ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

รักออกอากาศ

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

รักออกอากาศ ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ในยามเช้าที่อากาศสดชื่น ท้องฟ้าแจ่มใส  ไร่นา และไร่ชาเขียวดูชื่นตาชื่นใจยิ่งนัก...

บนรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ที่ขับมาตามถนนที่ห้อมล้อมด้วยสีเขียวนี้ มีเสียงเพลงตะเบ็งแข่งกับเสียงรถมาตลอดทาง เป็นเสียงของ แคบหมู เด็กวัยซนจอมแก่นที่นั่งมากับอุ๊ยคำ หญิงแก่รูปร่างผอมที่นั่งตัวลีบถูกกระสอบชาที่บรรทุกมาบีบเบียดจนแทบขยับตัวไม่ได้

อุ๊ยคำพยายามเอื้อมมือไปสะกิดแคบหมูที่ตั้งหน้า ตั้งตาร้องเพลงเพื่อจะขอลง แต่ไม่สำเร็จ เลยหยิบกระป๋องใกล้มือปาใส่หัวแคบหมู

“โป๊ก!” อุ๊ยคำปาได้แม่นฉมัง ได้ผล! แคบหมูหยุดร้องเพลงทันที เปลี่ยนเป็นตะโกนถาม

“ผีป่าผีบ้าเขวี้ยงอะไรใส่วะ?!”

อุ๊ยคำบอกว่า อุ๊ยนี่แหละเขวี้ยง แล้วบอกให้จอด อุ๊ยจะลง แคบหมูบ่นว่า แล้วก็ไม่บอก พลางแผดเสียงตะโกนให้จอด อุ๊ยจะลง สิ้นเสียงรถเบรกเอี๊ยดจนแคบหมูกับอุ๊ยคำหัวทิ่มกระสอบชาล้ม ใบชาหกใส่หัวทั้งสองเต็มไปหมด

ท่ามกลางเสียงโวยวายของแคบหมูกับอุ๊ยคำสาวคนขับรถกระบะโผล่หน้าขึ้นมาพลางถอดแว่นเรย์แบนด์ ว้ากใส่

“จะแหกปากไปไหน...นังแค้บ!”

เธอคือสมใจ ลูกสาวสมหมายกับสมศรีเจ้าของไร่ชาเขียว “ม่วนใจ๋” นั่นเอง

ooooooo

ที่หน้าบ้านสมใจ มีป้าย ไร่ชาเขียว “ม่วนใจ๋” สะดุดตา ที่หน้าบ้านมีรถกระบะจอดอยู่ ท้ายรถมีเสียงคำปุยหัวเราะก้ากๆๆดังลั่น สมใจเดินเข้าไปถามว่า “ขำอะไร เป็นบ้าโดนผู้ชายทิ้งรึไง”

“อุ๊ย...ต๋ายล่ะ...พุทโธ ธัมโม สังโฆ...พูดจาไม่เป็นมงคลนะนังใจ๋” ว่าแล้วค้อนควับ สวนไปว่า “ฉันก็แค่ขำว่า มุกแกน่ะแป้กตลอด...อ้อ...ถึงฉันจะต้องเป็นบ้าเพราะโดนผู้ชายทิ้ง มันก็ยังน่าภูมิใจกว่าใครบางคนที่เกิดมาโตจนป่านนี้...แต่ยังไม่เคยได้แอ้มผู้ชาย ฮ่าๆๆๆ”

สมใจอึ้งไปเหมือนถูกแทงใจดำ ยิ่งเมื่อคำปุยหันไปถามแคบหมูว่าจริงไหม นังแคบหมูก็ลอยหน้าบอกว่า “จริงจ้ะ เจ๊ปุ๋ย” แล้วทั้งสองก็ช่วยกันฮาดิบ

สมใจแอบอายเลยโต้แก้เกี้ยวว่า ไม่ใช่ไม่เคยแอ้ม แต่ตนไม่ยอมให้แอ้มต่างหาก

“ไม่ยอม? ไม่ยอมให้ใครแอ้ม? พี่โก้ หนุ่มไฮโซที่เขารอแกไม่ไหวจนต้องเผ่นแน่บโกอินเตอร์ไปแล้วน่ะเรอะ”

สมใจอึ้งเป็นครั้งที่สอง คราวนี้แคบหมูสังเกตเห็น สะกิดคำปุยให้หยุดคะนองปาก คำปุยหยุดกึกรู้สึกตัวเองไม่น่าพูดเลย แล้วกลบเกลื่อนทำเป็นทะเล้นตลกแหย่เพื่อนว่า

“อ๋อๆๆๆรึจะเป็นไอ้ปลัดจืดหน้าจ๋อย ฮ่าๆๆๆ” แล้วทั้งคำปุยกับแคบหมูก็ทำเป็นขำกลิ้ง ทำให้สมใจยิ่งอาย

“เฮ้ย...ใครจะอ้งจะแอ้มอะไรกันวะ” เสียงสมหมายร้องถามออกมา แค่เสียงก็ทำให้คำปุยสะดุ้งรีบทำเรียบร้อยทันที พอสมหมายยกลังชาเข้ามา แคบหมูก็เสนอหน้าสาระแนทันทีว่า

“อ๋อ...ก็เจ๊ปุ๋ยเขาว่าเจ๊ใจ๋ว่า โตจนป่านนี้ยังไม่เคยได้แอ้มผู้ชาย เจ๊ใจ๋ก็เถียงว่า เจ๊ใจ๋ไม่ยอมให้แอ้มต่างหาก เจ๊ปุ๋ยก็เลยว่า...”

“พอแล้ว!” สมใจกับคำปุยร้องห้ามพร้อมกับผลักหัวแคบหมูพลั่ก แคบหมูร้องเบาๆ คลำหัวป้อยๆ

สมหมายไม่พอใจ กระแทกลังใบชาที่ท้ายรถโครม เสียงเข้มใส่คำปุยว่า “นี่นังปุ๋ย เอ็งอยากจะแอ้มใคร อะไรยังไง มันก็เรื่องของเอ็ง ไม่ต้องมาชวนลูกสาวข้าไปแอ้มด้วย คนอย่างนายสมหมายน่ะ ทำไร่ชา “ม่วนใจ๋” เลี้ยงลูกสาวมาอย่างดี ไม่ต้องแอ้มใครก็ไม่มีวันอดตายหรอกเว้ย ที่สำคัญไม่ว่าใครหน้าไหน ก็อย่าหวังจะได้แอ้มลูกสาวข้าง่ายๆ”

“นั่นไง้...ถึงได้อยู่มาจนป่านนี้” แคบหมูพึมพำดังๆ ทำเอาสมใจสะดุ้งเฮือก ส่วนคำปุยหัวเราะชอบใจ สมหมายถามแคบหมูว่า ว่าอะไรนะ แคบหมูทำคอย่นกะพริบตาปริบๆตอบเสียงอ่อยว่า “เปล่าจ้ะ...ลุงหมาย...”

สมศรียกกล่องชาเข้ามา แว้ดใส่ผัวว่า เด็กๆ มันพูดเล่นกันจะไปจริงจังอะไรกับมันนักหนา แล้วหันไปถามสมใจว่า เมื่อคืนนอนพอไหม สมใจบอกว่าไม่ต้องห่วง แต่สมศรีก็ยังอดห่วงไม่ได้ กำชับว่า

“ถ้าง่วงก็แวะนอนนะ เอาชาไปส่งช้าหน่อยก็ได้ ยังไงก็โทร.บอกลูกค้าเขาก่อนคงไม่เป็นไร”

“มีนังปุ๋ยนั่งไปด้วย ไม่มีทางหลับลงหรอกจ้ะแม่”

“กว่าจะถึงก็มืดค่ำแล้ว” สมหมายคะเนเวลา แล้วสั่งคำปุย “นี่นั่งปุ๋ย ห้ามชวนไอ้ใจ๋ไปเที่ยวผับเที่ยวบาร์นะเว้ย ไอ้แสงสีเสียงในกรุงเทพฯเนี่ย ข้าเกลียดนักเกลียดหนา โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายไฮโซในกรุงเทพฯเนี่ย... ข้าเกลียดที่สุด!”

ประโยคสุดท้าย สมหมายแผดเสียงเหมือนจะให้ได้ยินไปถึงพวกที่ตนเกลียด ให้รู้ว่าเกลียดจริงๆ เกลียดเข้ากระดูกดำ

ooooooo

คืนนี้ ในผับที่แสงไฟวูบวับวิบวับ นักเที่ยวกำลังเต้นกันกระจายกับเสียงเพลงที่ดังจนผนังสะเทือน ทันใดนั้น เพลงแดนซ์ก็หยุดกึก กลายเป็นเพลง “แฮปปี้เบิร์ธเดย์” ดังขึ้นแทน ทุกคนฮือฮากับการเริ่มต้น ก้อง-เกียรติ กิ่งแก้ว เอมี่ และเจอาร์ กำลังช่วยกันถือเค้กวันเกิดเข้ามา พอเสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์จบ เอมี่ก็ส่งเสียงขึ้นก่อนใครเพื่อน

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ คุณคะคุณขา ดาลิ้งของมี่นะคะ”

เจ้าของงานวันเกิดคือ คุณากร หรือเจ้าคุณ เขายืนอยู่ในห้อมล้อมของเพื่อนๆ เอมี่พูดจบก็ตรงเข้าจุ๊บซ้ายจุ๊บขวา แสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกนอกหน้า ส่วนกิ่งแก้ว หรือกิ๋ง อวยพรยิ้มๆว่า “ขอให้มีความสุขมากๆนะเจ้าคุณ” ก้องเกียรติขอให้เพื่อนโชคดีในวัยเบญจเพส เจอาร์เร่งให้เป่าเทียนเลย

เจ้าคุณยิ้มน้อยๆ แล้วก้มเป่าเทียนพรวดเดียวทุกคนเฮชอบใจ แต่แล้วก็หยุดกึกเมื่อเสียงแมทธิวแทรกเข้ามาว่า

“เดี๋ยวก่อน!” แล้วแมทธิวก็เข้ามาพร้อมกล่องของขวัญขนาดใหญ่มหึมา เจ้าคุณแอบเซ็งกับการมาของแมทธิว “เซอร์ไพรส์สำหรับเจ้าคุณ เพื่อนรักของเรา ยังไม่หมดแค่นั้น”

แมทธิวดีดนิ้วเป๊าะ...เสียงเพลงแดนซ์เร้าใจก็กระหึ่มขึ้น กล่องของขวัญถูกเปิดออก พร้อมกับโคโยตี้สาวสุดเซ็กซี่ โยกย้ายออกมาเรียกเสียงฮือฮากระหึ่ม พริบตานั้น โคโยตี้เลื้อยเข้าหาเจ้าคุณ โชว์ลีลาสุดฤทธิ์ ใครๆพากันเชียร์ แต่เจ้าคุณยืนตัวแข็งเกร็งเขินมาก

กิ่งแก้วด่าแมทธิวว่าจะบ้าหรือ รู้อยู่ว่าเจ้าคุณขี้อายยังทำแบบนี้ ก้องเกียรติบอกว่าก็เพราะรู้น่ะสิมันถึงได้ทำ เวรกรรมจริงๆ

แมทธิวขำกลิ้งที่เห็นเจ้าคุณทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถูกเอมี่ตรงเข้าไปถามอย่างไม่ชอบใจว่าทำอย่างนี้ได้ไง

“ทำไม หึงมันเหรอ” แมทธิวสวนกลับเสียงแข็ง เอมี่ไม่ตอบ แต่โผนเข้าเล่นงานโคโยตี้ ประกาศว่า คนอย่างตนแรดสงบ ตบเมื่อจำเป็น ตอแหลอย่างเยือกเย็น เพราะตนเป็นไฮโซ แล้วกระโจนเข้าใส่ ถูกโคโยตี้สวนมาอย่างท้าทายว่า คนอย่างตนตบแล้วตบเลย ไม่เคยตบเล่น เพราะตนเป็นโคโยตี้เว้ย!

ทั้งสองต่างแสดงความเก่งกาจ กระโจนเข้าตบตีกันพัลวัน เจ้าคุณเห็นแล้วเซ็งสุดขีด เจอาร์เข้าห้ามก็ถูกลูกหลงตบกระเด็นออกมา เจ้าคุณสุดเซ็งจะเดินออก ถูกแมทธิวมาขวาง บอกว่าเซอร์ไพรส์ยังไม่หมด

ooooooo

แมทธิวโดดขึ้นเวที เรียกความสนใจจากเพื่อนๆแล้วถามเจ้าคุณที่กำลังจะกลับเพราะเซ็งผ่านไมค์ว่าจะรีบไปไหน เป็นเจ้าของวันเกิดจะทิ้งแขกไว้ได้ยังไง แล้วขอเสียงสนับสนุนจากเพื่อนๆว่า จริงไหมพวกเรา เพื่อนๆพากันเฮรับ

“เอาล่ะ ไหนๆเพื่อนเก่าแก่ก็อุตส่าห์รวมตัวกันซะขนาดนี้ แกจะใจดำไม่ขึ้นมาพูดอะไรขอบใจเพื่อนๆหน่อยเหรอวะไอ้คุณ”

เจ้าคุณตะลึงอึ้ง ส่วนก้องเกียรติกับกิ่งแก้วที่เริ่มได้กลิ่นไม่ค่อยดี   รู้ทันทีว่าแมทธิวเล่นเจ้าคุณเข้าแล้ว   กิ่งแก้วบอกเจ้าคุณว่าไม่ต้องขึ้นไป ไม่ต้องสนใจอะไรแมทธิวทั้งนั้น

เพื่อนๆพากันส่งเสียงเฮ  เร่งให้เจ้าคุณขึ้นพูดสุดท้ายเจ้าคุณของขึ้น ก้าวพรวดขึ้นไปบนเวทีแบบเป็นไงเป็นกัน!

“ไม่อยากเชื่อ...ไอ้คุณกล้าขึ้นเวที...ขอเสียงปรบมือดังๆให้ไอ้คุณหน่อยพวกเรา” แมทธิวแววตาเจ้าเล่ห์พอเสียงปรบมือกราวและตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนๆเจ้าคุณก็เริ่มประหม่าขาสั่น แมทธิวพูดต่อเหมือนเจ้าคุณเป็นเหยื่อความคะนองของตนว่า “เกือบ 20 ปีผ่านไป เราลองมาดูสิว่า ด.ช.เจ้าคุณ เพื่อนเรายังขาสั่นพั่บๆอยู่รึเปล่า ฮ่าๆๆ”

เพื่อนๆเฮกันสนั่น เจ้าคุณจำต้องรับไมค์จากแมทธิวที่ยัดเยียดให้ แววตาหวั่นระริก

กิ่งแก้วกับก้องเกียรติจะไปเอาตัวเจ้าคุณลงมา แต่เจ้าคุณคว้าไมค์จากแมทธิวไปแล้ว

“เซอร์ไพรส์...เซอร์ไพรส์สุดๆ ไอ้เจ้าคุณที่ไม่เคยกล้าพูดหน้าชั้นเรียนมาตลอดเกือบ 20 ปี กำลังจะพูดบนเวทีให้พวกเราได้ฟังกันแล้วคร้าบบบบ พี่น้องงงง ฮ่าๆๆๆ” แมทธิวกับเพื่อนๆเฮกันลั่น

เจ้าคุณเหงื่อแตกพลั่ก นึกถึง 20 กว่าปีก่อนที่ตัวเองในวัย 5-6 ขวบ ไปเข้าโรงเรียนวันแรก ครูให้ไปแนะนำตัวที่หน้าชั้นก็ตื่นเต้นประหม่า พูดติดอ่างยาวเป็นโยชน์

มิหนำซ้ำยังฉี่ราดอีกด้วย สุดท้ายก็ร้องไห้โฮๆที่หน้าชั้นนั่นเอง

นั่นเป็นความทรงจำที่เลวร้ายมาตลอด 20 กว่าปี

จนวันนี้ เจ้าคุณก็ยังประหม่า พอรับไมค์จากแมทธิวก็เหงื่อแตกซิก ยิ่งเมื่อถูกแมทธิวแซวก็ยิ่งประหม่า แต่เมื่อถึงที่ที่สุดแล้ว ความกลัวก็กลายเป็นความกล้าที่เกินกว่าใครจะคาดคิด เจ้าคุณซัดหมัดใส่หน้าแมทธิวกลางเวที

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที เมื่อเหยื่อกลายมาเป็นนักล่า ทำเอาเพื่อนๆตกใจวิ่งขึ้นไปแยกทั้งคู่ที่กลางเวทีกันชุลมุน เจอาร์หรือไอ้จ้อยตะโกนบอกแมทธิวให้พอได้แล้ว เดี๋ยวถูกเจ้าคุณเอาตายแน่ พลางลาก

แมทธิวที่ทำปากกล้าแต่ขาสั่นออกไป เอมี่ที่ทำตัวเป็นคนสนิทที่สุดของเจ้าคุณถึงกับงงว่า “ทำไมคุณคะคุณขาของเอมี่ถึงได้โมโหขนาดนี้??”

เจอาร์ลากแมทธิวออกไป เจ้าคุณที่เลือดขึ้นหน้าแล้ววิ่งไล่ตามไป เจอาร์ลากแมทธิวไปยัดใส่รถขับพาหนีไป แต่เจ้าคุณไม่ยอมปล่อย วิ่งไปขึ้นรถตัวเองขับไล่บี้ไป โดยมีก้องเกียรติ กิ่งแก้ว และเอมี่วิ่งตามมาขึ้นรถไปด้วย

ooooooo

สมใจกับคำปุยมาถึงกรุงเทพฯแล้ว สองสาวพากันไปนั่งกินหมูกระทะที่ริมถนน สมใจนั่งจ้องหมูกระทะตรงหน้าพูดอย่างมีความสุขว่า

“อยากกินเหลือเกินหมูกระทะกรุงเทพฯ ในที่สุดฝันของไอ้ใจ๋ก็เป็นจริง เนอะ นังปุ๋ย”

“ลำขนาด” คำปุยเคี้ยวหมูกระทะตุ้ยๆ พอดีมีเสียงโทร.เข้ามือถือรุ่นพระเจ้าเหาของสมใจดังขึ้น แต่พอจะรับ  สัญญาณก็หายไปแล้ว พอสมใจเอามือถือเคาะๆกับโต๊ะสัญญาณก็กลับมา สมใจรีบรับสาย เป็นสายจากสมศรีที่โทร.มาเช็กด้วยความเป็นห่วงนั่นเอง

สมใจบอกแม่ว่าจะค้างที่กรุงเทพฯ สมศรีอนุญาตแต่เตือนว่าอย่าขับรถเร็วและระวังรถซิ่งจะมาเสยด้วยเพราะในกรุงเทพฯพวกรถซิ่งมันเยอะ สมใจพูดให้แม่สบายใจว่า ตนกับคำปุยนั่งกินหมูกระทะอยู่ ปลอดภัยดี คงไม่มีรถซิ่งที่ไหนจะมาเสยหรอก

ระหว่างสมใจคุยกับแม่นั้น คำปุยก็คีบหมูกระทะกินเอ๊า...กินเอา สมใจจ้องตาเป็นมันเพราะหมูที่ตนปิ้งไว้ถูกฉกไปกินเกือบหมดแล้ว คุยจบพอดีเหลือหมูชิ้นสุดท้าย สมใจรีบคีบจะกินหมูกระทะในฝัน...

พูดไม่ทันขาดคำ รถของเจ้าคุณที่ขับไล่บี้รถของแมทธิวมา ก็เสียหลักพุ่งเข้าร้านหมูกระทะริมถนน คนกินหมูกระทะแตกกันกระเจิง รถของเจ้าคุณมาจอดสนิทตรงโต๊ะสมใจพอดี สมใจคีบหมูชิ้นสุดท้ายไม่ทันเข้าปากหมูก็กระเด็นหวือไปแปะตรงหน้าคำปุยพอดี มันร้อนฉ่าจนคำปุยร้องจ๊าก

เฮียเจ้าของร้านโวยวายว่าหมดตัวกันคราวนี้ เจ้าคุณลงจากรถยัดเงินปึกใหญ่ให้เฮียถามว่าพอไหม เฮียรับเงินหยุดโวยวาย บอกว่ายิ่งกว่าพออีก

พริบตาเดียวนักข่าวก็กรูกันมา พอเห็นเจ้าคุณก็จำได้ว่าเป็นไฮโซ ยิ่งกระหายอยากได้ข่าว กิ่งแก้วขอร้องว่าอย่าให้เป็นข่าวเลย นักข่าวนี่เป็นเหตุการณ์สะเทือนขวัญไฮโซซิ่งรถหวิดชนตายหมู่ยกร้านหมูกระทะ ไม่ทำข่าวไม่ได้แล้ว

“แต่ผมจ่ายเงินให้เจ้าของร้านไปแล้ว” เจ้าคุณอ้าง

“แค่นั้นมันยังไม่จบหรอก...ไอ้ตีนผี!”

ทุกคนหันมองขวับ สมใจหน้าตาเอาเรื่อง ในขณะที่คำปุยคอยสะกิดให้เพื่อนยั้งๆไว้ แต่สายตาแอบปลื้มเจ้าคุณจนออกนอกหน้า เอมี่สะอึกออกมาปกป้องเจ้าคุณ เลยกลายเป็นปะทะฝีปากกับสมใจ

สมใจด่าพวกมีเงินว่า ดีแต่เอาเงินฟาดหัวชาวบ้าน ถูกเจ้าคุณสวนมาว่า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ หรืออยากโดนฟาด

“คนอย่างฉันไม่มีวันยอมให้ใครเอาเงินมาฟาดหัว แต่สำหรับไอ้คนที่มันทำให้ฉันอดฟาดหมูกระทะชิ้นสุดท้าย...มันต้องโดนฉันฟาดปากแน่!”

สมใจหยิบหมูกระทะปาหน้าเจ้าคุณ แผ่นหมูแปะหน้าเขาพอดี๊พอดี ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วรีบมาลากเจ้าคุณไปขึ้นรถแล้วขับออกไปเลย สมใจหันมาทางนักข่าวตะโกนว่า

“พี่คะ...เอามันลงหน้าหนึ่งเลยนะคะ อย่าปล่อยให้คนชั่วลอยนวลนะคะ” แล้วมองตามรถของเจ้าคุณสาปส่งว่า “ชาตินี้อย่าได้เจออีกเลย...ไอ้ไฮโซผีนรก!!”

“ผีบ้าอะไร...ล้อ...หล่อ...” คำปุยทำหน้าเคลิ้ม...

ooooooo

แมทธิวกลับถึงคอนโด ก็เอาไอแพดมานอนดูบนเตียง หัวเราะสะใจ จนเอมี่ถามว่าจะขำอีกนานไหม

“คงอีกนานล่ะจ้ะที่รัก แหม ข่าวหมูกะทะร้อนๆ รวดเร็วทันใจดีจริงๆ สะใจเป็นบ้า...”

