ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดวงตาสวรรค์

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

ดวงตาสวรรค์ ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

เดือนกันยายน พ.ศ. 2487

ที่ผักไห่ จังหวัดอยุธยา

เช้าตรู่ วันนี้ ที่บ้านของนายพ่วง ดั้นนากับนางเจียน ดั้นนา ชาวนาผู้มีลูก 5 คน เป็นชายสี่และคนสุดท้องคือ แพน ดั้นนา เป็นลูกสาวคนเดียว ที่นอกคอกผิดพี่ชายทั้ง 4 คน

เช้านี้ ขณะที่พี่ชายทั้ง 4 บ้างเตรียมคราด เตรียมไถ และจูงควายสองตัวเตรียมลงนา แพนต้อนเป็ดลงคู แล้วหาเก็บผักบุ้งแถวนั้น นายพ่วงตะโกนถามว่า

"อีแพน ไม่ไปนากับพ่อล่ะ"

"ไม่...ฉันจะไปดูพวกที่มาจากกรุงเทพฯ"

"บ๊ะ อีนี่...ไปดูให้มันได้อะไรขึ้นมา ไปนายังได้ช่วยพ่อทำนั่นทำนี่บ้าง เอาแต่เที่ยวเล่นอีกหน่อยก็ไม่มีใครเขาเอาไปทำเมีย"

"ฉันไม่เอาคนแถวนี้ทำผัวหรอกพ่อ แล้วอย่าคิดว่าฉันจะอยู่บ้านนอกไปจนตาย อีกหน่อย...ฉันจะไปเป็นคนกรุงเทพฯ"

นาง เจียนที่เตรียมหุงหาอาหารอยู่ในกระท่อม ได้ยินเสียงพ่อลูกตะโกนตอบโต้กันก็บ่นเสียงดังว่า "ดูพูดเข้า เดี๋ยวก็ตีให้หลังลายหรอก" แพนรีบเอาผักบุ้งที่เก็บได้ไปวางบอกแม่ว่าจะไปก่อนล่ะ

"เอ็งจะรีบไปไหนวะ อีแพน...อีลูกเวร..." นางเจียนมองหน้ากับนายพ่วงอย่างหนักใจ

ooooooo

ที่ บ้านริมคลอง ที่ราศีให้ประภาน้องสาวที่ครองตัวเป็นโสดมาจนเลยวัย อยู่กับลูกสองคนคือเล็กหรือราวิน ลูกชายคนเดียว และเอียดหรือกษมาลูกสาวคนโตอยู่กันตามลำพัง

วันนี้เอียดเดินมาที่ริม ตลิ่งเห็นดอกหญ้าริมคลองสีสวยเย็นตาจึงค่อยๆเดินไปเด็ด เอื้อมไปสุดแขนสุดตัว กำลังจะเด็ดดอกไม้ได้อยู่แล้ว แต่เสียหลักลื่นตกน้ำ เอียดกรีดร้องสุดเสียงอย่างตกใจ

โชคดีที่เทิน เวียงไทย ลูกชายของผู้ใหญ่เทียมว่ายน้ำเล่นอยู่แถวนั้น ว่ายเข้ามาช่วยพาเอียดขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล เอียดสำลักน้ำเหนื่อยหอบ เทินเองที่นุ่งผ้าขาวม้าว่ายน้ำเล่นอยู่ก็เหนื่อยหอบไม่แพ้กัน

"เป็นยังไงบ้าง" เทินถามอย่างห่วงใย

"ไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้เธอช่วย ฉันอาจจะจมน้ำไปแล้วก็ได้" เอียดพูดซื่อๆใสๆอย่างซึ้งใจที่เทินช่วยตนให้รอดตาย

ขณะ นั้นเอง เล็กและประภาเดินอ้าวมาหน้าตาตื่น เล็กถามว่าเกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรพี่เอียด เมื่อเอียดเล่าให้ฟังว่าตนจะเก็บดอกไม้เกิดพลัดตกไปในน้ำ พอดี...เขามาช่วย เอียดมองไปทางเทิน

"ผมชื่อเทิน..."

"เราชื่อเล็กนะ เทินคงว่ายน้ำเก่ง ถึงได้ช่วยพี่เอียดได้" เล็กมองเทินอย่างชื่นชมต่างยิ้มให้กัน

ประภา ยังไม่หายตกใจ ตำหนิเอียดว่าถ้าไม่มีใครมาช่วยจะเป็นยังไง ต่อไปอย่ามาเล่นแถวนี้อีก ถ้าหนูเป็นอะไรขึ้นมาคุณพ่อคุณแม่จะเสียใจมากแค่ไหน เอียดขอโทษ สัญญาว่าต่อไปจะระวังให้มากกว่านี้

พอเห็นหลานสาวตาแดงๆ อย่างรู้สึกผิด ประภาก็หยุดตำหนิ ได้แต่มองอย่างอ่อนใจ

ส่วนเล็กชื่นชมเทินมาก ถึงขั้นเอ่ยปากว่าวันหลังมา สอนตนว่ายน้ำบ้าง เพราะตนยังว่ายน้ำไม่เป็นเลย เทินรับคำ ด้วยความเต็มใจ

ขณะนั้นเอง แพนที่จะมาดูคนกรุงเทพฯ เดินเข้ามา พูดกร่างขึ้นว่า

"ไม่เห็นเก่งเลย คนอะไร ว่ายน้ำก็ไม่เป็น...ตัวโตยังกะควาย"

ทุก คนตกใจกับความกร่างก้าวร้าวของแพน เล็กโกรธด่าว่า "หยาบคาย...ยายบ้านนอก" เลยถูกประภาตำหนิว่าไม่ควรดูถูกใครหมิ่นใครพล่อยๆเล็กเลยจ๋อยไป แพนแลบลิ้นใส่อย่างสะใจ

"หนูก็เหมือนกัน" ประภาหันมาทางแพน "ถ้าไม่อยากให้เขาว่า ก็ควรจะพูดเพราะๆ ลูกผู้หญิงพูดจาหยาบคาย กระโชก โฮกฮาก ไม่น่ารักเลยรู้ไหม"

แพนเถียงว่าก็มันว่าก่อน เทินเลยปรามว่า "แกมันก็น่าให้เขาว่า"

"ไอ้เทิน...มึง...ไอ้คนเอาหน้า พอได้ทีก็ทับถมกู" แพนแว้ดใส่เทิน

"พูดมึงกูอีกแล้วหยาบคายจัง ไม่สวยยังพูดไม่เพราะอีก สู้หญิงออนก็ไม่ได้" เล็กเบ้หน้าใส่

