอโทษ แต่เธอไม่ผิดจึงเฉยเมย ร้อนถึงกนกวรรณไม่พอใจจะไล่เรืองรินออก

ยายชื่นหน้าเครียดเข้ามาประกาศว่าเรืองรินเป็นคนของเธอ ไม่มีใครมีสิทธิ์มาไล่ทั้งนั้น ทุกคนหน้าม้าน สร้างความ ไม่พอใจให้กนกวรรณมากขึ้น...ยายชื่นตามมาที่ห้องเรืองรินเพื่อตำหนิ "อย่าลืมว่าเราตกลงกันไว้ยังไง เธอต้องอยู่ในฐานะคนใช้ ครั้งนี้ฉันยกโทษให้ แต่ถ้ามีครั้งต่อไป ฉันจะยกเลิกสัญญา เธอก็อย่ามาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน"

เรืองรินสำนึกผิด ยายชื่นจึงมอบหมายภารกิจต่อไปให้ "...ทำให้ตานลโกนหนวดเคราทิ้ง"

"ได้ค่ะ...เย้ย! แล้วหนูจะไปทำได้ยังไงล่ะคะคุณยายขา มันหน้าเขานะคะ"

"ไม่รู้ละ เป็นหน้าที่ของหนู อีกไม่กี่วันจะมีการประชุมผู้ถือหุ้นของห้าง ยายอยากเห็นตานลกลับมาเป็นผู้เป็นคน และเข้าประชุมในวันนั้น ยายฝากด้วยนะ"

เรืองรินจำต้องรับปากทั้งที่หนักใจสุดๆ...คืนนั้น เรืองรินจัดชุดนอนมาให้นลซึ่งสวมเสื้อคลุมรออยู่ นลถอดเสื้อคลุมโดยไม่สนใจว่าเธออยู่ในห้อง เรืองรินรีบเอามือปิดตา

"เอ่อ...บอกให้รินหันหลังก่อนก็ได้นะคะ"

นลเห็นสายตาเรืองรินลอดช่องนิ้วจึงแกล้งว่า "อยากมองก็มอง ไม่ต้องทำโรคจิตถ้ำมอง"

"รินไม่ได้อยากมองขนาดนั้นหรอกค่ะ  แต่ก็คิดว่าคุณนล น่าจะดูดีดูหล่อกว่านี้  ถ้าโกนหนวดโกนเคราทิ้งซะน่ะค่ะ"

"หนวดเคราฉันมันก็ขึ้นอยู่บนหน้าฉัน เธอยุ่งอะไรฉันไปไว้บนหน้าผากเธอหรือไง"

เรืองรินสะอึกคิดสักพักก่อนจะเสนอว่าเธอจะโกนให้ นลตวาดกลับไม่ต้องมาเสนอ เรืองรินหุบปากนิ่ง นลใช้ให้เธอนวดหลังให้เขา เธอนวดได้สักพักเห็นนาฬิกาเป็นเวลาหนึ่งทุ่มก็นึกได้ว่ามีนัดรีบหาทางชิ่งหนีจากนล "เอ่อ...คือรินติดไว้ก่อนได้มั้ยคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาชดเชยให้"

"เธอจะบ้าเหรอ ฉันเมื่อยวันนี้ แต่เธอจะยกยอดไปนวดพรุ่งนี้เนี่ยนะ"

เรืองรินแกล้งบอกว่าเธอท้องเสียขอไปเข้าห้องน้ำแล้วจะกลับมานวดใหม่ เธอรับรองจะล้างมือให้สะอาด นลสะอิด สะเอียนจึงไล่ให้เธอรีบไปพ้นๆ เรืองรินรีบหลบออกจากบ้านนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างซิ่งกลับคอนโดฯ...พบดนุมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ดนุแปลกใจเสื้อผ้าที่เรืองรินใส่ เรืองรินแก้ตัวว่าไปช่วยเพื่อนย้ายบ้านจึงแต่งตัวง่ายๆ

เรืองรินรีบอาบน้ำแต่งตัวสวยหรู ดนุชมไม่ขาดปากเรืองรินเขิน "เลิกปากหวานกับรินได้แล้ว คุณชมรินอย่างนี้มาตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ครบห้าปีแล้วนะคะ"

"นี่คุณยังจำได้...ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของเรา" ดนุยิ้มปลื้ม

"จำได้สิคะ รินรู้ว่าคืนนี้เป็นนัดสำคัญก็เลยแต่งตัวนานนิดนึง"

ดนุยิ้มอย่างมีความสุขพาเรืองรินไปขึ้นรถขับพาไปร้านอาหารหรูที่จองไว้ หลังทานอาหารเสร็จ ดนุก็พูดเรื่องสำคัญ "เวลาห้าปีที่เราคบกัน ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้พัฒนาก้าวหน้าไปสักนิด บางครั้งรินก็เอาแต่สนใจงาน ไม่ค่อยมีเวลาให้ผม ผมว่าจะพูดคำนี้มานานแล้วก็เพิ่งมีโอกาสวันนี้...ผม...ผมอยากจะบอกรินว่า...เราเลิกกันเถอะ"

เหมือนฟ้าฟาดลงกลางใจ เรืองรินหน้าซีดช็อก ดนุพูดอีกว่า "เราเลิกเป็นแฟนกัน แล้วมาเป็นคู่หมั้นกันดีกว่านะครับ"

เรืองรินค่อยๆยิ้มออกมาได้ บริกรเอาช่อดอกไม้มาให้ ดนุมอบช่อดอกไม้ให้เรืองรินพร้อมแหวนหมั้น นักดนตรีออกมาสีไวโอลินเพลงรักหวานชวนโรแมนติก เรืองรินยิ้มหวานแต่จำต้องพูดว่า "รินว่าอย่าเพิ่งเลยค่ะ...นะคะ รินไม่ได้ปฏิเสธ แต่แค่ขอผลัดไปก่อนน่ะค่ะ"

ดนุนั่งซึม เรืองรินอธิบายว่าเธอมีงานสำคัญต้องทำ ขอเวลาเธอสามเดือน เธอคงต้องหายหน้าไปด้วย ดนุถามว่างานอะไร เรืองรินอ้างว่า เธอต้องเดินสายแนะนำเรื่องสุขภาพจิตชาวบ้านทั่วประเทศ ดนุถามเธอคำถามหนึ่งว่าเธอรักเขาน้อยลงหรือเปล่า เรืองรินจับมือเขาขอเวลาเธอสะสางเรื่องทางบ้านให้เสร็จ เธอยังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิม ดนุใจชื้นขึ้นแม้จะผิดหวังอยู่ไม่น้อย

ooooooo

ตอนที่ 2

วันต่อมา นลตื่นขึ้นมาเดินเข้าห้องน้ำจะล้างหน้า เขาต้องแปลกใจเมื่อเห็นกล่องเครื่องโกนหนวดวางอยู่ และมีกระดาษโน้ตแปะไว้ข้อความว่า...โกนหนวดซะ ถ้ายังอยากหล่อ...นลไม่พอใจหาว่าเรืองรินตีเสมอจึงออกมาตามเอาเรื่องเรืองริน

พบเรืองรินนั่งดื่มกาแฟอยู่กับนิยาในสวน จึงเข้าไปเอ็ดตะโรใส่ว่าเป็นใครมานั่งโต๊ะกับเจ้านาย นิยาตกใจรีบเสริมว่าจริงด้วยแล้วดึงคุกกี้ในมือเรืองรินคืนมา นลคว้าคอเสื้อเรืองรินดึงลากมาที่ห้องของเขา เข้าไปในห้องน้ำให้ดูว่ากระดาษโน้ตนี่เป็นของเธอใช่ไหม

"ค่ะ...รินเองค่ะ รินทำอะไรผิดเหรอคะ"

นลโวยว่าผิด เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งหรือสั่งให้เขาทำอะไร เรืองรินเถียงว่าเธอหวังดีกับเจ้านาย ไม่อยากให้หน้าตาเหมือนโจร นลยิ่งโมโหคว้ากระป๋องโฟมมาเขย่าแล้วบีบใส่หน้าเรืองรินอย่างสะใจ หัวเราะเยาะก่อนจะเดินออกไป เรืองรินผูกใจเจ็บจะต้องเอาคืนให้ได้...

กลับมาหานิยาด้วยใบหน้าขาวโพลนโผล่แต่ดวงตา นิยาหัวเราะก๊ากว่าเรืองรินเหมือนหมีแพนด้า เรืองรินยิ่งโกรธประกาศว่าเธอจะโกนหนวดนลให้ได้ในคืนนี้...และคืนนั้นเรืองรินก็ชงโกโก้ร้อนใส่เหยือก แอบหยดยานอนหลับลงไปหวังให้นลหลับสนิทแล้วจัดการโกนหนวดให้ แต่นลกลับไม่ยอมดื่มโกโก้ เรืองรินเทโกโก้ใส่แก้วแล้วตื๊อให้นลดื่ม

"เอ๊ะ...เธอบ้ารึเปล่า ทำไมถึงอยากให้ฉันกินนัก...หา!?"

"ก็..เอ่อ...คือว่าของมันแพงน่ะค่ะ ป้าบัวบอกว่าผงโกโก้นี่กระป๋องนึงเป็นพัน รินเสียดาย"

นลจึงบอกว่าเสียดายก็เอาไปกินเอง เรืองรินรีบนึกข้ออ้างให้เขาดื่ม จึงสาธยายสรรพคุณของโกโก้ว่ามีประโยชน์ อะไรบ้างจนนลรำคาญดึงแก้วโกโก้มาดื่มไปครึ่งแก้ว แล้วที่เหลือกรอกปากเรืองริน เป็ดเคาะประตูเข้ามาถามนลว่าจะให้เขาล้างรถเคลือบเงาด้วยไหม

"ล้างอย่างเดียวก็พอ อ้อ...นายเป็ด เก็บตรงนี้ลงไปที" นลให้เป็ดยกโกโก้ไปด้วย

เป็ดเห็นของเหลือก็เสียดาย นลจึงบอกให้เอาไปแบ่งกันกิน เรืองรินตกใจรีบห้ามให้ทิ้งไปให้หมด นลเอ็ดเรืองรินไหนบอกเสียดาย ว่าแล้วก็ไล่ทุกคนอกไปเพราะเขาง่วงแล้ว... เป็ดเอาเหยือกโกโก้มาแบ่งกันกินทั้งอ่อนและป้าบัว จากนั้นก็ไปล้างรถ เรืองรินเห็นว่านลคงจะหลับไปแล้ว จึงถือมีดโกนหนวดกลับเข้ามาในห้องนล "เอาล่ะ นังรินบาร์เบอร์เปิดแล้ว"

เรืองรินเขย่ากระป๋องโฟมโกนหนวดอย่างเมามัน ฉีดไปทั่วหน้าของนลอย่างสะใจ แล้วลงมือโกนหนวดเคราของนล โกนไปได้ครึ่งหน้ารู้สึกง่วงนอนเพราะโกโก้ที่โดนกรอก...