เอมี่บ่นว่าไม่รู้จะแข่งกันไปถึงไหน แมทธิวบอกว่าจนกว่าเจ้าคุณจะแพ้อย่างราบคาบ

“โธ่...แมท เลิกคิดเอาชนะเจ้าคุณเสียเถอะ เพราะถึงยังไง แมทก็ไม่มีวันชนะเจ้าคุณได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องมี่ เพราะถึงยังไง เจ้าบ่าวของมี่ก็ต้องเป็นลูกชายไฮโซ

อภิมหาเศรษฐีที่ชื่อ เจ้าคุณ ไม่ใช่เพลย์บอยหนุ่มที่ชื่อแมทธิว”

แมทธิวถามว่าเจ้าคุณมีอะไรดีกว่าตนนอกจากรวยกว่าเท่านั้น เอมี่ตอบทันทีว่านั่นแหละที่สำคัญที่สุด เป็นสิ่งที่ทำให้คุณหญิงแม่ของตนปลื้มมากจนอยากให้แต่งงานกับเจ้าคุณจนตัวสั่น แมทธิวยิ้มเจ้าเล่ห์เยาะว่าทั้งที่ลูกสาวอยากอยู่กับแมทธิวจนตัวสั่น เอมี่สวนไปทันทีว่า

“ก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราว แต่ถ้าอยู่ยาว...ต้องเจ้าคุณคนเดียวเท่านั้น” พูดแล้วนึกขึ้นได้ ย้ำกับแมทธิวว่า “อย่าเรียกมี่ ว่า “ที่รัก” อีกเป็นอันขาด เดี๋ยวเผลอติดปากขึ้นมาแล้วมันจะยุ่ง” พูดแล้วเอมี่ลุกสะบัดไป

แมทธิวมองตามบ่นอึ้งๆเคืองๆ “เชอะ!นึกว่าอยากตายล่ะ อีนังมัมมี่!! ฉันก็แค่อยากเอาชนะแกทุกอย่างเท่านั้นแหละ ไอ้เจ้าคุณ!” แมทธิวทิ้งตัวลงนอนยิ้มสะใจ

ooooooo

จนคืนนี้ เจ้าคุณยังไม่หายเจ็บใจ ที่ถูกด่า “ไฮโซผีนรก” แม้จะนั่งแช่ในอ่างน้ำฉ่ำไปทั้งตัว แต่ใจยังร้อนรุ่ม ตบน้ำกระจายถูกไมเคิลที่มาดูแลจนเปียก ไมเคิลนวดให้อย่างเอาใจก็ยังไม่หายหงุดหงิด จนถามว่า ใครทำอะไรคุณหนูบอกมาเดี๋ยวจะเคลียร์ให้

“ฮึ่ย...ยัยหมูกะทะ!” เจ้าคุณโพล่งออกมา ตบน้ำกระจายถูกไมเคิลเปียกไปอีกครั้ง

“ฮัดเช้ยยยยย...” สมใจจามออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คำปุยบอกว่าสงสัยพ่อกับแม่บ่นถึงแน่ๆเลย “ฉันว่าไอ้ไฮโซผีนรกนั่นแอบด่าฉันอยู่มากกว่า”

คำปุยติงว่าเขาออกหล่อล่ำขนาดนั้น เรียกเสียจนเสียหายหมด แล้วบอกสมใจให้ทำตามคำพระที่ว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรเสีย ให้คิดในทางที่ดี เพราะเราแคล้วคลาดไม่โดนเขาขับรถชนตายก็บุญแล้ว

พูดแล้วคำปุยก็เปลี่ยนใจว่า หล่อล่ำขนาดนั้นน่าจะจองเวรกันไปทุกชาติดีกว่า พูดแล้วก็ทำสยิวขำคิกคักคนเดียว

“นี่แน่ะนังทรยศ” สมใจเอาหมอนฟาดเพื่อน “ถึงจะหล่อแต่นิสัยเลวนรกขนาดนั้น ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน ก็ขออย่าได้เจอกันอีกเลย เอ้า...นอนได้แล้ว... พรุ่งนี้จะได้กลับกันแต่เช้า” ว่าแล้วสมใจก็ล้มตัวนอนหลับตาทันที

ไม่นาน สมใจก็ฝันว่า ได้เจอกับพี่โก้ ที่คบกันอยู่ดีๆก็หายไปไม่บอกกล่าว พี่โก้บอกว่ามาตามหาที่บ้านไม่เจอ ดีใจที่เจอโดยบังเอิญ ทำเอาสมใจแอบปลื้ม แต่แล้วก็น้ำตาเล็ด เมื่อพี่โก้บอกว่า มาตามหาเพื่อแจกการ์ดแต่งงาน

“ไม่จริ๊ง...” สมใจร้องออกมาสุดเสียง ร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า ตกใจเสียงร้องของตัวเองจนตื่นขึ้นมา คำปุยถามว่าฝันร้ายหรือ  จนป่านนี้ยังไม่ลืมพี่โก้อีกหรือ

สมใจปฏิเสธว่าเปล่า ทั้งที่คำปุยได้ยินเธอเรียกพี่โก้ก่อนสะดุ้งตื่น พอจะนอนก็นึกได้บอกสมใจว่าพักนี้มีเรื่องไม่ค่อยดีบ่อยๆ พรุ่งนี้ไปทำบุญกันก่อน ต่อไปจะได้ไม่เจอเรื่องซวยๆอะไรอีก ทีแรกสมใจก็เฉยๆจนคำ–ปุยรบเร้าจึงตามใจเพื่อน

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าคุณแต่งตัวหล่อลงมาข้างล่าง ครู่หนึ่งเสียงมะขิ่นสาวใช้ร้องราวกับฮองเฮาเสด็จว่า

“คุณหญิงแม่ลงมาแล้วค่า...”

คุณหญิงแม่รจนาวรรณ กรีดกรายลงมาอย่างสง่างาม พอเจอหน้าเจ้าคุณก็กางแขนยิ้มหวานโผเข้าหาพลางร้องเสียงแจ่มใส “มอร์นิ่งจ้ะ เจ้าคุณลูกรัก” เจ้าคุณลุกเดินไปกอดแม่เอ่ย “มอร์นิ่งครับ”

คุณหญิงแม่เห็นเจ้าคุณทำหน้าไม่สบายใจ ก็บอกว่าเรื่องข่าวอะไรนั่นแม่เคลียร์เรียบร้อยแล้ว เจ้าคุณส่งหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวเรื่องที่ร้านหมูกระทะให้ดู บอกคุณหญิงแม่ว่า ช่างมันเถอะ ตนชินแล้วกับข่าวพวกนี้

ครู่เดียว คุณหญิงแม่ร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นเวลา 09.15 น. แล้วเร่งให้รีบไปงานเปิดร้านของก้องเกียรติกับกิ่งแก้วเร็วๆเดี๋ยวเขาจะเสียฤกษ์

ooooooo

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วเปิดบริษัทร่วมกัน พอมาถึงคุณหญิงแม่ก็หอมแก้มกิ่งแก้วซ้ายขวา ถามก้อง-เกียรติกับกิ่งแก้วว่า

“เออ...ว่าแต่เมื่อไหร่หนูสองคนจะแต่งงานกันเสียทีจ๊ะ จีบกันมาตั้งแต่เรียนอนุบาล มันนานมากแล้วนะจ๊ะ” ก้องเกียรติบอกว่าขอทำงานเก็บเงินก่อน พอดีคุณหญิงแม่หันไปเห็นเอมี่ก็ร้องอย่างตื่นเต้นว่า “นี่ไงแต่งพร้อมกับลูกเจ้าคุณของแม่เลยดีไหมจ๊ะ” แล้วกางแขนรับเอมี่อย่างแสนรัก พอเอมี่เข้ามาคุณหญิงแม่ก็กอดหอมแก้มซ้ายขวา

คุณหญิงแม่วุ่นวายกับคนโน้นคนนี้ จนเจ้าคุณบอกว่ามีคนรอให้ดอกไม้ก้องเกียรติอีกเยอะ ชวนไปรอทางโน้นกันดีกว่า

ไม่ไกลนัก เสี่ยวิบูลย์เจ้าของเคเบิลมองเจ้าคุณอยู่อย่างสนใจมาก หลังจากมอบดอกไม้และอวยพรให้เฮงๆแล้ว กิ่งแก้วอ้อนว่า ตนคงจะเฮงมากๆถ้าเสี่ยให้เวลาพวกตนสักชั่วโมงสองชั่วโมง เสี่ยตอบทันทีว่าให้ 24 ชั่วโมงเลย แต่มีข้อแม้ว่าต้องทำทันทีและเดี๋ยวนี้

กิ่งแก้วตกใจที่เสี่ยเร่งรัดรวบรัด เสี่ยยืนยันคำเดียวว่า “อาไฮโซเจ้าคุณอีกำลังดัง นี่ก็เพิ่งจะเป็นข่าวหน้าหนึ่งไปหมาดๆ ถ้าเราได้อีมาละก็ ลื้อ...ลื้อ...แล้วก็อั๊วรับรองว่าเฮงๆๆกันหมดแน่” เสี่ยชี้ไล่จากกิ่งแก้ว ก้องเกียรติและตัวเองย้ำว่า “เชื่ออั๊วสิไปติดต่ออีให้ล่าย แล้วอั๊วจะยกเวลาให้พวกลื้อ...24 ชั่วโมง”

กิ่งแก้วกับก้องเกียรติคิดหนัก อยากได้้เวลาแต่ก็รู้ว่าเจ้าคุณคงไม่ยอม ปรึกษาเจอาร์กับแมทธิว เจอาร์ถึงกับอุทาน “โอววว มายก๊อด...” ถูกกิ่งแก้วเอามือปิดปากบอกว่าอย่าเอ็ดไปเดี๋ยวเจ้าคุณได้ยิน เจอาร์ถามว่าก็อยากให้เจ้าคุณออกทีวีแล้วจะกลัวมันได้ยินทำไม

“โง่ตั้งแต่อนุบาลยันแก่เลยนะไอ้จ้อย  ขืนให้ไอ้คุณมันได้ยิน มันเอาฉันตายแน่ ก็รู้อยู่ว่าไอ้คุณมันขี้อายแค่ไหนแล้วมันจะออกทีวีเนี่ยนะ” ก้องเกียรติด่าเจอาร์ กิ่งแก้วเห็นด้วย เพราะนี่เป็นรายการ เรียล-อะ-ลิ-ตี้ เสียด้วย ก้องเกียรติยืนยันว่า

“ตามติดชีวิตไฮโซ 24 ชั่วโมง ของเจ้าคุณ คุณากร ไฮโซจอมซ่าขาประจำหน้าหนึ่ง...”

“ติดตามชีวิตไฮโซเฉยๆก็ว่ายากแล้ว แต่นี่เสี่ยเขาอยากให้ไอ้คุณมันปลอมตัวเป็นชาวบ้านไปอยู่บ้านนอกด้วย” กิ่วแก้วปรารภอย่างหนักใจ แต่แมทธิวที่ฟังมาแต่ต้นตาวาวรีบสนับสนุนทันที พูดขู่ๆว่าได้เวลา 24 ชั่วโมงแบบนี้จะหาได้ที่ไหน

กิ่งแก้วไม่อยากให้เจ้าคุณมากลายเป็นตัวตลกให้ใครๆหัวเราะ แมทธิวหว่านล้อมสุดฤทธิ์ว่า งานนี้นอกจากจะทำให้เพื่อนดังแล้ว เจ้าคุณยังต้องไปช่วยเหลือชาวบ้านเขาจะได้เก่งขึ้น รู้จักเอาตัวรอด ไม่เป็นคุณหนูแบบนี้อีกต่อไป และบริษัทของทั้งสองคนก็จะได้แจ้งเกิดพร้อมๆกับเจ้าคุณด้วย มันมีแต่บวกกับบวก คิดดูให้ดี

ก้องเกียรติส่ายหน้าคิดว่าเจ้าคุณคงไม่มีทางยอม แมทธิวบอกว่าเรื่องนั้นให้เป็นหน้าที่ของตนเอง รับรองไม่เกิน 3 วัน เจ้าคุณต้องรับปากมาออกทีวีให้ได้แน่นอน

ooooooo

และแล้วก็กลายเป็นปัญหาจนคุณหญิงแม่ถึงกับเป็นลม เมื่อพราหมณ์ที่ทำพิธีอยู่จะพรมน้ำมนต์ให้เจ้าคุณชะงักทักว่า เจ้าคุณในวัยเบญจเพสดาวประจำตัวตกเลขมรณะ ต้องรีบไปทำบุญใหญ่ มิฉะนั้นชะตาจะขาด ดวงจะถึงฆาต ชีวิตจะหาไม่

หลังจากนั้น คุณหญิงแม่ก็ให้ไมเคิลขับรถไปนอกเมือง เพื่อไปทำบุญใหญ่ที่วัด เจ้าคุณบ่นว่าไกล คุณหญิงแม่ขอร้องเจ้าคุณว่าถือเสียว่าทำบุญเพื่อแม่ก็แล้วกันนะ

ขณะไมเคิลกำลังขับรถไปตามถนนขรุขระจนเจ้าคุณกับคุณหญิงแม่นั่งกันหัวสั่นหัวคลอนนั่นเอง จู่ๆ ก็มีรถกระบะพุ่งออกมาจากซอยข้างทาง ไมเคิลเบรกเอี๊ยด ทุกคนหัวคะมำ แต่รถกระบะคันนั้นขับผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เป็นรถของสมใจกับคำปุยนั่นเอง คำปุยเสนอว่าวันนี้ท่าทางไม่ค่อยดี ชวนแวะรดน้ำมนต์ไล่ผีก่อนดีกว่า

สองสาวแวะรดน้ำมนต์แล้วไปที่โรงทานที่ปล่อยโคกระบือ เอาหญ้าให้กิน ปรากฏว่าทั้งโคและกระบือไม่ยอมกินหญ้าที่สมใจป้อนให้ แต่พอคำปุยป้อนก็กิน คำปุยยิ่งเห็นลางไม่ดีบอกว่า

“ฉันว่ามันแปลกๆ นะ วัวควายมันกินหญ้าฉัน แต่ไม่ยอมกินหญ้าของแก ยังกะมีอะไรมาขวางไม่ให้แกได้ทำบุญล้างซวยงั้นแหละ...เอ๊ะ...รึว่า...ตายล่ะ สงสัยเจ้ากรรมนายเวรจะตามล้างตามผลาญแกอยู่นะ นังใจ๋”

ออกจากโรงทานโคกระบือแล้ว คำปุยบ่นว่าหิว เสนอให้ไปหาอะไรกินกันก่อนค่อยเดินทางต่อ...

ooooooo

คุณหญิงแม่พาเจ้าคุณมาทำบุญที่วัดนี้เช่นกัน ไปให้หญ้าแก่โคกระบือที่โรงทาน เจ้าคุณส่งหญ้าให้ไมเคิลให้หญ้าโคกระบือแทน คุณหญิงแม่บอกว่าต้องให้เอง ทำแทนกันไม่ได้ เจ้าคุณจึงจำต้องให้เอง

นอกจากนี้ ยังต้องไปเอาน้ำที่กลางคลองมาทำน้ำมนต์ด้วย เจ้าคุณร้องลั่นว่า “อะไรนะแม่??” แล้วเดินอ้าวออกไปเลย  ไมเคิลเรียกให้กลับก็ไม่ยอมกลับ มัวแต่เดินจ้ำหนีขึ้นสะพาน เลยชนเข้ากับสมใจที่เดินกลับมากับคำปุ้ย สมใจล้มจ้ำเบ้า ส่วนเจ้าคุณยืนโงนเงนแล้วตกน้ำตูม

คำปุยตกใจกลัวเจ้าคุณตาย สมใจอ้างว่าเขามาชนตนเอง ส่วนเจ้าคุณพอโผล่พรวดพ้นน้ำก็ตะโกนด่า “เดินยังไงวะ ตาบอดรึไง” ทำให้สมใจเห็นหน้าเขาเต็มๆ ชักสีหน้าใส่ทำท่าพร้อมลุย ด่าปาวๆว่า

“ไอไฮโซซิ่งนรกแกน่ะสิไอ้ตีนผี ขับรถซิ่งจะชนฉันยังไม่พอ ยังวิ่งมาชนฉันเกือบตกสะพานอีกจะรีบกลับนรกรึไงไอ้บ้า!”

“ยัยหมูกะทะ จะจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน ทำไมไม่รีบไปผุดไปเกิดหา!” เจ้าคุณด่าพลางตะกายขึ้นจากน้ำ

คำปุยชวนสมใจเผ่นกันดีกว่า สมใจไม่ยอมไปไหนถามว่ากลัวมันทำไม เลยถูกคำปุยลากออกไป เจ้าคุณขึ้นมาถึงพอดีถามว่าจะหนีไปไหน บอกให้ไมเคิลจับตัวไว้ แต่พอเจอสองสาวตั้งการ์ดมวยพร้อมลุย ไมเคิลก็ชะงัก สองสาวเลยเดินจ้ำหายไป

คุณหญิงแม่ตามมาเอาน้ำ พอเห็นสภาพของเจ้าคุณก็แผดเสียงกรี๊ดลั่น เจ้าคุณเป็นห่วงแม่ แต่เจ็บใจยัยหมูกะทะมากกว่ามองตามไป พึมพำลอดไรฟัน

“ยัยหมูกะทะ อย่าให้เจอ...ฉันเอาตายแน่!!”

ooooooo

ตอนที่ 2

เพราะมัวเสียเวลาทะเลาะกับเจ้าคุณ และแวะรดน้ำมนต์ ให้อาหารโคกระบือที่โรงทาน ทำให้สมใจกับคำปุยกลับถึงบ้านช้ากว่าเวลาปกติ พอเข้าบ้านก็เจอสมหมายมายืนหน้าถมึงทึงรออยู่

สมหมายถามว่ากรุงเทพฯแค่นี้ทำไมถึงกลับมาเอาเที่ยงคืน กะเวลาไว้เรียบร้อยว่าถ้าออกจากกรุงเทพฯตอนเช้ามืดก็ต้องมาถึงบ้านก่อนค่ำ นี่ปาเข้าไปตั้งเที่ยงคืน

สมศรีออกมาขัดขวางตามเคย ดุผัวว่าลูกกลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว ช้านิดช้าหน่อยจะเป็นไร อยากให้ลูกรถคว่ำตายรึไง

“จริงด้วยน้าศรี หมู่นี้ไอ้ใจ๋ยิ่งดวงไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย” คำปุยจาระไนว่า สมใจกำลังซวยซ้ำซวยซ้อน หมายจะช่วยสมใจแต่กลายเป็นทำให้เรื่องยิ่งยุ่ง ถูกทั้งสมศรีและสมหมายซักกันจนตอบแทบไม่ทันว่า เกิดอะไรขึ้น สมหมายกลัวแต่ลูกจะไปเจ๊าะแจ๊ะกับไอ้หนุ่มกรุงเทพฯที่ตนเกลียดเข้ากระดูกดำ คาดคั้นเอาเป็นเอาตายกับคำปุย

“ไม่มี้...ลากนังปุ๋ยไปสาบานที่ไหนก็ได้” พูดแล้วชะงัก “แต่เฮ้ย...พ่อเทพบุตรซิกแพ็กนั่น นับด้วยไหมวะไอ้ใจ๋”

เป็นเรื่องทันที สมหมายถามว่าเทพบุตรไหน มันเป็นใคร ทำอะไรลูกสาวตนหรือเปล่า สมใจรีบบอกว่ามันไม่ได้ทำอะไร คำปุยพูดทันทีว่า

“มันไม่ได้ทำอะไรเลยน้าหมาย แค่จะขับรถซิ่งมาเสยไอ้ใจ๋ตายคาร้านหมูกระทะแค่นั้นเอง...อุ๊บ...” คำปุยรีบเอามือปิดปาก แต่ช้าไปแล้ว คำปุยถูกทั้งสมหมายและสมศรีซักถามอย่างตึงเครียด

แต่ขณะกำลังเข้าตาจนนั่นเอง ปลัดจืดก็ขี่ม้าขาวมาช่วยไว้ทัน เพราะพอปลัดจืดโผล่มาดึงความสนใจของทุกคนจนลืมเรื่องไอ้หนุ่มซิกแพ็กไปเลย

ส่วนไอ้หนุ่มซิกแพ็ก ตั้งแต่กลับบ้านก็แช่น้ำในอ่างไป 5 รอบแล้วแต่ก็ยังวนเวียนเจ็บใจ “ยัยหมูกระทะ” ไม่เลิกจนไมเคิลบอกว่า แปลกที่จู่ๆก็เจอกับยัยหมูกระทะถึงสองครั้งติดๆกัน อาจจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของคุณหนูก็ได้ เลยถูกคุณหนูด่าว่า

“ไอ้ไมค์ จะบ้ารึ? ไม่มีทาง ชาตินี้ฉันกับยัยหมูกระทะไม่มีวันได้เจอกันอีก...ชัวร์!!”

ooooooo

ฝ่ายสมใจ รอดพ้นจากการถูกพ่อจิกเรื่องไอ้หนุ่มกรุงเทพฯแล้ว พอเข้าห้องนอนก็แอบเอารูปเก่าๆสมัยเป็นนักศึกษาที่คบหากับพี่โก้ออกมาดู จนเห็นรูปที่พี่โก้รับปริญญา ความรู้สึกเจ็บก็แปล๊บขึ้นจับขั้วหัวใจ

รูปนั้น พี่โก้ถือ “ช่อใบชาสด” แทนช่อดอกไม้วันนั้นพี่โก้ถูกแม่เอ็ดว่าทำอย่างนี้ได้ยังไง “มัน” เป็นใคร พอพี่โก้บอกเป็นแฟนเท่านั้น ก็เหมือนฟ้าถล่มทลายลงมาตรงหน้า แม่ยื่นคำขาดว่าคนที่จะเป็นแฟนโก้ได้ต้องเป็นคนที่แม่เลือกให้ ต้องเหมาะสมกับลูกแม่เหมือนกิ่งทองกับใบหยกเท่านั้น

จากวันนั้น ก็เหมือนสมใจอยู่คนละโลกกับพี่โก้เลย...

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่ “ไร่ชาม่วนใจ๋” สมใจทำงานอยู่กลางไร่ จู่ๆหวานเจี๊ยบเจ้าของร้านน้ำแข็งไสก็เอาน้ำแข็งไสราดน้ำแดงมายื่นให้ตรงหน้า

หวานเจี๊ยบกับคำปุยกระเซ้าจิกกัดตามประสาไม่ทันได้ออกรสเท่าไหร่ ปลัดจืดก็มาถึงพร้อมถุงน้ำแดง 6 ถุง เอามาฝากสมใจและแจกจ่ายคนงานด้วย ผิดกับหวานเจี๊ยบที่เอามาแค่ 2 ถุง ให้สมใจถุงหนึ่งและตัวเอง ถุงหนึ่ง คนอื่นอยากกินให้ไปซื้อเอา

เพราะคำปุยกับหวานเจี๊ยบมัวแต่ทะเลาะกัน หันมองอีกทีปรากฏว่าสมใจหายไปแล้ว เลยหันโทษกันอีกว่าอีกฝ่ายมาทำให้สมใจหนีไป

เมื่อกลับมาที่บ้าน คำปุยขำก้ากๆบอกว่าเปิดศึกชิงนางกันแต่เช้าเลย คำปุยพูดขำๆว่าสมใจนี่เนื้อหอมจริงๆ สมัยอยู่โรงเรียนหวานเจี๊ยบก็ดักเอาดอกไม้มาให้ทุกวัน พอเข้ามหาวิทยาลัยก็คว้าหัวใจของโก้หนุ่มไฮโซมาได้อีก พูดแล้วรีบหุบปากกลัวเป็นเรื่องขึ้นมาอีก

“แต่ต้องไม่ใช่ไอ้ผู้ชายไฮโซเมืองกรุง...” เสียงสมหมายแทรกเข้ามาก่อนแล้วเดินเข้ามาถามว่า “จริงไหมไอ้ใจ๋ พ่อจะไม่มีวันยอมให้ไอ้ผู้ชายคนไหนมันทำร้ายจิตใจลูกสาวพ่ออีกเป็นอันขาด โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายไฮโซเมืองกรุง!!”

สมหมายกอดสมใจไว้ราวกับจงอางหวงไข่ คำปุยทำคอย่นค่อยๆย่องกริบออกไป ส่วนสมศรีแอบดูพ่อลูกกอดกันเงียบๆ

ooooooo

ที่บึงเวคบอร์ด เจ้าคุณกับแมทธิวกำลังเล่นเวคบอร์ดขับเคี่ยวกันท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกสาวๆที่ริมบึง เอมี่เหล่สาวๆพวกนั้นอย่างหมั่นไส้

สุดท้ายแมทธิวแพ้ตามเคย เขาฮึดฮัดรับไม่ได้ จนเอมี่บอกว่า ตนบอกแล้วว่าเขาไม่มีวันเอาชนะเจ้าคุณได้ทุกอย่างหรอก แมทธิวโมโหขู่ว่าพูดมากเดี๋ยวตนก็พูดบ้างหรอก เอมี่หุบปากทันที

เจอาร์เห็นก้องเกียรติอารมณ์ไม่ปกติ ปรารภขึ้นว่าไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ แมทธิวเดินเข้าไปหาก้องเกียรติถามว่า กำลังกลุ้มใจเรื่องรายการทีวีอยู่ใช่ไหม ตนช่วยได้ รับรองตนทำให้เจ้าคุณรับปากได้ภายใน 3 วัน

แล้วแมทธิวก็เดินลิ่วไปทางเจ้าคุณที่กำลังอยู่ในวงล้อมของพวกสาวๆ เอาจุดอ่อนในวัยเด็กของเจ้าคุณที่ฉี่ราดขณะออกไปแนะนำตัวเองที่หน้าชั้นเข้าไปก่อกวนว่า “ไอ้ฉี่เหม็น” ทำเอาสาวๆที่กำลังกรี๊ดเจ้าคุณอยู่หยุดกรี๊ดถามว่าใครฉี่เหม็นหรือ

“แกว่าใครฉี่เหม็นวะ ไอ้เจ้าคุณ??” แมทธิวแกล้งหันไปถามเจ้าคุณ

พริบตานั้นเจ้าคุณชกเปรี้ยงเข้าที่หน้าแมทธิวชี้หน้าถามว่า เมื่อไหร่จะเลิกพูดเรื่องงี่เง่าแบบนี้เสียที

“งี่เง่าอะไร อ๋อ...ไอ้เรื่องที่แกฉี่ราด...ฉี่เหม็น พูดติดอ่างน่ะเหรอ?” แมทธิวแกล้งโง่โพล่งออกมา แล้วท้าเจ้าคุณว่า “ได้! ฉันจะเลิกพูด ถ้าแกยอมตกลง ยอมไปอยู่บ้านนอก”

เมื่อเจ้าคุณถามว่าพูดอะไร แมทธิวท้าว่า “ถ้าแกยอมไปอยู่บ้านนอกหนึ่งเดือนเต็มๆ ฉันจะยอมเลิกพูดถึงเรื่องงี่เง่าของแก และที่สำคัญฉันจะยอมกราบเท้าแกทีนึงด้วย แต่ถ้าแกทำไม่ได้แล้วแกหนีกลับมาก่อน นอกจากฉันล้อแกไปตลอดชีวิตแล้ว แกยังจะต้องกราบเท้าฉันหนึ่งที ไอ้เจ้าคุณ!!”

แมทธิวรุกแบบไม่ให้เจ้าคุณตั้งตัวได้ ถามว่า ว่าไงไอ้ฉี่เหม็น เยาะเย้ยเรื่องฉี่ราดและติดอ่างอย่างคะนองปาก จนก้องเกียรติต้องขอร้องให้พอเถอะ แต่แมทธิวไม่ยอมหยุด หมายจะเอาชนะเจ้าคุณให้ได้ สวนไปทันทีว่า

“ก็เพราะแกมันขี้ขลาดตาขาวอย่างนี้ไงไอ้คุณ แกเลยต้องกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ...พ่อแกต้องตายเพราะแก!!”

เจ้าคุณตะลึงอึ้ง นึกถึงบาดแผลในใจเมื่อครั้งยังเด็ก ที่เห็นพ่อกุมหน้าอกร้องเรียก “เจ้าคุณ...” แต่เจ้าคุณในเวลานั้น ได้แต่มองพ่อแล้วร้องไห้ส่ายหน้าอย่างหวาดกลัวท่ามกลางเสียงเรียก “เจ้าคุณ...” และมือที่ไขว่คว้าของพ่อ...

สีหน้าเจ้าคุณเวลานี้ตระหนกตะลึงเหมือนเวลานั้น เขาโพล่งไปทันทีท่ามกลางความตกตะลึงของเพื่อนๆว่า

“ตกลง...ฉันจะยอมไปอยู่บ้านนอก...หนึ่งเดือนเต็ม!!”

แมทธิวยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะระเบิดออกมาอย่างสะใจ

ooooooo

เอมี่กับแมทธิวไปคุยกันที่มุมลับตาในบึง

เวคบอร์ด จึงรู้ว่า ตามเงื่อนไขนี้เจ้าคุณจะต้องออกทีวีถ่ายทอดสดในรายการของก้องเกียรติ ที่ต้องไปตกระกำลำบากที่บ้านนอกเป็นรายการทีวี 24 ชั่วโมง แล้วใช้ไม้ตายเดิมกับเอมี่ว่า ต้องร่วมมือกับตน ไม่อย่างนั้นตนจะบอกให้เจ้าคุณรู้ให้หมดว่า เราสองคนเป็นอะไรกัน

นอกจากแมทธิวจะขู่แล้วยังหลอกล่อว่า ถ้าเจ้าคุณทนลำบากที่บ้านนอกไม่ได้ก็ต้องอยากกลับบ้าน และ “เผลอๆอาจจะขอแต่งงานกับคุณไวๆ ทีนี้แผนจับผู้ชายไฮโซของคุณมันก็จะสำเร็จเร็วเกินความคาดหมาย จริงไหมจ๊ะ...ที่รัก...”

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกมี่ว่า “ที่รัก” เดี๋ยว “ผู้ชายไฮโซ” ของมี่ได้ยินเข้า มี่ก็อดจับน่ะสิ!!”

แล้วแมทธิวกับเอมี่ก็หัวเราะกันทั้งขำทั้งสะใจ แมทธิวพึมพำตาวาวว่า

“ไอ้คุณ...เตรียมหัดกราบงามๆไว้ได้เลย...แกได้กราบเท้าฉันแน่!!”

ooooooo

เจ้าคุณบอกคุณหญิงแม่ตนจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ คุณหญิงแม่ดีใจมาก เชื่อว่าเป็นอานิสงส์จากการทำบุญใหญ่วันนั้นแน่ เพราะปกติเจ้าคุณเกลียดการเรียนจนร้องไห้งอแงทุกวันที่ต้องไปโรงเรียน แต่วันนี้กลับเป็นฝ่ายเสนอจะไปเรียน

งานนี้ทั้งเจ้าคุณ ก้องเกียรติ และกิ่งแก้วต้องช่วยกันปดคุณหญิงแม่อยู่นาน แต่ยังถูกซักไซ้จนเจ้าคุณต้องตัดบทโพล่งไปว่า

“ผมจะไปเร็วที่สุดแล้วก็จะอยู่เดือนนึงครับ”

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วคิดหนักว่าจะให้เจ้าคุณไปอยู่ที่ไหน กับใคร สุดท้ายก้องเกียรตินึกถึงเพื่อนพ่อ

คนหนึ่งชื่อลุงกำโป๊ง คนบ้าน “ม่วนแต๊” อยู่เหนือสุดแดนสยาม จึงพากันดั้นด้นไปหา โชคดีที่ลุงกำโป๊งจำพ่อของก้องเกียรติได้เพราะไม่ได้เจอกันนาน 20-30 ปีแล้วตั้งแต่เรียน ป.5 ค. มาด้วยกัน

พอลุงกำโป๊งรู้ว่าก้องเกียรติจะให้เพื่อนมาอยู่

ที่นี่เพื่อถ่ายทำรายการ “ไฮโซบ้านเฮา” ลุงแกก็ทำท่าจะปฏิเสธเพราะไม่ชอบความวุ่นวาย แต่กิ่งแก้วหว่านล้อมว่า ที่เลือกบ้านลุงกำโป๊งเพราะคนทั้งหมู่บ้านได้มีไฟฟ้าใช้จากฝีมือกังหันลมของลุง

“ใช่ครับ พ่อผมชมให้ฟังตั้งแต่ผมยังเด็กว่า ลุงกำโป๊งเนี่ยสุดยอดอัจฉริยะไฮเทคสุด นี่ถ้าไม่เบื่อกรุงเทพฯแล้วหนีมาเก็บตัวอยู่ที่นี่ มีหวังป่านนี้ได้เป็นศาสตราจารย์ไปแล้ว” ก้องเกียรติรีบยอ ลุงกำโป๊งเขินจัดแต่เก๊กทำเป็นถ่อมตัวว่า

“ไอ้เกียรติพ่อเอ็งมันก็พูดเกินไป๊...” พูดแล้วก็หันหลังแอบยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่

ooooooo

เมื่อติดต่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เจ้าคุณก็ออกเดินทาง ไมเคิลกับมะขิ่นช่วยกันยัดกระเป๋าเดินทางจนเต็มท้ายรถ คุณหญิงแม่กำชับว่าอย่าลืมโทร.มาวันละ 3 เวลาก่อนอาหาร เจ้าคุณรีบรับคำแล้วออกเดินทาง

คุณหญิงวิตกกังวลขึ้นทันทีเมื่อตาขวากระตุกแล้วมะขิ่นบอกว่า ขวาร้ายซ้ายดี

แต่โชคดีที่เจ้าคุณออกจากบ้านมาแล้ว และถูกก้องเกียรติพาไปขึ้นรถทัวร์ที่หมอชิต อ้างกับเจ้าคุณว่า เขาต้องเริ่มตั้งแต่เริ่มออกเดินทางเลย พลางยื่นตั๋วรถทัวร์ให้ ขณะเจ้าคุณทำท่าจะมีปัญหากับการนั่งรถทัวร์ครั้งแรกในชีวิตนั่นเอง เอมี่ก็มาถึง เธอตัดพ้อต่อว่าที่ไม่บอกเรื่องการเดินทางแก่ตน บ่นว่า ถ้ามาไม่ทันส่งเจ้าคุณ ตนคงเสียใจแย่แน่ๆ

เจ้าคุณตัดสินใจแบบตกกระไดพลอยโจน เพราะนอกจากต้องนั่งรถทัวร์ไปแล้ว เสื้อผ้าของใช้ที่เตรียมมาก็เอาไปไม่ได้ แมทธิวอ้างว่า ตนเตรียมไว้ให้แล้ว ปรากฏว่าเป็นเพียงกระเป๋าเล็กๆใบเดียว แต่เจ้าคุณก็ฮึดสู้หมายจะให้แมทธิวต้องกราบตนงามๆ หลังจากตนผ่านการทดสอบคำท้า

การขึ้นรถทัวร์ครั้งแรกในชีวิตก็เจอดีเสียแล้ว เจ้าคุณได้ที่นั่งสุดท้ายหน้าห้องส้วม เจ้าคุณต่อรองขอเปลี่ยนที่บอกว่าเท่าไหร่ตนก็ยอมจ่าย แต่พอคลำหากระเป๋าสตางค์ปรากฏว่าหาย! มองลงไปเห็นแมทธิวชูกระเป๋าสตางค์ยิ้มเย้ยอยู่ เจ้าคุณโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว ถูกเด็กรถไล่ให้รีบไปนั่งที่ของตัวเอง

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วไม่พอใจแมทธิวด่าว่าทำเกินไป แมทธิวท้าว่าถ้าไม่ได้ตน  บริษัทเขาก็ไม่มีวันได้เวลาจากสถานี พอดีก้องเกียรติได้รับโทรศัพท์จากลุงกำโป๊งเลยเลิกโต้เถียงกับแมทธิวไปโดยปริยาย

ฝ่ายเจ้าคุณได้ที่นั่งหน้าห้องน้ำ เจอม่านเขลอะดำซ้ำเจอผู้โดยสารที่นั่งข้างๆอ้วนดำจนเนื้อล้นออกมาจากเก้าอี้ แถมยังเอนเบาะยกมือพาดที่หัว ก็ทำเอาเจ้าคุณเบือนหน้าหนี นั่งสมเพชตัวเอง เซ็งจนง่วง พอเริ่มจะนอนก็ตกใจกับเสียงชักโครกในห้องน้ำ แล้วหญิงที่ออกจากห้องน้ำก็เดินเอามือเช็ดกับเบาะที่นั่ง กลิ่นห้องน้ำโชยหึ่งออกมา

“ไม่ไหวแล้วเว้ย...” เจ้าคุณตะโกนสุดเสียง ไฟในรถสว่างพรึ่บ ผู้โดยสารมองมาทางเขาเป็นตาเดียวมีเสียงตะโกนมาว่า

“ไม่ไหวก็ลงไปสิเว้ย ไอ้เบื๊อก!”

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เริ่มมีการถ่ายทอดสดรายการเรียลลิตี้โชว์ “ไฮโซบ้านเฮา” แล้ว พิธีกรชายเปิดรายการอย่างน่าตื่นเต้น และยิ่งน่าตื่นเต้นชวนติดตามเมื่อประกาศแขกผู้รับเชิญรายแรก คือ เจ้าคุณ–คุณากร มหาศักดิ์ไพศาล  ไฮโซหนุ่มพันล้านคนดัง เจ้าของฉายา “ไฮโซซิ่งนรก” แล้วเชิญชวนผู้ชมได้พบกับความสนุกสนานกับรายการได้ ณ บัดนี้

ในจอทีวีปรากฏภาพทิวทัศน์สวยงามยามเช้าดูสดชื่น ครั้นกลับเข้ามาในรถ เด็กรถกำลังปลุกเจ้าคุณที่นอนหลับอยู่บอกว่าถึงแล้ว เจ้าคุณรีบลุกขึ้น ขยี้ตาเสยผมแล้วลงไปยืนบิดขี้เกียจ ภาพแช่ในท่านั้น พร้อมกับตัวหนังสือ “วันที่ 1”

เจ้าคุณมองหาคนที่จะมารับ เจอชายสองคนแต่งตัวเหมือนคนทั่วไป กำลังรับคำสั่งผ่านทางแฮนด์ฟรี เขาตอบรับทราบแล้วเดินเข้ามาหาเจ้าคุณ

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วเห็นชายทั้งสองถามกันว่านั่นใคร พริบตานั้นเจ้าคุณถูกชายทั้งสองเอาผ้าโปะจมูกจนหมดสติแล้วเอาตัวออกไป ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วรู้ว่า

ถูกสวมรอยแล้ว ต่างตกใจถามกันว่าฝีมือใคร

ที่แท้ ชายทั้งสองเป็นหน้าม้าของแมทธิว หลังจากเอาตัวเจ้าคุณไปแล้วก็จัดแจงลอกคราบเหลือแต่ตัวล่อนจ้อน โยนลงข้างทาง ครู่หนึ่งก็วกกลับมาเอาลัง โยนลงมาปิดตรงน้องชายของเจ้าคุณไว้กันอุจาด

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วมั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือของแมทธิวแน่ๆ ก้องเกียรติหันไปด่า

“ไอ้เพื่อนเฮงซวย แกทำอย่างนี้กับไอ้คุณได้ไงว่ะ”

“ทำไมจะทำไม่ได้ ฉันจะทำให้มากกว่านี้อีกเว้ย แกอย่าลืมสิว่าไอ้คุณมันยอมไปอยู่ที่หมู่บ้านอะไรนั่นก็เพราะฝีมือฉัน นี่แกลืมผู้มีพระคุณของแกได้ไงไอ้ก้อง?” แมทธิวลำเลิกและท้าให้ยกเลิกเลย ตนไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว เพราะ “คนที่เดือดร้อนคือแกสองคนต่างหาก นอกจากจะเสียหน้าและบริษัทพังแล้ว ยังต้องโดนสถานีฟ้องเอาด้วย แหม...ซวยจริงๆฮ่าๆๆ”

ooooooo

เจ้าคุณนอนล่อนจ้อนมีเพียงกล่องกระดาษปิดน้องชายไว้จนสายแดดจ้า รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็หิวน้ำจนคอแห้งผาก พอก้มมองตัวเองก็ร้องเฮ้ย รับไม่ได้ถึงกับร้อง “ไม่ไหวแล้วเว้ย...” เป็นครั้งที่สองทั้งที่ยังไม่ทันเดินทางถึงที่หมาย

ที่ใกล้กันนั้น สมใจขับรถมากับคำปุยเพื่อจะไปส่งของ รถเกิดเสียจนต้องลงมาซ่อมกันไปตามประสา ถูกควันรมใส่หน้าจนดำปิ๊ดปี๋ คำปุยเห็นเข้าร้องเสียงหลงนึกว่าผีหลอก

ฝ่ายเจ้าคุณนอนหมดแรงอยู่จนแดดเปรี้ยงทนไม่ไหวลุกขึ้นมา หน้าตามีแต่ฝุ่นแดงๆจับเต็มไปหมด ร่ำๆ

จะถอดใจอยู่แล้ว แต่พอนึกถึงคำทำนายทายทักของพราหมณ์ที่ว่า ปีเบญจเพสนี้ ดาวตกเลขมรณะต้องรีบไปทำบุญใหญ่ มิฉะนั้นชะตาจะขาดดวงจะถึงฆาต เจ้าคุณก็บอกกับตัวเองว่าไม่เชื่อ

เจ้าคุณพยายามพยุงตัวขึ้นมา แล้วก็ดีใจสุดๆ เมื่อเห็นมีรถจอดอยู่ไม่ไกลนัก รวบรวมแรงลุกได้ก็วิ่งโทงๆไปหา ปากก็ต้องตะโกนขอความช่วยเหลือ

สมใจได้ยินเสียงหันมอง เห็นเจ้าคุณตัวแดงเถือกวิ่งโทงๆมา เขม่นมองสงสัยว่าตัวอะไร แต่พอเห็นชัดๆก็แทบช็อกร้องเฮ้ย แล้วบอกคำปุยรีบขึ้นรถเร็วๆ แต่สตาร์ตเท่าไหร่ก็ไม่ติด เลยหันสู้ เจ้าคุณกับสมใจต่างจำกันไม่ได้เพราะหน้ามอมแมมกันทั้งคู่ คำปุยคว้าประแจอันเหมาะมือ แต่พอเห็นเจ้าคุณวิ่งโทงเทงล่อนจ้อนมาเต็มตาก็ตกใจทำประแจหล่น

แม้ว่าสมใจจะตกใจ แต่สัญชาตญาณนักสู้ทำให้เธอซัดหมัดใส่เจ้าคุณเปรี้ยงเดียวสลบเหมือด แล้วชวนกันรีบหนี สมใจบ่นอุบว่าวันนี้ซวยแต่เช้า ข้าวของก็ไม่ได้เอาไปส่ง โทษว่าเพราะ “ไอ้ผีเปรตนั่นแท้ๆเลย” คำปุยเสนอให้กลับบ้านดีกว่า เกิดเครื่องไปดับกลางทางอีกจะแย่

ทันใดนั้น รถกระตุกสองสามทีแล้วเครื่องก็ดับ คำปุยบ่นว่าหมู่นี้ดวงสะดุดจริงๆแล้วจะเจออะไรอีกไหมเนี่ย ทำให้สมใจชักลังเลถามตัวเองว่า “จริงเหรอวะเนี่ย?!”

ooooooo

ลุงกำโป๊งไปนำร่างไม่ได้สตินอนล่อนจ้อนอยู่ริมทางของเจ้าคุณกลับมาที่บ้าน พอเจ้าคุณรู้สึกตัวขึ้นมาก็ต่อยลุงกำโป๊งเปรี้ยง ถูกลุงแกด่าเป็นภาษาเหนือชุดใหญ่ แล้วถามว่าต่อยตนทำไม

เจ้าคุณหาว่าลุงกำโป๊งปล้นตน ขู่จะแจ้งตำรวจ ถูกลุงสวนมาว่า “จับแกน่ะสิ ไอ้ผีเปรต ไอ้ชีเปลือย ไอ้อนาจาร!!”


พอเจ้าคุณก้มดูตัวเองก็รีบเอามือปิดน้องชาย ลุงทั้งขำทั้งทุเรศ เอาผ้าขาวม้าให้บอกว่านุ่งเสียให้เรียบร้อย เจ้าคุณถามว่าลุงเป็นใครหรือ

ลุงกำโป๊งเห็นเจ้าไส้อั่วนั่งมองตาเป๋งหูผึ่งอยู่ก็นึกได้ แต่งละครสดๆ ทำเป็นด่าเจ้าคุณว่าติงต๊องไปให้หมอก้องรักษาก็ยังไม่หาย แล้วไล่ไส้อั่วจะไปไหนก็ไป

เมื่อไส้อั่วไปแล้ว ลุงกำโป๊งจึงเล่าความจริงให้ฟังว่า

“ม่วนแต๊ เป็นหมู่บ้านเล็กๆทุกคนอยู่กันอย่างสันโดษ พอเพียง ที่สำคัญพวกเราอยู่กันไม่กี่คน เพราะ

ฉะนั้นถ้าจู่ๆมีเอ็ง...ซึ่งเป็นคนแปลกหน้าโผล่เข้ามาแล้ว โดนชาวบ้านไล่ออกไปละก็...รายการไอ้ก้องบรรลัยแน่”

เจ้าคุณถามว่ารายการอะไร ลุงกำโป๊งกลับลำแทบไม่ทัน หาว่าเจ้าคุณหูฝาด ตนพูดว่ามีหวังไอ้ก้องบรรลัยแน่ต่างหาก ย้ำว่า “มันอุตส่าห์ฝากฝังให้เอ็งมาอยู่ที่นี่ ข้าก็ต้องดูแลเอ็งให้อยู่ครบเดือนนึงใช่ไหม”

พอเจ้าคุณพยักหน้า ลุงแกบอกอีกว่า “เพราะฉะนั้นเอ็งต้องเป็นหลานข้า ที่พลัดพรากจากกันไปยี่สิบปี เพราะว่าเอ็งติงต๊อง เลยถูกจับส่งไปรักษาตัวที่อื่น”

เจ้าคุณพยักหน้ารับทราบและยอมทำตามที่ลุงแกบอก แต่พอมาบอกให้ติงต๊องก็รับไม่ไหวโพล่งออกไปว่าไม่เอานะลุง แต่พอลุงแกถามคำเดียวว่า “จะอยู่หรือไม่อยู่” เจ้าคุณก็จ๋อย ลุงบ่นว่าเรื่องมากจริงๆแล้วถามว่าชื่ออะไรล่ะ

พอบอกว่าชื่อเจ้าคุณ ลุงหมั่นไส้บอกว่าไฮโซเกินเหตุ แล้วเปลี่ยนเป็นไอ้ขุนทองแทน เจ้าคุณครางเสียงอ่อย “ไอ้ขุนทอง”

ooooooo

สมใจกับคำปุยกลับไปเล่าเรื่องที่เจอไอ้โรคจิตไอ้ผีเปรตกลางทางและรถเสียอีกต่างหาก เลยไม่ได้ไปส่งของ พอสมหมายได้ฟังก็คว้าพร้าจะไปเฉาะหน้าคนที่บังอาจมาหลอกลูกสาวตน แต่พอสมใจบอกว่าตนจำหน้าไม่ได้เพราะหน้ามันแด๊งแดง สมหมายเลยให้ปลัดจืดไปจัดการให้

“ลุงหมายไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่ปล่อยไว้แน่ ปลัดจืดอยู่ที่ไหน อุ่นใจที่นั่น” ปลัดทำคะแนนทันที แคบหมูที่นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ แกล้งไอค่อกแค่ก สมใจถามว่าเป็นอะไร ก็บอกว่า แคบหมูมันติดคอเจ๊า...เลยถูกสมใจแจกมะเหงกให้โป๊กหนึ่ง

ส่วนแมทธิวดูทีวีอยู่กับเอมี่ที่คอนโดฯของตน เขาหัวเราะสมเพชชื่อ “ไอ้ขุนทอง” เอมี่ก็บ่นว่าเจ้าคุณของตนหมดกันก็คราวนี้แหละ แมทธิวพูดอย่างผยองคะนองใจว่า นี่เพิ่งจะเริ่มต้น ต่อไปมันจะทุเรศนรกขนาดไหน ขอให้ติดตามตอนต่อไป

ooooooo

ชีวิตของเจ้าคุณกำลังเริ่มต้นที่บ้านลุงกำโป๊ง เขาถามหาห้องนอน พอไปเห็นก็ยิ่งงง เพราะในห้องมีแค่ตู้เก่าๆใบหนึ่งส่วนหมอนก็เอาจากในตู้มาโยนให้ เจ้าคุณสบถว่า

“ไอ้ก้อง...ให้ฉันมาตกนรกชัดๆไอ้เพื่อนเฮงซวย!”

