ค่าของคน
ตอนที่ 8
พอจับมาร์กี้อาบน้ำแต่งตัวใหม่ เผอิญไก่โทร. เข้ามือถือ รจเรขจึงเลี่ยงไปรับสาย คุณยายให้ไก่โทร.ถามว่าเธอจะมาถึงบ้านสวนเมื่อไหร่ ทั้งไก่และเจษฎามาถึงนานแล้ว รจเรขตอบว่าเธอยังกลับไม่ได้ ไก่กระซิบถามเหตุผล รจเรขว่าลักษมณ์ยังไม่ได้เซ็นใบหย่าให้ เพราะตามสัญญาต้องให้พิมานแต่งงานไปก่อน ไม่ใช่แค่หมั้น ไก่หงุดหงิด
พอดีคุณยายเดินมาใกล้ ไก่รีบวางสายแล้วบอกคุณยายว่ารจเรขมาไม่ได้ เพราะสามีไม่สบายเกรงจะมาติดคุณยาย ขอเลื่อนไปเสาร์หน้า
ในครัว แย้ม ชื่น และพุฒคุยกันเรื่องมาร์กี้ ชื่นว่าหน้าตามาร์กี้ไม่เหมือนลักษมณ์ แย้มจึงว่าคงเหมือนแม่ แต่พุฒก็คิดว่าหน้าตาคุ้นเหมือนใครบางคนแต่นึกไม่ออก...รจเรขมาช่วยทำอาหารกลางวันเพราะเห็นมาร์กี้หลับอยู่ พลันเสียงมาร์กี้ร้องกรี๊ดๆเรียกหาลักษมณ์ รจเรขตกใจรีบออกมาดู มาร์กี้ร้องไห้จะหาลักษมณ์ รจเรขเข้าไปปลอบ
"แด้ดดี้ไปทำงานค่ะ เดี๋ยวค่ำๆก็กลับ มาร์กี้หิวข้าวไหม กินข้าวก่อนไหมคะ"
"ไม่กิน มาร์กี้จะหาแด้ดดี้ แด้ดดี้อยู่ไหนไปตามมาหามาร์กี้เดี๋ยวนี้"
แย้มช่วยพูดปลอบแต่มาร์กี้ไม่ฟังร้องไห้จะหาลักษมณ์ วิ่งหนีไปหน้าบ้านจะออกประตูแต่ประตูล็อก จึงวิ่งกลับเข้าบ้านไปซ่อนตัวในตู้ห้องสมุด แล้วตะโกนออกมาว่า
"มาร์กี้จะอยู่ในนี้ จะไม่กินข้าว ไม่กินน้ำ จนกว่าแด้ดดี้จะกลับมา"
ทุกคนหนักใจ แย้มรีบโทร.ไปบอกลักษมณ์ให้กลับมา... รจเรขวางจานไก่อบไว้ข้างๆนั่งเฝ้าหน้าตู้ พยายามพูดคุยกับมาร์กี้ให้ไว้ใจเธอ แล้วคิดวิธีเล่าเรื่องน่ากลัวให้ฟัง "มาร์กี้เก่งจังเลยนะ อยู่ในตู้มืดๆคนเดียวได้ไม่ยักกลัว"
มาร์กี้เผลอถามออกมาว่าทำไมต้องกลัว รจเรขจึงเล่าว่า "เค้าเล่ากันว่ามีเด็กไปแอบในตู้แล้วอยู่ดีๆก็หายไป"
มาร์กี้ชักกลัวถามว่าหายไปไหน รจเรขตอบว่าไม่มีใครรู้ เด็กคนนั้นหายไปหลายสิบปี กลับออกมาก็แก่อายุแปดสิบเลย มาร์กี้โผล่หน้ามาว่ารจเรขโกหก รจเรขคว้าประตูตู้ไว้ พูดอีกว่า "คนเค้ายังบอกอีกนะว่าคนที่ออกมาจากตู้น่ะ ทั้งแก่ ทั้งผอม เพราะในตู้ไม่มีอะไรกิน มาร์กี้อยากอยู่ในตู้ก็ได้ แต่ ฉันว่าเอาไก่อบของคุณป้าแย้มเข้าไปตุนไว้ด้วยดีมั้ยจ๊ะ"
มาร์กี้มองไก่อบอย่างลังเล...ลักษมณ์กลับมาถึงบ้านรีบเข้ามาถามแย้มว่ามาร์กี้เป็นอย่างไรบ้าง แย้มบอกว่าอยู่ในห้องสมุดกับรจเรข ลักษมณ์วิ่งเข้าไปร้องเรียก "มาร์กี้ แด้ดดี้มาแล้ว..."