"อย่ามาว่ากูไม่สวยนะ ไอ้บ้า" แพนร้องไห้ฮือๆพยายามบีบน้ำตาออกมา เล็กมองอย่างไม่ชอบใจ

ooooooo

ที่กลางแม่น้ำ...บนเรือยนต์ที่กำลังแล่นมานั้น บนเรือมีคนนั่งอยู่ 4 คน

ที่ นั่งมาในเรือมีชายใหญ่หรือ ม.ร.ว.ราชาณัต เทวพันธุ์ นั่งอยู่บนกราบเรือ ถัดไปคือหญิงออน หรือ ม.ร.ว.เนตรนภิส เทวพันธุ์ น้องสาวของชายใหญ่ นั่งอยู่กับหม่อมรัชนี ทั้งชายใหญ่และหญิงออนเป็นบุตรธิดาของ ม.จ.ทิฆัมพร เทวพันธุ์

"เล็ก...เล็ก ชายอยู่นี่ " ชายใหญ่เห็นคนบนฝั่งก็ดีใจร้องเรียก "หม่อมแม่ หญิงออน นั่นไงเล็กอยู่นั่น น้าภา เอียด ก็อยู่ด้วย"

เล็ก มองมาเห็นชายใหญ่ก็ดีใจร้องตอบไป ชายใหญ่สั่งนายท้ายให้จอดเรือ นายท้ายค่อยๆเบนหัวเรือเข้าเทียบท่า หม่อมรัชนีจูงมือหญิงออนก้าวขึ้นจากเรือ

ประภาเดินเข้าไปไหว้หม่อม รัชนีอย่างนอบน้อม หม่อมรับไหว้ประภาและเด็กๆถามไถ่ยิ้มแย้มว่า อยู่กันสบายดีหรือเปล่า ประภาตอบอ่อนน้อมว่าสบายตามอัตภาพ ถามว่ากรุงเทพฯเป็นอย่างไรบ้าง

"ยังไม่สงบเลย พี่เลยพาหญิงออนกับชายใหญ่มาฝาก ให้เธอดูแล"

"เมื่อ คืนวานเรือบินก็มาทิ้งระเบิดอีก ใกล้บ้านเราด้วย หญิงกลั๊ว...กลัว เร่งหม่อมแม่ให้พามาเร็วๆ" หญิงออนทำหน้าสยอง แล้วหันมาทางเอียดถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง คิดถึงจัง

"พี่ก็คิดถึงหญิงออน" เอียดตอบยิ้มอย่างดีใจ

แพน ยืนมองคนโน้นคนนี้ที่มาจากกรุงเทพฯอย่างสนใจ พอได้ยินเอียดเรียก "หญิงออน" เท่านั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นมองอย่างไม่ชอบใจ แต่หญิงออนหันมาเห็นแพนก็ยิ้มให้อย่างมีไมตรี

ooooooo

อยู่ปากไห่ได้ระยะหนึ่ง หญิงออนเขียนจดหมายถึงท่านพ่อ คือ ม.จ.ฑิฆัมพร ที่วังสวนทิพย์เล่าอย่างสนุกสนานว่า

"ทูล ท่านพ่อที่เคารพอย่างสูง...หญิงถึงโรงเรียนแล้ว คิดถึงท่านพ่อเหลือเกิน ท่านพ่อคะไม่ต้องเป็นห่วงหญิงนะคะ หญิงอยู่ที่นี่ หญิงไม่เหงาหรอกค่ะ หญิงมีเพื่อนๆหลายคน เพื่อนใหม่ของหญิงคนหนึ่งชื่อ เทิน เขาว่ายน้ำเก่งมากค่ะ แต่เทินบอกว่า มีคนที่ว่ายน้ำเก่งกว่าอีกค่ะ เขาเป็นเพื่อนของเทิน เขาชื่อแพนค่ะท่านพ่อ..."
แต่แพนที่หญิงออนเขียนเล่ามาในจดหมายนั้น ไม่ได้มีความรู้สึกดีต่อหญิงออนเลย

วัน นี้ ขณะเดินเก็บผักบุ้งมาตามทางเดินแถวทุ่งนากับเทินนั้น แพนบ่นกระฟัดกระเฟียดว่า "เกลียดหญิงออนชะมัด" เทินถามว่าไปเกลียดเขาเรื่องอะไร ไม่เห็นเขาทำอะไรให้เลย

"ไอ้เล็กมันว่าหญิงออนสวยกว่าฉัน ใครๆก็ว่าหญิงออน สวย น่ารัก ไอ้เล็กก็ชอบเอาฉันไปเปรียบเทียบกับหญิงออน"

เทิน ดักคอว่าอิจฉาเขาใช่ไหม แพนเถียงคอเป็นเอ็นว่าไม่ได้อิจฉา แต่เกลียดมัน ถามอย่างไม่พอใจว่า ได้ยินไหมว่าเกลียดมัน แล้วสาธยายต่อไปว่า

"ดูสิ มันอายุเท่าฉัน มันเรียนอยู่ ม.1 เหมือนแก แต่ฉันเรียนแค่ ป.3 จบ ป.4 แม่คงให้ฉันออกมาเลี้ยงควาย อีกหน่อยก็คงให้เอาผัว"

เทิน ฟังแล้วมองแพนอย่างอ่อนใจ พอดีเห็นหญิงออน เอียด ชายใหญ่ และเล็กเดินมาตามคันนา แพนมองอย่างไม่พอใจ พอหญิงออนถามว่า "เธอทำอะไรน่ะ" แทนที่จะตอบดีๆแพนกลับมองหญิงออนแต่หัวจดเท้าแถมแลบลิ้นยาวแพล็บๆตวัดเหมือน ลิ้นกบ พริบตานั้นแพนถ่มน้ำลายกระเซ็นถูกหน้าหญิงออนจนทุกคนมองตะลึง หญิงออนหลบไปปะทะเล็ก ดีแต่เล็กประคองไว้ทัน เลยหันมาเอ็ดแพน

"เรื่อง อะไรต้องมาถ่มน้ำลายรดหญิงออนด้วย...เทิน ทำไมเพื่อนนายถึงได้เลวไพร่ไม่มีสมบัติผู้ดีอย่างนี้ พ่อแม่ไม่สั่งไม่สอนรึไง อี...อี...อีเด็กท้องนา"

"คำก็เด็กท้องนา สองคำก็เด็กบ้านนอก...นี่แน่ะ!" แพนผลักอกเล็กตกคันนาเปื้อนโคลนเลอะเทอะไปหมดซ้ำยังยื่นหน้าไปหัวเราะใส่ ก่อนวิ่งหนีไป ไม่วายหันมาแลบลิ้นยกเท้าใส่หญิงออนที่กำลังตกใจด้วย

เอียด ช่วยดึงเล็กขึ้นจากโคลนถามว่าเจ็บไหม เล็กบอกว่าไม่เจ็บตัวแต่เจ็บใจ พูดอย่างหมายมาดว่า "คอยดูนะ เล็กจะไม่มีวันญาติดีกับมันเลย คอยดู๊!"