เจ้าคุณถามหาเตียง แอร์ ทีวี ดีวีดี บลูเรย์ คอมฯ ตู้เย็น ลุงแกฟังแล้วบ่นอย่างหมั่นไส้ว่า

“ถุย...ไอ้หนุ่มเมืองกรุง ไอ้ไฮโซโอเว่อร์ มันชักจะมากไปแล้วเว้ย ที่เอ็งพร่ำมาทั้งหมดน่ะ ไม่มี...ถ้าอยากจะมีก็เชิญกลับไปที่กรุงเทพฯบ้านเอ็งโน่นไม่ต้องมาอยู่กับข้า กระแดะ!”

แล้วลุงกำโป๊งก็โทรศัพท์หาก้องเกียรติ บอกให้มารับเพื่อนกลับไปเสีย ลุงไม่ไหวแล้วเพราะกระแดะเหลือเกิน ก้องเกียรติต้องอ้อนวอนอยู่นาน ลุงกำโป๊งจึงยอมรับไว้เพราะเห็นแก่เพื่อนเก่า

เจ้าคุณต้องกล้ำกลืนกับปัญหามากมายในชีวิตประจำวัน จะอาบน้ำก็ต้องเดินไกลเป็นกิโลกว่าจะถึงบึง หิวข้าวก็มีแต่ข้าวเหนียวนึ่งแข็งๆในกระติ๊บดำๆกับไข่ต้มครึ่งฟอง ที่ลุงกำโป๊งบอกว่าแค่นี้แกก็กินได้ตั้งสองวันแล้ว

เจ้าคุณถามว่ามีอย่างอื่นกินบ้างไหม ลุงก็ออกไปเด็ดผักมาสองสามยอด ปรากฏว่าเจ้าคุณกินผักไม่เป็นอีก

กลางคืนไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวก จนเจ้าคุณจะถอดใจเป็นครั้งที่ 3 ถึงกับคร่ำครวญถึงแม่ แต่พอถูกลุงกำโป๊งบอกว่าอยากกลับไปกราบตีนเพื่อนก็ตามใจ เจ้าคุณก็ฮึดขึ้นมาอีกครั้ง

ooooooo

ส่วนคุณหญิงแม่รจนาวรรณ คิดถึงเจ้าคุณจนทนไม่ได้จะบินไปปฏิบัติธรรมที่อังกฤษ ทำเอาก้อง- เกียรติกับกิ่งแก้วปวดหัวหาทางกันไม่ให้คุณหญิงแม่ไปอังกฤษ อ้างว่าถ้าไปปฏิบัติธรรมที่นั่นจะทำให้เจ้าคุณจิตใจวอกแวกแล้วคอร์สปลีกวิเวกก็จะไม่สำเร็จ คุณหญิงแม่จึงยอมปฏิบัติธรรมในเมืองไทย แต่ให้

เอมี่ไปเป็นเพื่อนด้วย

เจ้าคุณมาอยู่ที่บ้านลุงกำโป๊งไม่ทันข้ามคืนก็ทนแทบไม่ไหวแล้ว ยิ่งคิดว่าต้องอยู่เป็นเดือนก็แทบถอดใจอีก หงุดหงิดนักก็เลยคว้าตะเกียงปาแตกน้ำมันนองไฟลุก เจ้าคุณตกใจตะโกนให้คนช่วย ลุงกำโป๊งวิ่งมาดู

แกตะโกนให้ไส้อั่วมาให้ช่วยดับไฟ

ไส้อั่วตักน้ำมาหลับหูหลับตาสาดใส่ลุงกำโป๊งแทนแต่ก็ดับไฟได้สำเร็จ

เมื่อห้องถูกไฟไหม้ ลุงจึงพาเจ้าคุณมานอนที่แคร่หน้าบ้านแทน มีหมอนและมุ้งให้ เจ้าคุณไม่รู้จักมุ้งอีก ลุงบ่นอย่างอ่อนใจว่า “นี่เอ็งไม่รู้จักมุ้งเรอะไอ้เบื๊อก ไอ้โง่ ไอ้ง่าว ไอ้ติงต๊อง กูไม่อยากยุ่งกับมึงแล้ว!!”

พอลุงกำโป๊งกับไส้อั่วไปแล้ว เจ้าคุณไม่รู้จะใช้มุ้งอย่างไร ถูกยุงกัดมากก็เลยเอามาพันรอบตัวเหมือนมัมมี่นอนลืมตาโพลง

พอหลับก็ฝันร้ายอีก ฝันว่าตัดสินใจจะหนีจากที่นี่ พอหนีออกไปเจอรถแมทธิว พอขึ้นรถก็ถูกแมทธิวสั่งให้กราบเท้าตนเดี๋ยวนี้ไอ้ฉี่เหม็น เจ้าคุณทนไม่ได้แผดเสียง “ไม่...ไม่...ไม่...” พอสะดุ้งตื่นก็บอกกับตัวเองว่า

“ไอ้แมท...ฉันไม่มีวันกราบเท้าแก แกต่างหากที่ต้องกราบเท้าฉัน!” แล้วเอามุ้งพันตัวนอนตามเดิม

ooooooo

ปัญหาเรื่องสมใจเจอไอ้โรคจิตและกลางคืนก็เจอผีเปรต กลายเป็นเรื่องใหญ่ของชาวบ้านม่วนแต๊ที่ปลัดจืดต้องจับไอ้โรคจิต ไอ้ผีเปรตให้ได้ ไม่อย่างนั้นชาวบ้านจะได้รับอันตราย

ไส้อั่วเพิ่งมาถึงที่ตั้งโต๊ะประชุมของชาวบ้านกระซิบถามแคบหมูว่าเรื่องอะไรกัน แคบหมูบอกว่าเขาประชุมกัน บ้านเรามีไอ้โรคจิตกับไอ้ผีเปรต  แล้วแคบหมูก็บรรยายว่า เมื่อวานสมใจเจอไอ้โรคจิตหน้าแดง กลางคืนเจอไอ้ผีเปรตหน้าดำ ไส้อั่วฟังแล้วเดาได้ว่าต้องเป็นขุนทองแน่ๆ

ลุงกำโป๊งโทรศัพท์เรียกก้องเกียรติกับกิ่งแก้วให้มาเอาเพื่อนกลับไปเลย ตนสุดทนแล้ว ฟ้องว่าเมื่อคืนก็เกือบเผาบ้านไปแล้ว ทั้งสองหว่านล้อมสุดฤทธิ์ ทั้งยอ ทั้งหลอกล่อ จนสุดท้ายอ้อนวอนขอให้สงสารลูกนกลูกกาด้วยเถอะ

ลุงกำโป๊งทำท่าจะใจแข็ง แต่พอกิ่งแก้วบอกว่าตอนนี้ชาวบ้านรู้กันแล้วว่าเจ้าคุณอยู่ที่บ้านลุง แกก็ร้อนตัวขึ้นมา ก้องเกียรติอ้อนวอนว่า

“ลุงครับ ลุงต้องช่วยนะครับ อย่าให้ชาวบ้านรู้เด็ดขาดว่าไอ้คุณเป็นใคร ไม่งั้นแผนแตก รายการผมเจ๊งแน่”

ลุงกำโป๊งเลยวิ่งอ้าวกลับไปหาไอ้ขุนทองของแก ไปถึงเจอชาวบ้านมามุงดูรอบแคร่ที่เจ้าคุณนอนเป็นมัมมี่อยู่ ปลัดจืดบอกลุงว่าชาวบ้านบอกว่ามีคนแปลกหน้ามาอยู่บ้านลุง เลยจะมาดูให้แน่ใจว่ามีจริงไหม

ลุงกำโป๊งรับว่าจริง แต่เป็นหลานชายของตนจะเป็นไอ้โรคจิต ไอ้ผีเปรตไปได้ยังไง ทุกคนเลยขอดูหน้าหน่อย ลุงเลยจำต้องปลุกเจ้าคุณให้เปิดหน้าให้ทุกคนดู

ปรากฏว่า หน้าเจ้าคุณแดงเป็นจ้ำๆเพราะยุงกัด จนจำสภาพหน้าเดิมแทบไม่ได้ สมใจชะโงกมาดูรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา แต่ก็ไม่เหมือนไอ้โรคจิตที่ตนเห็นนัก

งานนี้ นอกจากชาวบ้านจะจับไอ้โรคจิต ไอ้ผีเปรตไม่ได้แล้ว ยังพากันสงสารไอ้ขุนทองที่ลุงกำโป๊งบอกว่ามันติงต๊องไม่ค่อยเต็ม เดี๋ยวแม่มันก็มารับกลับแล้ว

ที่ห้องคอนโทรล ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วถอนใจโล่งอกเหมือนรอดตายที่เจ้าคุณฝังตัวอยู่ที่นั่นได้ ซ้ำยังได้รับความเมตตาสงสารจากชาวบ้านอีกด้วย

แต่สมใจยังติดใจสงสัยรู้สึกคุ้นหน้าขุนทองมาก คำปุยตัดบทว่าเลิกคิดเรื่องไอ้ขุนทองหน้าลายนั่นเถอะ เตรียมไปเก็บใบชากันดีกว่า เดี๋ยวโดนลุงหมายด่าตาย

ส่วนลุงกำโป๊ง พอรอดตัวได้แล้ว ก็บ่นกับขุนทองว่า ตั้งแต่เข้ามาในชีวิตตนนี่อย่างกับมีผีป่ามาหลอกหลอน ซวยขนาด!!

ooooooo

วันนี้ลุงกำโป๊งมีเรื่องปวดหัวอีกจนได้ เมื่อเจ้าคุณไปมีเรื่องกับดำเกิงนักเลงประจำถิ่น แกทั้งบ่นทั้งด่าว่ามาอยู่ได้แค่สองวันก็ไปมีเรื่องกับไอ้หมาหมู่ดำเกิง ด่าอย่างหัวเสียว่า “ไอ้จ๊าดง่าว สงสัยจะอยู่ได้ไม่ครบเดือนเสียแล้ว”

ไส้อั่วนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่บอกลุงว่า ขุนทองไม่ตายหรอก ขนาดมันสามรุมหนึ่งยังคางเหลืองกลับไปกันเลย คุยอวดว่า

“พวกมันโดนอ้ายขุนทองของฉันจระเข้ฟาดหางซะสลบเหมือดไปเลยน่ะลุง”

ฝ่ายดำเกิงไปฟ้องสมหมายอ้อนให้ช่วยตนด้วย สมศรีถามว่า โดนขุนทองกระทืบมาแล้วทำไมไม่ไปฟ้องปลัดจืด มาบอกพวกตนทำไม ดำเกิงอ้างว่าขุนทองเป็นหลานใครก็รู้ๆกันอยู่ ใครกล้าแตะลุงกำโป๊งบ้าง แม้แต่ปลัดจืดก็เถอะ ดำเกิงทำหน้าแหยงๆบอกว่า “ไม่งั้นโดนลุงกำโป๊งแกงดให้บริการไฟฟ้า โทรศัพท์ ต่างๆนานาขึ้นมาล่ะ พวกเราก็เดือดร้อนกันหมดสิป้า”

สมหมายแนะให้ไปพึ่งปลัดจืดดีกว่า เพราะเป็นหน้าที่ของปลัดโดยตรง พูดถึงก็เห็นปลัดมาพอดี ปลัดบอกว่าเห็นมืดแล้วเลยมาส่งสมใจกับคำปุย ถูกดำเกิงประชดว่ามัวแต่ส่งพวกสาวๆนี่เองถึงดูแลราษฎรไม่ทั่วถึง ตนเลยโดนขุนทองรุมกระทืบเอา

ถูกปลัดแฉว่า พวกตัวเองรุมขุนทอง 3 ต่อ 1 แล้วยังมีหน้ามาพูดอีก

สมใจกับสมศรีเห็นพ้องกันว่า ปลัดต้องตรวจสอบเรื่องนี้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาบ้านม่วนแต๊ของเราไม่เคยมีเรื่องแบบนี้

ooooooo

คืนนี้ดำเกิงจึงนำชาวบ้านไปที่บ้านลุงกำโป๊ง พอดีขุนทองไปอาบน้ำ ลุงกำโป๊งให้ดำเกิงพูดธุระของตัวเอง ดำเกิงหาว่าขุนทองไปขโมยไก่ของตน พอดีขุนทองกลับมาจึงชี้แจงว่าตนเข้าใจผิดนึกว่าเป็นไก่ของลุงกำโป๊ง ไส้อั่วขอเป็นพยานเรื่องนี้

สมใจปรี่เข้าหาขุนทองถามว่า เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนใช่ไหม ขุนทองรู้ดีว่าขืนยอมรับมีหวังแผนแตก จึงปฏิเสธว่าไม่เคยเห็น สมใจอ้างว่าเราเจอกันที่ร้านหมูกระทะ ทำเอาเจ้าคุณตกใจเกือบเก็บอาการไม่อยู่ แต่ก็ทำนิ่งผ่านไปได้เนียนๆ แถมด่าสมใจว่า “ติงต๊อง” อีกด้วย

สมใจไม่ยอมถามว่า “นายว่าใครติงต๊อง” ลุงกำ-โป๊งรีบขัดขึ้นบอกให้ใจเย็นๆ ยืนยันว่าขุนทองไม่เคยไปกรุงเทพฯ เพราะถูกแม่ส่งไปอยู่โรงพยาบาลบ้าตั้งแต่เด็ก เจ้าคุณทำท่าจะแย้งลุงแกไม่ยอมให้พูด กลับอบรมว่า

“ยอมรับว่าเป็นบ้ายังไม่น่าอายเท่ากับเที่ยวโกหกคนอื่นว่าเป็นคนดี จริงไหมไอ้ดำเกิง”

ดำเกิงสะดุ้งที่ลุงแกมาลงที่ตนจนได้ สมหมายจึงรวบรัดตัดบทสรุปว่า

“ไอ้ใจ๋...เอ็งก็อย่าไปติดใจอะไรเลยวะ หาเรื่องกับคนติงต๊องบาปกรรมเปล่าๆ...ปลัดว่าไงดี ตามนี้นะ”

ปลัดจืดต้องเห็นด้วย สมศรีจึงชวนกลับกันดีกว่าเพราะดึกดื่นแล้วเกรงใจลุงกำโป๊ง ทุกคนเลยร่ำลาพากันกลับ แต่ดำเกิงไม่หายเจ็บใจ หันจ้องเจ้าคุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เจ้าคุณยักคิ้วให้แผล็บหนึ่งด้วยสีหน้ากวนๆ สมใจเห็นถึงกับทำตาโตฉงน

“ไอ้ใจ๋ กลับได้แล้ว” สมหมายเรียก สมใจทำท่าแบบให้เจ้าคุณรู้ว่าตนจับตาดูอยู่ ถูกเจ้าคุณทำมือโอเคแถมยกมือขึ้นเหนือหัวชนกันแบบนางเอกเกาหลี สมใจฉุนขาดปรี่จะเข้าไปลุย ดีแต่ลุงกำโป๊งพรวดเข้ามาตบหัวเจ้าคุณเสียก่อน ปรามเสียงเข้ม

“ไอ้นี่ติงต๊องกำเริบอีกแล้ว” บอกสมใจว่าอย่าไปถือมันเลย มันบ้าชอบเพ้อว่าเป็นพระเอกหนังเกาหลี แล้วรุนหลังเจ้าคุณให้ออกไป พอพ้นออกมาก็ด่า “เกือบไปแล้วไหมล่ะไอ้ขุนทอง นี่ดีนะที่ไอ้ก้องมันโทร.มาเล่าเรื่องหมูกระทะให้ฟังก่อน ไม่งั้นไอ้ใจ๋เอาเอ็งตายแน่”

“ไอ้ใจ๋...” เจ้าคุณพึมพำยิ้มๆ ที่ได้รู้จักชื่อคู่ปรับเก่า

ooooooo

แต่พอกลับถึงบ้าน สมใจกระแทกตัวลงนั่งอย่างแรง บอกคำปุยว่า เป็นตายอย่างไรตนก็ไม่เชื่อว่าคนอะไรจะเหมือนกันได้ถึงขนาดนี้ พอคำปุยบอกว่าตนลืมดูหน้าเพราะมัวแต่ดูอย่างอื่น เลยถูกด่าว่าเอาแต่บ้าผู้ชายจนตาบอด

“วะ...นังใจ๋นี่ผีบ้าอะไรเข้าสิง เดี๋ยวนี้ถึงได้ปี๊ดตลอดๆ รู้ตัวมั่งรึเปล่า?”

สมใจบอกว่ารู้อยู่ว่าตนเกลียดคนโกหก ไม่ชอบให้ใครมามองว่าตนโง่เป็นควาย คำปุยเลยดักคอว่า

“ไอ้ใจ๋ฉันรู้ว่าแกเจ็บมากเรื่องพี่โก้ แต่แกก็ต้องลืมบ้างอะไรที่จำแล้วทำให้ปวดใจเราก็ควรลืมๆ มันไปซะมั่งนะเพื่อนนะ” คำปุยมองสมใจอย่างเห็นใจ แต่สมหมายกับสมศรีที่แอบฟังอยู่ไม่สบายใจ สมหมายตะโกนออกไปว่า

“ไม่จริง...ไอ้ปุย...เอ็งเอาอะไรมาพูดกับลูกข้า อย่าไปฟังมันนะใจ๋ คนเราเจ็บแล้วก็ต้องจำถึงจะถูก” สมใจโผเข้ากอดพ่อไว้อย่างรับรู้ถึงความรักของพ่อ สม-หมายกอดสมใจพูดเสียงสะท้านด้วยความสะเทือนใจ “ไอ้ใจ๋ลูกพ่อ ไอ้หนุ่มเมืองกรุงอย่าให้เจอเชียว...ไม่ว่าหน้าไหนพ่อจะต่อยให้คว่ำ!!” สมศรีเหล่ใส่บ่นดังๆว่า พ่อลูกคู่นี้มันพาลเหมือนกันไม่มีผิด

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้นจากที่คุณหญิงแม่ไปเข้าวัดปฏิบัติ ธรรม คุณหญิงนุ่งขาวห่มขาว ตื่นมากวาดลานวัดแต่เช้า พลันก็ต้องสะดุ้งกับเสียงเรียกอย่างหงุดหงิดของเอมี่ หันไปตำหนิว่าเรียกเสียแม่สติหลุดหมดเลย

เอมี่ในชุดปกติแต่งหน้าทาปากค่อนข้างเข้ม วิ่งเข้ามางอแงว่าตนไม่ไหวแล้ว ทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ตนเหนื่อยมาก กวาดใบไม้ก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังต้องตื่นตี 5 มาล้างส้วมอีก เหม็นจนจะอ้วก

“โถหนูจ๋า นึกเสียว่ายิ่งกลิ่นส้วมแรงเท่าไหร่ ลูกคุณก็จะได้กุศลแรงเท่านั้นนะจ๊ะ”

เอมี่มองคุณหญิงแม่อย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ถูกคุณหญิงแม่เตือนสติว่าอย่าโกรธ อย่ากรี๊ด ควบคุมจริตเราไว้ อย่าให้มารมันมาขวางเจตนาดีของเราได้”

เห็นเอมี่ยังทำท่ารับไม่ได้ คุณหญิงส่งไม้กวาดให้อีกอันบอกว่า กวาดสองมือเลยจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน ที่สำคัญเราจะได้กุศลดับเบิ้ล 2 เด้ง ส่วนตัวเองจะไปจัดสำรับเพลให้พระท่าน แต่เดินไปสองสามก้าวแล้วนึกได้หันกลับมาบอกว่า

“แม่บอกแล้วว่าอย่าแต่งหน้าทาปากนะจ๊ะ ตัดจริต... บาปกรรม”

ปล่อยให้คุณหญิงแม่เดินไปแล้ว เอมี่มองจิกทำท่าแบบกูจะบ้า แล้วระเบิดอารมณ์ออกมาเบาๆ

“ว้าย...อีบ้า...เชิญขัดส้วม สร้างกุศลไปคนเดียวเถอะย่ะ ฉันไม่บ้าไปกับแกด้วยหรอกนังคุณหญิงแม่!ชิ!!”

พูดจบก็เหลียวซ้ายแลขวาก่อนควักโทรศัพท์ออกมาพูดเสียงหวานออดอ้อน...

“ฮัลโหล...แมทธิววววว” แต่พอโอดครวญให้แมทธิวฟังเสร็จ ถูกปลายสายตำหนิเสียงเข้มมาว่า

“จะบ้าเหรอ คุณจะออกมาไม่ได้เด็ดขาด คุณต้องคอยประกบนังคุณหญิงแม่อย่าให้มันกลับออกมา ขืนมันออกมาแล้วเห็นไอ้คุณในทีวีเมื่อไหร่ละก็...ผมแฉเรื่องระหว่างเราแน่ ไม่เชื่อก็ลองดู!”

“แมทอ่ะ...ผู้ชายอะไรโคตรเลว!!” เอมี่ทั้งอ้อนทั้งด่า

“ก็ควรคู่กับผู้หญิงเลวอย่างคุณไม่ใช่เหรอ หึๆ แค่นี้นะ...ผมจะออกกำลังกายแล้ว” พูดจบก็วางหูเลย แล้วหันไปซุกไซ้นัวเนียกับกิ๊กก่อนชักผ้าคลุมโปงพึ่บ...