พลันต้องชะงัก เมื่อเห็นมาร์กี้นั่งแทะไก่อบอยู่ข้างรจเรขหน้าตู้ พอเห็นลักษมณ์ มาร์กี้ก็วิ่งมากอด ลักษมณ์ต่อว่า "ไง ไอ้ตัวดี ไหนว่าหนีไปอยู่ในตู้ไม่ยอมกินข้าว"
"มาร์กี้ไม่อยู่แล้ว เค้าบอกว่ามีเด็กหายไปในตู้เสื้อผ้า ออกมาอีกทีเป็นคนแก่เลย"
"หลอกเด็กเก่งเหมือนกันนี่คุณ" ลักษมณ์กระซิบกับรจเรข
รจเรขยิ้มๆ พอดีมาร์กี้ถามว่ามีน่องไก่อีกไหม ลักษมณ์ เอ็ดที่มาร์กี้พูดไม่เพราะ และให้เรียกรจเรขว่ามอมมี่ มาร์กี้สบตารจเรข "แต่เค้าไม่ใช่มอมมี่นี่ เรียกได้เหรอ..."
"ได้สิ เค้าเป็นภรรยาของแด้ดดี้ เขาก็ต้องเป็นมอมมี่สิ" ลักษมณ์ย้ำ
มาร์กี้ยอมเรียกแต่ยังถามกลับว่าแล้วรจเรขจะเรียกเธอว่าอะไร รจเรขตอบ "ฉัน เอ๊ย...มอมมี่ก็จะเรียกมาร์กี้ว่ามาร์กี้เหมือนเดิมแหละจ้ะ"
"โอเค งั้นมาร์กี้กินไก่อีกได้ไหม มอมมี่"
"ได้สิจ๊ะ ไปกินในครัวนะ คุณป้าแย้มทำเอาไว้เยอะเลย" รจเรขจูงมาร์กี้เดินไป...
พอทานเสร็จ ลักษมณ์กับรจเรขพามาร์กี้มากราบ
คุณแขที่เรือนขาว คุณแขแทบลมจับมองจิตเล่นกับมาร์กี้
"โอ๊ย แม่จะเป็นลม นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไงคะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วแม่ของเด็กเค้าเป็นใคร"
"แม่เขาชื่อเอเลนอร์ครับ ผมรู้จักกับเขา ตอนที่ผมกับพิมานเรียนอยู่อังกฤษ"
"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมคุณลักษมณ์ถึงไม่บอกใคร"
ลักษมณ์อธิบายหน้าตาเฉยว่าเขาทิ้งมาร์กี้ให้แม่เด็กเลี้ยงและส่งเงินให้ทุกปี ตอนนี้แม่เด็กจะแต่งงานใหม่จึงส่งมาร์กี้ มาให้เขา คุณแขถอนใจที่ทำเหมือนมาร์กี้เป็นตุ๊กตาที่โยนกันไปโยนกันมา แล้วถามลักษมณ์ว่าจะเลี้ยงดูอย่างไร ลักษมณ์รีบบอกว่ารจเรขจะเลี้ยงให้ คุณแขหันขวับมามอง รจเรขรู้ว่าคุณแขกังวลอะไรรีบชี้แจงว่าเธอจะหาครูมาสอนภาษาไทยให้และจะช่วยดูแลจนมาร์กี้ปรับตัวได้ ไม่เกินสองเดือนเธอจะไป
"ก็ดีจ้ะ ไม่ใช่อะไรนะคุณลักษมณ์ แม่เกรงใจแม่รจเรขเรื่องพิมานก็จบแล้ว เขาคงอยากออกไปมีชีวิตของตัวเองบ้าง... จริงมั้ยจ๊ะ แม่รจเรข"
รจเรขก้มหน้ารับคำ ลักษมณ์สงสารและเข้าใจความอึดอัดของเธอ
ooooooo
วันนี้พิมานจะพาณัฏฐามาทานข้าวกับคุณแข เธอทำขนมลูกชุบมาด้วย พิมานขอแวะซื้อตุ๊กตาฝากมาร์กี้โดยให้เธอช่วยเลือก พิมานพูดถึงมาร์กี้จนณัฏฐาอยากเจอ
พอดีเจษฎามาหารจเรข พุฒรีบรายงานลักษณ์ รจเรขขอร้องลักษมณ์ขอเธอไปพบเจษฎาเพราะอาจมีธุระจากคุณยายมาบอก ลักษมณ์พาลบอกให้คุยกันต่อหน้าเขา รจเรขว่าเพื่อเขาจะได้หาเรื่อง ลักษมณ์โต้ว่าเจษฎาต่างหากที่ชอบหาเรื่องเขา รจเรขหนักใจใครจะหาเรื่องใครก็ช่าง เธอขอไปคุยกับเจษฎาแป๊บเดียว ลักษมณ์ยอมแต่เคือง...ระหว่างที่รจเรขคุยกับเจษฎา
ลักษมณ์คอยส่องกล้องดู จนมาร์กี้มาเห็นแย่งไปส่องดูบ้าง ลักษมณ์ จึงมีความคิดเจ้าเล่ห์...