เทินโกรธแทนทุกคนไปด้วย เขาวิ่งตามแพนไปหมายจะสั่งสอน

ooooooo

พอ ไล่กวดไปทัน เทินกระชากแขนแพนด้วยความโกรธถามว่าไปถุยน้ำลายรดหน้าเขาทำไม ทำให้เขาดูถูก คนบ้านนอกอย่างเรารู้ไหม ได้ยินไหมที่เขาด่าว่าเลว ไพร่นะ พูดพลางเทินทุบแขนแพน

แพนร้องกรี๊ดด่าเทินว่า "มึงมาตีกูทำไมกูไปทำอะไรให้มึง"

เทินบอกว่าแค่นี้ยังไม่พอเดี๋ยวจะลากไปให้แม่เจียนตีอีกคน ว่าพลางตีแขนแพนอีก

"แกน่ะชักจะเอาใหญ่แล้ว นี่แน่ะ...นี่แน่ะ ทีนี้จะเที่ยวพาลเกเรอีกไหม จะถ่มน้ำลายรดใครๆอีกไหม จะแลบลิ้นปลิ้นตาให้เขาอีกไหม"

แพนด่าเทินว่าเห็นพวกนั้นดีกว่าตน ตะเบ็งให้เทินปล่อย เทินไม่ปล่อยขู่ว่าถ้าไม่หยุดตะเบ็งจะลากไปให้แม่เจียนตีซ้ำ แพนเลยยอมสงบ เทินยืนหอบแฮกๆกับฤทธิ์เดชของแพนในขณะที่พวกชายใหญ่ เล็ก หญิงออน และเอียดยืนมองอยู่ไม่ไกล ชายใหญ่มองแพนอย่างสงสาร เห็นใจ

เมื่อกลับ ไปบ้านพัก ชายใหญ่ที่ชอบวาดรูปก็วาดรูปเด็กหญิงหน้าคล้ายแพนกำลังขี่ควายไปตามท้องนา เล็กมาดู ชายใหญ่ถามว่าใครเอย เล็กทายว่าเป็นเด็กผู้หญิง ชายใหญ่บอกว่าถูก แต่ต้องให้ถูกกว่านี้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ชื่ออะไร ต้องทายอีกว่าชายใหญ่ตั้งใจวาดใคร เล็กบอกว่าไม่รู้สิ ชายใหญ่เลยหันไปทางเทินเชิงถาม เทินส่ายหน้าอีกคน

"อันที่จริงไม่มี แพนเสียคน ก็หมดสนุกเหมือนกันนะ" ชายใหญ่เปลี่ยนเรื่อง เทินบอกว่าแพนไม่ค่อยสบายแม่เจียนเลยไม่ให้ไปไหน ชายใหญ่ชวนไปเยี่ยมแพนกัน หญิงออนกลัวถูกถ่มน้ำลายใส่อีก

"ไม่หรอก เขาถูกเทินตีขนาดนั้น คงสำนึกผิดแล้วล่ะ" ออนมั่นใจ แต่เล็กเบ้ปากทำนองว่าไม่มีทาง!

ooooooo

ครู่ ใหญ่ต่อมาทั้งหมดก็พากันไปที่กระท่อมของแพน แม่เจียนออกมาบอกว่าแพนไม่สบายกำลังนอนอยู่ แต่ก็เชิญทุกคนเข้าไปในกระท่อม พูดออกตัวว่าอย่าถือสาเลยบ้านคนยากคนจนก็เป็นอย่างนี้แหละ

พอเจียน เดินนำพวกชายใหญ่เข้าไป เห็นแพนทำเป็นนอนหน้าจ๋อยๆอยู่ พอชายใหญ่ถามว่าไม่สบายเป็นมากไหม ก็ถูกตอบกวนประสาทมาว่ายังไม่ตายง่ายๆหรอก เทินเลยปรามว่าเขาอุตส่าห์มีน้ำใจมาเยี่ยมกัน แพนกลับตอบสะบัดว่า "ใครใช้ล่ะ"

"ถ้างั้น เราก็กลับกันเถอะ จะได้ไปเล่นน้ำกัน" เอียดชวน ทุกคนขยับจะลุก แพนร้องขึ้นขอไปเล่นด้วยคน "ได้ ถ้าเธอจะไม่ทำตัวเกเรอีก" เอียดมีข้อแม้

แพนทำหน้างอขึ้นมาอีก หันไปเห็นรูปภาพที่มือชายใหญ่ก็ดึงมาอย่างแรงถามว่ารูปใครสวยจัง ชายใหญ่ยังใจเย็นบอกว่าให้ดูดีๆสิ

"จะไปรู้ได้ยังไง ดูสิเลอะเทอะเหมือนยุงตีกัน"

"นี่เหรอยุงตีกัน" ชายใหญ่ชักฉุน "เห็นไหม นี่โรงนา นี่ควายแล้วนี่ก็เธอยังไงล่ะ"

พอ รู้ว่าเป็นตัวเองแพนชมว่าสวยจัง สวยที่สุดเลย ถูกเล็กขัดคอว่าสวยยังไงก็แค่เด็กเลี้ยงควาย แพนสวนไปทันทีว่า"ก็ยังดีกว่าคนว่ายน้ำไม่เป็น"

หญิงออนเห็นทั้งสอง เหมือนขมิ้นกับปูนเจอกันทีไรได้ทะเลาะโต้เถียงกันทุกทีเลยหย่าศึกบอกให้ พอได้แล้วพลางชวนแพนไปเล่นน้ำด้วยกัน พูดเอาใจว่าแพนจะได้สอนให้ตนว่ายน้ำด้วยไงล่ะ แพนยิ้มดีใจที่มีคนเห็นคุณค่าตัวเอง บรรยากาศเลยผ่อนคลายลง

ooooooo

พอไปที่ท่าน้ำบ้านเล็ก แพนกับเทินกระโดดน้ำก่อน ทั้งคู่ดำผุดดำว่ายแข่งกันอย่างสนุกสนาน ชายใหญ่เอาพวงมาลัยมาให้หญิงออนหัดว่ายน้ำย้ำว่าให้ว่ายใกล้ๆก่อน แล้วชายใหญ่ก็ไปนั่งรวมกลุ่มอยู่กับเล็กและเอียด