เอมี่มองโทรศัพท์ในมือที่วางสายไปแล้ว ด่าไปร้องไห้ไป “ไอ้บ้า...ฮือๆๆ ไอ้บ้า!!”

ooooooo

ตอนที่ 3

ตะวันสายโด่งแล้วแต่เจ้าคุณยังนอนอุตุอยู่ ลุงกำโป๊งมาปลุกให้ตื่น บอกว่า อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น แต่เจ้าคุณฟังไม่ออก ลุงเลยต้องบอกว่าให้ไปหาอาหารเช้ามากินกันได้แล้ว แล้วให้ไส้อั่วพาไปจับปลาที่บึงมาทำอาหาร

ไส้อั่วจับปลามือเปล่าเก่งมาก สอนเจ้าคุณให้จับแต่พอเจ้าคุณลองดูก็ตะครุบได้แต่ขี้โคลน ครั้นโชคดีจับปลาโง่ได้ตัวกะจ้อยร่อย ปลาก็ดิ้นหลุดมือไปเสียอีก สุดท้ายเลยได้กินแต่ปลาที่ไส้อั่วจับได้สามสี่ตัว

ลุงกำโป๊งเห็นแล้วส่ายหัวไล่ให้ไปอาบน้ำจะได้มากินข้าวกัน เจ้าคุณเดินไปอาบน้ำที่บึง ลุงมองตามบ่นอุบอิบ

“เฮ้อ...จะอยู่ได้อีกกี่วั๊น...ไอ้หนุ่มไฮโซ?!”

ooooooo

เจ้าคุณไปอาบน้ำที่บึง พอถอดเสื้อจะลงน้ำ ก็ชะงักกึกเมื่อเห็นสมใจนุ่งกระโจมอกกำลังก้าวลงบึง เจ้าคุณหลบแว้บบังเอิญไปเหยียบกิ่งไม้เสียงดัง เลยถูกจับได้ สมใจด่าว่าไอ้โรคจิตมาแอบดูผู้หญิงอาบน้ำ

โดนด่าเข้า เจ้าคุณก็ชักฉุนก้าวพรวดออกไป เกือบชนกับสมใจที่วิ่งพุ่งเข้ามา เธอเลยทุบตีพัลวัน เจ้าคุณวิ่งหนีขำๆกับกำปั้นน้อยๆที่ต่อยเหมือนตั๊กแตนตำข้าว ทำให้สมใจยิ่งโมโหไล่ตามไปทุบ เจ้าคุณเลยหนีลงน้ำ สมใจตามลงไปอีก

เจ้าคุณลุยน้ำไปจนลึกสมใจก็ยังตาม เขาหนีไปขู่ไปว่า

“นี่เธอ...พอแล้ว ตรงนี้น้ำมันเริ่มลึกแล้วนะ”

“ไม่กลัวเว้ย...ดีสิ ฉันจะฆ่าถ่วงน้ำเสียเลย”

เจ้าคุณเห็นทีจะถูกตามล่าไม่เลิกเลยหนีขึ้นฝั่ง ถูกตะโกนไล่หลังมาว่าแน่จริงอย่าหนีผู้หญิงสิวะ เจ้าคุณตะโกนกลับไปขำๆยั่วๆว่า “จะอยู่ทำไมให้อารมณ์เสียล่ะ... ยัยไม้อัด...ฮ่าๆๆ”

ถูกเย้ยว่าแบนเป็นไม้อัด สมใจก็ยิ่งโมโหว่ายเข้าฝั่งจะตามเล่นงาน แต่เท้าเป็นตะคริวแม้จะพยายามบีบนวดแต่ตะคริวก็ไม่คลาย เจ็บจนหน้านิ่วแต่ไม่ร้องขอความช่วยเหลือ

เจ้าคุณขึ้นฝั่งได้ก็เดินอ้าวไป หันมาร้องท้าให้ตามมาทุบ แต่ไม่เห็นสมใจแล้ว ชักเอะใจ เขม้นมองอีกทีเห็นเธอผลุบโผล่ทะลึ่งพรวดขึ้นมาชูมือแล้วจมหายไปอีก เลยรู้ว่าเธอกำลังจมน้ำ รีบโดดลงไปช่วยพาขึ้นมา แต่เธอแน่นิ่งไปแล้ว

เจ้าคุณตัดสินใจปั๊มหัวใจจนเธอสำลักน้ำพรวดออกมา พอเธอรู้สึกตัว เจ้าคุณหยุดปั๊มหัวใจแต่มือยังคาอยู่ที่หน้าอก ต่างจ้องหน้ากันนิ่ง

ทันใดนั้นเอง ปลัดจืดมาเห็นสมใจนอนอยู่และมือเจ้าคุณวางอยู่ที่หน้าอกเธอ ปลัดพุ่งเข้าชกเปรี้ยงจนเจ้าคุณหงายผลึ่ง ด่าว่า “ไอ้ขุนทอง แกจะทำอะไรใจ๋” เจ้าคุณยียวนย้อนถามว่าแล้วเห็นทำอะไรอยู่ล่ะ “ฉันเห็นแกจับนมใจ๋อยู่น่ะสิ!”

เจ้าคุณนึกสนุกบอกว่านมที่ไหนไม้อัดต่างหากล่ะ พูดแล้วเดินหัวเราะขำๆออกไป ปลัดจืดทำหน้างงๆถามสมใจว่าอะไรหรือ สมใจสะบัดเสียงบอกว่าไม่รู้ ปลัดมองหน้าอกสมใจทำนองว่ามีอะไรหรือเปล่า สมใจโมโหตวาด

“บ้า...โรคจิตอีกคนรึไง” แล้วชี้หน้าปราม “ห้ามเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเด็ดขาดนะปลัด เข้าใจไหม!”

ด่าเจ้าคุณ ปรามปลัดจืดแล้ว สมใจวิ่งตื๋อออกไป ปลัดยืนงงมองเหวอ หน้าจืดสมชื่อจริงๆ

ooooooo

รายการเรียลลิตี้โชว์ได้รับความสนใจจากทั่วสารทิศ ไม่ว่าเด็กเล็กสาวแก่ต่างติดกันงอมแงม ร้านค้าพากันเปิดทีวีเป็นการเรียกลูกค้าไปในตัว พวกวัยรุ่นโดยเฉพาะสาวๆพากันกรี๊ดเมื่อเห็นซิกแพ็กของเจ้าคุณ พากันขำและสงสารเมื่อถูกแกล้ง และแน่นอนหลายคนพากันลุ้นให้ไอ้ขุนทองกับสมใจรักกัน

ผู้ชมต่างกดส่ง SMS กันมือเป็นระวิง ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วอยู่ในห้องคอนโทรลต่างดูทีวีกันอย่างพอใจ กิ่งแก้วบอกว่าสนุกกว่าดูละครทีวีอีก ถามว่ามีลุ้นพระเอกนางเอกรักกันด้วยหรือเปล่า ก้องเกียรติฟันธงว่า

“โอ๊ย ไม่มีทาง อย่างไอ้คุณน่ะมันไม่มองน้องนางบ้านนาหรอก ที่สำคัญถ้าเกิดมันมองขึ้นมาจริงๆละก็...

คุณหญิงแม่มีหวังฉีกอกมันตายแน่...อย่าคิดมากน่า”

ขณะนั้นเอง ทีมงานเข้ามาร้องบอกอย่างตื่นเต้นสุดขีดว่า “SMS ครับ SMS ตรึมเลยครับพี่”

“เห็นแล้ว ส่งกันน้อยๆหน่อยก็ได้นะยะพวกหน้าม้าน่ะ ประเดี๋ยวสิ้นเดือนมาเบิกกับพี่ พี่ไม่มีเงินจ่ายค่าโทรศัพท์ให้ไม่รู้ด้วยนะ” กิ่งแก้วพูดเซ็งๆ พอทีมงานบอกว่าไม่ใช่พวกตน แต่เป็นคนดูส่งกันมาเพียบเลย ทั้งก้องเกียรติและกิ่งแก้วก็ยิ้มหน้าบาน โผกอดกันด้วยความดีใจ

ooooooo

ด้วยความรัก และเป็นห่วงสมใจ ปลัดจืดไปเล่าให้คำปุยฟังที่ร้านน้ำแข็งไส เพื่อให้คำปุยคอยระวังและอย่าให้สมใจไปอาบน้ำคนเดียว แต่หวานเจี๊ยบกับลำใยลูกสาวลำยองเจ้าของร้านเสริมสวยแอบฟังอยู่ต่างตกใจอุทานพร้อมกัน

“ขุนทองแก้ผ้าอาบน้ำแล้วลวนลามพี่ใจ๋!!”

ปลัดจืดกับคำปุยมองหน้ากันเซ็งๆที่ความลับรั่วไหลจนได้ พอสมใจรู้ก็ไม่พอใจบ่นปลัดจืดว่า บอกแล้ว

ใช่ไหมว่าไม่ให้ไปบอกคนอื่น ปลัดแก้ตัวหน้าจืดๆว่า คำปุยไม่ใช่คนอื่น แต่ก็ขอโทษสมใจ อ้อนว่า อย่าโกรธเลยนะตนทำไปด้วยความเป็นห่วง สัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำอะไรให้ไม่สบายใจอีก

“ฉันยังข้องใจเรื่องไอ้นายขุนทองนั่น ว่าคนติงต๊องมันช่วยคนจมน้ำแถมยังปั๊มหัวใจให้ด้วยได้ยังไง?”

ปลัดจืดฟังแล้วก็พลอยสงสัย...งงไปด้วยเหมือนกัน

ooooooo

เจ้าคุณเปียกม่อลอกม่อแลกกลับมาบอกลุง

กำโป๊งให้พาไปห้างหาซื้อเสื้อผ้าสัก 5–6 ชุด เพราะตนมีชุดเดียวตากยังไม่แห้ง ลุงแกโวยวายถามว่าซื้อไปทำไมตั้งเยอะแยะ นุ่งผ้าขาวม้านั่นแหละดีแล้ว จนเจ้าคุณลดเหลือชุดเดียว แกเลยพาไป บอกว่าตัวเองก็อยากได้เสื้อใหม่สักตัวเหมือนกัน

ลุงกำโป๊งพาเจ้าคุณไปที่บ้านเครือฟ้า น้าสาวของหวานเจี๊ยบที่เปิดขายของพื้นเมือง และโชว์ศิลปะพื้นบ้านทางเหนือแก่นักท่องเที่ยวด้วย หวานเจี๊ยบเองก็มาช่วยน้าเมื่อมีเวลา แต่แม่นี่เค็มจัด แค่นักท่องเที่ยววานให้ช่วยถ่ายรูปเท่านั้นก็แบมือขอเป็นร้อย จนเครือฟ้าต้องรีบบอกนักท่องเที่ยวว่าไม่ต้อง ฟรี ได้ใจจากนักท่องเที่ยวอีกพะเรอเกวียน

พอนักท่องเที่ยวออกจากบ้านไปแล้ว เครือฟ้าเอ็ดหลานสาวว่า เค็มจริงๆ แค่ถ่ายรูปให้เขาก็คิดตังค์ หวานเจี๊ยบเถียงว่าที่ไหนๆ เขาก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ

“แต่ต้องไม่ใช่ที่ “ม่วนแต๊” คนม่วนแต๊ต้องมีน้ำใจ ไม่เห็นแก่ตัว ไม่เห็นแก่ได้ เราอยากส่งเสริมความเป็นไทยให้ชาวโลกได้ประจักษ์เพื่อความภาคภูมิใจของเรา อย่าไปทำให้เขาดูถูกเราด้วยการเอาเปรียบเขา”

ระหว่างนั้น ลุงกำโป๊งพาเจ้าคุณมายืนฟังพอดี พอเครือฟ้าพูดจบลุงก็ปรบมือสนั่น ชมว่า

“เพราะมีนางงามทั้งกายทั้งใจอย่างแม่เครือฟ้า ม่วนแต๊ของเราถึงได้น่าอยู่” ทำเอาเครือฟ้าเขินหาว่าลุงปากหวาน ลุงเลยทำตาหวานยืนยันว่า “หวานที่ไหน ข้าพูดจริง”

ระหว่างนั้น มีฝรั่งเข้าร้านมากลุ่มหนึ่ง พอเห็นเจ้าคุณนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวโชว์ซิกแพ็กเป็นลอนๆก็พากันตื่นเต้นคิดว่าเป็นชาวเขามารุมขอถ่ายรูป ทำเอาเจ้าคุณกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยืนหน้าเป็นม้าหมากรุกถ่ายกับฝรั่งที่ยิ้มแฉ่งกันอย่างเฮฮา

แต่พอลุงกำโป๊งบอกจะซื้อเสื้อให้เจ้าคุณ เครือฟ้าบอกว่าขายหมดแล้ว มีแต่ที่ยังไม่ได้ย้อมให้เอาไปย้อมเองก็แล้วกัน เจ้าคุณเลยได้ย้อมเสื้อใส่เองถูกน้ำร้อนกระเด็นลวกเสียหลายจุด

ก่อนกลับลุงกำโป๊งมองเครือฟ้าตาซึ้งบอกว่าขาดเหลืออะไร อยากใช้โทรศัพท์หรืออยากใช้ไฟฟ้าฉุกเฉินอะไรก็ให้บอก อย่าได้เกรงใจ แล้วลดเสียงเป็นได้ยินกันสองคนว่า “ว่างๆก็ไปกินข้าวกันมั่งนะ” ทำเอาเครือฟ้ายิ้มเขิน

เจ้าคุณมองลุงกับเครือฟ้ายิ้มๆ อย่างดูออก ส่วนหวานเจี๊ยบก็แอบมองเจ้าคุณตาเป็นมัน

แต่พอกลับถึงบ้าน ก็เจอสมใจมารออยู่แล้ว ลุงกำโป๊งเตรียมรับสถานการณ์ แต่ปรากฏว่าสมใจแค่มาขอโทรศัพท์เท่านั้น เจ้าคุณกับสมใจต่างมองเขม่นกัน พอสมใจไปใช้โทรศัพท์ เจ้าคุณมองอย่างอยากโทร.ใจแทบขาดแต่ไม่กล้า

คืนนี้ เจ้าคุณนอนห่มมุ้งท่ามกลางความมืดและฝูงยุงที่บินเข้ามากัดหึ่งไปหมด เจ้าคุณลุกขึ้นร้องอย่างสุดทน

“โอ๊ย...ไม่ไหวแล้วโว้ย!”

ครู่หนึ่งเจ้าคุณลุกขึ้นจุดตะเกียงเดินไปยังห้องที่แอบเห็นลุงกำโป๊งเอาโทรศัพท์ไปเก็บ ย่องกริบไปค่อยๆ

เปิดประตู แต่เปิดไม่ได้เพราะติดสายยูใส่กุญแจไว้ เจ้าคุณหงุดหงิดเลยสบถ

“โธ่เว้ย...จำไว้เลย ไอ้ลุงกำโป๊ง!”

“เออ...กูจะจำไว้!” เสียงลุงกำโป๊งดังเข้ามา ทำเอาเจ้าคุณสะดุ้งสุดตัว หันไปเห็นลุงโปะแป้งขาววอกออกมาด้วยก็นึกว่าผีหลอก ถูกลุงตำหนิว่า ตัวเองนั่นแหละเป็นผีขี้ขโมย พูดอย่างรู้ไต๋ว่าจะมาขโมยโทรศัพท์ใช่ไหม เจ้าคุณตกใจเงอะงะและเริ่มติดอ่าง ลุงแกหัวเราะเยาะบอกว่า “ฝันไปเถอะไอ้ขุนทอง” พลางยกพวงกุญแจโชว์หัวเราะร่าก่อนเดินขำๆออกไป

ooooooo

ลำใยรู้ว่าเจ้าคุณต้องไปแก้ผ้าอาบน้ำที่บึงจึงไปดักทำทีจะไปอาบน้ำเผื่อจะได้แอ้ม ขณะรอเจ้าคุณนั้น พอดีดำเกิงกับสมุนเดินผ่านมา ดำเกิงปวดฉี่จึงแวะไปทางบึง ลำใยนึกว่าเจ้าคุณมาแล้ว โผล่ไปจ๊ะเอ๋ตอนดำเกิงกำลังยิงกระต่ายพอดี ต่างตกใจผงะ ดำเกิงเก็บอาวุธแทบไม่ทัน ส่วนลำใยก็เปิดอ้าวไปไม่เหลียวหลัง

ใช่แต่ลำใยที่คิดจะแอ้มเจ้าคุณ หวานเจี๊ยบก็แอบย่องไปที่บึง นุ่งกระโจมอกห่มผ้าขนหนูเหมือนลำใย พอได้ยินเสียงคนเดินมาก็นึกว่าเจ้าคุณมาแน่แล้ว รีบตะเบ็งเสียงร้องขอความช่วยเหลือว่าเป็นตะคริวอยู่ในน้ำ

เสียงเดินอย่างรีบเร่งใกล้เข้ามา หวานเจี๊ยบกระหยิ่มว่าแผนสำเร็จแล้ว ลองแอบดู แต่แล้วก็แทบหมดแรง เมื่อเห็นมาคนที่มานั้น กลายเป็นปลัดจืดไปฉิบ!

นอกจากจะไม่ได้แอ้มเจ้าคุณแล้ว หวานเจี๊ยบยังถูกปลัดจืดด่าว่าบ้าผู้ชาย รีบหันหลังไม่อยากดูกลัวจะซวยไปตลอดชาติ

“ไอ้บ้า...ไอ้ปลัดจ๋อย จำไว้นะ...หึ้ยยยย!!”

ooooooo

ที่แท้แล้วเจ้าคุณถูกลุงกำโป๊งใช้ให้มาตักน้ำใส่ตุ่มเหมือนกัน แต่สองสาวมาก่อนเวลาเลยคลาดกัน เรื่องจึงกลายเป็นว่า คนที่อยากเจอแต่ไม่ได้เจอ ส่วนคนที่ไม่อยากเจอกลับได้เจอ...

คือหลังจากเจ้าคุณมาตักน้ำที่บึงหิ้วกลับนั้น ระหว่างทางก็เดินแกว่งถังน้ำเล่นอย่างสบายอารมณ์ เจอสมใจขี่จักรยานสวนมา เป็นจังหวะที่ถังหลุดมือเจ้าคุณลอยละลิ่วไปเกือบถูกหัวสมใจ จักรยานเสียหลักพุ่งเข้าชนเจ้าคุณเต็มๆ

“เฮ้ย...ขี่รถยังไงของเธอเนี่ย” เจ้าคุณโวยวายขึ้นก่อน ทำเอาสมใจอึ้งรับเกือบไม่ทัน พอตั้งหลักได้ก็ใส่ทันทีว่า ทำตนเกือบหัวแตกแล้วยังจะมาโทษกันอีก

เลยกลายเป็นต่างฝ่ายก็โทษว่าอีกฝ่ายผิด จนเจ้าคุณเผลอพลั้งปากไปว่า “เธอนี่มันแสบไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ” เลยถูกสมใจจิกไม่ปล่อยถามว่าเคยเจอตนที่ไหน เมื่อไหร่ เจ้าคุณกลับลำไม่ทันเดินหนีไปหน้าตาเฉย

“จะหนีไปไหน” สมใจตามไปกระชากแขนจนเจ้าคุณเซมาหน้าเกือบชนกัน ต่างก็ชะงัก

“เฮ้ย...ทำอะไรน่ะ” เสียงปลัดจืดถาม พอทั้งสองสะดุ้งผละจากกัน ปลัดปรี่เข้าหาเจ้าคุณอย่างเอาเรื่อง “ฉันถามว่าแกทำอะไรใจ๋ ปล่อยใจ๋เดี๋ยวนี้!”

เจ้าคุณไม่สะทกสะท้านบอกปลัดว่าให้บอกสมใจปล่อยตน อย่าทำอะไรตนดีกว่า พอปลัดมองไปจึงเห็นว่าสมใจเป็นฝ่ายจับเจ้าคุณไว้แน่นจริงๆ สมใจรีบปล่อยมือเจ้าคุณ ถูกเจ้าคุณหาว่าแต๊ะอั๋งตน แล้วเดินลอยชายไปเลย

สมใจทั้งโกรธทั้งอาย แก้ตัวตะกุกตะกักว่าตนเปล่าแต๊ะอั๋ง ปลัดมองหน้าสมใจอย่างค้นหาชั่งน้ำหนักระหว่างสิ่งที่เห็นกับคำปฏิเสธของเธอ

พอกลับถึงบ้าน สมใจบอกคำปุยว่าตนมองคนไม่ผิด เชื่อว่านายขุนทองนี่ต้องมีอะไรที่ไม่น่าไว้ใจ มันไม่ธรรมดาแน่ๆ คำปุยติงว่า สมใจถูกพี่โก้ทำเจ็บเสียจนพาลไม่ไว้ใจคนทั้งโลก คิดแบบนี้ไม่แฟร์สำหรับไอ้ขุนทองเลย เตือนเพื่อนว่าต้องเลิกจับผิดขุนทองด้วย เพราะตนเบื่อที่จะฟังเรื่องนี้เต็มทีแล้ว

“แต่ฉันยังไม่เบื่อ แล้วเจอกัน...อ้ายขุนทอง!” สมใจมุ่งมั่นที่จะระแวงต่อไป

ooooooo

ความมุ่งร้ายที่จะทำให้เจ้าคุณ ได้อับอายในการไปออกรายการเรียลลิตี้ของแมทธิว พลิกล็อกอย่างคาดไม่ถึง เพราะนับวันเจ้าคุณก็ยิ่งได้รับความสนใจ ความรัก ความสงสาร กระทั่งความหลงใหลจากบรรดาผู้ชม แมทธิวยิ่งดูก็ยิ่งแค้น

ส่วนคุณหญิงแม่ ไปปฏิบัติธรรมหวังจะช่วยเจ้าคุณให้พ้นจากเคราะห์กรรมในวัยเบญจเพส คืนนี้คุณหญิงชวนกึ่งบังคับให้เอมี่ไปเจริญสติในป่าช้า หัวเด็ดตีนขาดเอมี่ก็ไม่ยอมไป แต่พอคุณหญิงเอาตำแหน่งสะใภ้มาล่อ เอมี่ก็ยอมไป แต่ระหว่างนั่งสมาธิก็แอบลุกย่องออกไป

โชคไม่เข้าข้าง เพราะไปเจอสัปเหร่อผอมเกร็งจนดูเหมือนผีเข้า  เอมี่ก็หนีกลับมาหาคุณหญิงที่นั่งเจริญสติอยู่  คุณหญิงบ่นว่าเอมี่หายไปแม่ตกใจหมดเลย  เอมี่อ้างว่าตนปวดฉี่เลยลุกไป คุณหญิงแม่บอกว่าตนก็ปวด ชวนเอมี่ไปหาที่ฉี่ด้วยกัน

แต่พอลุกไปก็จ๊ะเอ๋กับสัปเหร่อคนนั้นเข้าอย่างจังทั้งสองตกใจสุดขีดกรี๊ดลั่น กอดกันจนเสียหลักล้มกลิ้งแล้วรีบลุกวิ่งแจ้นออกไป สัปเหร่อมองตามบ่นงึมงำ

“อะไรของเขาวะ...หลวงพ่อให้มาตาม...เฮ้อ...”

ooooooo

เพราะยังระแวงเจ้าคุณว่าเป็นคนไม่ดีจะนำความเดือดร้อนมาสู่บ้านม่วนแต๊ สมใจชวนคำปุยไปติดตามและค้นหาหลักฐานของเจ้าคุณกัน ทั้งสองช่วยกันหาบันไดพาดหน้าต่างปีนขึ้นไป โอกาสเหมาะจริงๆเพราะเจ้าคุณไปอาบน้ำยังไม่กลับ

ทั้งสองเข้าไปค้นหาหลักฐานในห้องก็ไม่พบอะไร จนเจ้าคุณกลับมา จึงรีบพากันไปที่หน้าต่างจะปีนลงไป

เจ้ากรรม...บันไดหล่นไปที่พื้นแล้ว...ทั้งสองละล้า– ละลังจะกระโดดลงไปก็ไม่กล้า สุดท้ายสมใจตัดสินใจลากคำปุยมุดเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้า คำปุยพนมมือภาวนา “คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกช้างด้วย...”

คำปุยภาวนาไม่ทันหยุด ประตูตู้ก็ถูกกระชากออก สมใจกับคำปุยช็อก นิ่งงันเหมือนหุ่นไปเลย...

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วที่นั่งอยู่ในห้องคอนโทรล เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด กิ่งแก้วร้องอย่างตกใจ “แย่แล้ว...”