เช้าวันใหม่ นลตื่นขึ้นมารู้สึกมึนหัวจึงลุกเดินไปเข้าห้องน้ำจะล้างหน้า ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นหน้าตัวเองในกระจกที่เหลือหนวดเคราเพียงครึ่งหน้ากับคราบโฟมที่เหลือบนหน้า เขาร้องลั่น

"เย้ย!! หนวดฉัน...ยัยริน..." นลคิดทบทวนมั่นใจว่าเป็นเรืองริน

เขาพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำจะไปเล่นงานเรืองริน พลันต้องชะงักเมื่อเห็นมือโผล่ที่ขอบเตียงอีกด้าน แล้วเห็นเรืองรินงัวเงียตะกายขึ้นนอนบนเตียงของเขา นลตวาดลั่น

"ยัยริน! เธอทำอะไรกับหนวดฉัน"

เรืองรินสะดุ้งลืมตาโพลง เห็นนลเดินเข้ามาท่าทางโกรธจัดก็เด้งตัวหนี นลดักซ้ายดักขวา "จะหนีไปไหน ฉันต้องเอาคืนเธอให้ได้"

เรืองรินปฏิเสธพัลวันแล้วมุดลอดแขนนลหนี...ที่ห้องอาหาร กนกวรรณเดินเข้ามาเห็นยายชื่นนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ บนโต๊ะว่างเปล่าไม่มีอาหารเช้าจึงไปโวยในครัว พบอ่อนฟุบหลับกับโต๊ะ ป้าบัวนั่งพับเพียบหลับพิงตู้ซิงค์ล้างจานอยู่ กนกวรรณหงุดหงิดปลุกแต่ไม่มีใครตื่น จึงตะโกนเรียกเรืองรินและเดินออกมาหน้าบ้าน ยิ่งหนักใหญ่เมื่อเห็นเป็ดยืนถือสายยางล้างรถหลับ

"ไอ้นี่หนักกว่าใครเพื่อน นี่มันเป็นอะไรกันไปหมด ฉันจ้างพวกแกมาทำงานนะ ไม่ได้จ้างให้มาหลับ...ตื่นให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ!" กนกวรรณตะโกนลั่นบ้าน เดินบ่นกลับมาหายายชื่น

"มันเกิดอะไรขึ้นกันคะเนี่ย คนใช้บ้านนี้นอนหลับกันเป็นตาย งานการไม่ต้องทำกัน แล้วนังรินของคุณแม่ก็ไม่รู้อยู่ไหน"

"อยู่นี่ครับ..." นลโกนหนวดเคราเรียบร้อย เดินลากคอเสื้อเรืองรินเข้ามา

กนกวรรณและยายชื่นเห็นหน้านลแล้วตะลึง ลืมเรื่องที่โกรธอยู่ นลเข้าใจว่าทั้งสองคิดว่าเขาทำร้ายเรืองรินจึงรีบออกตัวว่าเขาเป็นลูกผู้ชายพอไม่ทำร้ายผู้หญิง แค่เอาตัวมาให้แม่กับยายเขกหัวสั่งสอนฐานแอบโกนหนวดเขาตอนที่หลับ ยายชื่นกับกนกวรรณเดินเข้ามาลูบหน้านลอย่างชื่นชม "เห็นอย่างนี้แล้วยายค่อยชื่นใจหน่อย"

"นี่ไง เห็นมั้ย แม่บอกแล้วว่าอย่าไปไว้เลย หนวดเคราอะไรนั่น พอโกนแล้วหน้าใสหล่อเนียนเลยเห็นมั้ย"

"เอ่อ...เดี๋ยวสิคุณแม่ แล้วเรื่องยัยรินล่ะครับ หรือถ้าคุณแม่ไม่ขัดข้อง ผมก็จะไล่มันออก"

กนกวรรณไม่ขัดข้อง แต่ยายชื่นโพล่งขึ้นว่าเธอขัดข้อง นลโอดโอยว่าเรืองรินกล้าเอามีดโกนมาปาดหน้าเขา อีกหน่อยอาจจะกล้าปาดคอเขา กนกวรรณเห็นด้วย แต่พอยายชื่นบอกว่าเรืองรินทำตามคำสั่ง ทั้งสองก็ตกตะลึง กนกวรรณไม่พอใจ

"อู้ย...งั้นถ้าคุณแม่รักมันมากนักก็เอามันไปเป็นคนรับใช้ส่วนตัวดูแลคุณแม่คนเดียวเลย"

"ไม่! ฉันตั้งใจไว้แล้วว่า ต่อไปนี้จะให้ยัยรินคอยดูแลตานลอย่างใกล้ชิด เรียกว่ามีตานลอยู่ที่ไหน ต้องมียัยรินอยู่ที่นั่น"

นลโวยทันทีไม่ปรึกษาเขาบ้าง ยายชื่นทำท่าเจ็บอกไม่สบาย ไล่นลกับกนกวรรณออกไป ทั้งสองตกใจเป็นห่วงยายชื่นแต่ไม่กล้าขัดใจ กนกวรรณดึงนลออกมาแล้วเตือนว่า อย่างไรก็ต้องยอมตามใจยายชื่นเพราะทั้งที่ซุกหัวนอน เงินที่ใช้จ่ายรวมทั้งกิจการยังเป็นของยายชื่น ถ้านลไม่อยากมีคนใช้มาคอยตามดูแล ก็เล่นงานให้หนักจนยอมลาออกไปเอง นลยิ้มออกมาได้ นึกสนุกที่จะได้ประลองกับเรืองรินซักตั้ง

ooooooo

ภารกิจต่อไปที่เรืองรินได้รับมอบหมายจากยายชื่น คือพรุ่งนี้ต้องพาตัวนลเข้าห้องประชุมบริษัทให้ได้ เรืองรินจึงวางแผนกับเป็ดและอ่อนให้ช่วย ระหว่างพูดคุยอยู่ ป้าบัวมาตามเรืองรินให้ขึ้นไปล้างห้องน้ำในห้องนล เรืองรินแปลกใจเพราะดึกมากแล้ว แต่ป้าบัวย้ำว่า นลกำชับให้เรืองรินขึ้นไปทำคนเดียว... เรืองรินหอบกระป๋องอุปกรณ์ล้างห้องน้ำมาเต็มสองมือ เข้ามาในห้อง

"คุณนล...คุณนลขา...รินมาแล้วค่า...ไม่อยู่หรอกเรอะ เฮ้อ...คนเรา เรียกมาล้างส้วมตอนดึกๆ ไม่นึกหรือไงว่าคนใช้ก็ต้องหลับต้องนอนเหมือนกัน"

บ่นไป เดินไปดันประตูห้องน้ำเข้าไป พอเงยหน้าต้องตะลึงเมื่อเห็นนลเพิ่งอาบน้ำเสร็จนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวดูขาวสะอาดมีหยดน้ำเกาะตามตัว เรืองรินกระดากทำอะไรไม่ถูก จนนลต้องถามว่าจะยืนมองเขาอีกนานไหม เรืองรินอึกอักขอโทษเธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ นลจึงสั่งให้ขัดพื้น ล้างส้วมจนกว่าจะสะอาด พลัน...ผ้าขนหนูที่พันกายนลเกิดหลุดไปกองกับพื้น เรืองรินตาโพลงอ้าปากค้าง
ของในมือหล่นไม่รู้ตัว นลก้มคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันตามเดิมแล้วยื่นหน้ามาประชิด

"เป็นอะไร ไม่เคยเห็นของดีเหรอไง" นลยิ้มกวนๆ เดินกระแทกไหล่เรืองรินออกไป

เรืองรินย่อตัวลงเก็บของหน้าเหย "โห...สามมิติเห็นกันเต็มๆ ฮื้อ...จะตากุ้งยิงมั้ยเนี่ยฉัน"

กลางดึก นลตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำจะปลดทุกข์ ต้องตกใจเมื่อเห็นเรืองรินหลับฟุบอยู่ข้างโถส้วม นลตวาดเรียก เรืองรินสะดุ้งลุกขึ้นขัดพื้นต่อแต่ขัดไปบนเท้าของนล นลโวยวายทำไมมาหลับอยู่ตรงนี้ เรืองรินว่าเขาเป็นคนสั่งให้ขัดห้องน้ำลืมแล้วหรือ นลเอือมระอาที่มายอกย้อน

"เออๆ สะอาดแล้วก็กลับไปห้องเธอสิ เอาไว้ฉันจะพาเธอไปล้างส้วมที่ห้างฉัน"

"หา...รินต้องไปล้างส้วมที่ห้างด้วยเนี่ยนะ"

"ใช่ ออกไปได้แล้ว ฉันจะฉี่" นลทำท่าจะปลดกางเกง

"ว้าย! รอเดี๋ยวค่ะ ให้รินออกไปก่อน" เรืองรินตะลีตะลานเก็บของวิ่งออกไป

นลสะใจที่ได้แกล้ง และจะแกล้งใช้ให้ทนไม่ไหวเลยทีเดียว...

วันรุ่งขึ้น...เรืองรินทำตามแผนที่วางไว้ โดยบอกนลว่ายายชื่นลืมกระเป๋าให้เขาเอาไปให้ที่บริษัท ห้ามใช้คนอื่นเพราะเป็นของสำคัญ แถมกำชับให้แต่งตัวสุภาพ...กนกวรรณกับกุ๋งกิ๋งเลขาฯกำลังร้อนอกร้อนใจเพราะบรรดาผู้ถือหุ้นทยอยกันเข้าห้องปะชุม เกรงว่านลจะไม่ยอมมาแต่ยายชื่นมั่นใจฝีมือเรืองริน

หน้าห้างดราก้อนมอลล์ เรืองรินกำลังดึงลากนลให้เข้าไปจนไปถึงหน้าห้องประชุม นลยึกยักไม่ยอมเดินต่อจนเรืองรินต้องถาม "รออะไรอยู่ล่ะคะ รีบเข้าห้องประชุมไปสิคะคุณนล"

นลลังเลไม่อยากเข้าเพราะกลัวต้องคุยเรื่องงาน จึงส่งกระเป๋าให้เรืองรินเอาเข้าไปให้แทน เรืองรินตัดสินใจคล้องแขนนลดันประตูเข้าไป แต่เพราะนลแข็งขืนจึงทำให้ล้มไปทั้งคู่ ทุกคนในห้องประชุมตกใจที่เห็นนลทับอยู่บนตัวเรืองรินเหมือนกอดก่ายกัน ผิดกับยายชื่นที่ยิ้มชอบใจ

ทั้งสองรีบลุกขึ้นเก้อๆ นลเอากระเป๋าให้ยายชื่นแล้วจะกลับออกไป ยายชื่นคว้าแขนนลไว้แล้วประกาศ "นี่ไงคะคุณนล รัศมิมาน ท่านประธานห้างสรรพสินค้าของเรา"

นลจำต้องยกมือไหว้ทุกคน ยายชื่นให้นลชี้แจงและแสดงวิสัยทัศน์ว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไรให้ผลประกอบการกลับมาเป็นบวกอีกครั้ง กนกวรรณรู้ว่านลยังไม่มีข้อมูลอะไร จึงแทรกขึ้นว่า อีกสองวันจะร่างแผนธุรกิจให้ผู้ถือหุ้นทุกท่านดู ทุกคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้ารับ

ยายชื่นเอ่ยขึ้นอีกว่า "เดี๋ยว ฉันขออนุญาตแทรกเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่อยากจะชี้แจงให้ทุกท่านในที่นี้ทราบ คือว่า... ต่อไปนี้ คุณนลท่านประธานของเราจะมีผู้ช่วยเพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่ง ขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จัก คุณเรืองรินค่ะ"

ยายชื่นผายมือไปที่เรืองริน และย้ำว่านอกจากเลขาฯกุ๋งกิ๋งแล้ว ขอให้ทุกคนรับทราบว่าเรืองรินเป็นมือขวาคนสำคัญของท่านประธาน ทุกคนพยักหน้ารับทราบ เรืองรินยิ้มเก้อๆ แต่นลตกตะลึง ส่วนกนกวรรณยิ่งหมั่นไส้และอิจฉาเรืองรินมากขึ้น

ooooooo

ร้านไอคลีน...ร้านซักรีดของเรืองยศพี่ชายเรืองริน ที่เพิ่งถูกเกสรโกงเงินในร้านไปจนแทบเจ๊ง ไม่วายเกสร ยังกล้ากลับมาเปิดร้านซักรีดแข่งข้างๆร่วมหุ้นกับรมณี แถมเข้ามาเย้ยเรืองยศถึงในร้าน ไม่เพียงเท่านั้น ยังตั้งชื่อร้านว่า...ไอคลีนทู เสียด้วย