ครู่หนึ่งแพนกับ เทินว่ายน้ำกลับมา หญิงออนใส่ พวงมาลัยเรียบร้อยแล้ว บอกแพนให้สอนตนว่ายน้ำบ้างอยากเก่งเหมือนแพนจัง แพนตอบอย่างเสียไม่ได้ว่า มาสิจะสอนให้ พอหญิงออนลงน้ำมีพวงมาลัยสวมที่อก แพนก็ลากหญิงออนออกไป

"อย่า ให้ไปไกลๆนะ" เล็กเตือนอย่างเป็นห่วง เทินบอกเล็กว่าแพนว่ายน้ำเก่งเป็นปลา ช่วยหญิงออนได้อยู่แล้ว เล็กท้วงติงว่า "แต่หญิงออนเพิ่งหัดว่ายน้ำใหม่ๆ น่าจะอยู่ตื้นๆ"

ชายใหญ่เองก็เห็นว่าไม่เป็นไรพวกเราอยู่แถวนี้เทิน ก็ว่ายน้ำเก่งเกิดอะไรขึ้นก็คงช่วยได้ เทินยิ้มรับหันไปชวนเอียดลงว่ายน้ำบ้าง เอียดไม่กล้า

แพนดึงพวงมาลัย หญิงออนห่างจากฝั่งไปทั้งเคี่ยวเข็ญทั้งดึงเองลากไปถึงกลางแม่น้ำดุหญิงออ นว่าอย่าลอยคออยู่เฉยๆ แบบนี้เมื่อไหร่จะเป็นล่ะ หญิงออนเห็นท่าทางและน้ำเสียงของแพนก็พูดอย่างไม่สบายใจว่า

"แพนเธอเต็มใจหัดให้ฉันหรือเปล่า ถ้าไม่เต็มใจไม่ต้องก็ได้นะ ฉันจะให้เทินสอนให้" เลยถูกแพนหาว่าอยากให้เทินสอนให้ใช่ไหมอย่าหาเรื่องกันเลย

หญิงออน เสียงอ่อยๆว่า นึกว่าแพนไม่พอใจจะให้เทินสอนให้เพราะเทินเขาก็เก่ง แพนเลยตะเพิดว่าไปเลย ทำให้หญิงออนโมโหขึ้นมาเลยหมุนตัวกลับ พวงมาลัยไปชนอกแพนเข้า แพนร้องกรี๊ดสุดเสียงราวกับเจ็บเจียนตาย ทุกคนตกใจ หญิงออนหันมองงงๆ ส่วนประภารีบเดินมาถามว่าอะไรกัน

แพนเห็นทุกคนสนใจก็ยิ่งแกล้งทำตัวงอร้องเสียงดังกว่าเก่า เทินเข้าไปช่วยลากหญิงออนเข้าฝั่ง

พอ มาถึงท่าน้ำ แพนบีบน้ำตาร้องไห้ฮือๆจนประภาเข้ามาถามว่าใครทำอะไรหรือ  แพนฟ้องว่าหญิงออนทำตน เอาพวงมาลัยกระแทกหน้าอกตนเพราะหญิงออนโกรธตนหาว่าไม่หัดว่ายน้ำให้ แล้วร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวด

เมื่อแพนฟ้องเช่นนั้น ประภาจึงหันไปถามหญิงออน ว่าทำไมทำแบบนั้น หญิงออนปฏิเสธว่าตนไม่ได้ทำ แพนแผดเสียงใส่ว่า

"โกหก แกมาทำฉัน แกจงใจทำฉัน แกอาฆาตฉันน่ะสิ นังหญิงออน"

ประภาปรามว่าให้พูดเพราะๆ ถ้าอยากคบกันก็ต้องพูดเพราะๆ แพนเลยลดเสียงลงแต่ยังบีบน้ำตาฟ้องว่าหญิงออน ทำตนจริงๆ

เมื่อ ประภาหันมาถามหญิงออนว่าทำแพนใช่ไหม ถ้าทำก็ควรจะสารภาพ ถามว่าหญิงออนโกรธแพนเรื่องอะไร ทำให้หญิงออนเสียใจร้องไห้ออกมายืนยันว่าตนไม่ได้ทำ ประภา ต้องเสียงอ่อนลงว่าไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำ ปลอบทั้งหญิงออนและแพนบอกว่าเดี๋ยวจะพาไปทายาให้แล้วประคองแพนไป

หญิงออนหน้าจ๋อย ทุกคนมองอย่างเห็นใจ เล็กโกรธแพนพูดอย่างหมั่นไส้ว่า

"เล็กไม่เชื่อหรอกนะว่าแพนจะเจ็บจริง เล็กเห็นกับตาว่าเขาแกล้งเจ็บ โดนแค่นิดเดียวทำเป็นร้องห่มร้องไห้ ร้าย ที่สุดเลย"

ooooooo

จน กลางคืน ประภานั่งอ่านหนังสือใต้แสงตะเกียง หญิงออนนอนอยู่ในมุ้ง ครู่หนึ่งเปิดมุ้งออกมาบอกว่านอน ไม่หลับ คลานออกมาโอบเอวประภาร้องไห้บอกว่ารู้ว่าน้าประภาโกรธหญิงเรื่องเมื่อเย็น นี้ รู้ว่าน้าประภาไม่เชื่อว่าหญิงไม่ได้แกล้งแพน

"เหลวไหล น้าจะโกรธหญิงทำไม โธ่เอ๊ย...น้าลืมไปแล้ว ด้วยซ้ำ แล้วน้าก็ไม่ได้โกรธหญิงด้วย" ประภาก้มหอมแก้มหญิงออนปลอบ "หญิงจำไว้นะ น้ารักหญิง น้าจะโกรธหญิงได้ยังไง อีกอย่าง น้าไม่มีวันโกรธหญิงเพราะแพนหรอกจ้ะ น้ารู้ดีว่าแพนเป็นใคร หญิงเป็นใคร หญิงไม่ต้องคิดมากนะ น้าเชื่อว่าหญิงไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ"

"หญิงรักน้าประภาค่ะ" หญิงออนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา หอมแก้มน้าประภาทีหนึ่ง น้าหลานกอดกันอย่างอบอุ่นทะนุถนอม

ooooooo

วัน นี้ ประภาพาหลานๆไปปูเสื่อนั่งพักผ่อนและทานของว่างกันที่ริมบึงบัว หญิงออนกับเอียดแต่งตัวสวย ใส่หมวกเดินไปเก็บดอกไม้ริมตลิ่งกันประสาผู้หญิง ส่วนเทินกับเล็กพากันปีนต้นไม้เล่นประสาผู้ชาย

แพนมาถึงก็เรียกร้องความสนใจทันที เดินไปที่เรือสำปั้นลำหนึ่งผูกอยู่กับต้นไม้ แก้เชือกเรือร้องชวนเสียงดัง