เจษฎาหาว่าลักษมณ์คิดจะโกงไม่ยอมเซ็นใบหย่าให้ รจเรขอธิบาย "มันบังเอิญมีความจำเป็นขึ้นมา เขาเลยอยากให้กล้วยอยู่ต่อไปอีกหน่อย ก็เท่านั้นเอง"
"ความจำเป็นอะไร?"
พอรจเรขบอกว่าให้ช่วยดูแลลูก เจษฎาโกรธ "นี่มันแผนสกปรกชัดๆ กล้วยดูไม่ออกรึไงว่าเขาใช้เด็กเป็นเครื่องมือมารั้งตัวกล้วยไว้"
รจเรขพยายามอธิบายว่าไม่จริง เธอแค่สงสารเด็ก เธอรู้ว่าลูกกำพร้ามันว้าเหว่แค่ไหน เจษฎากุมมือรจเรขพูดให้เชื่อเขา ทันใด มาร์กี้วิ่งมาพร้อมสายยางฉีดน้ำใส่เจษฎา "ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ออกไปจากบ้านมาร์กี้เดี๋ยวนี้"
"มาร์กี้ หยุดนะ เอาน้ำไปฉีดเค้าทำไม" รจเรขตกใจร้องห้าม
"มอมมี่หลบไป มาร์กี้จะไล่ผู้ชายคนนี้ไม่ให้เค้าเอาตัวมอมมี่ไปไหน ออกไปนะ ออกไป"
รจเรขร้องเรียกพุฒให้ปิดน้ำ มาร์กี้ร้องโวยวาย "พุฒ ไปช่วยเค้าทำไม ผู้ชายคนนี้มาขโมยตัวมอมมี่ เราต้องไล่เค้าออกไป ออกไป"
เห็นน้ำหยุดไหล มาร์กี้หันไปคว้าเสียมจะไล่ตีแทน รจเรขต้องขอให้เจษฎากลับไปก่อน เธอหันไปตะครุบตัวมาร์กี้ไว้ ลักษมณ์ส่องกล้องหัวเราะชอบใจ...มาร์กี้อาบน้ำแต่งตัวใหม่ รจเรขอบรมสั่งสอนว่าสิ่งที่ทำไม่ถูกต้อง มาร์กี้ย้อนถามว่าไม่ถูกอย่างไร ในเมื่อผู้ชายคนนั้นนิสัยไม่ดี
"มาร์กี้รู้ได้ยังไงว่าเค้าไม่ดี เค้าเป็นเพื่อนของมอมมี่นะคะ"
"แด้ดดี้บอก แด้ดดี้บอกว่าผู้ชายคนนั้นไม่ดี จะมาเอาตัวมอมมี่ไป ไม่ให้มอมมี่อยู่กับมาร์กี้อีก"
"แด้ดดี้บอกอย่างนั้นเหรอคะ"
"ใช่...มาร์กี้ชอบมอมมี่ อยากให้มอมมี่อยู่กับมาร์กี้ ไม่ยอมให้ผู้ชายคนนั้นเอามอมมี่ไป"
รจเรขนึกหมั่นไส้ลักษมณ์ เป็นแบบนี้นี่เอง เดินออกมาจากห้องมาร์กี้ เจอลักษมณ์เข้าพอดีจึงพูดต่อว่า "คนเจ้าเล่ห์ ขี้โกง นิสัยไม่ดี ไว้ใจไม่ได้"
"อะไรเนี่ย ผมอยู่ของผมดีๆแท้ๆ มาด่าเอาด่าเอา" ลักษมณ์พูดไปหัวเราะไป
"คุณอย่านึกว่าฉันไม่รู้ คุณหลอกใช้มาร์กี้แกล้งพี่เจษ"
"ผมไม่ได้หลอก ก็นายนั่นจะมาเอาตัวคุณไปจริงมั้ยล่ะ มาร์กี้เค้ารักคุณ เค้าไม่อยากให้คุณไป เค้าก็ต้องไล่นายเจษฎาไปซี"
"แล้วต้องใช้วิธีพาลเกเรแบบนี้เหรอคะ" รจเรขหวั่นไหวแต่พูดแก้เขิน
ลักษมณ์ตาพราวพูดหน้าตาเฉย วิธีไหนก็ได้ ถูกผิดไม่สน ขอให้เธออยู่ที่นี่เป็นพอ...ทั้งสองพามาร์กี้กลับมาที่เรือนขาว พอดีพิมานพาณัฏฐามาไหว้คุณแขแล้วถามหามาร์กี้ คุณแขแปลกใจที่ณัฏฐารู้เรื่องแล้ว จึงเปรยๆว่า "ดีนะ ที่พิมานไม่ทำอย่างนั้น ไม่งั้น แม่คงอกแตกตาย"
พิมานหน้าเจื่อน ลักษมณ์เดินเข้ามา มองพิมานขำๆ
"งั้นก็ต้องถือว่าโชคดีไปนะครับ ที่คนทำเป็นผม ไม่ใช่พิมาน"