กนกวรรณกำลังต่อว่ายายชื่นที่ตั้งสาวใช้มาเป็นมือขวาของนล ยายชื่นไม่สนใจหันไปกำชับนล "ตั้งใจทำงานได้แล้วนะ ผู้ถือหุ้นให้โอกาสเราแก้ตัวแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด"

นลรู้ว่ายายชื่นกำลังจะพูดว่าดราก้อนมอลล์เติบโตมาจากมังกรพาณิชย์ของคุณตากับคุณยายที่ช่วยกันบุกเบิกมา นลฟังเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กๆ เขารีบดักคอว่าเขายังไม่พร้อมจะทำงาน กนกวรรณค้านเรื่องที่จะให้สาวใช้อย่างเรืองรินมาทำงานด้วย ยายชื่นตัดบทว่าถ้าดูถูกเรืองรินก็เท่ากับดูถูกการตัดสินใจของเธอ กนกวรรณต้องนิ่งอึ้งไป แต่นลไม่พอใจ

นิยาถือแฟ้มงานเข้ามา พอเห็นนลก็ดีใจที่กลับมาทำงาน นิยาพาเรืองรินมาที่ห้องทำงานของเธอเพื่อซักถามว่าพานลมาได้อย่างไร เรืองรินแปลกใจที่หน้าห้องนิยามีพนักงานเต็มไปหมด

"ก็ฝ่ายจัดซื้อจัดจ้างที่ฉันดูแลอยู่ทั้งนั้นแหละ อีกหน่อยเธอก็จะคุ้น...วันนี้มากันพร้อมหน้ากว่าปกติ เพราะเดี๋ยวมีประชุมผู้ชนะประมูลตกแต่งภายในออฟฟิศทั้งหมด"

หารู้ไม่ว่าบริษัทที่ประมูลได้คือดนุ...ดนุมาพร้อมลูกน้องกำลังจะเข้าไปพบนิยา พอดีเรืองรินเดินออกจากห้องนิยาแต่ ดนุไม่ทันเห็น พอนิยาเห็นหน้าดนุก็ตะลึงจำได้ว่าคือคนที่เธอปิ๊ง ดนุจำได้ว่านิยาเป็นเพื่อนเรืองริน จึงง่ายต่อการพูดคุย

เรื่องงาน...เรืองรินเดินออกมาสักพัก เรืองยศโทร.เข้ามือถือฟ้องเรื่องเกสร เรืองรินโกรธมากจึงมาขออนุญาตยายชื่นไปจัดการธุระ ยายชื่นเตือน

"ตานลยังพยศไม่เลิกนะ ฉันยังไม่อยากให้เธอวางใจ... หน้าที่ของเธอต่อจากนี้ก็คือ ทำให้ตานลเข้าทำงานทุกวัน"

"โอ๊ย...สบายมากค่ะ"

"ไม่สบายหรอกเพราะเธอจะต้องตามประกบตานลทุกฝีก้าวในดราก้อนมอลล์"

เรืองรินย้อนถามว่าที่พูดในห้องประชุมเอาจริงหรือ เธอนึกว่าแค่ขู่ ยายชื่นจึงบอกว่าห้างฯสาขาที่อีสานและเชียงใหม่ กำลังจะเลิกจ้างพนักงานเพราะขาดทุน ทำให้ที่นี่ต้องรับผลกระทบหนัก เธอหวังให้นลกอบกู้ ยายชื่นโทร.เรียกนลเข้ามาหาและสั่งให้พาเรืองรินไปทำธุระแล้วรอรับกลับบ้าน ทั้งสองร้อง... หา...มองหน้ากันอย่างอึดอัด

ระหว่างนั่งรถมาด้วยกันก็เถียงกันประปราย เรืองรินไม่บอกว่าธุระของเธอที่ไหนแต่ชี้ทางให้ขับรถไป นลไม่พอใจ "เอ๊ะเธอนี่ ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอนะ กล้าดียังไงถึงมาชี้นิ้วสั่ง"

"หรือว่าคุณนลอยากให้รินใช้อย่างอื่นชี้" เรืองรินหดนิ้วแล้วพูดกวน

นลโกรธอยากจะไล่เรืองรินลงจากรถ พอดีถึงที่หมาย เรืองรินรีบลงจากรถวิ่งข้ามถนนไปที่ร้านซักรีด เผอิญรมณีข้ามถนนมาที่รถซึ่งจอดอยู่หน้ารถของนล นลตะลึงเมื่อเห็นรมณีกำลังขึ้นรถ พอตั้งสติได้ก็พรวดพราดออกจากรถมาเรียกแต่รมณีออกรถไปเสียแล้ว

เรืองรินเข้ามาในร้านของเกสรเพื่อต่อว่าที่โกงเงินพี่ชายเธอแล้วยังกล้ามาเปิดร้านแข่งข้างๆอีก เกสรไม่พอใจจึงเกิดการตบตีกันขึ้น เรืองรินเสียทีล้มลงโดนเกสรคร่อมบนตัวจะรัวตบ นลเข้ามาจับแขนเกสรไว้แล้วตวาดให้ทั้งสองหยุด พอดีรมณีกลับมาเพราะลืมมือถือไว้ เห็นนลก็ยืนตะลึงงัน เกสรเห็นร้องเรียกให้รมณีช่วยด้วย นลสะดุดชื่อหันไปมองแต่รมณีหายไปแล้ว เรืองยศโผล่เข้ามาแทนเข้าดึงเรืองรินออกมา "ไอ้หมอนี่เป็นใคร?"

"นายนั่นล่ะเป็นใคร...มานี่" นลโกรธกระชากเรืองรินกลับมา

เกสรโวยวายไล่ทุกคนออกไป เรืองรินกลัวความแตกหาวิธีดึงนลกลับด้วยการร้องเอะอะว่ามีใครมาทำอะไรที่รถของนล ทุกคนหันไปมอง เรืองรินฉวยโอกาสดึงนลออกจากร้าน

ooooooo

กลับมาที่คอนโดฯ รมณีเล่าให้ศักดิ์ชัยฟังว่า พบนล เธอกลัวเขาทวงเงินสินสอดและเครื่องเพชรคืน เธอเอาเงินไปลงทุนหมดแล้ว ศักดิ์ชัยไม่พอใจเพราะกำลังต้องการเงินมาจ่ายค่าเสียพนันบอล จึงนึกได้ว่า

รมณียังมีหุ้นของห้างดราก้อนมอลล์ที่น่าจะผันเป็นเงินได้ แต่เธอกลับบอกว่าเธอไม่ได้มา เพราะนลยังไม่ทันโอนให้ ศักดิ์ชัยยิ่งหงุดหงิด...พอดีศักดิ์ชัยพาแมน เสี่ยโต๊ะบอลมาบ้านเพื่อเอาใจขอกู้เงินแทงบอลอีกครั้งเผื่อเคลียร์หนี้เก่า ตอนแรกแมนไม่ให้แต่พอเห็นหน้า รมณีก็พอใจจึงยอมให้ศักดิ์ชัยกู้อีกครั้ง...

ระหว่างขับรถกลับ นลถามว่าเรืองยศเป็นใครแต่เรืองรินเล่นลิ้นกวนไปกวนมาไม่ตอบและแกล้งทำเป็นหลับ จนเผลอหลับไปจริงๆ นลจึงแกล้งขังไว้ในรถไม่ปลุกเมื่อถึงบ้าน เรืองรินตื่นมาออกจากรถไม่ได้หายใจไม่ออกแทบตายจนเป็ดมาล้างรถจึงช่วยเปิดประตูรถออกมาได้ เรืองรินอ่อนเพลียจึงนอนตื่นสาย นิยาเข้ามาหาในห้องเพื่อจะเตือนเรื่องที่ดนุมาทำงานที่ห้างฯ แต่ไม่ทันจะบอก อ่อนวิ่งตัวเปียกมาเรียกให้เรืองรินไปช่วยซ่อมก๊อกน้ำ

คำสั่งยายชื่นให้เรืองรินจัดการเก็บรูปรมณีออกจากห้องทำงานของนลในบ้านให้หมด และจัดใหม่เพื่อให้นลตั้งใจทำงาน เรืองรินเห็นความสวยของรมณีจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมนลจึงลืมไม่ลงเสียที เรืองรินเก็บรูปรมณีทั้งหมดลงกล่องหอบหิ้วออกจากห้องปะทะกับนลเข้าพอดี

"คุณนล! จะเข้าไปทำงานเหรอคะ"

"เกี่ยวอะไรกับเธอ หลีกไป"

"คือ...รินเพิ่งถูพื้น คุณนลจะลื่นเอานะคะ อย่าเพิ่งเข้าไปเลยค่ะ" เรืองรินหวั่นๆ

"เมื่อคืนถูกขังลืมไว้ในรถยังไม่เข็ดใช่มั้ย"

"เข็ดค่า เข็ดแล้ว แต่ให้รินไปพ้นๆหน้าก่อนได้มั้ยคะคุณนลค่อยเข้าไป"

นลรู้สึกแปลกๆจึงแกล้งขัดขาเรืองรินล้มลง ของในกล่องหล่นกระจายแตก นลเห็นรูปรมณีก็โกรธมาก เรืองรินรีบเก็บ นลผลักเธอให้หลีกไปมือเธอจึงโดนเศษกระจกบาด ร้องโอ๊ย...นลไม่ทันเห็นผลักไสเรืองรินออกไป พร้อมตวาด "ยายฉันให้ เงินเดือนเธอเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้อีกสิบเท่าร้อยเท่าก็ได้...เลิกยุ่งกับฉัน...เลิกยุ่งกับฉัน!"