ปรากฏว่าภาพในจอโทรทัศน์ติดๆดับๆผู้ชมที่ติดตามต่างหงุดหงิดที่กำลังตามรายการอยู่อย่างติดพันก็มาทำให้เสียอารมณ์ คุณยายคนหนึ่งถึงกับรำพึงอย่างเป็นห่วงสมใจที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าว่า “นังใจ๋เอ๊ยนังใจ๋...จะรอดไหมวะเนี่ย”

ไม่รอด! สมใจกับคำปุย ถูกจับได้ในตู้เสื้อผ้าห้องเจ้าคุณ ลุงกำโป๊งเอาไปที่บ้านตำหนิสมใจว่าบอกกี่ครั้งแล้วว่าไอ้ขุนทองเป็นหลานทำไมไม่เชื่อกันเลย สมใจขอดูบัตรประชาชนเพื่อยืนยัน ลุงแกสวนไปทันควันอย่างไร้พิรุธว่าก็ไอ้ขุนทองมันบ้าจะมีเวลาที่ไหนไปทำบัตรประชาชน

คำปุยเห็นว่าอยู่ไปก็มีแต่จะหน้าแตกยิ่งขึ้นเลยชวนสมใจกลับดีกว่า ระหว่างทางก็ขอร้องแกมขู่ว่าขอให้สมใจพอเถอะตนอายเขา

“แกพอไปคนเดียวไอ้ปุ๋ย ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่ามันเป็นหลานลุงกำโป๊ง ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใครกันแน่!”

ooooooo

พอสมใจกับคำปุยไปแล้ว เจ้าคุณถามลุงกำโป๊งว่ารู้ได้ยังไงว่าสองคนนั้นเข้าไปในห้องตน ลุงคุยโวว่าตนมีพรายกระซิบ ต่อมาจึงบอกว่า ตนรู้จักสมใจดีว่าเป็นคนกัดไม่ปล่อย แล้วเตือนเจ้าคุณว่า

“เอ็งต้องเผชิญหน้ากับนังใจ๋ ตาต่อตา ฟันต่อฟันกันไปเลย ถ้าเอ็งยิ่งหนีก็แปลว่าเอ็งเป็นอย่างที่มันสงสัย เคยได้ยินไหม หนามยอกต้องเอาหนามบ่งน่ะ”

ทันใดนั้นมีเสียงกริ๊งๆๆดังออกมาจากห้องลับของลุงกำโป๊ง เจ้าคุณถามเสียงอะไร ลุงบอกว่านาฬิกาปลุก แล้วลุงก็เดินเข้าไปในห้องนั้น

ที่แท้เป็นเสียงโทรศัพท์ ก้องเกียรติโทร.มาบอกว่าระบบไฟฟ้าของลุงติดขัดภาพในทีวีมันติดๆดับๆคนดูเขาส่ง SMS มาด่ากันตรึม บอกลุงว่าให้เช็กกังหันลมด่วนด้วย ไม่งั้นตนเจ๊งแน่

ลุงกำโป๊งจึงเช็กกังหันลมจากนั้นแจ้งแก่ลูกบ้านทุกคนว่าต้องเปลี่ยนกังหันลมใหม่ เพราะอันนี้มันเก่าแรงอาจจะตก ทุกคนเห็นด้วยเพราะทุกบ้านที่ม่วนแต๊ต้องอาศัยไฟฟ้าจากกังหันลมตัวนี้ทั้งนั้น สมใจถามว่าจะตั้งกังหันลมตัวใหม่เมื่อไร

“พรุ่งนี้...ก็เลยจะมาบอกให้ปลัดช่วยไปบอกพวกชาวบ้านให้มาช่วยๆกัน”

ooooooo

รุ่งขึ้นชาวบ้านพากันมาลงแรงช่วยตั้งกังหันลมตัวใหม่ บรรยากาศคึกคักคึกครื้น เจ้าคุณกลายเป็นพระเอกที่พวกสาวๆแย่งกันใกล้ชิด จนทะเลาะตบตีกันก็มี ลุงกำโป๊งต้องหย่าศึก ด่าพวกสาวๆว่าเรียกให้มาช่วยกันทำงานไม่ใช่มาแย่งผู้ชาย บอกทุกคนให้มาช่วยกันทำงานเร็วๆ

ไม่นานการตั้งกังหันลมตัวใหม่ก็เสร็จ คำปุยเสนอว่าแบบนี้เราต้องฉลอง ทุกคนเห็นด้วย สมศรีรับเป็นเจ้าภาพ ทุกคนเฮชอบใจที่จะได้กินได้สนุกสนานกัน

ทำงานเสร็จ ลุงกำโป๊งได้รับเชิญให้ขึ้นพูด ลุงแกขอบใจทุกคนที่มาช่วย ขอบใจสมหมายที่ควักเงินจ่ายค่ากังหันลม ขอบใจสมศรีที่จัดงานเลี้ยงฉลอง ขอบใจปลัดจืดที่อำนวยความสะดวกทุกอย่างให้

ดำเกิงที่เพิ่งโผล่มาตอนจัดฉลอง ขึ้นเวทีประกาศให้พ่อหมายกับแม่ศรีขึ้นร้องเพลงตามธรรมเนียม ทั้งสองขึ้นร้องเพลงกระเซ้าเย้าแหย่กันอย่างน่ารัก พอสมหมายกับสมศรีร้องเพลงจบ คำปุยก็ประกาศว่าต่อไปเป็น

คิวของ “ไอ้ใจ๋”

เครือฟ้าประกาศแทรกขึ้นว่า “หญิงงามอย่างเราต้องเสี่ยงทายว่าชายผู้ใดจะโชคดีได้ร้องเพลงคู่กะเรานะเจ้า”

เลยกลายเป็นที่ฮือฮากันว่าใครจะได้ร้องเพลงคู่กับสมใจ ปลัดจืดเสนอตัว ดำเกิงก็เสนอตัว ในที่สุดก็ใช้วิธีให้สมใจโยนพวงมาลัยเสี่ยงทาย พอสมใจโยน พวงมาลัยก็ลอยเคว้งมาทางปลัดจืด แต่ดำเกิงโดดพุ่งเสียบจะแย่ง พวงมาลัยเลยลอยไปหล่นแหมะที่หัวเจ้าคุณพอดี๊...พอดี เจ้าคุณตกใจปัดออกจากหัวร้องลั่น “ไม่เอ๊า...ไม่เอา...”

สมหมายโมโหหาว่าเจ้าคุณบังอาจแสดงความรังเกียจลูกสาวตน พาลล้มเลิกการร้องเพลงไปเลย จนลุงกำโป๊งต้องออกมาขอโทษแทนเจ้าคุณ ขอทุกคนอย่าถือสาเลยเพราะมันติงต๊อง เจ้าคุณไม่ยอมเป็นคนติงต๊อง พอขยับจะเถียงก็ถูกลุงกำโป๊งตบหัวผัวะ บอกว่าต้องตบให้หายบ้า

“พี่โป๊งอย่าไปทำมันเลย” สมศรีคว้าไมค์ยัดใส่มือเจ้าคุณให้ออกไปร้องเพลงกับสมใจ เจ้าคุณตกกระไดพลอยโจน จำต้องยืนร้องเพลงกับสมใจ แต่พอตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน เจ้าคุณก็ประหม่าขาสั่นเหงื่อแตกพลั่ก

พอดนตรีขึ้นและสมใจร้องท่อนแรกไปแล้ว เจ้าคุณร้องไม่ออกเพราะมัวแต่ติดอ่าง ทันใดนั้นดำเกิงขึ้นไปผลักเจ้าคุณออกแย่งไมค์ไปร้องแทน แต่ผลักแรงไปทำให้เจ้าคุณเซไปชนสมใจแล้วล้มทับจนปากกับปากชนกัน

ปลัดจืดทนไม่ได้พุ่งขึ้นไปกระชากเจ้าคุณออกง้างหมัดจะต่อย ถูกสมหมายแทรกเข้ามาตะโกน “ฉันเอง!” แล้วต่อยเปรี้ยงเข้าที่หน้าเจ้าคุณเต็มแรงท่ามกลางเสียงร้องของผู้มาร่วมงาน แล้วไฟในบริเวณงานก็ดับมืดลงทันที

ooooooo

กลับถึงบ้าน สมหมายยังไม่หายแค้น บอกว่าขุนทองน่าจะโดนกระทืบด้วยซ้ำ ปลัดจืดผสมโรงว่าตนก็โกรธมากแต่ว่าบ้านเมืองมีขื่อมีแปเราไม่ควรทำผิดกฎหมาย

“แล้วก็ไม่ควรทำร้ายคนบ้าด้วย ตาหมาย...แกหวงลูกสาวเสียจนถึงขั้นต่อยคนบ้าแล้วเรอะเนี่ย” สมศรีตำหนิ สมหมายอ้างว่าขุนทองจูบสมใจ สมศรีเอ็ดว่า “จูบเจิบที่ไหน ไอดำเกิงมันผลักไอ้ขุนทองไปทับไอ้ใจ๋ มันเป็นอุบัติเหตุ!”

สมใจเองก็ยืนยันว่านั่นไม่ใช่การจูบ ปากตนแค่แตะกับปากขุนทองเท่านั้น แคบหมูถามว่าแบบนี้จะตกหลุมรักอ้ายขุนทองด้วยหรือเปล่า

“ไม่มีทาง! ฉันเกลียดมันจะตาย” สมใจชักสีหน้าใส่

ส่วนลุงกำโป๊ง พาเจ้าคุณกลับถึงบ้าน ก็ตะคอกใส่ว่า “ที่ข้าบอกให้เอ็งเผชิญหน้ากับไอ้ใจ๋ ตาต่อตา

ฟันต่อฟัน ไม่ได้หมายความว่าให้เอ็งไปปล้ำเขา”

เจ้าคุณอ้างว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ไส้อั่วสาระแนถามว่า “อุบัติเหตุรักด้วยรึเปล่า ฮิๆๆๆ”

ทั้งสมใจที่อยู่บ้าน และเจ้าคุณที่บ้านลุงกำโป๊ง ต่างประกาศชัดเจนว่า ชาตินี้ตนจะไม่มีวันรักคนอย่างนั้นเด็ดขาด...

ooooooo

ต่อหน้าพ่อแม่เพื่อนฝูง ทั้งสมใจและเจ้าคุณต่างปากแข็งปฏิเสธอีกฝ่ายอย่างไม่มีเยื่อใย แต่พอตกกลางคืน ปรากฏว่าต่างก็เครียด นอนไม่หลับ

ปกติเจ้าคุณจะตื่นตอนตะวันสายโด่งแต่วันนี้ตื่นแต่ไก่โห่ แถมยังขยันขันแข็ง พอลุงกำโป๊งเอาถังน้ำมาก็รีบไปตักน้ำที่บึง จนลุงกำโป๊งชอบใจ ชมขำๆว่า “เออ...ทำดีกับเขาก็เป็นเหมือนกันนะไอ้ไฮโซ”

พอกลับมาจะกินข้าว เจ้าคุณหยิบจานไข่เจียวบนโต๊ะขึ้นมาดูแล้ววางแหมะลงไป บ่นว่ามีแต่ไข่ๆๆๆ กินจนหน้าจะเป็นไข่อยู่แล้ว ลุงกำโป๊งบอกว่านี่แหละของดี เมื่อเช้าตนเพิ่งชมไปแหม็บๆ เขกหัวเจ้าคุณโป๊กหนึ่งแล้วให้ไส้อั่วท่อง...

ไส้อั่วลุกยืนตรงท่องอย่างขึ้นใจ “ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า คนจนคนยาก มีมากนักหนา สงสารบรรดา เด็กตาดำๆ” แล้วลุงกำโป๊งก็ถามว่า รู้ไหมว่าคนที่ไม่มีกิน ไข่เจียวจานนี้มีค่ามากขนาดไหน

เจ้าคุณตอบพาลๆว่า ไม่รู้เพราะไม่เคยจน แล้วยอมรับว่าตนไม่ไหวแล้ว อยากกินสปาเกตตี พิซซ่า ราด–หน้า หรืออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ไข่ ถามว่ามีไหม ลุงกำโป๊ง ตอบทันทีว่ามี แต่มีข้อแม้ว่าต้องทำงานแลกเงินเอาไปซื้อกินเอง

เจ้าคุณต่อรองขอยืมเงินลุงก่อนได้ไหม กลับกรุงเทพฯเมื่อไรจะคืนให้พร้อมดอกเบี้ยสิบเท่ายี่สิบเท่าเลย

ลุงกำโป๊งถามเจ้าคุณว่า พ่อแม่ไม่เคยสอนให้รู้จักพึ่งตัวเองหรือไง เอาแต่แบมือขอเงินตั้งแต่เล็กจนโต ถามว่าเคยได้ยินไหมที่ว่า “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” น่ะ เจ้าคุณยอมรับว่าตั้งแต่เล็กมาตนอยากได้อะไรก็ได้

“แต่ที่นี่ไม่ได้...” ข้าให้เวลาเอ็งคิด ทำงาน ได้เงิน ได้กินของที่เอ็งอยากกิน หรือไม่ทำงาน เอ็งก็ก้มหน้ากินไข่ต่อไป” พูดแล้วลุงก็เดินออกไปอย่างไม่แยแส เจ้าคุณนิ่งคิด...เครียด

ooooooo

เจ้าคุณเดินครุ่นคิดไปตามทางในหมู่บ้าน ผ่านร้านน้ำแข็งไสของหวานเจี๊ยบ แค่เดินผ่าน ทั้งหวาน-เจี๊ยบและลำไยก็แย่งกันเข้าหาเจ้าคุณแทบจะตบตีกันตาย เจ้าคุณตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิดว่า

“โว้ย...มีอะไรจะให้ซวยอีกไหมวะเนี่ยยยยย...” สุดท้ายเจ้าคุณกลับไปบอกลุงกำโป๊งว่า “ตกลง ฉันจะทำงาน”

เจ้าคุณถูกส่งไปทำงานในไร่ชาเขียว สมศรีถามลุงกำโป๊งว่าแน่ใจหรือ

“ถ้าไม่ใช่ที่นี่แล้วจะมีงานที่ไหนให้ทำล่ะแม่ศรี ฉันรู้ว่าพ่อหมายคงยังโกรธไอ้ขุนทองมันอยู่ แต่ไอ้การที่ฉันพามันมาฝากงานที่นี่ก็เพื่อให้มันมารับใช้และชดใช้ความผิดที่มันเคยทำให้พ่อหมายขุ่นข้องหมองใจด้วยยังไงล่ะ” พูดแล้วเห็นสมหมายเมินๆ ในขณะที่สมศรีมองๆลุงกำโป๊งขอร้องว่า “ให้โอกาสมันหน่อยเถอะนะ ถือซะว่าเอาบุญ”

สมหมายเล่นแง่ว่าถ้าขุนทองอาละวาดทำไร่ชาตนพังเสียหายใครจะรับผิดชอบ ลุงกำโป๊งบอกว่าขุนทองไม่ได้บ้าแบบก้าวร้าว มันก็แค่ใจร้อนเท่านั้น ให้เหตุผลว่า “ข้าถึงอยากหาอะไรให้มันทำ มันจะได้ขัดเกลาจิตใจให้สงบ เยือกเย็น มันจะได้หายบ้า แล้วกลับบ้านมันไปซะที”

“น่าสงสารนะตาหมาย” สมศรีใจอ่อน สมหมายหันมองเมียแล้วนิ่งคิด

ในที่สุด เจ้าคุณก็ได้ทำงานในไร่ชา โดยสมหมายขู่ไว้ว่า อย่ามาทำทะเล่อทะล่ากับสมใจลูกสาวตนเป็นอันขาด ซึ่งเจ้าคุณก็รับปากแข็งขัน สมหมายจึงไล่ให้ไปทำงานในไร่ชา

ooooooo

สมศรีดูแลเจ้าคุณอย่างดี เอาผ้าขาวม้าให้ปิดหน้าและเอาหมวกให้ใส่ จากนั้นก็สอนวิธีเก็บใบชา ให้อย่างละเอียดแล้วบอกให้ลองทำดู พอดีมีคนงานมาบอกว่ามีลูกค้ามาเอาของที่สั่งไว้ สมศรีจึงให้เจ้าคุณสะพายกระบุงใส่ใบชาแล้วไปพบลูกค้า

เจ้าคุณลงมือเด็ดใบชาตามที่สมศรีสอน แต่ก้านใบชาเหนียวเลยออกแรงดึง ต้นชาเกือบหลุดขึ้นมาทั้งต้น สมใจเห็นเข้าโวยวายว่าทำแบบนี้พังหมด เจ้าคุณจำเสียงได้ คิดในใจว่าถ้ายัยนี่รู้ว่าตนเป็นใคร มีหวังแย่แน่

สมใจยังไม่รู้ว่าเป็นเจ้าคุณเพราะปิดหน้าไว้มิดชิด เธอถามว่าเพิ่งมาทำงานใช่ไหม เจ้าคุณพยักหน้าแทนคำตอบ ระหว่างนั้น ชาวเขาที่เก็บใบชาอยู่ใกล้ๆชี้ให้เจ้าคุณบอกว่า “หนอ...หนอ...” เจ้าคุณงง จนเขาเห็นหนอนตัวใหญ่ไต่อยู่บนไหล่ตัวเองก็ร้องลั่นดิ้นพราดๆ ทำให้หมวกที่ใส่หลุด และต้นชาเขียวหักไปหลายต้น สมใจเอ็ดตะโรให้หยุด พอมองเต็มตาเห็นว่าเป็นใครก็ฉุนกึก

ทั้งคู่ทำท่าจะปะทะกันอีก แต่สมใจเห็นที่แขนเจ้าคุณมีเลือดไหลก็ตกใจ เจ้าคุณเองพอเห็นเลือดที่แขนถึงกับหน้าซีด

ooooooo

เมื่อเจ้าคุณมีบาดแผล สมใจดูแลอย่างดี แต่ก็อดขำและแปลกใจไม่ได้ที่เขาดูขี้ตกใจขวัญอ่อนมาก แม้แต่ยาที่ทาให้แสบนิดหน่อยก็โวยวายราวกับจะตายให้ได้

สมใจเอายาที่สมศรีปรุงเองทาแผลให้ เขาร้องว่าแสบ เธอเลยค่อยๆเป่าที่แผลให้ ทำให้เจ้าคุณรู้สึกดีกับท่าทีที่มีเมตตาของเธอ แอบมองเธอในระยะใกล้ด้วยแววตาอ่อนโยน หวั่นไหว...

ที่ห้องคอนโทรล ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วดูอยู่ ทั้งสองเห็นแววตาที่ผิดปกติของเจ้าคุณ แต่กิ่งแก้วก็ยังมั่นใจว่า

“ตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้ของเจ้าคุณมาก่อนเลย เอ...มันชักยังไงเสียแล้วนะก้อง”

“นี่ตัวเองกำลังจะบอกว่า ไอ้คุณมันจะชอบสมใจเหรอ? ไม่มีทาง! คนอย่างไอ้คุณ เจ้าคุณ-คุณากร ลูกชาย คนเดียวของคุณหญิงรจนาวรรณ มหาศักดิ์ไพศาล ไม่มีวันจะไปคว้าสาวชาวไร่มาเป็นลูกสะใภ้คุณหญิงแม่เด็ดขาด คิดเยอะนะเรา” ก้องเกียรติฟันธง

แต่กิ่งแก้วยังติดใจ หันมองในจอทีวีอย่างสังเกตละเอียดอีกครั้ง

ooooooo

ทำแผลเสร็จ สมใจเงยหน้าขึ้น เห็นเจ้าคุณมองตนอยู่ เลยถามเสียงเข้มว่ามองอะไร เจ้าคุณก็ทำเป็นพูดอย่างไม่แยแสว่า น่ามองตายล่ะ เลยถูกสมใจตบที่แผลผัวะ เจ้าคุณร้องจ๊าก ส่วนสมใจขำก้ากๆ

เจ้าคุณทั้งเจ็บทั้งโมโห มองสมใจแบบ “ฝากไว้ก่อน... ยัยโหด!”

เมื่อเดินออกมาด้วยกัน สมใจได้ยินเสียงท้องเจ้าคุณร้องจ๊อกๆ ถามเขาว่าหิวเหรอ

“ใช่ ยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้า เธอมีอะไรให้ฉันกินไหม แต่ไม่เอาไข่นะฉันเบื่อจะแย่แล้ว”

สมใจนิ่งคิดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ ตอบไปว่าได้ ตนจะทำอาหารให้กินเอง แต่...“นายต้องทำงานแลกข้าว”

เจออะไรทำนองนี้มาหลายครั้งแล้ว ทำให้เจ้าคุณมองหน้าสมใจอย่างระแวง ว่าจะมาไม้ไหนแต่ก็ตกลง

สิ่งที่สมใจให้เจ้าคุณทำก็คือ ให้เขาทำอาหารเลี้ยงหมู แล้วตนจะทำอาหารให้เขากินเอง พูดยั่วน้ำลายว่า อาหารที่จะทำให้เขากินนั้น อร่อยๆทั้งนั้น มีทั้งหมูทอด ข้าวเหนียว ต้มยำ น่ากินทั้งนั้น

เจ้าคุณฟังแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ สมใจเหล่มองนึกในใจว่า เสร็จแน่...

ooooooo

ตอนที่ 4

ที่แคร่ใต้ถุนบ้านลุงกำโป๊ง ลุงแกนั่งถือแก้วยาดองอยู่ ข้างๆยังมีขวดโหลยาดองวางอยู่สองขวด พอดีเจ้าคุณกลับมาถึง ลุงถามว่ากินข้าวมาหรือยัง พลางโบ้ยหน้าไปข้างๆบอกว่า เก็บไว้ให้แล้วกินเสีย

เจ้าคุณชะเง้อมองกับข้าวแล้วเบ้หน้า บอกว่ากินมาแล้ว อวดว่าวันนี้ได้กินทั้งหมูทอด ข้าวเหนียว น้ำพริกหนุ่ม ต้มยำอิ่มมากๆเลย พลางเอามือลูบท้องทำยืด

ลุงเหล่มองอย่างหมั่นไส้ถามว่ากินที่ไหน หรือไปขโมยใครเขากิน

“นอกจากจะมีของอร่อยๆกินแล้ว นี่...” เจ้าคุณเอาแบงก์ร้อยตบแหมะลงที่แคร่ “เงิน...ค่าจ้างเก็บใบชาของฉัน”

“แค่ร้อยเดียว” ลุงกำโป๊งเบ้ปากพลางยกยาดองดื่ม ถูกเจ้าคุณคว้าหมับบอกว่าหิวน้ำพอดี ลุงคว้าคืนเอ็ดว่า “น้ำบ้านเอ็งน่ะสิ ยาดองของดีเว้ย กรึ๊บเดียวหลับสบาย อันนี้แบ่งให้ไม่ได้ ของดีมีน้อย” ว่าแล้วลุงก็อุ้มขวดโหลยาดองไปเก็บ

เจ้าคุณมองตาม เลยรู้ว่าแกเอายาดองไปเก็บไว้ที่ไหน

เจ้าคุณกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ นึกถึงยาดองของลุงที่แกคุยอวดสรรพคุณว่า “กรึ๊บเดียวหลับสบาย” เลยลุกย่องไปอุ้มมาขวดโหลหนึ่ง วางที่แคร่ยิ้มแฉ่งตาวาวพึมพำ “ของดี...หลับสบาย...”

ooooooo

รุ่งเช้า ลุงกำโป๊งกับไส้อั่วจะออกไปทำงาน ได้ยินเสียงกรนสนั่น เดินไปดูเห็นเจ้าคุณนอนอุตุอยู่ที่แคร่ พอลุงเห็นขวดโหลยาดองเปล่าวางอยู่ หยิบขึ้นมาดูบ่นอย่างเสียดาย “ไอ้เวร...ล่อซะหมด”

ไส้อั่วพยายามปลุกเจ้าคุณ ลุงบอกว่าไม่ต้องปลุกปล่อยให้นอน น็อกแบบนี้มีหวังถึงเย็น ทิ้งไว้อย่างนี้แหละ แล้วพากันออกไป

ที่หน้าบ้านสมใจ คนงานให้ช่วยกันเร่งขนใบชาขึ้นรถกลัวจะไม่ทันส่งลูกค้า สมใจมองหาเจ้าคุณไม่เห็นมาทำงาน ก็หัวเสีย ไปตามที่บ้านลุงกำโป๊ง เห็นเจ้าคุณ ยังนอนอุตุอยู่ที่แคร่ใต้ถุนบ้านก็ปราดเข้าไปปลุก ปลุก อย่างไรก็ไม่ตื่นเลยเงื้อมือจะฟาด

ทันใดนั้น เจ้าคุณคว้าแขนสมใจดึงลงไปนั่งข้างๆ พลางพูดน้ำตาไหล

“พ่อ...ผมขอโทษนะครับ พ่อครับ...พ่อ...” สมใจชะงักมองอึ้งเห็นน้ำตาเจ้าคุณไหลก็ตกใจ พริบตานั้นเจ้าคุณดึงเธอเข้าไปกอดแน่น สมใจตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก

ooooooo

ที่ทางเดิน หวานเจี๊ยบปั่นจักรยานมาอารมณ์ดี ที่ตะกร้าหน้าจักรยานมีกระติกน้ำแดงวางอยู่ หวานเจี๊ยบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คาดหวังว่าถ้าเจ้าคุณได้ดื่มน้ำหวานของตนต้องชื่นใจไปตลอดวันแน่ๆ

ที่ข้างหลังหวานเจี๊ยบ ปลัดจืดขี่มอเตอร์ไซค์ตามมา บีบแตรขอทาง หวานเจี๊ยบหันไปถามว่าบีบแตรทำไม พอหันกลับมาจักรยานก็เบ้ออกนอกทางจะชนต้นไม้ หวานเจี๊ยบตกใจทำจักรยานล้ม น้ำแดงหกตัวเองก็เจ็บ

ปลัดขี่มอเตอร์ไซค์มาดู พูดเยาะ “ไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามอีก” แล้วเร่งเครื่องไปเลย หวานเจี๊ยบโมโหอ้าปาก จะด่าแต่กลับไอค่อกแค่กเพราะฝุ่นเข้าคอ เลยด่าไม่ทัน

ที่ใต้ถุนบ้านลุงกำโป๊ง สมใจดิ้นขลุกขลักในกอดของเจ้าคุณ กระชากตัวอย่างแรงออกมาได้ แต่ เสียหลักล้มทับเจ้าคุณเข้า ซบอยู่กับอกเปลือยอุ่นล่ำของเจ้าคุณเต็มตัว ทำเอาสมใจสะท้านหวั่นไหวใจเต้นแรง

พอดีเจ้าคุณลืมตาเห็นหน้าสมใจลอยอยู่ใกล้หน้าตัวเองก็ตกใจ ต่างผงะ

ปลัดจืดมาถึงเห็นภาพบาดตาพอดี พุ่งเข้าไปตวาด “นายขุนทอง! แกทำอะไรใจ๋!!”