ณัฏฐาเห็นพิมานหน้าเสียจึงชวนคุยทักทายมาร์กี้ คุณแขเห็นชุดที่มาร์กี้ใส่ดูเป็นฝรั่งจ๋า จึงถามลักษมณ์ทำไมแต่งตัวให้ ลูกแบบนี้ ลักษมณ์ตอบว่าแม่เค้าชอบจึงมีแต่ชุดแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาจะให้รจเรขพาไปซื้อใหม่...มาร์กี้เห็นขนมลูกชุบจะหยิบ คุณแขเอ็ดให้รอทานหลังอาหารพร้อมกัน พิมานสงสารรีบเอาใจเอาตุ๊กตาที่ซื้อมาให้ มาร์กี้ไม่ชอบจึงไม่ยอมรับ รจเรขปรามให้ขอบคุณแล้วรับไว้ มาร์กี้โวยว่าเธอไม่ชอบ ไม่ขอบคุณ คุณแขเอ็ดเสียงดัง
"ตายจริง ลูกคนนี้ นี่เขาสั่งสอนกันมายังไงนี่"
"ก็มาร์กี้ไม่ชอบนี่ ไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบไม่ได้หรือไง ทำไมต้องเสียงดังด้วย" มาร์กี้โยนตุ๊กตาทิ้งแล้ววิ่งหนีไป รจเรขรีบตามออกไป
ลักษมณ์ขอโทษคุณแขแทนมาร์กี้ และพูดเหน็บ "ก็อย่างนี้ล่ะครับ พ่อก็ไม่ได้เลี้ยง แม่ก็ทิ้งๆขว้างๆ ลูกก็เลยโตมาขาดๆเกินๆแบบนี้แหละ"
พิมานหน้าเสีย ณัฏฐามองยิ่งสงสัย...ระหว่างที่พิมานจะออกไปส่งณัฏฐากลับ เธอจึงถาม "ตอนนี้คุณรจเรขกลายเป็นแม่ของยัยมาร์กี้ไปแล้ว ถ้าเธอหย่าขาดจากคุณลักษมณ์ มาร์กี้ก็คงต้องเสียแม่อีกครั้ง แกคงเสียใจมาก ฉันสงสารแกน่ะค่ะ"
พิมานอึ้งไม่ทันคิด ณัฏฐาจึงถามอีกว่า "แล้วถ้าคุณรจเรขหย่าจากคุณลักษมณ์มาแต่งงานกับคุณ จากแม่จะกลายเป็นน้า มาร์กี้จะคิดยังไงคะ คุณจะอธิบายกับแกว่ายังไง"
"ทั้งหมดนี่เป็นเพราะพี่ลักษมณ์ พี่ลักษมณ์คนเดียว ทำให้ทุกอย่างมันพัวพันกันจนวุ่นวายแบบนี้" พิมานถอนใจยังโทษเป็นความผิดของลักษมณ์
ooooooo
พอเจษฎาโทร.เล่าให้ไก่ฟัง คุณยายผ่านมาได้ยิน ไก่ต้องโกหกว่าญาติป้าเขียนมีปัญหาอยากหย่ากับสามีที่ชอบซ้อม จึงให้เขาปรึกษาเจษฎาให้ ป้าเขียนต้องเออออไปด้วย คุณยายสังหรณ์ใจเข้าห้องพระ จุดธูปไหว้พระ ขอให้บุญกุศลที่มีช่วยให้ลูกหลานพ้นทุกข์และอันตรายทั้งปวง...ขณะเดียวกัน รจเรขถือแก้วนมมาให้ มาร์กี้ในห้องนอน
"มอมมี่ใจดี ไม่เหมือนคุณย่า คุณย่าไม่รักมาร์กี้" มาร์กี้ประจบ
"ใครว่า ที่คุณย่าท่านว่ามาร์กี้เพราะว่ารักรู้ไหม ตอนมอมมี่เป็นเด็ก คุณยายก็ดุก็ว่าเวลามอมมี่ทำอะไรไม่ถูก เพราะคุณยายรักอยากให้มอมมี่เป็นเด็กดี" รจเรขกอดและอบรมมาร์กี้
มาร์กี้รู้สึกอบอุ่น เธอขอให้รจเรขสอนให้เธอเป็นคนดี เพราะไม่ดุเหมือนคุณแข แล้วยังอ้อนให้รจเรขนอนกับเธอคืนนี้ รจเรขรับปาก ไม่ทันไร ลักษมณ์หอบหมอนเข้ามาขอนอนด้วย มาร์กี้ดีใจกระโดดกอดคอลักษมณ์ รจเรขจึงขอตัวกลับไปนอนที่ห้อง
"ไม่เอา...มอมมี่สัญญาแล้วนี่ ว่าคืนนี้จะนอนด้วยกัน" มาร์กี้ดึงมือรจเรขไว้
ลักษมณ์แกล้งตำหนิ "อะไรกันคุณ เป็นผู้ใหญ่สัญญาอะไรเอาไว้ก็รักษาคำพูดหน่อยซี ไม่งั้นอีกหน่อยจะสอนมาร์กี้ ได้ยังไง"
"นี่คุณ!..."