"ไม่!   ไล่ให้ตายรินก็ไม่มีวันปล่อยให้คุณยายชื่นตรอมใจเพราะมีหลานงี่เง่าจมอยู่กับความทุกข์ไม่จบไม่สิ้นอย่างคุณ" เรืองรินสวนกลับอย่างเหลือทน

นลอึ้งสักพักแล้วลากเรืองรินจะไปให้ยายชื่นเลือกว่าจะให้เรืองรินอยู่หรือเขาอยู่ เรืองรินร้องโอ๊ยเพราะเจ็บมือ นลชะงักเห็นเลือดที่มือก็ตกใจ "จะบ้าเหรอ มือเจ็บอย่างนี้ยังจะทำงานอีก"

"ก็มันหน้าที่คนใช้อย่างรินนี่คะ ปล่อยๆให้รินเก็บกวาดตรงนี้เถอะนะคะ  เดี๋ยวคุณยายหรือใครมาเจอเข้าจะตกใจ" เรืองรินดันนลให้หลบ เธอจะเก็บกวาดเศษกระจก

นลนิ่งไปเพราะห่วงแผลที่มือเรืองรินจนลืมเรื่องที่โกรธ... เรืองรินโล่งใจที่รอดมาได้ พอทำแผลเสร็จจึงออกมากินข้าวที่ร้านคิตตี้ ขากลับเดินพูดมือถือกับเรืองยศเพลิน...ศักดิ์ชัยซึ่งแอบขโมยเครื่องเพชรของรมณีมาขายแล้วสั่งทำของปลอมไปไว้แทน ขับรถผ่านมาด้วยความเร็ว ทำน้ำที่ถนนสาดใส่เรืองรินอย่างจัง เธอโกรธมากปาของในมือใส่รถเขา ศักดิ์ชัยจอดรถจะลงมาต่อว่า แต่พอเห็นเรืองรินก็สะดุดตาจึงหลีใส่จะพาไปส่งบ้าน เรืองรินด่าแล้วเดินหนีด้วยความฉุน

ปรากฏว่าศักดิ์ชัยมาหานลที่บ้านเพื่อค้นหาใบโอนหุ้น พบนิยากำลังสั่งอ่อนเอาของใส่รถจึงทักทายหยอดคำหวานตามประสา "ดุอะไรคนใช้แต่เช้า เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก"

นิยายกมือไหว้ "หายไปเลยนะคะพี่ศักดิ์ชัย คิดว่าจะลืมพี่นลกับคนบ้านนี้ไปซะแล้ว"

"ลืมได้ซะที่ไหนล่ะ ไอ้นลมันเพื่อนรักพี่ แต่งานพี่ก็ต้องทำ ไม่งั้นจะเอาอะไรมาสร้างฐานะเพื่อขอน้องนิยาแต่งงานล่ะจ๊ะ"

"โอ๊ะๆอย่าค่ะ นิยาเพิ่งทานอาหารเช้ามา เดี๋ยวจะเสียของ" นิยาทำท่าขย้อน

"ฮ่ะๆๆอืม...ว่าแต่ไอ้นลล่ะ" ศักดิ์ชัยกวาดตามองหานล

"รินกำลังงัดออกจากที่นอนมังคะ"

"ไอ้นลมันมีแฟนใหม่แล้วเหรอ ชื่ออะไรนะ...ริน?" ศักดิ์ชัยตื่นเต้นที่นลมีแฟนใหม่...

ooooooo

ตอนที่ 3

บริเวณโรงรถ เรืองรินเดินมอมแมมเข้ามาเห็นรถศักดิ์ชัยที่จอดอยู่ก็คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นรถคันที่ทำน้ำสาดใส่เธอ จึงเข้าไปสำรวจรอบรถและมั่นใจว่าต้องใช่

"ทำอะไรของเธอ!" เสียงนลดังขึ้น เรืองรินชะงักแทบคะมำ

หันมาเจอนลจึงจ๋อย พอดีศักดิ์ชัยเดินออกมาทักนล เรืองรินจึงได้รู้ว่าศักดิ์ชัยเป็นเพื่อนนล ศักดิ์ชัยพูดคุยกับนลไม่ทันมองเรืองริน เขาบอกนลว่าที่เขาหายไปเพราะต้องบินไปบินมา

"นายบินไปทำอะไรที่ต่างประเทศบ่อยๆวะ" นลถามเมื่อพาศักดิ์ชัยมาคุยในห้องทำงาน

"เยอะแยะ แจงไปนายขี้เกียจฟังเปล่าๆ"

เรืองรินยกถาดกาแฟมาเสิร์ฟ บังเอิญศักดิ์ชัยถามนล "นี่นายเก็บรูปณีเรียบเลยเหรอ?"

เรืองรินชะงักกาแฟกระฉอกรดเสื้อนล เรืองรินรีบขอโทษ นลเอ็ดตะโรใส่เรืองรินแล้วขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อบอกให้ศักดิ์ชัยนั่งดื่มกาแฟไปพลางก่อน พอศักดิ์ชัยรู้ว่าเรืองรินเป็นแค่คนใช้จึงเลิกสนใจไล่เรืองรินไปดูแลนล คล้อยหลังเรืองริน ศักดิ์ชัยก็รื้อค้นลิ้นชักโต๊ะทำงานนล

"ถ้าไอ้นลมันเก็บของยัยณีทิ้งเกลี้ยงแบบนี้ แล้วใบโอนหุ้นมันจะไม่ฉีกทิ้งแล้วเหรอวะ"

ในห้องน้ำ นลถอดเสื้อล้างเนื้อตัวอย่างหงุดหงิด ปากบ่นว่าเรืองริน พลันหันมาเจอเรืองรินยืนถือเสื้อตัวใหม่ไว้ให้ก็ตกใจ "เฮ้ย! นี่มันห้องน้ำนะ เธอเข้ามาทำไม"

"ก็เอาชุดใหม่มาให้คุณนลเปลี่ยนน่ะสิคะ ไม่ต้องอายรินหรอกค่ะ รินชักชินแล้ว"

"ชินใช่มั้ย...ชินนักใช่มั้ย" นลปลดกางเกงจะถอดกะให้ดูทั้งตัวไปเลย

"อย่านะคะ คราวที่แล้วยังติดตาอยู่เลย ไปแล้วค่ะไปแล้ว" เรืองรินลนลานออกไป

ยกกาแฟถ้วยใหม่จะไปไว้ในห้องทำงานให้นล เรืองรินเห็นประตูแง้มอยู่ พอดันเข้าไปก็เห็นศักดิ์ชัยกำลังรื้อค้นโต๊ะทำงานของนลอยู่ "นั่นคุณทำอะไรน่ะ!"

"แล้วคิดว่าฉันกำลังทำอะไรล่ะ" ศักดิ์ชัยสะดุ้ง รู้ว่าเรืองรินเป็นแค่คนใช้จึงไม่กลัวหันไปเจอตู้เซฟจึงเข้าไปกดรหัสมั่วๆเผื่อฟลุ๊ก

"นี่มันของส่วนตัวของคุณนล คุณเป็นเพื่อนคุณนลแบบไหนถึงได้ก้าวก่ายกันแบบนี้"

ศักดิ์ชัยหันมามองเรืองรินอย่างจาบจ้วง แล้วคว้าตัวเธอมาประชิดจะปล้ำจูบ นลกลับเข้ามา เรืองรินสะบัดตัวออกวิ่งไปหลบหลังนล ศักดิ์ชัยรีบฟ้องนลว่าเขาไปห้องน้ำกลับมาเจอเรืองรินรื้อข้าวของในห้อง แม้แต่ตู้เซฟก็ไม่เว้น เรืองรินตาโพลงไม่นึกว่าศักดิ์ชัยจะมามุกนี้ นลไม่พอใจเรืองรินอยู่แล้วจึงไม่ฟังเธออธิบายลากคอเสื้อเธอเหวี่ยงออกไปจากห้อง

คืนนั้น เรืองรินครุ่นคิดการกระทำของศักดิ์ชัยต้องการอะไรจากนล พลันมีข้อความส่งเข้ามือถือเธอ พอกดดูมาจากดนุมากมายหลายข้อความล้วนบอกว่าคิดถึง เรืองรินรู้สึกผิดจึงส่งข้อความกลับไปว่าเธออยู่บนดอยหนาวมาก อีกนานกว่าจะกลับเธอก็คิดถึงเขามาก...อ่อนตื่นมาเห็นเรืองรินมีมือถือราคาแพงก็ตื่นตาตื่นใจ แต่เรืองรินหลอกว่าของปลอมจึงโยนคืนให้

วันรุ่งขึ้น เป็นวันหยุดของเรืองริน เธอจึงมาขอยายชื่นไปงานเปิดร้านของเพื่อนๆ

"ใช่ร้านน้ำผลไม้ของพวกแม่แพรวรุ่งอะไรนั่นรึเปล่า ฉันเห็นยัยนิยาออกไปแล้วนี่"

เรืองรินตอบว่าใช่ ยายชื่นจึงบอกให้ไปแต่งตัวจะไปส่งให้ก่อนไปห้างฯ เรืองรินกางแขนให้ดูว่าเธอแต่งตัวแล้ว ยายชื่นมองเสื้อยืดกางเกงยีนส์ของเรืองรินแล้วส่ายหน้า จึงพาไปแต่งตัวที่ร้านในห้างดราก้อนมอลล์ ทั้งทำผมแต่งหน้าเสร็จสรรพ จนเรืองรินดูสวยผิดตาถือเป็นให้โบนัส

ปาร์ตี้เปิดร้าน แก๊งแพรวรุ่ง ทิพปภา และเจนนี่ต้อนรับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน เผอิญดนุเดินผ่านมาจำได้ว่าแพรวเป็นเพื่อนเรืองรินจึงหยุดมอง ทิพเห็นความหล่อของดนุจึงสะกิด

"ยัยแพรว ดูผู้ชายคนนั้นสิ เค้ามองฉันใหญ่เลยอ่ะแก หล่อด้วย"

แพรวมองตามตะลึง "ไหน ยัยบ้า...นั่นมันคุณดนุแฟนยัยริน"

ทิพเก้อ แพรวรีบออกมาชวนดนุเข้าร้าน พอดีนิยามาถึงเจอดนุถึงกับอึ้งพูดไม่ออก แพรวถามหาเรืองริน ดนุบอกว่าเรืองรินไปทำงานอาสาสมัครบนดอย นิยากลืนน้ำลายอย่างยากเย็น ไม่ทันไร...เรืองรินมาถึงร้องทักเพื่อนๆ ดนุหันมา เรืองรินแทบช็อก...ทั้งสองหลบมาคุยกัน เรืองรินแก้ตัวว่าเธอรีบมาแล้วต้องรีบกลับจึงไม่อยากรบกวนดนุ

"คุณก็รู้ว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน คุณจะมากรุงเทพฯ แค่วันเดียวหรือแค่ห้านาที ผมก็ยินดีมาเจอคุณอยู่แล้ว" ดนุกุมมือเรืองริน

เรืองรินรู้สึกผิดอย่างมาก เพื่อนๆแอบมองเรืองรินกับดนุด้วยความอิจฉาหัวเราะกันคิกคัก นิยาสะท้อนใจแต่ต้องทำร่าเริงร่วมไปด้วย แพรวรู้สึกผิดสังเกตจึงกระซิบบอกเจนนี่กับทิพว่าท่าทางนิยาจะชอบดนุ ทั้งสองอุทานเสียงดัง "หา...นิยาเนี่ยนะชอบแฟนยัยริน!"

ooooooo

กลับถึงบ้าน นิยาดึงเรืองรินมาถามว่าแก้ตัวกับดนุว่าอย่างไร เรืองรินอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนกลัวใครในบ้านมาเห็น นิยาจึงให้ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเธอแล้วลงมาคุยกัน เรืองรินถือถุงชุดของเธอเดินลังเล ขึ้นไปบนห้องนิยา กลัวนลกับกนกวรรณเห็น...นลเดินผ่านนิยาซึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างล่าง พอขึ้นมาข้างบนเห็นคนเดินเข้าห้องนิยาก็แปลกใจจึงตามไปดู ค่อยๆแง้มประตูเข้าไป เห็นเรืองรินกำลังปลดกระดุมเสื้อออก จึงเข้าไปรวบตัว "เข้ามาทำอะไรที่นี่!"