"ใครจะลงเรือกะฉันมั่ง"

เทิน กับเล็กปีนลงจากต้นไม้วิ่งแข่งกันไปที่เรือ ชายใหญ่ เดินตามไปด้วย  เทินกระโดดไปที่หัวเรือ แต่เล็กกับชายใหญ่ ยังละล้าละลัง แพนเย้ยว่าแค่นี้กลัวด้วยหรือ ไม่เก่งจริงนี่ ชายใหญ่ จึงก้าวลงไปนั่งในเรือ ส่วนเล็กเดินไปที่ตลิ่งเอามือช้อนลูกอ๊อดเล่น ชายใหญ่ถามว่าลูกกบตัวนี้ชื่ออ๊อดหรือเปล่า

เล็กถามว่าอ๊อดอะไร ชายใหญ่เลยท่องบทเรียนตอนอยู่ชั้นประถมให้ฟัง เล็กเลยร้องอ๋อว่า จำได้ ท่องอย่างจำได้ ขึ้นใจ

"ยัง มีสระแห่งหนึ่ง ไม่สู้จะกว้างใหญ่นัก...น้ำในสระเป็นระลอกน้อยๆ ทยอยเข้ากระทบฝั่ง" ท่องแล้วหันไปบอกแพน "แพนต่อได้ไหม เธอเรียนชั้นประถมนี่"

แพนพาลว่าอ๊อดแอ๊ดอะไรไม่รู้จัก พอเล็กถามว่าไม่ได้ เรียนหรือ แล้วเรียนอะไรล่ะ หรือว่าเรียนเรื่องป้ากะปู่กู้อีจู้ ป้าดูปู่กู้อีจู้ พูดแล้วหัวเราะเสียงดัง ชายใหญ่หัวเราะบ้าง

แพนรู้สึกเสียหน้ามากที่ ถูกหัวเราะเรื่องปมด้อยตัวเอง กระโดดขึ้นไปใช้ไม้พายฟาดหัวเล็กอย่างแรงจนเล็กร้องลั่น เอมซึ่งเป็นคนใช้เก่าแก่ร้องอย่างตกใจ บอกประภาให้เอาแพนเข้าคุกไปเลยปล่อยให้รังแกทำไม ยุให้เล็กชกเลย เล็กกำลังโกรธเลยซัดหมัดเข้าหน้าแพนอย่างแรง

"เล็ก ทำไมทำอย่างนั้น" ประภาตกใจ ส่วนแพนร้องไห้ลั่นแล้วพุ่งเข้าผลักเล็กตกน้ำ เอียดกับหญิงออนที่เดินเก็บดอกไม้ อยู่วิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ

เล็กว่ายน้ำไม่เป็น พอตกน้ำก็ทะลึ่งพรวดแล้วจมทะลึ่งพรวดขึ้นมาอีก เทินรีบส่งมือให้

"เกาะมือผมไว้ ไม่เป็นไรหรอก ผมอยู่นี่" พอเล็กจับมือ เทินก็ช่วยดึงขึ้นฝั่ง แพนมองอย่างโกรธจัด ในขณะที่ประภากับเอมตกใจจนพูดไม่ออก

ooooooo

เมื่อ พากันขึ้นมาอยู่บนฝั่งริมบึงบัว ประภาถามแพนว่าทำไมทำอย่างนี้ แพนฟ้องว่าเล็กมาว่าตนก่อนว่าตนไม่เคยเรียนหนังสือเรื่องลูกกบชื่ออ๊อด เล็กยังไม่หายโกรธชี้หน้าแพนพูดอย่างผูกใจเจ็บ

"คอยดูนะ ฉันจะเกลียดแกจนวันตาย ทุกคนเป็นพยานด้วย เล็กเกลียดมัน ตั้งแต่เกิดมาเล็กไม่เคยเกลียดใครเท่ามันเลย อีคนบ้านนอก"

"น้า บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ให้ล้อแพน คนที่ชอบทำให้คนอื่นเจ็บปวดโกรธแค้นแล้วถือเอาเป็นเรื่องสนุก เป็นคนไม่ดีเลย ได้ยินไหมเล็ก ทำไมช่างสอนยากสอนเย็น ดีแล้วล่ะเราว่าเขาได้เขาก็ทำเราได้เหมือนกัน" ประภาสอนหลานอย่างไม่เข้าใครออกใคร

"น้าประภาเข้าข้างคนอื่น" เล็กกัดริมฝีปากกำหมัดด้วยความเสียใจแล้วเดินหนีไป

แพน ร้องไห้ฮือๆออกมาอีกประภามองแพนด้วยความสงสาร และทันใดนั้น พี่ชายของแพนก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาน้ำตาอาบหน้าบอกแพนว่าให้กลับบ้านเดี๋ยว นี้ ประภาถามว่ามีอะไรหรือ ใจเย็นๆ

"แม่...แม่ถูกงูเห่ากัดตายที่ท้ายทุ่ง"

"แม่..." แพนร้องสุดเสียง ทุกคนตกใจกับข่าวร้ายนี้

ooooooo

แพนวิ่งไปถึงเห็นพ่อกับพี่ชายทั้งสี่คนกอดร่างของแม่ร้องไห้กันระงม แพนโผเข้ากอดร่างแม่ร้องไห้ สะอึกสะอื้น พ่วงคร่ำครวญว่า

"แม่เจียนตายเพราะลูกแท้ๆ ผู้ใหญ่ อีแพนมันหายไปตั้งแต่เช้า แม่มันก็เที่ยวตามหา"

ผู้ใหญ่ เทียบถามเทินที่เป็นลูกชายว่าไปไหนกันมา เทินบอกว่าไปเล่นที่บึง เทียบหันไปปลอบพ่วงว่าให้หักอกหักใจเสียบ้างเถอะ เพราะเจียนก็ไปสบายแล้ว

ขณะ นั้น ประภา เอม เดินนำชายใหญ่ เอียด และหญิงออนเข้ามา  ประภาเข้าไปแสดงความเสียใจกับพ่วง  บอกว่าถ้ามีอะไรที่ตนพอช่วยได้ก็ขอให้บอก พ่วงยกมือไหว้ขอบ

พระคุณ ส่วนผู้ใหญ่เทียบเดินเข้าไปบอกแพนว่าไปอยู่ที่บ้านตนก่อนก็ได้

"ไม่ ฉันอยู่กับแม่ แม่ตายเพราะฉันแท้ๆ" แพนร้องไห้ สะอึกสะอื้นน่าเวทนา ประภาน้ำตาคลอด้วยความสงสาร ส่วนหญิงออนมองแพนอย่างเห็นใจที่ต้องมาสูญเสียแม่ไป

ooooooo

ผ่านไปจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว หญิงออนเขียนจดหมายไปเล่าให้ท่านพ่อฟังว่า

"หญิง อยู่ผักไห่แค่ไม่ถึงปี มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเลยค่ะท่านพ่อ...ท่านพ่อจำแพนที่หญิงเคยเล่าให้ ฟังได้ไหมคะ หญิงรู้สึกว่าหญิงโชคดีกว่าแพนตั้งมากมาย ที่ได้เกิดมาเป็นลูกท่านพ่อ ตั้งแต่แม่แพนตาย แพนลำบากมากขึ้นค่ะ พ่อเขาแต่งงานใหม่ แพนเขาถูกใช้ให้ทำงานอย่างหนักทุกวันเลยค่ะ จนแทบไม่มีเวลามาเล่นกับพวกเราเหมือนเดิม..."