หวานเจี๊ยบมาเห็นเช่นกัน โวยวายว่าสมใจปล้ำ อ้ายขุนทอง พอสมใจบอกว่าตนไม่ได้ปล้ำ ปลัดจืดได้ทีหาว่า ถ้างั้นก็ไอ้ขุนทองปล้ำสมใจ หวานเจี๊ยบกลับลำโวยวายว่าไอ้ขุนทองปล้ำสมใจ

“เฮ้ย! หยุด ฉันไม่ได้ทำอะไรเขาและเขาก็ไม่ได้ทำอะไรฉัน”

ทั้งปลัดจืดและหวานเจี๊ยบไม่เชื่อเพราะเห็นเต็มตาว่ากอดกันกลม พอดีเจ้าคุณรู้สึกตัวลุกขึ้นมากุมหัวแผดร้อง

“โอ๊ย...ปวดหัวเว้ย...”

สมใจเลยดึงปลัดจืดกับหวานเจี๊ยบออกไปคุยที่หน้าบ้าน

ooooooo

ฟังสมใจชี้แจงแล้ว ปลัดโวยวายว่าครั้งที่แล้วก็ถูกขุนทองจูบ หวานเจี๊ยบผสมโรงว่าครั้งนี้ก็ถูกกอดอีก มันยังไงกันเนี่ย

“ครั้งที่แล้วมันเป็นอุบัติเหตุ และครั้งนี้ก็เป็นอุบัติเหตุเหมือนกัน ไม่ได้จูบไม่ได้กอดทั้งนั้น”

ปลัดถามประชดว่าอุบัติเหตุบ่อยไปรึเปล่า หวาน–เจี๊ยบผสมโรงตามเคย สมใจแขวะว่า เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะ

ปลัดมองหน้าสมใจอย่างกังวล ขอร้องว่า “ใจ๋...ใจ๋ต้องสัญญากับผมนะว่าใจ๋จะไม่ชอบนายขุนทอง” หวาน–เจี๊ยบแทรกขึ้นว่าต้องสัญญากับตนด้วย สมใจตอบโดยไม่ต้องคิดว่าตนไม่มีทางชอบอยู่แล้ว แต่พอหวานเจี๊ยบบอกให้สัญญา สมใจย้อนถามว่าทำไมต้องสัญญา ปลัดตีขลุมว่า “ไม่ยอมสัญญาแสดงว่าชอบมันงั้นหรือ”

“บ้ากันไปใหญ่แล้ว ที่ไม่สัญญา เพราะเรื่องนี้ไม่มีวันเกิดขึ้น...”

พอดีลุงกำโป๊งกลับมา ร้องถามว่า มาโวยวายอะไรกันหนวกหูจริงๆ ปลัดรีบไปเอาวิทยุที่มัดกับเบาะหลังรถมาให้บอกว่าเอาวิทยุมาให้ลุงซ่อม ลุงกำโป๊งรับวิทยุแล้วหันถามสองสาวว่า “แล้วเอ็งสองคนมาทำไม?”

ooooooo

ลุงกำโป๊งเอากาแฟเข้มๆมาให้เจ้าคุณดื่มให้สร่างเมา โดยมีสมใจ ปลัดจืด และหวานเจี๊ยบมุงดูอยู่ ลุงบ่นว่าใครเขาให้กินเข้าไปทั้งโหล แค่แก้วเดียวก็เดี้ยงแล้ว เจ้าคุณตอบเสียงอ่อยว่า ก็ตนนอนไม่หลับ สมใจเลยบอกว่า ถ้างั้นวันนี้ไม่ต้องไปทำงาน แต่พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้า เจ้าคุณตอบไปแบบมึนๆงงๆ บอกลุงกำโป๊งว่าตนไม่ไหวแล้วขอไปนอนต่อก่อน

สมใจยังติดใจเรื่องพ่อของเจ้าคุณ บอกลุงว่าได้ยินเจ้าคุณเพ้อเรียกพ่อและร้องไห้ ถามว่ามันเกี่ยวกับที่ทำให้เจ้าคุณติงต๊องหรือเปล่า

ลุงกำโป๊งสวมรอยทันทีว่าใช่ แล้วตีหน้าเศร้าเล่าว่า เพราะสาเหตุนี้แหละทำให้ขุนทองสะเทือนใจจนกระเทือนไปถึงสมองเลยทำให้ติงต๊องอย่างที่เห็นนี่แหละ ปลัดจืดถามว่าพ่อเขาเป็นอะไรหรือ ลุงตีบทแตกร้องไห้โฮๆพูดไปร้องไห้ไปว่า

“พ่อไอ้ขุนทองมันโดนควายขวิดตาย...ฮือๆๆ...”

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วอยู่ในห้องคอนโทรลถึงกับสำลักกาแฟ บ่นว่าไปกันใหญ่แล้ว กิ่งแก้วพูดลอยๆขออภัยเจ้าคุณด้วย

ooooooo

เอมี่อัดอั้นมากที่ต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณหญิงแม่ต่อไป เวลาที่คุณหญิงแม่ไปกวาดลานวัด เอมี่ก็หลบๆเลี่ยงๆอู้ไปเรื่อย ขณะเอมี่กำลังมองคุณหญิงแม่อย่างสมเพชนั่นเอง แมทธิวแอบมาพบ แล้วพาหลบไปทำกิจกรรมสนุกๆด้วยกัน

แมทธิวพาเอมี่ไปที่ร้านนวด ระหว่างนั้น แมทธิวพูดถึงเจ้าคุณอย่างไม่พอใจว่า

“อยู่กรุงเทพฯน่าเบื่อ มีแต่คนพูดถึงแต่ไอ้คุณกันทั่วบ้านทั่วเมือง ถุย! ไอ้ขุนทอง...”

ป้าหมอนวดไม่พอใจที่บังอาจมาถุยใส่ไอ้ขุนทองที่ตนกำลังคลั่งไคล้ พอต่อว่าโต้เถียงกับแมทธิวขึ้นมา บรรดาคุณป้าหมอนวดทั้งหลายก็รุมกันเข้ามาช่วยป้าหมอนวดคนนั้น ทั้งยังสั่งแมทธิวให้ขอโทษด้วย แมทธิวจำต้องขอโทษอย่างขอไปที

พวกป้าๆปรามว่าต่อไปอย่ามาว่าไอ้ขุนทองของตนอีก เอมี่หมั่นไส้เลยแสดงตัวว่าตนนี่แหละเป็นแฟนตัวจริงของเจ้าคุณถูกพวกป้าปฏิเสธ ยืนยันยังไงเสียได้ขุนทองก็ต้องได้กับไอ้ไม้อัดคนเดียวเท่านั้น

เอมี่สงสัยว่าใครคือไอ้ไม้อัด แมทธิวบอกว่า เป็นลูกสาวเจ้าของไร่ชาเขียวที่เจ้าคุณไปทำงานด้วย ทั้งยังเล่าอย่างสะใจว่าตอนนี้เจ้าคุณทั้งเก็บใบชา ทั้งเลี้ยงหมู หมดสภาพความเป็นไฮโซแล้ว แต่แล้วก็หน้าบึ้งเมื่อเล่าต่อไปว่า

“แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดันโด่งดังขึ้นมาอย่างที่คุณเห็นยัยป้าคนนั้น ซึ่งมันเป็นอะไรที่ผมยอมไม่ได้ ...เพราะฉะนั้น...เอมี่คุณจะต้องดึงนังคุณหญิงแม่ให้กวาดใบไม้ในวัดต่อไปอีก อย่าให้มันกลับออกมาตอนนี้เด็ดขาด”

เอมี่โวยวายว่าตนไม่ไหวแล้ว แมทธิวเสียงแข็งว่า “ต้องไหว!! เพราะผมไม่ต้องการให้นังคุณหญิงแม่

ออกมาขัดขวางแผนการของผม” เอมี่ถามว่าแผนการอะไร แมทธิวยิ้มร้ายบอกว่า “เก๊าะแผนยำเละไอ้ขุนทองน่ะสิ ผมจะยำมันให้เละ ดูสิว่าคราวนี้มันจะยังเป็นขวัญใจของใครๆ อยู่รึเปล่า ฮ่าๆๆๆ”

กว่าเอมี่จะกลับถึงห้องพักก็ดึกแล้ว คุณหญิงแม่ถามว่าหายไปไหนมา เอมี่บอกว่าไปนั่งวิปัสสนาในป่าช้ามา ทำเอาคุณหญิงแม่ทึ่งว่านี่เป็นการฝึกสมาธิขั้นสูงสุดทีเดียว พูดอย่างปลื้มปีติว่า “คุณแม่ภูมิใจในตัวหนูมี่จริงๆ”

หลังจากคุยโวจนคุณหญิงแม่เชื่อและชื่นชมแล้ว เอมี่บอกว่า

“ถ้าคุณหญิงแม่อยากแอดวานซ์ได้เท่ามี่ คุณหญิงแม่ก็ต้องอยู่ปฏิบัติธรรมต่ออีกหน่อยนะคะ เออะ...เจ้าคุณจะได้ได้บุญเยอะๆ”

“จ้ะๆ แม่จะอยู่นานๆเลย เฮ้อ...แต่ก็คิดถึงลูกคุณจังเลย ป่านนี้คงกินอิ่มนอนหลับรับกุศลจากแม่จนตัวกลมไปแล้ว”

ooooooo

นับวันสมใจก็ระแวงเจ้าคุณมากขึ้น เพราะนอกจากไม่ประสาอะไรกับการใช้ชีวิตทั่วไปแล้ว แม้แต่มอเตอร์ไซค์ก็ขี่ไม่เป็นแต่ก็ไม่เซ้าซี้สั่งงานว่า วันนี้ต้องไปส่งของกับแคบหมู เขารับงานแล้วขึ้นรถไปกับแคบหมู

จากการไปส่งของกับแคบหมูวันนี้ เจ้าคุณจึงได้เห็นถึงความคล่อง แสบ และเค็มของเจ้าแคบหมู ที่เมื่อมาส่งของแล้วบอกราคาว่า 853.50 สตางค์ เจ้าของร้านต่อรองเหลือตัวเลขกลมๆถ้วนๆ 800 บาท แคบหมูตอบตกลง แต่สั่งขุนทองให้ขนของกลับถุงครึ่งเท่าราคาที่ลดลง

“เฮ้ย เอาชากลับไปทำไม” เจ้าของร้านตกใจ แคบหมูบอกว่าเงินลดของก็ต้องลด เจ้าของร้านส่ายหน้าบ่น “งกจริงๆนังแคบหมู...” เจ้าของร้านเลยต้องจ่ายเต็มตามราคาที่แคบหมูบอก แคบหมูจึงสั่งเจ้าคุณกับคนงานให้กลับได้

เจ้าคุณเดินตามแคบหมูออกมา อดยิ้มไม่ได้กับความคล่องและเค็มของแคบหมู

ooooooo

เพื่อยำเจ้าคุณให้เละอย่างที่บอกเอมี่ไว้ แมทธิวส่งนักเลงสามคนไปดักเล่นงานเจ้าคุณถึงที่ร้านหวานเจี๊ยบน้ำแข็งไส

บังเอิญวันนี้ดำเกิงไปกร่างที่ร้านน้ำแข็งไส เห็น หวานเจี๊ยบใส่เสื้อคอกว้างไสน้ำแข็งก็ทำเป็นขอน้ำแข็งไสเยอะๆ เพื่อจะดูเนินอกขาวๆของหวานเจี๊ยบ พอหวานเจี๊ยบรู้ตัวก็โมโหสาดน้ำแข็งไสใส่ดำเกิงเต็มหน้า

แคบหมูกับเจ้าคุณมายืนดูอยู่ แคบหมูหัวเราะชอบใจ ในขณะที่เจ้าคุณแค่อมยิ้ม ถูกดำเกิงหาว่าหัวเราะเยาะตน สั่งเคนกับติ๊กสมุนคู่ใจลุยเจ้าคุณ แต่สองสมุนไม่กล้า แคบหมูเลยชวนเจ้าคุณกลับ

ดำเกิงเสียหน้ามาก ออกมาดักหน้าบอกว่า  “กลับไม่ได้ ต้องมีเรื่องก่อน” แคบหมูดูท่าดำเกิงไม่กล้า บอกเจ้าคุณว่าจะต่อยกันเมื่อไหร่ให้เรียกด้วย ตนจะไปกินโจ๊กก่อน

ดำเกิงไม่ยอมเสียหน้า เดินเข้าหาเจ้าคุณชกวืด แต่ถูกเจ้าคุณเหวี่ยงหมัดใส่จนถลำไปหัวทิ่มใส่โต๊ะข้างๆ ที่มีชายต่างถิ่นสามคนนั่งอยู่ ที่แท้ทั้งสามเป็นคนที่แมทธิวส่งมาเล่นงานเจ้าคุณ พอดำเกิงหัวทิ่มใส่โต๊ะ มันเลยลุกขึ้นมาเอาเรื่อง อัดดำเกิงเสียน่วม เจ้าคุณทนไม่ได้ เดินอาดๆเข้าไปบอกว่า

“อย่าหมาหมู่สิวะ!”

นักเลงต่างถิ่นทั้งสามมองหน้าเจ้าคุณแล้วชะงัก จำได้ว่าเป็นคนในรูปที่แมทธิวสั่งให้มาเล่นงาน พวกมันตะโกนทบทวนคำสั่งของแมทธิวที่ว่า “อัดมันให้น่วม ยำมันให้เละ!” แล้วมันก็รุมกันเข้ายำเจ้าคุณ

ooooooo

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วดูทีวีอยู่ในห้องคอนโทรล ไม่รู้ว่าสามคนนั้นเป็นใคร เห็นมันรุมยำเจ้าคุณก็ตกใจ พวกลูกน้องกรูกันมาดูทีวีงงๆ

ส่วนแคบหมูกินโจ๊กไม่ทันหมดชาม ก็รีบลุกขึ้นบอกหวานเจี๊ยบว่าตนต้องรีบไปตามปลัด พลางสั่งคนขับรถให้รีบไป

พวกนักเลงต่างถิ่นที่รุมเจ้าคุณอยู่ ถูกหวานเจี๊ยบเอาไม้ที่จับน้ำแข็งสำหรับไสมีตะปูตอกเป็นแถวๆ ตบหน้านักเลงต่างถิ่นคนหนึ่ง ตะปูปักหน้าคาอยู่อย่างนั้นจนมันร้องจ๊าก ส่วนแม่ค้าขายโจ๊กก็เอาโจ๊กร้อนๆสาดใส่อีกคน

ฉากตะลุมบอนกันออกทีวี บรรดาแฟนที่ติดตามรายการอยู่ พากันร้องเชียร์เจ้าคุณให้สู้ๆ ดำเกิงเห็นเจ้าคุณสู้กับพวกนักเลงต่างถิ่นโดยมีพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นเข้ามาช่วยเจ้าคุณ จึงเข้าไปช่วยบ้าง สุดท้ายพวกนักเลงต่างถิ่นก็พากันใส่ตีนหมาโกยไปไม่เป็นท่า

เจ้าคุณตะโกนตามหลังมันไปว่า “อัดมันให้น่วม” ดำเกิงตะโกนต่อว่า “ยำมันให้เละ” ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของพ่อค้าแม่ค้าที่มาช่วยยำ

“ไอ้พวกงี่เง่า!” แมทธิวนั่งจ้องอยู่หน้าทีวี ด่าอย่างหัวเสีย

เหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้ดำเกิงซึ้งน้ำใจของเจ้าคุณ ที่เป็นคู่ปรับกันแท้ๆ แต่ก็ยังมาช่วยตนในยามหน้าสิ่ว หน้าขวาน เลยเข้าไปกอดขอบคุณ ชมว่า “สมแล้วที่เอ็งเป็นลูกหลานม่วนแต๊เหมือนข้าเพราะว่าลูกหลานม่วนแต๊ต้องหล่อ ต้องดี และมีน้ำใจ”

หวานเจี๊ยบฟังแล้วทำเสียงจะอ้วกขัดขึ้นว่า ที่พูดมาน่ะไม่เข้าข่ายตัวเองสักนิด ดำเกิงไม่สนใจหันไปชวนเจ้าคุณ จะกินอะไรวันนี้ตนเลี้ยงเต็มที่

เจ้าคุณปฏิเสธเพราะต้องไปส่งชาอีก แต่พูดไม่ทันขาดคำ เสียงสมใจก็แว้ดขึ้นว่า

“ไม่ต้องไปแล้ว!” จากนั้นก็ด่าชุดใหญ่ว่า ให้ไปส่งของแต่ดันมามีเรื่องกับเขา ถามประชดว่าอยากโชว์ฟอร์มอวดหญิงนักรึไง ลามปามไปถึงว่า “พ่อแม่จะดีใจไหมเนี่ยถ้ารู้ว่าลูกมาเป็นนักเลงที่ตลาดแบบนี้”

“เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงพ่อฉัน!!” เสียงเจ้าคุณโกรธจัด จนทุกคนตกใจรวมทั้งสมใจด้วย คำปุยเข้าไปกระซิบบ่นว่า จะไปพูดถึงพ่อเขาทำไม พ่อเขาตายไปแล้ว ทำให้สมใจนิ่งไปอย่างรู้สึกผิด

ooooooo

เจ้าคุณเดินเลี่ยงออกไปอย่างไม่สบายใจ จนถึงบริเวณที่มองทอดสายตาไปได้ไกลแสนไกล เป็นเวลาเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าพอดี เขาคิดถึงชีวิตในวัย 6–7 ขวบของตัวเอง เหตุการณ์ในวันนั้นได้ตอกย้ำคำสั่งสอนของพ่อให้เขายึดเหนี่ยวมาจนทุกวันนี้...

วันนั้น เขาถูกพ่อใช้ไม้เรียวตี แม้แม่จะมาร้องห้ามพ่อก็ไม่สนใจ บอกแม่ว่าอย่ายุ่ง ตำหนิแม่ว่าตามใจลูกมากจนเสียคน

“พ่อเคยสอนว่ายังไง” พ่อถามดุๆ

“คุณพ่อสอนว่า ให้รู้จักรักษาคำพูด ห้ามทรยศกับคำพูดของตัวเองครับ” เจ้าคุณตอบปนสะอื้น

“เจ้าคุณรับปากกับพ่อว่า จะทำการบ้านให้เสร็จ แล้วทำไมถึงไม่เสร็จ”

“เพราะผมห่วงเล่นเกมครับ ผมขอโทษครับคุณพ่อ ต่อไปนี้ผมจะไม่ทรยศกับคำพูดของตัวเองอีกแล้ว”

“ดีมาก ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น พูดอะไรออกไป ต้องทำให้ได้ เข้าใจไหม”

หลังจากทำโทษและอบรมแล้ว พ่อดึงเจ้าคุณเข้าไปกอด เจ้าคุณเองก็กอดพ่อไว้แน่นด้วยความรัก

ในวัยเดียวกันนั้น เจ้าคุณยังเผชิญกับเหตุการณ์ที่เป็นบาดแผลในชีวิตเขาตราบวันนี้...

วันนั้น เจ้าคุณเล่นรถบังคับอยู่กับพ่อ แล้วจู่ๆ พ่อก็เจ็บหัวใจขึ้นเฉียบพลัน เจ้าคุณยังเด็กเกินกว่าจะรู้เรื่อง และพ่อเองก็พยายามอดทนไม่แสดงออกว่าเป็นอะไร เรียกเจ้าคุณด้วยน้ำเสียงปกติ ให้ไปเอายาบนโต๊ะในห้องทำงานให้ บอกให้รีบเอามา

เจ้าคุณวิ่งไปเอายามา พอพ่อทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้ว พ่อเจ็บมากเอามือกุมอกข้างซ้าย เริ่มกระตุก เจ้าคุณเห็นอาการของพ่อก็ตกใจ เมื่อพ่อพยายามบอกเจ้าคุณให้เอายาใส่ปากให้พ่อ เจ้าคุณเปิดขวด ทำขวดหล่นยาหกกระจาย ได้แต่ยืนตะลึง กลัวเกินกว่าจะทำอะไรได้ เอาแต่ส่ายหน้าจนพ่อเร่งเสียงดังครั้งสุดท้าย

“เร็ว...”

เจ้าคุณสะดุ้งรีบไปหยิบยามาเม็ดหนึ่ง แต่พอหันไปอีกที พ่อก็ฟุบนิ่งไปแล้ว เจ้าคุณเรียกพ่อเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน ก็พอดีแม่วิ่งเข้ามา แม่กรีดร้องสุดเสียง...

“คุณ...คุณ...ไม่จริง...คุณ...อย่าทิ้งฉันไป” แม่โผเข้ากอดร่างพ่อ ร้องไห้โฮ...