จังหวะนั้นเรืองรินหันมาประจันหน้า นลยังกอดเรืองรินไว้แน่น นลเห็นใบหน้าเธอสวยผิดตาถึงกับอุทานเรียกชื่อเธอออกมา ทันใด...กนกวรรณเข้ามาเห็นภาพก็กรี๊ดลั่น เรืองรินผละออกจากนล กนกวรรณมองอกเสื้อเรืองรินที่หลุดลุ่ย เรืองรินก้มมองแล้วตกใจรีบติดกระดุมเสื้อ

"แก...นังริน!" กนกวรรณตรงเข้าตบหน้าเรืองรินอย่างแรง

นิยาได้ยินเสียงรีบวิ่งขึ้นมา นลกำลังกันแม่ไม่ให้ทำอะไรเรืองรินอีก นิยารีบแก้ตัวให้เรืองรินว่า เธอใช้ให้เรืองรินเอาของขวัญไปให้ลูกค้าที่เปิดร้านใหม่ เพราะเธอไปอีกงาน

"แล้วทำไมต้องเป็นยัยริน" นลสงสัย

"วันนี้เป็นวันหยุด นิก็เลยไม่อยากจะกวนยัยกุ๋งกิ๋ง เห็นรินอยู่ใกล้ๆก็เลยวาน จับแต่งตัวหน่อย บอกเป็นผู้ช่วยนิ ใครๆก็เชื่อ แล้วที่รินเข้ามาในห้องนิก็แค่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าคืนนิก็เท่านั้น"

นลหันมาถาม เรืองรินพยักหน้ารับ นลเอ็ดที่ทำไมไม่พูดแต่แรกปล่อยให้แม่ตบเอา นิยาสงสารเพื่อนรีบถามว่าเจ็บ

มากไหม เรืองรินส่ายหน้าแล้วขอตัวกลับห้อง...คืนนั้น ทั้งนลและเรืองรินข่มตาให้หลับยากเย็นเพราะความรู้สึกวาบหวิวกับสัมผัสที่กอดกัน...

วันต่อมา กนกวรรณกลุ้มใจจึงให้อาจารย์คงดูดวงให้ เข้าทางอาจารย์คงพาไปปล่อยหอยขม ปล่อยปลาไหล และแนะนำควรหาคู่ให้นล โดยสนับสนุนกิ่งกานต์ลูกสาวตัวเอง กนกวรรณหลงเชื่อจึงนัดนลให้ไปดินเนอร์กับกิ่งกานต์ที่ร้านอาหารริมน้ำสวยโรแมนติก เมื่อขัดใจแม่ไม่ได้นลจึงหนีบเอาเรืองรินไปด้วย

"เธอมีหน้าที่ทำทุกอย่างให้กิ่งกานต์ไม่ประทับใจในตัวฉัน" นลสั่งเรืองริน

"โหย ที่คุณนลให้รินทำน่ะ มันต้องทำยังไงล่ะคะ"

"ไม่รู้ เธอหาวิธีเอาเอง ถ้าทำไม่สำเร็จฉันจะเล่นงานเธอ"

เรืองรินหนักใจ ใช้วิธีทำให้กิ่งกานต์ทานอาหารที่นลสั่งมาให้ไม่ได้ แต่กิ่งกานต์ก็ยังเป็นปลื้มนลทำเป็นไม่โกรธเรืองริน นลอึดอัดรำคาญสบตาเรืองรินให้จัดการขั้นเด็ดขาด เรืองรินไม่เข้าใจ นลจึงกะจะเตะขาเรืองรินแต่พลาดไปเตะหน้าแข้งกิ่งกานต์จนเธอร้องลั่น นลโบ้ยเรืองริน

"ยัยริน บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่านั่งแกว่งขา"

เรืองรินหน้าเสียรีบขอโทษ เธอรู้สึกมึนไวน์ที่ดื่มเข้าไป พอกิ่งกานต์ชูแก้วไวน์จะชนกับนล เรืองรินตาพร่ายื่นแก้วไปร่วมชนแต่พลาดทำไวน์หกราดกิ่งกานต์

"ไม่เป็นไรจ้ะ ช่วยพาฉันไปล้างที่ห้องน้ำหน่อยสิ" กิ่งกานต์ไม่โกรธ

เรืองรินรีบพากิ่งกานต์ไป นลยิ้มพอใจ "ยัยรินนี่เก่งกว่าที่คิดแฮะ"

แต่พอเข้ามาในห้องน้ำ กิ่งกานต์ก็ปรี๊ดแตกใส่เรืองริน "เลิกตีหน้าเซ่อได้แล้ว แกจงใจแกล้งฉันตั้งแต่แรก อยากลองดีกับฉันนักใช่มั้ยนังขี้ข้า"

กิ่งกานต์กระหน่ำตบเรืองริน จนเรืองรินต้องคว้าสายฉีดน้ำมาฉีดใส่ บริกรวิ่งไปบอกนล เขารีบมาห้ามจึงเปียกปอนไปด้วย...กิ่งกานต์กลับบ้านในสภาพเปียกมอมแมม อาจารย์คงตกใจโทร.ไปฟ้องกนกวรรณ   พอนลกับเรืองรินกลับมาถึง กนกวรรณก็โวยวายใส่จะตบเรืองรินอีก นลจับมือแม่ไว้และขอจัดการเรื่องนี้เอง นลดึงเรืองรินออกไปในสวน

"ฉันให้เธอไปช่วย ไม่ใช่ให้ไปทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายลง" นลตำหนิเรืองรินยกใหญ่

"รินไม่ถูกกระทำเลยใช่มั้ยคะ รินไม่เจ็บ รินไม่ถูกด่าว่านังขี้ข้า  นังคนใช้  รินไม่ได้ถูกตบซ้ำแล้วซ้ำอีกเลยใช่มั้ยคะ" เรืองรินน้ำตาไหลด้วยความเจ็บใจ น้อยใจนลชะงักเริ่มอ่อนลงและปลอบเรืองริน แต่เธอเสียใจจนผละหนีกลับห้องไป นลรู้สึกผิด

ooooooo


เห็นศักดิ์ชัยกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ รมณีก็กลุ้มใจไปด้วย เข้าใจว่าศักดิ์ชัยมีปัญหาเรื่องธุรกิจไม่รู้ ว่าแท้จริงแล้วแพ้พนันบอล รมณีจึงเอากล่องชุดเครื่องเพชรมาให้เขาเอาไปขาย ศักดิ์ชัยสะดุ้งเล็กน้อยเพราะรู้ว่ามันเป็นของปลอม จึงพูดไปว่าเขาเอาของของคนรักไปขายไม่ได้ ต่อให้เขาต้องลำบากอย่างไรก็ตาม รมณีซึ้งใจ...

วันรุ่งขึ้น เธอเอาเครื่องเพชรไปขายเอง จึงหน้าแตก รู้ว่ามันเป็นของปลอม กลับมาบอกศักดิ์ชัย เขารีบโบ้ยว่านลเลวมากที่เอาของปลอมมาเป็นของหมั้น แต่ รมณีไม่ค่อยอยากเชื่อ  เพราะเท่าที่รู้จักกันมา  นลไม่ใช่คนแบบนั้น

ขณะ ที่ยายชื่นออกกำลังกายยามเช้า เรืองรินมาบ่นที่เธอต้องโดนตบไม่รู้กี่ทีต่อกี่ที ยายชื่นถามว่าแค่นี้ท้อแล้วหรือ เรืองรินตอบว่าไม่ท้อแต่เจ็บ

"ความ เจ็บนั่นล่ะที่จะนำพาไปสู่ความท้อถอย ลองเอาความรู้สึกออกวางไว้บนโต๊ะนี่ ให้เหลือแต่ใจโล่งๆ" ยายชื่นเห็นเรืองรินทำหน้างงๆจึงอธิบาย "ทุกเรื่องในชีวิตมันเกิดขึ้นจากใจที่ปรุงแต่งทั้งนั้น ใจบอกเจ็บกายมันก็ต้องเจ็บ ถ้าลองใจหรือความรู้สึกเราบอกว่าไม่เจ็บเลย กายมันก็ไม่เจ็บ"

เรืองรินพยักหน้าเข้าใจแล้วแต่มันทำยาก ยายชื่นย้ำว่าไม่ยาก เรื่องยากๆมีสิ่งดีๆรออยู่เสมอ เรืองรินยอมจำนน เธอจะสู้ต่อไปจนกว่ายายชื่นจะพอใจ ยายชื่นมองไปเห็นกนกวรรณเดินมาจึงรีบบอกว่า ลองเปิดใจดู คนเป็นแม่ทำอะไรลงไปเพราะรักและห่วงลูก ขอให้เรืองรินให้อภัย เรืองรินพอจะเข้าใจจึงรีบเทน้ำใส่แก้วให้กนกวรรณและชมว่าวันนี้สวย ก่อนที่กนกวรรณจะทันพูดอะไร กนกวรรณงงๆแต่ก็อ่อนลงหันมาพูดกับยายชื่นว่าเรืองรินทำปากหวานประจบ  เธอไม่ใจอ่อนหรอก  ยายชื่นอมยิ้มแอบยกนิ้วโป้งชมเรืองริน

วันนี้ เรืองรินเดินตามติดนลไปทั่วห้าง นลรำคาญรู้ว่าเป็นคำสั่งยายชื่น  จึงแกล้งเรืองรินดึงเธอเข้าไปในห้องน้ำชาย เรืองรินตกใจเห็นคนยืนปลดทุกข์กันอยู่รีบเอามือปิดตา นลให้แม่บ้านที่ทำความสะอาดอยู่ออกไปแล้วสั่งให้เรืองรินทำแทน เรืองรินจำต้องถูพื้นห้องน้ำด้วยความเซ็ง ทันใด ดนุเดินออกมาจากห้องน้ำมาล้างมือ เรืองรินตกตะลึงรีบหันหลังให้ พลันมีเสียงผู้ชายในห้องน้ำตะโกนขอทิชชู ดนุเหลียวมองจึงขอกับเรืองริน "ขอโทษครับ มีทิชชูมั้ยครับ"

เรืองรินยืนเกร็งไม่กล้าหันมา คิดหาวิธีเอาตัวรอด จึงล้วงมือถือออกมาคุยภาษาอีสาน ร้องห่มร้องไห้ไม่สนใจ จนชายในห้องน้ำเดินออกมาหงุดหงิดว่ากระทบดนุว่าใจดำช่วยส่งทิชชูให้หน่อยก็ ไม่ได้ ดนุเซ็งเดินออกไป เรืองรินถอนใจ แล้วนั่งแปะลงกับพื้น นึกได้ว่าดนุมาทำอะไรที่นี่จึงลุกขึ้นสะกดรอยตาม...

วันนี้นิยาไม่ สบายจึงไม่ไปทำงาน แต่ก็เป็นห่วงเรืองรินเพราะยังไม่ได้บอกเรื่องดนุมาทำงานที่ห้าง บ่นกับยายชื่น ยายชื่นเชื่อว่าเรืองรินต้องเอาตัวรอดได้...เรืองรินตามดนุมาถึงห้องรับรอง แขกที่ดนุดำเนินการตกแต่ง มีลูกน้องช่วยสองสามคน เรืองรินยืนแอบมองหน้าห้อง นลเดินเข้ามาเอ็ดตะโรเรืองริน ที่ไม่อยู่ในห้องน้ำ  ดนุได้ยินชื่อเรืองรินรีบหันไปมอง  แต่ เรืองรินวิ่งหนีไปเสียก่อน

กุ๋ งกิ๋งเอาแฟ้มงานมาให้นลเซ็นแทนนิยา อนุมัติงานตกแต่ง  นลไม่เซ็นเพราะยังไม่รู้เรื่องอะไร  กุ๋งกิ๋งรีบบอก "แต่ถ้าไม่มีเอกสารอนุมัติ ผู้รับเหมาก็จะไม่ทำงานให้เรา ตามกำหนดต้องเริ่มวันนี้แล้วน่ะค่ะ"

"มีเรื่องแบบนี้ได้ยังไง เอกสารอนุมัติยังไม่มี แต่จ่ายเงินเค้าไปแล้ว ไหนขอเจอหน้าผู้รับเหมาหน่อยซิ" นลสีหน้าเอาเรื่อง ทำเอากุ๋งกิ๋งหน้าเสีย

ดนุ กับลูกน้องกำลังช่วยกันปลดรูปภาพลงจากกำแพง นลเดินเข้ามาส่งเสียงถามว่าใครอนุญาตให้แตะต้องรูปพวกนี้ ดนุจึงแนะนำตัวว่าเขามาจากบริษัทดนุและเพื่อน เป็นผู้รับเหมาตกแต่งออฟฟิศที่นี่ นลถามห้วนๆว่าใครสั่ง ดนุตอบว่านิยา นลถามหาเอกสารอนุมัติ