"ทำงานหนัก" ที่หญิงออนเขียนเล่าแก่ท่านพ่อคือ แพนต้องเลี้ยงเปิด หาบน้ำ ทำทุกอย่างในบ้าน ในขณะที่ทองคำเมียใหม่ของพ่อเอาแต่นั่งบีบนวดให้ผัวอย่างเอาใจ แพนทำงานไปก็ค้อนไปอย่างไม่พอใจ

วันนี้ ขณะที่แพนกำลังเลี้ยงเปิดที่ทุ่งนาแถวกระท่อม ก็ถูกทองคำตามมาจิกให้ไปหุงหาข้าวปลา เพราะตนกับพ่อหิวแล้ว แพนอ้างว่าเลี้ยงเปิดอยู่ ตัวเองเป็นเมียพ่อก็ต้องทำเองไม่มีมือรึไง

ทองคำหาว่าแพนย้อน ด่าไปถึงแม่ว่า "แม่แกไม่สั่งไม่สอนรึไง"

"อย่า มาลามปามถึงแม่กูนะอีทองคำ" แพนโกรธเลือดขึ้นหน้า ถูกทองคำชี้หน้าว่ากล้าขึ้นอีกับตน ด่าแพนว่า "อีเด็กเหลือขอ" ด่าเสร็จก็หันหลังเดินกลับ

แพนหันรีหันขวางก่อนหยิบดินเหนียวปั้น เป็นก้อนเขวี้ยงใส่หลังทองคำอย่างแรง ทองคำหันมาอย่างโกรธจัด ด่าแพน แล้วคว้าไม้พรวดเข้ามาตีไม่ยั้ง แพนฮึดสู้เลยยื้อยุดกันไปมา

เสียง เอะอะโวยวายทำให้พ่วงได้ยินวิ่งเข้ามาเห็นแพนถีบทองคำกระเด็นพอดี พ่วงพุ่งเข้าไปประคองทองคำที่กุมท้องหน้านิ่ว มีเลือดไหลออกมาตามหว่างขา พ่วงตกใจ ทองคำร้องครวญคราง

แพนยืนตะลึง คาดไม่ถึงว่าเรื่องจะร้ายแรงถึงขนาดนี้

ผล คือ แพนถูกพ่วงใช้ไม้เรียวหวดไม่ยั้ง แม้จะโดนตีอย่างหนักแต่ไม่มีเสียงร้องจากแพนแม้แต่แอะเดียว มีแต่ร่างที่บิดไปมาด้วยความเจ็บทุกครั้งที่ไม้เรียวหวดลงบนร่าง ซ้ำยังถูกพ่อด่าลั่น

"อีกลูกสารเลว เลี้ยงเสียข้าวสุก ทำไมมึงถึงได้ดื้อด้านอย่างนี้ นี่แน่ะๆๆ"

แพน ย้อนถามพ่ออย่างน้อยใจว่า พ่ออยากเห็นทองคำดีกว่าลูกตัวเองทำไม พ่วงแก้ต่างให้ทองคำว่าเขามาอยู่ด้วยทำงานสารพัด "ยังไงเขาก็เป็นเมียกู แกต้องเคารพนับถือเขา"

แพนเถียงว่าทองคำมาแย่งพ่อไปตนเกลียดมัน เลยถูกพ่วงเหวี่ยงเท้าเข้าที่ท้องแพนจนจุกตัวงอ แพนตัดพ้อต่อว่าพ่อ ที่ทำกับตนอย่างนี้ เมื่อก่อนไม่เคยเตะไม่เคยตีตนเลย ถามว่าไม่รักตนไม่สงสารตนแล้วหรือ คำอ้อนวอนตัดพ้อต่อว่าของแพนไม่ได้ทำให้จิตใจของพ่วงอ่อนโยนลงเลย กลับด่าแพนว่า

"ก็มึงมันคนดีนักนี่อีแพน ถ้ามึงดีใครเขาจะเฆี่ยนตี  แต่นี่มึงมันเลว กูถึงได้เตะมึงตีมึง"

"พ่อ พูดกับหนูดีๆก็ได้ ถ้าพ่อเป็นคนใช้หนู หนูจะทำให้ทุกอย่าง แต่นี่พ่อให้อีทองคำจิกหัวใช้หนู หนูไม่ทำหรอกพ่อ เป็นตายยังไงหนูก็ไม่ทำ หนูเกลียดมัน!"
แพนทั้งว่าทั้งจ้องหน้าพ่ออย่างไม่ยอมแพ้ พ่วงโมโหฮึดฮัดจับแพนมัดไว้ที่หน้าบ้าน แพนไม่ขัดขืน ยืนร้องไห้อย่างน่าเวทนาอยู่ตรงนั้น

ooooooo

จน กระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น   แพนนอนหลับอยู่ที่เสาหน้าบ้าน เทินเดินมาเขย่าเบาๆ ถามว่าเจ็บมากไหม แพนพูดอย่างไม่หายน้อยใจเสียใจว่า เจ็บกายไม่เท่าไหร่ แต่เจ็บใจมากกว่าที่พ่อเห็นอีทองคำดีกว่าตน เทินรีบแก้มัดให้แพน

ส่วนพ่วงยืนคุยอยู่กับผู้ใหญ่เทียบไม่ห่างนัก ผู้ใหญ่ขอว่าจะด่าจะว่ายังไงก็อย่าถึงเฆี่ยนตีเป็นวัวเป็นควายเลยสงสารเด็ก มัน ถึงตีให้ตายก็ตายเปล่า เพราะพ่วงเป็นพ่อก็น่าจะรู้จักสันดานแพนดี

พ่วงยังพูดอย่างแค้นใจว่าแพนถีบท้องทองคำจนแท้งลูก ด่าแพนว่า "มันฆ่าน้องมันนะผู้ใหญ่"