"แด้ดดี้พูดถูก มอมมี่บอกว่าจะสอนมาร์กี้ให้เป็นเด็กดี มอมมี่ก็ต้องเป็นเด็กดีด้วย จริงไหมคะ"
รจเรขพูดไม่ออก ลักษมณ์แกล้งว่ายืนถลึงตาอยู่ได้ ไม่ง่วงหรือ มาร์กี้ดึงรจเรขไปนอนข้างหนึ่งให้ลักษมณ์นอนอีกข้างแล้วเธอนอนตรงกลางเอามือสองคนมากอด ลักษมณ์กุมมือรจเรข เธอตีมือเขาเผียะ แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยยื้อจับไว้จนได้
เช้าขึ้น รจเรขตื่นขึ้นมา พบว่าลักษมณ์กอดทั้งมาร์กี้และเธออยู่ รจเรขค่อยๆลุกขึ้นบ่นว่าลักษมณ์เจ้าเล่ห์เผลอไม่ได้ แต่ก็ขยับผ้าห่มให้ทั้งสองคน พอเดินออกจากห้องเจอชื่นมองแปลกๆจึงยิ้มให้เขินๆก่อนจะเลี่ยงกลับห้อง...ชื่นมาเล่าให้แย้มฟังในครัว พุฒดีใจเพราะเมื่อคืนลักษมณ์ก็นอนในห้องมาร์กี้เหมือนกัน ทั้งสามดีใจถ้าเป็นแบบนี้ รจเรขคงไม่ต้องไปจากบ้านนี้แล้ว...
เจนจิรามาโวยวายเจษฎาถึงที่ทำงาน ที่รจเรขยังไม่ออกไปจากบ้านนฤนารถไมตรี ทั้งที่พิมานหมั้นไปเรียบร้อยแล้ว เจษฎาไม่พอใจให้เธอไปถามลักษมณ์ว่าทำไมไม่ยอมเซ็นใบหย่า เจนจิราหน้าชา ชวนจอยไปเล่นงานรจเรข พุฒพยายามกัน แต่พอดีได้ยินเสียงรจเรขกับมาร์กี้ที่สระน้ำ เจนจิรากับจอยจึงแล่นไปหาเรื่อง พุฒขวางถูกผลักตกน้ำไป รจเรขเสียงเข้ม
"คุณเข้ามาทำร้ายคนในบ้านดิฉันแบบนี้ไม่ได้นะคะ คุณเจนจิรา"
"หน้าด้าน! พูดมาเต็มปากเต็มคำเชียวนะ...คนในบ้านดิฉัน...คงจะติดใจอยากเป็นคุณนายบ้านนี้ล่ะซีนะ ถึงได้ไม่ยอมหย่ากับคุณลักษมณ์ซะที"
มาร์กี้ร้องถามมาจากกลางสระ "ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ มอมมี่"
เจนจิรากับจอยตกใจ เข้าใจไปว่ารจเรขมีลูกติด "มิน่าล่ะ คงมีผัวมาไม่รู้เท่าไหร่แล้วซีนะ ถึงได้กล้าแต่งงานแลกเงิน..."
เจนจิราหาว่ารจเรขขนลูกมาเกาะลักษมณ์ รจเรขเหลืออด "คุณสองคนหยุดพูดจาพล่อยๆแล้วออกไปจากที่นี่ได้แล้ว ไม่ อย่างนั้นอย่าหาว่าดิฉันไม่เกรงใจ"
"แน่จริงก็ลองซี เอามันเลยจอย..." เจนจิราผลักจอยเข้าหารจเรข
รจเรขเสียหลักล้มไปกระแทกเสา มาร์กี้ตกใจบอกพุฒ กับชื่นให้ช่วยรจเรข จอยยังตบรจเรขอีก เธอจึงสู้ตบกลับ แย้มได้ยินเสียงเอะอะวิ่งมาเห็นความชุลมุนรีบไปตามลักษมณ์มาช่วย ลักษมณ์มาถึงเห็นจอยตกน้ำไปแล้ว เจนจิรายังมะรุมมะตุ้มกับรจเรขอยู่ มาร์กี้กระโดดเกาะหลังเจนจิรา ถูกสลัดลงมา เจนจิราโกรธหันไปคว้าไม้พายจะฟาดมาร์กี้
"หยุดนะเจน จะทำอะไรน่ะ" ลักษมณ์มาทันห้าม