"เธอแจ้งทางผมว่าจะส่งตามหลังมาครับ" ดนุบอกนลอย่างสุภาพ แต่นลยังหาว่าเขาทำโดยพลการ ดนุยืนยันว่านิยาเห็นชอบด้วย นลยังไม่พอใจที่ไม่ทำตามขั้นตอน

"แต่ถ้ารอเอกสารถึงมือผม ผมเกรงว่าออฟฟิศดราก้อนมอลล์จะเสร็จไม่ทันรับรองการประชุมคู่ค้าต่างประเทศตามที่คุณนิยาเธอขอไว้ครับ"

น ลมองดนุนิ่ง จนดนุต้องถามว่าเขาเคยพบนลในที่ประชุมหรือเปล่า นลไม่ตอบแต่ปรายตามองแฟ้มรูปถ่ายชุดใหม่ ที่ดนุจะเอาขึ้นติดผนัง นลถามว่าทำไมถึงเลือกภาพพวกนี้ ดนุอธิบายว่าเขาจะใช้โทนสีน้ำเงินฟ้าในห้องนี้ ภาพจึงเป็นแนวอิมเพรสชั่นนิสม์ นลชอบแนวนี้เช่นกันจึงเริ่มเป็นมิตรกับดนุ เขาแนะนำตัวว่าเขาเป็นประธานกรรมการบริหารดราก้อนมอลล์ แต่แปลกใจที่แนวนี้ไม่ใช่แนวที่นิยาชอบ ทั้งสองมานั่งทานกาแฟคุยกันต่อ

"แต่คุณนิยาเธออนุมัติง่ายๆเลยนะครับ แก้ไขน้อยมาก" ดนุพูดถึงนิยา

"งั้นเหรอครับ อืม...แปลกดี ปกติยัยนี่เรื่องมากจะตาย" นลยิ่งแปลกใจมากขึ้น

ดนุ เข้าใจว่านิยาคงอยากให้งานเสร็จทัน ดนุถามนลว่าไปอยู่ต่างประเทศมานานหรือ นลนิ่งสักพักก่อนจะตอบว่าเขาอยู่เมืองไทยมาตลอดเพียงแต่มีปัญหาส่วนตัวจึง ไม่อยากเข้าออฟฟิศ ดนุรู้สึกผิดที่ละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว นลยิ้มๆมองถ้วยกาแฟดนุที่ใส่ครีมเยอะ

"อ๋อ...ผมดื่มตามแฟนน่ะฮะ ก็ไม่ได้ชอบนักหรอกครับ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอเค้า เลยดื่มแก้คิดถึง" ดนุยิ้มๆคิดถึงเรืองริน

นล ชอบนิสัยดนุ ยิ่งดนุเปิดเผยว่าเขาอุตส่าห์ทำเซอร์ไพรส์ ขอหมั้นกับแฟนแต่กลับโดนปฏิเสธ นลไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนตาถั่วอย่างนั้น...เรืองรินจามออกมาขณะกำลังถามกุ๋ งกิ๋งว่าดนุมาทำอะไรที่นี่ พอรู้ก็ตกใจ พอดีนิยาเดินอิดโรยเข้ามา เรืองรินลืมตัววีน

"แก๊...มาทันเวลาพอดีเลย"

กุ๋งกิ๋งตกใจมอง นิยาสะกิดเรืองรินให้รู้ตัวแล้วทำเป็นเอ็ดให้ไปช่วยงานในห้อง เรืองรินรีบบอกนิยาให้หาทางกันไม่ให้นลรู้จากดนุว่าเธอกับนิยาเป็นเพื่อนกัน นิยารีบโทร.เข้ามือถือนล จังหวะนั้น ดนุกำลังจะพูดถึงเรืองรินพอดี

"ผมต้องขอตัวก่อน ที่บ้านไม่รู้มีเรื่องอะไร ยัยนิโทร. มาตามให้ผมกลับไปด่วน" นลขอตัว

จาก นั้น เรืองรินก็ให้นิยาทวนคำที่ต้องพูดกับดนุ "บอกดนุว่าห้ามพูดให้พี่นลรู้ว่าแกกับฉันเป็นเพื่อนกัน เพราะพี่นลกับแกไม่ถูกกัน ถ้าพี่นลรู้ว่าคุณดนุเป็นแฟนกับแก อาจจะมีปัญหากระทบไปถึงเรื่องงานของคุณดนุ"

"ใช่เลย พูดให้ได้อย่างนี้นะ ไปเร็วเถอะ ฉันต้องรีบกลับแล้ว เดี๋ยวคุณนลเกิดดิ่งไปหาแม่เธอที่บ้านเข้าจริงๆ ได้เป็นเรื่อง"

นิ ยาหนักใจว่าจะจำได้หมดไหม แต่เรืองรินโทษว่าเป็นความผิดของเธอที่ไม่บอกเรื่องดนุมาทำงานที่นี่ นิยารีบไปหาดนุที่ร้านกาแฟ เผอิญดนุลุกออกมาแล้ว นิยามองหาดนุจนชนเข้ากับเขาพอดี ดนุกอดเธอไว้ไม่ให้ล้ม นิยาตะลึง ดนุถาม "คุณนิยาเป็นอะไรไปรึเปล่าครับ"

"เป็นค่ะ อย่าเพิ่งปล่อยนะคะ ว้ายไม่ใช่! ไม่เป็นไรค่ะ นิไม่ได้เป็นอะไรแหะๆ"

นิยาเริ่มเรื่องที่เรืองรินสั่งมาทันที ดนุฟังแล้วแปลกใจเพราะรู้นิสัยเรืองรินไม่เคยมีปัญหากับใคร แต่ก็รับปากนิยา...

เรืองรินมาถึงห้องทำงานนลทันเวลาที่เขาจะออกไป นลหากุญแจรถไม่เจอ พลันเห็นอยู่ในมือเรืองริน "อ้าวเฮ้ย! นั่นมันกุญแจรถฉันนี่"

"ก็ใช่น่ะสิคะ รินเจอมันตกอยู่ที่พื้น ถึงได้ถามไงคะ ว่าคุณนลหาอะไรอยู่"

นล คว้ากุญแจมาอย่างโกรธๆ ทันใด กนกวรรณแต่งตัวสวยเดินเข้ามา เรืองรินหน้าซีดเผือดทันที นลแปลกใจเพราะกำลังจะกลับบ้านไปดูแม่ กนกวรรณหัวเราะบอกว่านิยาคงล้อเล่นแล้วไม่ติดใจอะไรเพราะชวนนลไปงานเลี้ยง น้ำชาวันเกิดคุณหญิงจิตรี เรืองรินค้านทันที

"ไม่ได้นะคะ...เอกสารกองเต็มโต๊ะ ตอนบ่ายก็มีประชุม คุณวรรณจะให้คุณนลทิ้งไปอย่างนี้น่ะเหรอคะ"

"นังริน! นี่แกกล้าสั่งสอนฉันเชียวเหรอ" กนกวรรณโกรธจนตัวสั่น

"คุณยายชื่นมอบหมายรินให้คอยดูแลคุณนลให้ทำงาน รินกำลังทำตามหน้าที่ค่ะ"

"เอะอะก็เอาคุณแม่มาอ้างคิดว่าฉันจะกลัวเรอะ คุณแม่ ไม่ได้อยู่คุ้มกะลาหัวแกตรงนี้ ไม่ต้องมาขู่ฉัน ไปจ้ะนล"

เรือง รินหันไปบอกกุ๋งกิ๋งโทร.หายายชื่น กนกวรรณอ้าปากค้าง นลไม่พอใจคว้าโทรศัพท์โทร.หายายชื่นเองเพื่อฟ้องว่าเรืองรินก้าวร้าวแม่ของ เขา เรืองรินเสียงกร้าวทันที

"ถ้าคิดแค่จะเอาชนะรินก็เชิญเถอะค่ะ แต่รู้ไว้เลยว่าคุณกำลังทำร้ายจิตใจผู้หญิงแก่ๆท่านหนึ่งที่หวังดีต่ออนาคต ของหลานชายและกิจการของครอบครัว"

กนกวรรณกับนลอึ้งเถียงไม่ออก...กนก วรรณเจ็บใจที่ไม่อาจดึงนลมาด้วยได้ พอมางานเลี้ยงพบกับเกสรเข้าโดยบังเอิญ กนกวรรณจึงถามถึงรมณีเพราะรู้ว่าเป็นญาติห่างๆกับเกสร เกสรรู้เรื่องที่เกิดขึ้นดีจึงไม่กล้าบอกว่าเธอลงทุนกับรมณีทำร้านซักรีด ด้วยกัน แต่รับปากว่าจะตามหารมณีให้ กนกวรรณคิดอยากให้รมณีกลับมาคบกับนลอีกเผื่อจะดึงนลออก จากเรืองรินได้

ooooooo

ตอนที่ 4

ระหว่างทำงานในห้างดราก้อนมอลล์ เรืองรินใช้หน้ากากอนามัยเพราะกลัวจะเจอดนุเข้าอีก นิยาเห็นแล้วขำ เรืองรินกำลังบ่นๆกับนิยาว่าเธอต้องทนอีกตั้งสามเดือน ดนุเคาะประตูเปิดเข้ามา เรืองรินไม่ทันปิดหน้าจึงรีบหลบหลังนิยา ดนุมาบอกให้นิยาไปดูของที่ส่งมา นิยาจึงรีบดันดนุให้รีบไปกัน เรืองรินทรุดนั่งถอนใจ

เกสรมาหารมณีที่คอนโดฯ เจอศักดิ์ชัยยืนอยู่หน้าห้อง รมณีเปิดประตูออกมาโผกอดก็ตกตะลึง รมณีตำหนิเกสรที่มาไม่บอกล่วงหน้า เกสรเห็นว่าไม่สะดวกจะพูดเรื่องกนกวรรณ จึงบอกรมณีว่าวันหลังจะมาใหม่

กรรมการโทร.มาชมยายชื่นกันใหญ่ที่นล จัดการเซ็นสัญญากับทางสิงคโปร์ได้อย่างไม่มีปัญหา นลออกตัวว่าทำไปงั้นๆ  จะได้พ้นจากพวกชอบวุ่นวาย  ยายชื่นรู้ว่านล หมายถึงเรืองรินจึงหันมาชมเรืองริน  แล้วถามอย่างห่วงใย "ไง...หน้าเซียวเลย"

"ยังไหวอยู่ค่ะคุณยาย แหะๆ..." เรืองรินเผลอเรียกยายชื่นว่าคุณยาย

กนก วรรณหมั่นไส้แกล้งเทน้ำลงพื้นแล้วใช้ให้เรืองรินไปหาผ้าเช็ด นลไม่ทันเห็นเดินมาเหยียบลื่นล้ม เรืองรินหัวเราะ กนกวรรณโวยให้เรืองรินช่วยพยุงนล แต่ตัวนลหนักจึงดึงเรืองรินล้มไปทับ กนกวรรณร้องลั่น "อ๊าย...นังริน อีกแล้วนะ ปล่อยลูกชายฉันเดี๋ยวนี้"

กนก วรรณปรี่เข้าบีบคอเรืองริน เงื้อมือจะตบแต่เผอิญลื่นล้มเสียก่อน ก็โทษเรืองรินผลักนลให้ช่วยดึงกนกวรรณลุกขึ้น แต่เธอไม่ยอมปัดมือเรืองรินจึงล้มไปอีกครั้ง กนกวรรณโกรธ