เหตุการณ์ในวันนั้น แม้จะผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ในความรู้สึกของเจ้าคุณ ยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...

ooooooo

เย็นนี้เองที่บ้านม่วนแต๊ ก็เกิดเหตุการณ์ตึงเครียดขึ้น เมื่อไส้อั่ววิ่งมาบอกลุงกำโป๊งว่า มีงูเห่าหลุดจากฟาร์ม ก้องเกียรติโทรศัพท์คุยกับลุงกำโป๊งว่า วันนี้ยังไม่เห็นเจ้าคุณเลย พอรู้ว่ามีงูเห่าหลุดจากฟาร์ม ก้องเกียรติตกใจมาก ลุงกำโป๊งสงสัยว่าบางทีเจ้าคุณอาจจะอยู่ที่บ้านสมใจก็ได้

แต่ที่แท้เจ้าคุณไปนอนดูดาวบนท้องฟ้า เขาคิดถึงพ่อ เพราะพ่อเคยพานอนดูดาวและอธิบายถึงกลุ่มดาวต่างๆ ตอนนั้นเขาถามว่าพ่อมีดาวหรือเปล่า พ่อชี้ไปที่ดาวดวงที่สุกสว่างที่สุด บอกว่า

“นั่นไง ดาวของพ่อ ดาวที่ส่องแสงสว่างที่สุด เด่นที่สุดบนท้องฟ้า จำไว้นะเจ้าคุณ ถ้าลูกโตขึ้น ไม่ว่าลูกจะเจออุปสรรคหรือปัญหาอะไร ขอให้ลูกมองมาที่ดาวดวงนี้ ลูกจะรู้ว่าพ่ออยู่กับลูกเสมอ”

เจ้าคุณดูดาวดวงนั้น ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น เขาลุกยืน เอื้อมมือไปเหมือนจะคว้าดาวดวงนั้นลงมา รำพึงเสียงเครือ...

“พ่อครับ ผมคิดถึงพ่อ...” ขณะเขายืนน้ำตาคลออยู่นั้น งูเห่าตัวหนึ่งเลื้อยผ่านเขาหายไปในพงหญ้า...

ooooooo

เพราะตัวเองด่าเจ้าคุณและก้าวร้าวไปถึงพ่อเขา ทำให้เขาเสียใจ เมื่อสมใจรู้สึกตัวก็เสียใจไม่น้อยกว่าเขา รู้สึกตัวเองผิด แต่เมื่อคำปุยแนะให้ไปขอโทษเจ้าคุณ สมใจกลับเฉย

จนกลางคืนลุงกำโป๊งมาถามว่าขุนทองอยู่ที่นี่หรือเปล่า สมใจยิ่งใจคอไม่ดี สมศรีถามว่าขุนทองไม่อยู่มีอะไรหรือ

“ไอ้อั่วมันบอกว่ามีงูเห่าหลุดออกมา กัดคนตายไปคนนึง แล้วตอนนี้ไอ้ขุนทองก็ยังไม่กลับบ้านเลย”

สมใจตกใจมาก รีบชวนกันไปที่อนามัยเพื่อดูว่าคนที่ถูกงูกัดตายนั้นเป็นใคร ปรากฏว่าเป็นไอ้หม่องหนุ่มในหมู่บ้านนั่นเอง

ที่ห้องคอนโทรล ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วใจคอไม่ดี จ้องหน้าจอทีวีตาไม่กะพริบ ทันใดนั้น กิ่งแก้วเห็นเจ้าคุณเดินออกมาจากทุ่งหญ้า เธอร้องออกมาด้วยความดีใจสุดขีด “ไอ้คุณ...”

ส่วนพวกลุงกำโป๊งยังร้อนรุ่มใจไม่รู้ว่าเจ้าคุณหายไปไหนและจะโดนงูเห่ากัดหรือเปล่า ทุกคนกลับมารวมกันที่บ้านลุงกำโป๊ง สมใจเศร้าซึมจนคำปุยถามว่ายังไม่หายจ๋อยอีกเหรอ สมใจทนไม่ได้ รำพึงออกมาด้วยความเสียใจว่า

“เพราะฉันแท้ๆที่ทำให้นายขุนทองหายตัวไปแบบนี้ ถ้านายนั่นเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไง??”

ทันใดนั้น ทุกคนตะลึงงันด้วยความดีใจ เมื่อจู่ๆเจ้าคุณก็เดินเข้ามาในบ้าน ลุงกำโป๊งถึงกับกระโดดกอด จนเจ้าคุณถามว่าลุงเป็นอะไร

“ข้าคิดถึงเอ็งน่ะสิ” ลุงกำโป๊งกอดเจ้าคุณไว้แน่น เจ้าคุณยืนอึ้งคิดไม่ถึงว่าจะมีคนเป็นห่วงตนอย่างจริงใจขนาดนี้ ครั้นหันไปทางสมใจเห็นยิ้มด้วยความดีใจ แต่พอรู้ตัวว่าเจ้าคุณมองอยู่ก็หุบยิ้มทันที

ooooooo

รุ่งขึ้น เจ้าคุณแปลกใจที่สมใจเอารถมอเตอร์ไซค์มารับตนไปทำงาน พอถามก็บอกว่าพอดีผ่านมาทางนี้เลยรับไปด้วยกัน

แต่เจ้ากรรม! พอเจ้าคุณขึ้นซ้อนท้าย รถกลับสตาร์ตไม่ติด สมใจลงไปแก้ไขโดยให้เจ้าคุณเป็นลูกมือคอยส่งเครื่องมือให้เธอซ่อมจนเสร็จใช้ได้ ทำให้เจ้าคุณทึ่งในความเก่งกาจกล้าทำของเธอ พอเขาชม เธอย้อนถามว่าถ้าไม่ทำเองแล้วจะให้ใครทำ

สมใจขี่มอเตอร์ไซค์พาเจ้าคุณไปไร่ ยางรัดผมของสมใจหลุด ลมพัดผมเธอปลิวมาข้างหลัง เจ้าคุณดมกลิ่นหอมจากผมอย่างชื่นใจ เผลอเอามือโอบเอวเธอไว้ สมใจตกใจเบรกรถทันที หันขวับมาทำให้แก้มชนกับจมูกของเจ้าคุณพอดี สมใจด่าว่า

“พอฉันดีด้วยเลยฉวยโอกาสงั้นเหรอ”

“ฉันปละ...เปล่านะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เมื่อ...เมื่อ...เมื่อกี๊ฉันจะหล่น...ก็...ก็...เลยรีบจับเอวเธอ พอเธอเบรก ฉะ...ฉะ...ฉันก็...ก็...”

“เออๆพอแล้ว! รำคาญ! ขี้เกียจฟัง” สมใจเสียงดังแล้วรวบผม จึงรู้ว่ายางรัดหายไป ถามว่ามันหายไปไหนพลางมองหา

“มานี่...” เจ้าคุณรวบผมเธอไว้บอกว่า “ฉันจับผมให้เธอเอง ไปสิ...เดี๋ยวก็สายหรอก”

สมใจอึ้ง ใจเต้นแรง พอสมใจค่อยๆออกรถ เจ้าคุณที่นั่งรวบผมเธอไว้ก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อถึงที่หมาย สมใจลงจากรถจู่ๆก็เอ่ยขอโทษที่พูดเรื่องพ่อเขาทั้งที่พ่อเขาไม่อยู่แล้ว ทั้งยังบอกว่าตอนนี้ตนเชื่อแล้วว่า เขาไม่ได้โกหก บอกว่าเพื่อความรู้สึกที่ดี เขาอยากให้ตนทำอะไรก็บอกมา เจ้าคุณย้ำถามว่า “ทุกอย่าง?” เธอพยักหน้าเขินๆ

เจ้าคุณมองหน้ายิ้มที่มุมปากอย่างมีแผน...แล้วเจ้าคุณก็ให้เธอสอนขี่มอเตอร์ไซค์

พอสมใจไปเล่าให้คำปุยกับแคบหมูฟังทั้งสองตกใจ คำปุยถามว่าสมใจไปญาติดีกับเจ้าคุณตั้งแต่เมื่อไหร่

สมใจบอกว่าที่ตกลงสอนเจ้าคุณขี่มอเตอร์ไซค์ก็เพื่อไถ่โทษที่พูดถึงพ่อเขา ก็แค่นั้นเอง คำปุยขอให้เป็นแค่นั้นจริงๆเถอะ แต่แคบหมูจอมแก่แดดไม่เชื่อ มองทะลุไปว่า สมใจเอาการสอนขี่มอเตอร์ไซค์มาบังหน้าเพราะที่แท้สมใจกับเจ้าคุณแอบปิ๊งกันอยู่

“พวกแกเนี่ยนะ วันๆคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง เพ้อเจ้อที่สุด” สมใจด่าแก้เขิน

พอสมใจไปแล้ว คำปุยชวนแคบหมูไปแอบดูกันดีกว่า เพื่อให้มันชัดเจน เคลียร์ๆกันไปเลย...

ooooooo

ที่ถนนไม่ไกลนัก สมใจสอนเจ้าคุณขี่มอเตอร์ไซค์ทีละขั้นตอน จนกระทั่งออกรถ แล้วให้ลองดู ปรากฏว่าเจ้าคุณพารถพุ่งทิ่มเข้าข้างทางจนสมใจตกใจรีบไปดูว่ารถเป็นอะไรหรือเปล่า บ่นเจ้าคุณว่า

“นายมันถึก ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก ระวังหน่อยสิ รถคันนี้ฉันรักมากนะ”

เจ้าคุณลองอีก พยายามอยู่หลายที จากเงอะงะ มาเป็นทำได้ จากทำได้เป็นทำคล่อง และขี่ได้ในที่สุด

พอขี่ได้ เจ้าคุณวกรถกลับมาหาสมใจ ลงจากรถจับมือกับเธอต่างดีใจกับผลสำเร็จนี้ แต่พอรู้สึกตัวว่าจับมือกันอยู่ ต่างก็ดึงมือตัวเองออก เมินไปทางอื่นกันเขินๆ

คำปุยที่แอบดูอยู่ หันมองหน้าแคบหมูถามว่า “ชัดไหมเนี่ย!”

แคบหมูก็จ้องหน้าคำปุยถามว่า “เคลียร์ ไหมล่ะ?”

แล้วทั้งสองก็หันไปมองสมใจกับเจ้าคุณตาไม่กะพริบ...

ขณะสมใจมองเมินไปอย่างเขินๆนั่นเอง เหลือบเห็นคำปุยโผล่หัวออกมา เธอบอกให้เจ้าคุณรอสักครู่ แล้ว ย่องกริบไปที่เป้าหมาย ได้ยินคำปุยบอกแคบหมูว่าสมใจต้องเห็นเราแน่ๆเลย แคบหมูเชื่อว่าไม่เห็น เพราะถ้าเห็นเจ๊ไม่เงียบอย่างนี้หรอก ป่านนี้ด่าป่าแตกไปแล้ว

“เอ...ป่านนี้ยังเงียบอยู่แฮะ รึว่าโดนอ้ายขุนทองจับจูบปากเลยไม่มีปากจะด่าพวกเรา ฮ่าๆๆ” คำปุยหัวเราะชอบใจตัวเอง

ทันใดนั้นสมใจเอารังมดแดงมาเขย่าใส่ทั้งสองคน ถามว่ามาแอบดูตนทำไม สองตัวแสบแก้ตัวว่าบังเอิญผ่านมาพอดี

“บังเอิญผ่านมา! แล้วหมาที่ไหนมันเม้าท์ว่าฉันโดนอ้ายขุนทองจับจูบปาก!”

คำปุยเห็นทีจะจนแต้ม แกล้งร้องทักเจ้าคุณว่ามายืนทำอะไรตรงนี้ พอเจ้าคุณบอกว่ามาหัดขี่มอเตอร์ไซค์กับสมใจ คำปุยกับแคบหมูฉวยโอกาสขอซ้อนท้ายกลับไปด้วยได้ไหม สมใจห่วงรถของตน ขัดขึ้นว่า

“นี่...เพิ่งจะมือใหม่ อย่าซ่า”

“จะไปยากอะไร อาจารย์ใจ๋ก็โชว์ฟอร์มสิเจ้า...” แคบหมูสร้างบรรยากาศเบี่ยงเบนจนรอดตัวไปหวุดหวิด...

ooooooo

พอสมใจนั่งที่คนขี่ แคบหมูซ้อนหมับทันที ตามด้วยคำปุย ปิดท้ายโดยเจ้าคุณ คำปุยดี๊ด๊ามากที่มีเจ้าคุณนั่งประกบหลังนั่งดุ๊กดิ๊กๆตลอดเวลา เจ้าคุณทนไม่ไหวเลยขอเป็นคนขี่บ้าง พอสมใจให้นั่งที่แทน เจ้าคุณออกรถพรืดกระชากทีเดียวคำปุยหล่นตุ้บลงไปกองที่พื้นร้องเสียงหลง

กลับถึงบ้าน พอสมหมายรู้ว่าเจ้าคุณขี่มอเตอร์ไซค์ทำคำปุยหล่น ก็พูดอย่างดูแคลนว่า

“เฮอะ...ขี่มอเตอร์ไซค์ยังทำไอ้ปุ๋ยหล่น แล้วจะไปทำอะไรกิ๊น...”

สมศรีหันไปด่าผัวว่าปากจัดกัดเก่งขึ้นทุกวัน แล้วชวนเจ้าคุณอยู่กินข้าวด้วยกัน สมหมายรีบกันท่า แต่เจ้าคุณก็รีบรับคำ เพราะลุงกำโป๊งบอกว่าที่บ้านไม่มีอะไรกินพอดี สมหมายฟังแล้วฮึดฮัดที่อะไรๆไม่ได้ดั่งใจเลย

ระหว่างกินข้าว สมหมายก็เปลี่ยนที่มานั่งคั่นระหว่างสมใจกับเจ้าคุณ เท่านั้นไม่พอ ยังคอยกันท่าเวลาเจ้าคุณตักกับข้าว อีกกระทั่งแกล้งทำแกงส้มร้อนๆหกใส่ ทุกคนตกใจกุลีกุจอช่วยเช็ดด้วยความเป็นห่วง บอกให้เจ้าคุณรีบถอดเสื้อออกเดี๋ยวจะพอง

ซิกซ์แพ็กเป็นลอนของเจ้าคุณทำเอาทุกคนมองตาค้าง สมหมายหมั่นไส้เลยแกล้งทำน้ำหกใส่ตัว แต่ไม่มีใครสนใจ เลยถอดเสื้อออกบ้าง ปรากฏว่าพุงย้อยลงมากองที่ตักจนพรรคพวกเมินหน้าอย่างทนดูไม่ได้ สมหมายเลยแหย ซ้ำยังถูกสมศรีโยนผ้าขี้ริ้วให้เช็ดพุงกะทิเองด้วย บ่นว่า “ทุเรศลูกกะตาว่ะ”

ooooooo

กลับบ้านคืนนี้ เจ้าคุณรู้จากไส้อั่วว่า ลุงกำโป๊ง

ไปตั้งกังหันลมที่หมู่บ้านข้างๆพรุ่งนี้จึงจะกลับ พอไส้อั่วไปนอน เจ้าคุณก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มองห้องลับที่ลุงเอาโทรศัพท์ไปเก็บ แล้วแอบไปเอาคีมตัดเหล็กย่องไปตัดสายยู

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วตกใจ เพราะถ้าเจ้าคุณได้โทรศัพท์ติดต่อกับภายนอกได้ ความลับแตก รายการ “ไฮโซบ้านเฮา” มีหวังพังแน่ ต่างร้อนรุ่มใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี กิ่งแก้วหลับตาพนมมือทำปากขมุบขมิบ...ขมุบขมิบ...

เจ้าคุณเอาคีมตัดเหล็กไปตัดสายยูไม่สำเร็จบ่นว่าทำไมมันแข็งอย่างนี้ หนีบสุดแรงอีกครั้งก็ยังไม่สำเร็จ

ฝ่ายสมใจ กลับถึงบ้านแล้วจึงรู้ว่ากุญแจรถไม่ได้อยู่กับตัว เชื่อว่าต้องอยู่กับเจ้าคุณ จึงย้อนไปที่บ้านลุงกำโป๊งอีกครั้ง ปลัดจืดขี่มอเตอร์ไซค์มาตามทาง เห็นสมใจมาที่บ้านลุงกำโป๊งก็สงสัยว่าสมใจมาทำไมค่ำมืดดึกดื่น

เจ้าคุณพยายามตัดสายยูจนหมดแรงก็ยังไม่สำเร็จ เอาผ้าขาวม้าที่เคียนพุงขึ้นโพกหัว ตั้งหน้าตั้งตาตัดสายยูต่ออย่างไม่ยอมแพ้

สมใจมาเห็นร่างตะคุ่มๆกำลังง่วนอยู่หน้าห้องลับ ก็สงสัยว่าเป็นขโมย คว้าท่อนไม้เหมาะมือย่องไปกระหน่ำสุดแรง ทำให้คีมตัดเหล็กหลุดมือหล่นทับเท้าเจ้าคุณจนร้องจ๊าก สมใจยังฟาดไม่หยุดหมายเอาหัวเจ้าหัวขโมยให้อยู่หมัด

เจ้าคุณปัดป้องพลางร้องบอกให้หยุด จนกระทั่งจับมือสมใจไว้ตะโกนว่า “จะบ้าเหรอ” สมใจจึงจำได้ว่าเป็นเจ้าคุณ แต่ขณะทั้งสองยังงงๆกันอยู่นั้น ปลัดจืดก็พุ่งเข้าชกหน้าเจ้าคุณเปรี้ยง เจ้าคุณเซถลาไปทรุดกับพื้น สมใจแทบช็อก รีบเข้าขวางปลัดจืด มองเจ้าคุณที่ทรุดกับพื้นเห็นปากแตก เลือดกบปาก

พริบตานั้นเอง ไฟสว่างพรึ่บขึ้น ทุกคนหันมอง เห็นลุงกำโป๊งยืนหน้าถมึงทึงอยู่ เจ้าคุณตกใจสุดขีด

“ทำอะไรกัน...” ลุงกำโป๊งตะคอกถาม มองหน้าไล่ไปทีละคน...

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วถอนใจเหมือนรอดตายที่ลุงกำโป๊งมาแก้สถานการณ์ได้ทันเวลา

ooooooo

เมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย รู้ว่าใครเป็นใครและมาทำอะไรกันแล้ว เจ้าคุณเอากุญแจรถคืนให้สมใจ ส่วนปลัดจืดก็ขอโทษเจ้าคุณที่ถูกตนซัดเสียเลือด

กบปากเพราะนึกว่าเขาจะทำร้ายสมใจ สมใจเองก็ขอโทษเจ้าคุณเพราะตนนึกว่าเป็นหัวขโมย แต่ก็พูดเข้าข้างตัวเองว่า “แต่ท่าทางนายมันใช่อ่ะ”

“เออ...ฉันได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง ก็...ก็...” เจ้าคุณติดอ่างเมื่อเริ่มโกหก แต่ยังต้องโกหกต่อเพื่อเอาตัวรอด “ฉัน...สงสัยว่าเสียงอะไร เอ่อ...ก็...ก็เลยจะเข้าไปดู”

ลุงกำโป๊งตัดบทว่าดึกแล้ว กลับไปนอนเสีย สมใจกับปลัดจืดลากลับ แต่พอเจ้าคุณจะไปบ้าง ลุงถามเสียงเย็นเยียบว่า จะไปไหน เจ้าคุณฟังแล้วหนาว พูดติดอ่างว่า “ปะ...ปะ...ไปนอนไงลุง...ง้วง...ง่วง”

ลุงกำโป๊งตบโต๊ะปัง... เจ็บมือจนตัวเองสะดุ้ง แต่ยังเล่นบทเหี้ยม ดุเจ้าคุณว่า

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าห้องนี้ห้ามเข้า หน็อย...คิดจะตัดสายยู ฝันไปเถอะ สายยูอันนี้น่ะ ข้าทำขึ้นมาจากเหล็กกล้าคัดพิเศษ ไม่มีอะไรในโลกนี้ตัดมันได้หรอกเว้ย...ไอ้โง่...หึๆๆ”

พูดจบ ลุงกำโป๊งก็เดินไป เจ้าคุณมองตาม ทำหน้าเฮี้ยวพึมพำอย่างเอาเรื่อง...

“ห้ามดีนัก...สักวันจะเข้าไปให้ดู...”

ส่วนสมใจกับปลัดจืดเดินออกมาด้วยกัน สมใจติงว่าทำไมพักนี้ปลัดปี๊ดง่ายนัก ปลัดไม่สนใจแต่กลับถามว่าเธอมาบ้านลุงกำโป๊งทำไมดึกดื่น ถามจี้ว่า เธอปิ๊งนายขุนทองใช่ไหม

สมใจสะดุ้ง ทำเสียงดังใส่ว่า “จะบ้าเหรอ ปลัดเอาอะไรมาพูดก็ไม่รู้ หึ้ย...” พูดแล้วเร่งฝีเท้าแซงไปเลย ปลัดได้แต่มองตามด้วยสีหน้าหนักใจ

ooooooo

เพราะรู้ว่าตัวเองทำไม่ถูก รุ่งเช้า เจ้าคุณพยายามง้อลุงกำโป๊งถามว่าโกรธตนหรือ ลุงบอกว่าไม่ได้โกรธไม่ได้งอนแต่ไม่ชอบคนทำตัวเป็นหัวขโมย อยากได้อะไรก็ขอกันดีๆ แต่พอเจ้าคุณขอโทรศัพท์ถึงแม่ ลุงก็โวยใส่ทันทีว่า

“ไม่ได้เว้ย...ไอ้ก้องมันสั่งไว้” พลั้งปากไปแล้วนึกได้รีบเอามือปิดปาก พอถูกเจ้าคุณซักว่าก้องเกียรติสั่งอะไร แกก็มั่วไปว่า “สั่งอะไร ใครหน้าไหนจะกล้ามาสั่งคนอย่างข้า?? มัน...เออะ...มันก็รู้สันดานเอ็งไงล่ะ เอ็งเป็นพวกหยิบหย่ง ไม่เอาไหน ไม่ได้เรื่อง ไม่ได้ความ เอะอะก็จะฟ้องแม่ เอ็งมันเป็นไอ้ลูกแหง่” ลุงแกใส่เป็นชุดหมายปิดปากเจ้าคุณ

เจ้าคุณถามฉุนๆว่า ก้องเกียรติว่าอย่างนั้นหรือ ลุงอ้างว่าไม่ใช่แค่ก้องเกียรติ แฟนก้องเกียรติและเพื่อนของเขาเองก็พูดเป็นเสียงเดียวกันหมด เจ้าคุณตะโกนว่าตนไม่ใช่คนแบบนั้น ลุงเลยท้าว่า

“ถ้างั้นเอ็งต้องพิสูจน์ เอ็งก็ต้องอยู่ที่นี่ให้ได้โดยไม่ต้องโทรศัพท์กลับไปฟ้องแม่...”

สุดท้ายเจ้าคุณก็เสียท่าอีกตามเคย ลืมเรื่องที่จะโทร.ถึงแม่ เอาแต่คิดเรื่องที่ถูกเพื่อนปรามาส

หลังจากนั้นลุงโทร.เล่าให้ก้องเกียรติฟัง ก้องเกียรติบ่นว่าลุงพูดแบบนี้มีหวังเจ้าคุณมาแหกอกตนแน่เลย ลุงยอมรับว่าในสถานการณ์แบบนั้นตนก็แก้ปัญหาไปเรื่อย ถามว่าแล้วไอ้รายการอะไรนั่นเมื่อไหร่จะจบเสียที

ก้องเกียรติไม่ทันตอบก็มีเสียงเรียกแทรกเข้ามา เป็นสายจากกิ่งแก้วเรียกให้ลงไปรำแก้บน เพราะกิ่งแก้วได้บนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตอนที่เจ้าคุณพยายามจะตัดสายยูเข้าห้องเก็บโทรศัพท์ว่าจะจัดนางรำชุดใหญ่ไปถวาย วันนี้เลยต้องไปรำแก้บนกันสองคน ท่ามกลางพนักงานที่มามุงดูแล้วพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 06:58 น.