เจนจิราทิ้งไม้หันมาออดอ้อน มาร์กี้ฟ้อง "ยัยปากแดงคนนี้มาด่ามอมมี่ เค้าตีมอมมี่ด้วยมาร์กี้เลยต้องช่วย"
ลักษมณ์รีบเข้าไปประคองรจเรขถามว่าจริงหรือ รจเรขโกรธให้ถามแฟนตัวเองดู แล้วเดินหนีเข้าบ้านไป เจนจิราบีบน้ำตา "ไม่จริงนะคะลักษมณ์ ยัยรจเรขเค้าหาเรื่องเจนก่อน แล้วนังเด็กเนี่ยค่ะก็ช่วยแม่มันทำร้ายเจน"
จอยตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำมาได้ "ใช่ค่ะคุณลักษมณ์ขา นังเด็กบ้าเนี่ยมันเอาไม้ไล่ตีจอยตกน้ำ แล้วยังไปแกล้งยัยเจนด้วย เด็กเวรอะไรก็ไม่รู้ พ่อแม่ไม่สั่งไม่สอน"
"น้อยๆหน่อยคุณจอย คุณสองคนเข้ามาก่อเรื่องในบ้านผม แล้วยังมาด่าลูกผมอีกเหรอ"
"ลูกลักษมณ์! หมายความว่ายังไงคะ" เจนจิราตกตะลึง
"มาร์กี้ไม่ใช่ลูกของคุณกล้วย แต่แกเป็นลูกสาวของผมเอง"
สองสาวหน้าเจื่อน รีบตามลักษมณ์ไปที่เรือนรับรอง ขอโทษขอโพยแต่ลักษมณ์กลับบอกว่า "ผมไม่ถือ แต่ที่ผมรับไม่ได้ก็คือ คุณสองคนเข้ามาหาเรื่องลูกเมียของผมถึงในบ้าน"
"ลักษมณ์เรียกแม่รจเรขว่าเมียเต็มปากเลยเหรอคะเดี๋ยวนี้ นี่ลักษณ์ยอมรับมันเป็นเมียจริงๆตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
"จะจริงหรือไม่จริงคุณกล้วยก็ได้ชื่อว่าเป็นเมีย เค้าช่วยผมเลี้ยงมาร์กี้ ก็ถือว่าเป็นแม่ของลูกผม ผมขอสั่งเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าผมไม่อนุญาต ห้ามคุณสองคนเข้ามาที่นี่ ห้ามเข้ามาก่อเรื่องในบ้านของผมอีก จำไว้ ไม่งั้นผมจะเป็นคนจัดการกับคุณเอง" ลักษมณ์พูดจบเดินไปอย่างไม่แยแส
เจนจิราหน้าเหวอ...ลักษมณ์รีบตามมาขอโทษรจเรข เธอกำลังดูรอยช้ำที่แก้มอยู่หน้ากระจก ลักษมณ์เคาะประตูเรียก รจเรขมาเปิดประตู ไม่ทันที่ลักษมณ์จะพูดอะไร รจเรขพูดขึ้นก่อนจะปิดประตูใส่หน้าว่า "ถ้าคุณเจนจิรามาที่บ้านนี้อีก ฉันจะไปทันที แค่นี้นะคะ"
ลักษมณ์เซ็งไปหามาร์กี้ที่ห้อง ก็โดนมาร์กี้โกรธไม่
พูดด้วย แถมหนีไปนอนกับรจเรขห้ามเขาตามไป ลักษมณ์ทั้งฉุนทั้งขำท่าทางดัดจริตของมาร์กี้
ooooooo
หัวเราะอย่างลืมตัวเสียงดัง เมื่อวีรวัฒน์ได้ฟังลักษมณ์เล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟัง ลักษมณ์ไม่พอใจบอกว่าเขาต้องการคำแนะนำไม่ใช่ให้มาหัวเราะเยาะ วีรวัฒน์ว่าเขาเป็นทนายไม่ใช่นักจิตวิทยา ลักษมณ์ถาม "แต่คุณมีภรรยาและลูกแล้ว ผมอยากรู้ คุณง้อลูกเมียคุณยังไง?"