"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ คอยดูเถอะ ฉันจะพาแฟนตานลมากำราบแก นังขี้ข้า"

ยาย ชื่นสะดุดหู มองกนกวรรณเดินกะเผลกอย่างสงสัยว่าคิดจะทำอะไร...นลประคองแม่เข้าห้องให้อาบ น้ำอาบท่า พอดีมือถือกนกวรรณดังขึ้น นลจึงรับสายให้ไม่ทันพูดอะไร ทางนั้นก็กรอกเสียงมาว่า "ข่าวดีค่ะคุณวรรณ เกสรเจอคุณรมณี แล้วนะคะ"

นล ตาลุกวาวรีบถามกลับไปว่าจะพูดกับใคร เกสรตกใจว่าใครรับสายรีบขอโทษว่าโทร.ผิดแล้ววางสายไป เกสรหงุดหงิดที่อุตส่าห์แต่งเรื่องตั้งนานดันโทร.ผิด "นังรมณีตัวดี ดันแอบซุกผัวซะได้ กะใส่ตะกร้าล้างน้ำให้ยัยคุณวรรณยังไงล่ะทีนี้ ขืนชักช้าก็ไม่ได้ซะด้วยสิ"

ครุ่นคิดจนเครียด นลจึงคว้าขวดเหล้ามาเทดื่ม แล้วต้องสำลักพรวดออกมาเพราะมันเป็นน้ำชา หยิบขวดไหนๆก็เป็นน้ำชาทั้งนั้น จึงโกรธเอ็ดตะโรเรียกเป็ดมาถาม เป็ดกลัวลานเพราะไม่รู้เหมือนกัน นลจึงไล่ให้ตามเรืองรินมา เป็ดบอกว่าป่านนี้คงฝันไปถึงไหนๆเพราะดึกมากแล้ว แต่พอนลโวย เป็ดรีบไปเคาะประตูเรียกอ่อน ปรากฏว่าเรืองรินไม่อยู่...

ooooooo

พ่อ กับแม่ของเรืองรินมากรุงเทพฯ พักที่บ้านเรืองยศที่ชั้นล่างเป็นร้านซักรีด เรืองรินเอาเอทีเอ็มใส่มือชุติมา "แม่เก็บไว้กดตังค์เอาเองนะจ๊ะ ในนี้มีเงินพอให้แม่ผ่อนหนี้ธนาคาร...สองสามเดือนนี้รินคงไปหาแม่ไม่ได้ บ่อย"

เจตน์ถามลูกสาวเอาเงินมาจากไหนมากมาย เรืองยศรีบรับรองว่าเรืองรินไม่ได้ทำอะไรเสียหาย แต่ทั้งเจตน์และชุติมายังอยากรู้ว่างานอะไรถึงโทร.หาก็ไม่ได้  เรืองรินจึงบอกว่าเธอต้องเดินทางบ่อยๆจึงติดต่อไม่ค่อยได้ ขอให้พ่อกับแม่เชื่อใจว่าเธอจะเอาบ้านออกจากแบงก์ให้ได้

"ร้านผมนี่ก็ด้วย ถ้าไม่ได้เงินจากไอ้รินมาแก้ปัญหา ผมก็แย่ ปล่อยๆไอ้รินมันทำงานไปเหอะครับ"

"เออดีเว้ย...เป็นพี่เค้าแท้ๆแทนที่จะเป็นที่พึ่งให้น้อง กลับหวังพึ่งแต่น้อง" เจตน์บ่นพึม

เรืองยศ หน้าเจื่อน เรืองรินรีบปลอบว่ามันก็เงินเรืองยศ ที่ช่วยส่งเธอเรียนจนจบเหมือนกัน เรืองยศยิ้มออก เรืองรินบอกพ่อกับแม่ว่าพรุ่งนี้เธอจะมารับไปเที่ยวก่อนกลับระยอง... เรืองยศเดินออกมาส่งเรืองรินหน้าบ้าน ติดใจจึงถาม "เออ... ถามจริงเหอะ ไอ้ผู้ชายวันนั้นมันเป็นใคร"

เรืองรินรู้ว่าหมายถึงนลจึงบอกว่า "เป็นคนไข้ที่ริน ดูแลอยู่"

เรืองยศเข้าใจว่านลเป็นคนบ้า เรืองรินรีบบอกว่าไม่ใช่ แค่มีปัญหาทางจิต แต่เรืองยศปักใจว่าเพราะดูแลคนบ้านี่เองถึงได้ค่าจ้างสูงลิ่ว

กลางดึก เรืองรินย่องเข้าห้องที่มืดสลัวกลัวอ่อนจะตื่น จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเองเป็นชุดนอนโดยไม่รู้ว่านลนอนอยู่บนที่นอนแทนอ่อน เขามองเธอทุกอิริยาบถ เรืองรินล้มตัวลงนอนแล้วรู้สึกว่าอ่อนทำไมตัวหนาขึ้น จึงหันมาจับหน้าตา

"ทำไมหน้าแกมันสากๆเหมือน...เหมือน...หนวด...เฮ้ย! แกเป็นใคร" เรืองรินคว้าของใกล้ตัวฟาดใส่นลยกใหญ่

"โอ๊ย...หยุดนะ ยัยริน หยู้ด..."

"รู้จักชื่อฉันด้วย แสดงว่าแกจ้องฉันมานานสิ ฮื้อ...ช่วยด้วยๆๆ" เรืองรินถีบนลพัลวัน

นลกระเด็นไปทางหน้าต่าง แสงสาดเข้ามาทำให้เรืองรินเห็นหน้านลชัดๆก็ตกใจ คิดว่านลจะทำมิดีมิร้ายเธอตะลีตะลานพูด  "รินมีแฟนแล้วนะคะ  ริน...รินไม่มีอะไรน่าสนใจซ้ากอย่าง ริน...รินเป็นกะเทย เออ...รินไม่ใช่ผู้หญิงค่ะ อย่าทำอะไรรินเลยนะคะ"

"หยุดพล่ามได้แล้ว ขืนเธอพูดจาเลอะเทอะอีกคำ

ฉันจะลากคอเธอไปหาคุณยายเดี๋ยวนี้ โทษฐานที่เธอเห็นบ้านนี้เป็นโรงแรม นึกอยากจะออกไปไหนดึกๆดื่นๆก็ไป นึกอยาก

จะกลับเมื่อไหร่ก็กลับ เธอไปไหนมา?"

เรืองรินอึกอัก นลจึงขู่ว่าจะปลุกคนทั้งบ้านโดยเฉพาะแม่ เรืองรินโอดโอย นลตะคอกถามไปหาแฟนมาใช่ไหม เรืองรินจึงตอบว่าใช่ นลรู้สึกผิดหวังที่เธอไม่ปฏิเสธ "เที่ยวออกไปหาผู้ชายดึกๆดื่นๆ ถามหน่อยเถอะ อาชีพของเธอคือสาวใช้หรืออะไรกันแน่"

"คุณนล! มันจะไม่ดูถูกกันไปหน่อยเหรอคะ"

"ฉันพูดผิดตรงไหน ก็เธอสารภาพอยู่โต้งๆว่าออกไปหาแฟนมา หรือว่าแฟนเธอไม่ใช่ผู้ชาย แล้วอยากจะออกไปถาวรเลยมั้ยล่ะจะจัดให้"

"ได้เลยค่ะ คิดว่ารินอยากอยู่รองมือรองเท้าคุณนักรึไง" เรืองรินเดินไปที่ประตู

นลแปลกใจถามว่าจะไปไหน เรืองรินตอบว่าจะไปลาออกกับยายชื่น และจะฟ้องให้หมดว่านลโรคจิตเข้ามาแอบดูเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า นลเถียง "ฉันไม่ได้ดู..."

"แต่ก็เห็นใช่มั้ยล่ะคะ"

"ใช่...เย้ย ไม่ใช่! ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น อยู่ในนี้ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น...ฝากไว้ก่อนเถอะ"

เรืองรินกอดอกมองนลเดินกลับออกไป นลหงุดหงิดที่จับได้คาหนังคาเขายังทำอะไรเรืองรินไม่ได้ แต่แล้วฉุกคิดว่าเรืองรินมีแฟนจริงเหรอ นลนึกย้อนไปถึงเรืองยศแล้วยิ่งหงุดหงิด

ooooooo

วันต่อมา ยายชื่นนั่งมองตัวเลขในบัญชีอย่างพอใจ โทร.คุยงานกับทางสาขาไปด้วย พอวางสายเห็นอาจารย์ คงกับกิ่งกานต์เดินเข้ามาสวัสดีอย่างนอบน้อม อาจารย์ คงแนะนำตัวและบอกว่ามารับกนกวรรณไปทำบุญ

กนกวรรณเดินลงมายิ้มให้แล้วชวนยายชื่นไปด้วยกัน แต่ยายชื่นกลับบอกว่า "บุญน่ะอยู่ที่จิตใจ ถ้าจิตสงบมีสติ ทำอะไรมันก็เป็นกุศล"

วัดที่กนกวรรณไป เป็นวัดเดียวกับที่เรืองรินพาครอบครัวมาเที่ยวทำบุญ เรืองยศใช้ให้เรืองรินไปซื้อปลาไหลที่หน้าวัดมาให้แม่ปล่อย เรืองรินเดินมาถึงร้านหน้าวัด ปรากฏว่าถูกกนกวรรณเหมาหมดไปแล้ว เรืองรินเห็นกนกวรรณก็รีบหลบ "ตายๆ สะเดาะเคราะห์ทันมั้ยเนี่ย"

ส่วนทางบ้าน นลรู้สึกติดขัดไปหมดในวันที่เรืองรินลาหยุด เป็ดกับป้าบัวทำอะไรไม่ถูกใจสักอย่าง มาถึงที่ออฟฟิศ พอจะเอาเอกสารในกระเป๋า เป็ดกลับเอากระเป๋าใบเก่าที่ไม่มีเอกสารซักฉบับมา พอเขาโวยเป็ดก็บอกว่า "รินไม่ได้สั่งไว้ด้วย ว่าคุณนลใช้ใบไหน ขอโทษจริงๆครับ"

"ยัยรินอีกแล้วเหรอ ทำไมยัยนี่ลางานวันเดียวมันถึงวุ่นวายนัก ตั้งแต่เรื่องอาหารของฉันเมื่อเช้าแล้ว ป้าบัวก็เอา อะไรไม่รู้มาให้กิน แล้วก็อ้างว่ายัยรินไม่ได้เตรียมไว้ให้"

เป็ดบ่นว่าหลังๆมานี่เรืองรินเป็นคนทำทุกอย่างให้นล... นลยิ่งหงุดหงิดไล่เป็ดกลับไปเอาเอกสารที่บ้าน นลเซ็งเดินออกจากห้องเห็นแม่บ้านก็นึกถึงเรืองริน ดนุเดินมาชนเข้าพอดี

"คุณเองหรอกเหรอ ผมว่าจะไปหาอยู่พอดี" นลตกใจ

"บังเอิญจริงๆ นี่ผมก็ตั้งใจมาหาคุณนลรู้มั้ยครับ"

"อ้าวงั้นก็ได้การ หนีงานเป็นเพื่อนผมหน่อย" นลชวนดนุไปนั่งทานกาแฟที่ร้าน...