"ถึง ยังไง ข้าก็ไม่เห็นด้วยหรอกที่แกจะทำโทษมันหนักขนาดนี้ เด็กในท้องมันก็ตายไปแล้วนะ ถึงเอ็งฆ่าอีแพนให้ตายไปอีกคน ลูกนังทองคำก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก" ผู้ใหญ่พูดกับพ่วง พอดีทองคำเดินโซซัดโซเซซมซานออกจากกระท่อม ผู้ใหญ่เลยจงใจพูดเสียงดังให้เข้าหูว่า

"ฝากไปถึงนังทองคำด้วยว่า  ไอ้การเป็นแม่เลี้ยงเขาน่ะลำบาก ต้องรู้จักอดทนหนักเอาเบาสู้ เอาอกเอาใจลูกเลี้ยงเหมือนเอาอกเอาใจลูกตัวเอง มนุษย์เราน่ะ ไม่ใช่รู้จักรักแต่ลูกตัวเอง ลูกคนอื่นก็ต้องรักเหมือนกัน"

เทินแก้มัดแพนเสร็จพอดี พอหลุดจากพันธนาการ แพนวิ่งเตลิดออกไป เทินตะโกนถามว่าจะไปไหน แพนตะโกนตอบอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

"ไปไหนก็ได้ ฉันไม่อยู่บ้านนี้แล้ว"

ผู้ใหญ่เทียบกับพ่วงมองตามแพนไปอย่างเป็นห่วง ในขณะที่ทองคำมองตามอย่างสาสมแก่ใจ

ooooooo

วัน นี้เป็นวันที่ทุกคนที่บ้านเล็กดีใจเป็นที่สุด เพราะขณะที่ประภากับเอมคนใช้เก่าแก่ของโภคาพ่อของเล็กกับเอียดกำลังล้างผัก เตรียมทำอาหารนั้น เอียดในชุดนักเรียนวิ่งเข้ามาบอกว่า

"น้าจ๋า ข่าวดี สงครามเลิกแล้วจ้ะ" ประภาถามว่าเอียดได้ยินมาจากไหน "ครูที่โรงเรียนบอกค่ะ ที่โรงเรียนกำลังดีใจกันใหญ่ โอ๊ย เอียดดีใจจัง เราจะได้กลับบ้านกันเสียที"

หลังจากนั้น ทุกคนก็เตรียมตัวเดินทางกลับกรุงเทพฯ พวกเด็กๆต่างอาลัยอาวรณ์เพื่อนที่ผักไห่โดยเฉพาะเทินกับแพน

เทิน มาส่งเพื่อนๆ แต่แพนไม่ได้มา เทินนั่งคุยกับเพื่อนๆที่ท่าน้ำ เล็กบอกว่าถ้าเทินไปกรุงเทพฯเมื่อไรต้องไปหาตนให้ได้ ชายใหญ่บอกให้ไปบ้านตนด้วย เทินถามว่าบ้านเล็กกับชายใหญ่ไกลกันไหม

"ไม่ ไกลหรอก เทินไปอยู่กรุงเทพฯจริงๆก็คงไปถูก ฉันเองก็ไม่รู้จักทางเหมือนกัน พ่อกับแม่ไม่เคยปล่อยให้เราไปไหนๆตามลำพัง เราข้ามถนนเองก็ยังแทบไม่ได้" เอียดเล่าขำๆ

แม้จะไม่เคยไปกรุงเทพฯแต่เทินก็ยังบอกเอียดว่าจะให้เธอ เกาะแขนตนข้ามถนนไปด้วยกัน ทำให้เอียดชื่นชมน้ำใจเทินมาก เล็กย้ำว่าเทินไปเรียนกรุงเทพฯเร็วๆและอย่าลืมไปหาตน

เทินบอกว่า พ่อบอกว่าต้องเรียนจบมัธยมที่นี่ก่อนถึงจะให้ไปอยู่กับหลวงลุง หญิงออนเสนออย่างเร่าร้อนว่าไปอยู่บ้านตนก็ได้ เพราะบ้านออกใหญ่โต

"ไม่ ได้หรอก พ่อบอกว่าถึงเราจะเป็นคนบ้านนอก แต่เราก็ต้องรู้จักเกรงใจคนอื่น ยิ่งใครดีกับเรา เราก็ต้องยิ่งเกรงใจเขา" เทินเอ่ย หญิงออนบอกว่าพวกตนไม่เคยคิดว่าเทินกับแพนเป็นคนอื่น

"แพนน่าจะมาเจอพวกเราก่อนที่จะกลับนะ" ชายใหญ่บ่นอย่างเสียดาย

"มัน หายไปหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าหลบไปอยู่ไหน" เทินบอกหน้าเศร้าๆ ทุกคนเลยพลอยเศร้าไปด้วย เพราะอย่างไรเสียก็ถือว่าแพนเป็นเพื่อนคนหนึ่ง เป็นเพื่อนที่น่าสงสารด้วย...

ooooooo

ตอนที่ 2

ที่ท่าน้ำ หม่อมรัชนีที่มารับชายใหญ่กับหญิงออนกลับพูดเหมือนไม่อยากเชื่อว่า เผลอแป๊บเดียวประภา กับลูกสาวลูกชายตนก็มาอยู่ผักไห่ครบปีแล้ว ประภาบอกว่าอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดี ชาวบ้านแถวนี้เขามีน้ำใจกับพวกเรามาก

"หวังว่าเด็กๆคงไม่ติดนิสัยคนแถวนี้ไปด้วย" ราศรี แม่ของเล็กกับเอียดพูดยิ้มๆ

"ไม่หรอกค่ะคุณพี่ เด็กๆของเราได้รับการอบรมมาดี แยกแยะได้ว่าอะไรควรไม่ควร อย่างเทิน ถึงจะเป็นเด็กบ้านนอก แต่พ่อเขาก็อบรมดี  พวกเด็กๆว่ายน้ำเป็น  รู้จักการยิงนกตกปลาก็เพราะเจ้าคนนี้ล่ะค่ะ"  ประภาผู้เป็นน้องสาวเอ่ยอย่างชื่นชม

หม่อมรัชนีถามถึงแพน เล่าว่าหญิงออนเขียนไปเล่าว่ามีเพื่อนคนหนึ่งชื่อแพน ถามว่าคนไหน ประภาบอกว่าไม่เห็นแพนมาหลายวันแล้ว ว่าจะให้ตังค์ไว้กินขนมสักหน่อย

"มันไม่อยู่แล้วเราก็ไปเถอะ อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย" หม่อมรัชนีเร่ง ทั้งหมดจึงพากันเดินไปลงเรือ ประภาลูบหัวเทินที่ยกมือไหว้บอกว่าถ้ามาผักไห่จะแวะมาเยี่ยม   พลาง ยื่นเงินให้ทั้งเทินและฝากให้แพนไว้กินขนมด้วย