"โอ๊ย ง่ายเลยครับ ง้อลูกสาว ไม่ช็อกโกแลตก็ของเล่น ถ้าง้อเมีย ไม่ดอกไม้ก็เพชร ขึ้นอยู่กับความหนักเบาของสถานการณ์ คราวนี้คุณลักษมณ์ทำความผิดไว้ประมาณไหนล่ะครับ ดอกไม้หรือว่าเพชร"
ลักษมณ์เมินหน้าหนีทำไม่รู้ไม่ชี้...สุดท้าย ลักษมณ์ก็ซื้อดอกไม้มา ให้ชื่นเอาขึ้นไปให้รจเรขบนห้อง ชื่นปลื้มใจบอกรจเรขว่าลักษมณ์อยากขอโทษ
"คงไม่ใช่หรอกจ้ะ ตั้งแต่เจ้านายชื่นเค้าเกิดมา ฉันคิดว่าเค้าคงไม่เคยขอโทษใคร"
"คุณก็ลงไปถามคุณลักษมณ์เองสิคะ คุณลักษมณ์รอทานข้าวอยู่น่ะค่ะ"
รจเรขให้ชื่นไปบอกว่าเธอไม่หิว และให้มาร์กี้ลงไป ทานกับลักษมณ์ แต่มาร์กี้ไม่อยากเห็นหน้าลักษมณ์ให้ชื่นเอาขึ้นมาให้ทานข้างบน...พอลักษมณ์ฟังชื่นรายงานก็ฉุน โทร.เข้ามือถือรจเรข "คุณเป็นแม่ประสาอะไร สอนให้ลูกดื้อกับพ่อ"
"ดิฉันไม่ได้สอนค่ะ มาร์กี้ไม่อยากลงไปกินข้าวกับคุณจริงๆ" รจเรขส่งมือถือให้มาร์กี้
มาร์กี้บอกลักษมณ์ว่าเธอไม่อยากลงไปเอง แต่พอ
ลักษมณ์บอกว่าเขาซื้อช็อกโกแลตมาให้ แต่ต้องลงมากิน
ข้างล่าง มาร์กี้งอน "แด้ดดี้ใจร้าย มาร์กี้ไม่กินก็ได้ แค่นี้นะ"
ลักษมณ์อารมณ์เสียเดินปึงปังขึ้นไปข้างบน เปิดประตูเข้ามาหน้าตาเฉย "เราต้องพูดกันให้รู้เรื่อง...อยู่เฉยๆทั้งสองคนนั่นแหละ ฟังผมก่อน"
สองคนชะงัก ลักษมณ์มองหน้าทั้งสองคนแล้วพยายามอธิบาย "คุณกล้วย ผมเสียใจที่เจนเข้ามาทำร้ายคุณ แต่ผมไม่ได้อนุญาตให้เค้ามา"
"คุณเจนจิราเธอเป็นแฟนของคุณ เธอก็คงคิดว่าเธอมีสิทธิ์จะไล่คนที่เธอไม่ชอบออกจากบ้านนี้ได้"
"คุณก็พูดไปเรื่อย ผมไม่เคยให้เขามีสิทธิ์มาก้าวก่ายในบ้านอยู่แล้ว ไม่เชื่อคุณถามป้าแย้มหรือชื่นดูก็ได้"
รจเรขขอให้ลักษมณ์ไปอธิบายกับเจนจิราว่าเธอแค่อยู่ดูแลมาร์กี้ตามคำสั่งเท่านั้น ลักษมณ์สัญญาว่าเจนจิราจะไม่มาวุ่นวายในบ้านอีก เขาถามมาร์กี้ว่าตกลงไหม มาร์กี้ตอบว่าถ้ารจเรข
โอเค เธอก็โอเค ลักษมณ์จึงใช้นิ้วก้อยเขี่ยรจเรข "น่านะ ดีกันเถอะนะ อย่าทะเลาะกันเลย เดี๋ยวมาร์กี้จะกลายเป็นเด็กมีปัญหานะคุณนะ"
รจเรขใจอ่อนลงแต่ยังงอนหาว่าเขาเอาเด็กมาอ้าง ลักษมณ์หันไปอ้อนมาร์กี้ขอนอนด้วยคืนนี้ จะเล่านิทานให้ฟัง แต่มาร์กี้ไม่ดีด้วย เพราะยังโกรธที่ลักษมณ์มีเพื่อนไม่ดีมาทำร้ายรจเรข มาร์กี้ดันลักษมณ์ให้ออกไปจากห้องแล้วปิดประตูล็อก ลักษมณ์ทุบประตูโวยว่าขี้งอนทั้งคู่เลย
ooooooo
คืนนั้น ไก่มาคุยกับเฮียเรื่องชกมวยว่าเขาไม่มีความจำเป็นต้องขึ้นชกแล้ว เพราะไม่ต้องใช้เงินอีก แต่แสวงกับเฮียยุว่าชกคราวนี้จะได้เงินล้านเชียวนะ ไก่เดินครุ่นคิดมาตามถนน...
พอดีเจนจิราขับรถคุยกับจอยที่นั่งจามอยู่ข้างๆ บ่นอย่างเจ็บใจเรื่องรจเรข พลันเฉี่ยวคนที่เดินอยู่ข้างถนนล้มกลิ้งไปกระแทกเสาปูนที่กองอยู่ไหล่ทาง เจนจิรากับจอยตกใจ ลงมาดู พอพลิกตัวคนที่โดนชนหันมาก็ตกใจ เพราะคือไก่ "นี่มันพี่ชายนังรจเรข จะทำยังไงดี..."
เจนจิราเห็นไก่หมดสติอยู่จึงทิ้งเขาไว้แล้วดึงจอยกลับไปขึ้นรถ ไก่ค่อยๆปรือตามองเห็นที่ข้อเท้าคนขับมีสร้อยข้อเท้า จึงรู้ว่าเป็นผู้หญิง แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง...