ด้านเรืองยศรอเรืองรินอยู่นานไม่กลับมาเสียที เรืองยศเคยปะทะกับกิ่งกานต์มาครั้งหนึ่งตอนที่เธอไปรับเสื้อที่ร้านแล้ว โวยวายหาว่าทางร้านทำเสื้อเลอะที่หัวไหล่ ทั้งที่เรืองยศยืนยันว่า มันเลอะมาก่อนแล้ว คราวนี้มาเจออีกครั้ง เห็นกิ่งกานต์พยายามแกะถุงปลาไหลอย่างขยะแขยงให้กนกวรรณ เขาจึงเข้าไปช่วย แต่กิ่งกานต์จำได้จึงทะเลาะกันอีก ถุงปลาไหลกระเด็นลอยขึ้น ปลาไหลหล่นใส่ตัวกนกวรรณร้องกรี๊ดลั่น เจตน์บอกให้ช่วยกันจับปลาก่อนเดี๋ยวจะกลายเป็นทำบาป ทุกคนจึงช่วยกันตะครุบปลาไหลใส่ถังที่วางอยู่

"อย่าให้ขาดสักตัวเลยนะ   ไม่งั้นฉันเอาเรื่องแน่"

กนกวรรณโวย

ชุติมาเห็นที่หลังกนกวรรณมีปลาไหลอยู่ในเสื้อจึงร้องบอก กนกวรรณร้องลั่นให้เอาออก อาจารย์คงตะปบปลาไหล กิ่งกานต์ประคองกนกวรรณไปที่ท่าน้ำอย่างทุลักทุเล เรืองรินวิ่งมาดึงพ่อแม่และเรืองยศให้รีบเผ่น...

คุยกันถูกคอทั้งนลและดนุ "อะไรกัน มีคนใช้อย่างที่คุณนลเล่ามาด้วยเหรอฮะ"

"ผมก็ไม่คิดว่าจะมีคนอย่างนั้นเหมือนกันละฮะ จุ้นจ้านวุ่นวาย กล้าต่อปากต่อคำ ไล่ออกก็ไม่ได้"

"แต่พอเค้าไม่อยู่ก็คิดถึงอะไรทำนองนั้น" ดนุดักคอ

"เฮ้ยคุณดนุ นั่นมันคนใช้นะ"

"คนใช้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้คุณพูดถึงเค้าเป็นวรรคเป็นเวรนะครับ หรือคุณนลว่ามันเป็นเรื่องปกติ"

นลเหวอ ดนุหัวเราะบอกเขาแหย่เล่น นลโล่งใจแล้วย้อนถามว่าเรื่องขอแฟนหมั้นไปถึงไหนแล้ว ดนุชะงักนึกถึงที่นิยา

เตือนไม่ให้พูดถึงเรืองรินเด็ดขาด   นลถามอีกครั้งว่ามีปัญหากันหรือ ดนุรีบบอกว่าเปล่า   วันศุกร์นี้วันเกิดเขาเธอคงมาถ้าไม่ติดงานอะไร

"อ้าว งั้นแฮปปี้เบิร์ธเดย์ล่วงหน้าครับ เลี้ยงที่ไหนล่ะครับเผื่อผมจะไปแจม"

ดนุหน้าตื่นรีบห้ามไม่อยากรบกวน นลเข้าใจว่าคงไม่อยากมีใครเป็น กขค ดนุยิ้มแหะๆทำนองนั้น นลรู้สึกดีขึ้น "ได้คุยกับคุณดนุผมก็พอสบายใจขึ้นบ้าง ที่บ้านผมก็มีแต่ผู้หญิง ไอ้เป็ดที่เป็นผู้ชายพอจะพึ่งได้ก็ดันเป็นกะเทยซะอีก คุณก็อย่าเพิ่งหนีผมไปไหนล่ะ เสร็จงานที่ออฟฟิศกรุงเทพฯแล้วเราไปลุยสาขาอีสานกัน"

ดนุตกลงทันทีทำท่ากะเทยดีใจ นลหัวเราะชอบใจ ดูทั้งสองจะเป็นมิตรที่ดีต่อกัน

ooooooo

กลับมาถึงบ้าน ป้าบัวบ่นที่เรืองรินหายไปทั้งวัน เธอจึงรีบช่วยงาน ยกสำรับกับข้าวไปตั้งโต๊ะ กนกวรรณกำลังเล่าเรื่องที่เกิดที่วัดอย่างอารมณ์เสีย ยายชื่นแกล้งสั่งเมนูอาหารวันนี้เป็นปลาไหลทั้งหมด เล่นเอากนกวรรณ อาจารย์คง และกิ่งกานต์แหยง เรืองรินนึกสนุกแกล้งเอาปลาไหลหยอดในกระเป๋าถือของกิ่งกานต์ทำเอาวงแทบแตก

นลยังครุ่นคิดถึงเรื่องที่ได้รับโทรศัพท์ว่าเจอรมณีแล้ว นลอยากถามกนกวรรณให้รู้แล้วรู้รอดแต่กลัวได้แต่คำโกหก จึงสะกดรอยตามกนกวรรณในวันรุ่งขึ้น เรืองรินซึ่งได้รับคำสั่งจากยายชื่นให้ประกบนลไว้ตลอด จึงต้องสะกดรอยตามนลอีกต่อ เผอิญวันนี้เกสรนัดกนกวรรณกับรมณีให้มาเจอกันโดยไม่บอก ให้รู้ตัว นลตามแม่ไปติดๆ เรืองรินตามนลและโทร.รายงานยายชื่นไปตลอด ยายชื่นสั่งให้เอาตัวนลกลับมาให้ทันเข้าประชุมบริษัท

กนกวรรณเข้ามาในร้านกาแฟเห็นรมณีนั่งอยู่ก็รีบเข้ามาทักอย่างดีใจ รมณีตกใจจะเลี่ยงหนี กนกวรรณรีบถาม "อ้าว นี่หนูณีไม่รู้เลยเหรอว่าเกสรเป็นคนจัดแจงให้เราสองคนได้เจอกัน"

รมณีว่าเกสรเป็นอสรพิษ กนกวรรณสะดุ้ง "หนูณีพูดอย่างนี้ไม่อยากเจอแม่หรอกเหรอ"

"ณีแค่ไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวาย คุณแม่จะกวนน้ำให้ขุ่นไปเพื่ออะไรคะ"

กนกวรรณแปลกใจที่รมณีแข็งกระด้างขึ้น รมณีเคืองเรื่องเครื่องเพชรปลอม เอ่ยปากจะถาม กนกวรรณรีบบอกว่าเธอไม่ได้มาทวงสินสอด แค่มีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย รมณีไม่อยากฟัง สวัสดีลาแล้วเดินออกจากร้าน นลซึ่งแอบมองอยู่หน้าร้านตกใจรีบหาที่หลบมาชนเอาเรืองรินที่หลบอยู่ก่อน นลรีบดึงเรืองรินแอบทั้งรมณีและกนกวรรณด้วย จากนั้นก็เดินหนีไปอีกทาง...

บนดาดฟ้าของห้างดราก้อนมอลล์ นลนั่งห้อยขาอยู่กับเรืองรินเศร้าๆ เรืองรินส่งน้ำอัดลมและเบอร์เกอร์ให้นล เขาไม่กิน เรืองรินเป็นห่วงจึงจะลุกไปหาซื้ออย่างอื่นมาให้ใหม่ นล บอกไม่ต้องให้นั่งเงียบๆเป็นเพื่อนเขาก็พอ สักพักเขาก็เอ่ยปากถามเธอว่า

"เธอว่าอะไรเป็นเหตุผลที่รมณีหนีจากฉันไปครั้งแล้วครั้งเล่า"

"แต่ที่ร้านกาแฟนั่น คุณรมณีเธอไม่ได้หนีคุณนลนะคะ"

"เค้าเดินหนีแม่ฉัน ก็เหมือนเดินหนีฉันนั่นล่ะ"

"...ตอบยากค่ะ แต่ที่แน่ๆเธอไม่ต้องการคุณค่ะ"

นลหันขวับมาจ้องเรืองริน เธอรีบขอโทษที่พูดตรงเกินไป นลกลับบอกว่าเขาไม่ได้โกรธ แค่แปลกใจเพราะไม่มีใครเคยบอกเขาแบบนี้ เรืองรินได้ทีสั่งสอนว่าเพราะทุกคนกลัวเขา ปัญหาความรักมีร้อยแปดเหตุผล ต้องใช้สติให้มาก ต้องแน่ใจว่าไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองว่าเราถูกเขาผิด

"ถ้าเพียงคุณนลได้รู้ความจริง คุณก็อาจจะไม่วนเวียนอยู่กับความทุกข์แบบนี้"

นลนิ่งฟังเรืองรินเผลอพยักหน้าเบาๆ พอรู้สึกตัวก็เชิดใส่ "ใครใช้ให้เธอพูดมาก ไหนเบอร์เกอร์ของฉัน"

เรือง รินชูกระดาษห่อให้ดูว่าเธอกินหมดแล้ว นลโวยวายให้ไปซื้อมาให้เขาใหม่ เรืองรินบ่นอุบว่าเปลี่ยนใจเร็วจริง นลพูดเบาๆออกมาว่าขอบใจ เรืองรินหันมามองงงๆ นลเฉไฉบอกว่าเขาขอบใจจิ้งจกตุ๊กแก...กลับถึงบ้าน เรืองรินเดินหาวหวอดๆตามหลังนลเข้ามา พอนลหยุดเธอจึงชนเขา นลทำเสียงชู่ว์...แล้วถามเธอว่าเขาจะไปถามแม่ให้รู้เรื่องดีไหม เรืองรินตอบทันทีว่าไม่ดี

วันรุ่งขึ้น นลตื่นขึ้นมาเห็นถาดอาหารเช้าวางอยู่พร้อมโน้ตจากเรืองริน "วันนี้มีประชุมถึงบ่าย กาแฟแก้วเดียวไม่พอแน่ค่ะ" พอออกจากห้องน้ำก็เห็นชุดทำงานโทนสีสดใสแขวนไว้ พร้อมโน้ตอีกว่า "หล่อไว้ก่อนค่ะ ที่ประชุมวันนี้มีแต่สาวๆ"

นลส่ายหัวแต่ยิ้มๆ "ไร้สาระ คิดว่าเธอเป็นใครมาสั่งฉันได้...ยัยริน"

แต่พอนลเดินลงมา ทั้งยายชื่น กนกวรรณ และนิยาต่างตะลึง "นี่นิตาฝาดไปรึเปล่าคะเนี่ย"

"ลูกนลของแม่ใส่ชุดนี้ยิ่งหล่อใหญ่ ใครเลือกให้จ๊ะ"

นล ตอบหน้าตาเฉยว่าเรืองรินเลือกให้ แล้วดื่มกาแฟแก้วเดียว กนกวรรณทักว่าแค่นี้พอหรือ นลตอบทันที "พอฮะ ผมทานอาหารเช้าที่ยัยรินเตรียมให้ในห้องมาแล้วครับ"

"โฮ้ยอะไรๆก็นัง รินๆ นังคนใช้นี่เมื่อไหร่คุณแม่จะให้ มันออกๆไปซะทีคะ วรรณล่ะหมั่นไส้ ไม่เคยไม่ถูกชะตากับคนใช้ คนไหนเท่ามันเลยนะคะ" ...ยายชื่นไม่ทันตอบเรืองรินวิ่งเข้ามาพร้อมกระเป๋าเอกสาร นลจึงบอกทุกคนเจอกันที่ออฟฟิศ กนกวรรณยิ่งหมั่นไส้เผลอพูดออกมาว่าจะให้รมณีมาจัดการไล่เรืองริน ยายชื่นโมโหทันทีเพราะห้ามเอ่ยชื่อนี้ในบ้านอีก...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.9 บุญวดี เผยด้านมืด เล่าเรื่องเลวๆ ของพีทให้ชาครีย์ฟัง
20 เม.ย. 2564

09:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 20 เมษายน 2564 เวลา 09:40 น.