วันต่อมา...พิมานมาด้อมๆมองๆถามพุฒว่าเมื่อวานเจนจิรามาอาละวาดใช่ไหม พุฒตอบตามจริงว่ารจเรขโดนทำร้าย พิมานถามว่าลักษมณ์จัดการอย่างไร
"อ๋อ คุณหนูกับคุณผู้หญิงงอนตุ๊บป่องเลยครับ คุณลักษมณ์ ง้ออยู่ตั้งนาน ตอนนี้อยู่สนามหลังบ้านน่ะครับ ไม่รู้ว่าสมานฉันท์ กันหรือยัง"
สวนหลังบ้าน ลักษณ์ในชุดทำงานกำลังเอาอกเอาใจตักอาหารให้มาร์กี้กับรจเรข รจเรขหมั่นไส้บอกให้พอได้แล้ว และรีบไปทำงานเดี๋ยวจะสาย
"โอ๊ย ช่างมัน งานการจะเจ๊งไปซักล้านสองล้านก็ช่างหัวมัน อะไรจะไปสำคัญเท่าลูกเมียจริงไหม อ้ะ กินนี่อีกหน่อยนะคุณ กินของอร่อยๆจะได้หายโกรธ เอ้า อ้ำ" ลักษมณ์จิ้มผลไม้ป้อน
รจเรขฝืนกินเพื่อให้ลักษมณ์ยอมไปทำงาน ลักษมณ์ยังไม่ไปต้องให้เธอหายโกรธก่อน รจเรขจึงบอกว่าเธอไม่โกรธแล้ว ลักษมณ์จึงยอมลุกขึ้นแล้วย้ำให้รจเรขพามาร์กี้ไปซื้อเสื้อผ้าวันนี้ด้วย มาร์กี้ดีใจจะได้ออกไปเที่ยว ลักษมณ์ได้ทีอุ้มมาร์กี้มาหอม
"ดีใจก็ให้รางวัลแด้ดดี้หน่อยสิ...อื้อหือ แก้มหอมจัง ทีนี้ตามาร์กี้หอมแด้ดดี้มั่ง"
มาร์กี้หอมลักษมณ์ เขาทำหน้าเจ้าเล่ห์ถามว่า "แล้วมอมมี่ล่ะ..."
"จริงด้วย แด้ดดี้จะไปทำงานแล้ว มอมมี่ต้องหอมแด้ดดี้ก่อนค่ะ เร็วๆสิคะ"
ลักษมณ์เร่งรจเรขให้เร็วๆ มาร์กี้ดันรจเรขเข้าหาลักษมณ์ เธอกลั้นใจเอาจมูกเฉียดแก้มลักษมณ์ แต่เขากลับดึงเธอมาหอมแก้มดังฟอด แล้วพูดว่า...ชื่นใจ...รจเรขเขินทุบเขาพลั่ก พิมานโผล่มาพร้อมเสียงกระแอม รจเรขหน้าแดงด้วยความอาย พิมานแกล้งถามว่าเขามาขัดจังหวะหรือเปล่า ลักษมณ์ยิ้มสะใจ
"ถามได้ มาแอบดูผัวเมียจู๋จี๋กันแบบนี้ นิสัยไม่ดีเลยนะ ไอ้น้องชาย...อุตส่าห์เดินมาถึงนี่มีธุระอะไรหรือเปล่า"
พิมานมองมาร์กี้สายตาอ่อนโยน เขามาคุยกับลักษมณ์ ในห้องทำงาน เพื่อถามว่าทำไมแม่ของมาร์กี้ถึงทิ้งๆขว้างๆลูก ลักษมณ์เล่าว่าเอเลนอร์เป็นคนรักสนุกไม่พร้อมจะเป็นแม่ พิมานข้องใจแล้วทำไมไม่ส่งมาร์กี้มาตั้งแต่เล็ก
"ทางบ้านโน้นเค้าเอามาร์กี้ไว้ เพราะหวังเงินค่าเลี้ยงดู เขารีดจากฉันไปปีละหลายล้าน แต่มาร์กี้ก็ไม่ได้สุขสบาย แกน่าสงสารมาก ปีที่แล้วฉันไปเยี่ยม เจอมาร์กี้ถูกทิ้งอยู่ที่อพาร์ตเมนต์คนเดียวทั้งคืน เพราะแม่ออกไปปาร์ตี้"
"ผมมันเลวจริงๆ มีอะไรที่ผมจะทำให้แกได้บ้างไหมครับพี่ลักษมณ์ บอกตรงๆผมเห็นหน้าแกแล้ว สงสารอย่างบอกไม่ถูก"
"มาร์กี้เป็นเด็กน่าสงสาร แกต้องการความรักความเอาใจใส่ โชคดีที่คุณกล้วยรักแกมาก แกก็รักคุณกล้วย อย่างกับแม่ลูกกันจริงๆก็ไม่ปาน ดูสิ" ลักษมณ์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรจเรขกับมาร์กี้ที่โต๊ะอาหารในสวน พิมานมองตามด้วยความรู้สึกอิจฉาและเจ็บปวด...
ooooooo