"แพนมันคงดีใจที่น้าประภามีน้ำใจกับมัน" เทินพูด แทนใจแพน ประภาขอบใจแล้วเดินไปลงเรือ

พวกเด็กๆร่ำลากันอย่างอาลัย เอียดจดที่อยู่ส่งให้เทินบอกว่าจะรออ่านจดหมายของเขา ส่วนชายใหญ่ก็ฝากลาแพนด้วย บอกเทินว่า "ถ้าเจอเขา บอกว่าเราจะกลับมาอีก"

"ชายใหญ่ไม่เกลียดแพนเหรอ" เทินถาม

"ไม่หรอก เราว่าเขาเป็นคนที่น่าสงสาร"

"หญิงออนคิดถึงเทินเหมือนกันนะ ถ้าเทินไปกรุงเทพฯหญิงกับพี่ชายใหญ่จะพาเทินไปเที่ยวให้สนุกเลย" หญิงออน เอ่ยก่อนลงเรือ

พอเรือแล่นออกไป เทินโบกมือให้เพื่อนๆ ต่างโบกมือ กันอยู่อย่างนั้นจนเรือแล่นหายไป...

ooooooo

เรือแล่นไปกลางแม่น้ำแล้ว ชายใหญ่เดินไปที่ข้างเรือ เห็นเชือกเส้นหนึ่งผูกอยู่ข้างเรือ เชือกตึงเหมือน ดึงอะไรหนักๆอยู่ในน้ำ พอชะโงกดูก็ตกใจเพราะเห็นแพนจับเชือกถูกเรือลากไปตามน้ำ

ชายใหญ่ตกใจร้องเรียกหม่อมแม่ น้าประภาให้มาดู หญิงออน  เอียด  และเล็กวิ่งมาดูด้วย  ทุกคนร้องเป็นเสียงเดียวกัน "แพน!"

ครู่เดียวเด็กประจำเรือก็มาสาวเชือกดึงแพนขึ้นมาบนเรือ แพนอ้อนวอนประภาขอตามไปด้วย ตนอยากไปกรุงเทพฯ ไม่อยากอยู่บ้าน

หม่อมรัชนีมองอย่างไม่ชอบใจตำหนิว่าถ้าเชือกขาดหลุดไปใต้ท้องเรือป่านนี้คงเป็นผีเฝ้าแม่น้ำไปแล้ว  แพนพูด หน้าซื่อๆว่าตนคุ้นกับน้ำไม่ตายง่ายๆหรอก

"นังยโส แล้วนี่หล่อนจะไปไหนกัน" หม่อมรัชนีหางตาใส่

"ไปกรุงเทพฯ ให้หนูไปด้วยคนนะคะ เลี้ยงหนูไว้คนเหอะ ให้หนูทำอะไรก็ได้ เป็นคนใช้ก็ได้ หนูอยากเรียนหนังสือ"

"ชะ...เป็นคนใช้ก็ได้ แต่อยากเรียนหนังสือ เป็นคนใช้เขาน่ะไม่มีการเรียนหนังสือหรอกรู้ไว้" หม่อมพูดกับแพนแล้วหันไปถามประภา "เป็นไงคุณน้า จะจัดการยังไงต่อไป จะแล่นกลับไปส่งน่ะหรือฉันไม่ยอมนะ"

ประภาเสนอว่าถึงกรุงเทพฯแล้วตนจะหาทางส่งกลับก็ได้ แพนใจหายวาบอ้อนวอนอย่าส่งตนกลับเลย หันไปเกาะมือ

เอียดร้องขอ "ให้ฉันไปอยู่ด้วยคนไม่ได้เหรอเอียด นะจ๊ะคุณน้า"

ประภาหันมองหน้าหม่อมรัชนี ก่อนตัดสินใจ...

ooooooo

10 ปีผ่านไป

เด็กๆโตเป็นหนุ่มเป็นสาวและเข้าเรียนมหาวิทยาลัยกันหมดแล้ว เล็กขับรถรับส่งหญิงออนจนเพื่อนสาวของหญิงออน แซวว่า  เมื่อไรตนจะมีผู้ชายมารับส่งแบบหญิงออนบ้างนะ หญิงออนแก้มเรื่อบอกเพื่อนว่า  เล็กเป็นแค่เพื่อนกัน  แล้วแยกเดินไปหาเล็ก

เล็กชอบความน่ารักอ่อนหวานของหญิงออนในวัยเด็ก และกลายเป็นความรักในวัยหนุ่ม เขาเพียรรับส่งหญิงออนไปมหาวิทยาลัยอย่างสม่ำเสมอ วันนี้หลังจากรับแล้วก็ชวนไปทานข้าวกัน หญิงออนท้วงติงว่าไม่ดีกระมัง

"จนป่านนี้หญิงยังไม่ไว้ใจเล็กอีกเหรอ เรารู้จักกันมาตั้งนาน หญิงยังไม่เคยไปไหนกับเล็กสองต่อสองเลยสักครั้ง" เล็กตัดพ้อ

"ที่หญิงยอมให้เล็กมารับมาส่ง ยังไม่เรียกว่าไว้ใจอีกเหรอคะ" หญิงออนอ้อนเสียงหวาน

เมื่อเล็กอ้อนว่าตนอยากอยู่กับหญิงออนนานๆ หญิงออนจึงชวนไปที่บ้านเล็กกันดีกว่า เพราะตัวเองก็คิดถึงพี่เอียด และแพนด้วย เล็กถามสวนไปทันทีด้วยน้ำเสียงขุ่นๆว่า

"คิดถึงแม่คนนั้นทำไม" หญิงออนหัวเราะบอกว่าแพนเป็นเพื่อนเรา เล็กตอบหน้าตึงว่า "เล็กเห็นจะนับแม่นั่นเป็นเพื่อนด้วยไม่ได้หรอก" ว่าแล้วขับรถบ่ายหน้ากลับไปบ้านตัวเอง

หญิงออนหัวเราะขำๆกับหน้าง้ำๆของเล็ก

ooooooo

เมื่อพาหญิงออนมาถึงบ้าน เอียดออกมาต้อนรับอย่างเร่าร้อนยินดี รับไหว้หญิงออนแล้วเอียดถามว่าชายใหญ่ไม่มาด้วยหรือ หญิงออนบอกว่าวาดรูปอยู่ที่บ้านเห็นว่าลูกค้าเร่งมาต้องวาดให้เสร็จวันนี้

"จิตรกรใหญ่ก็ต้องยุ่งอย่างนี้แหละ พี่เอียดมีอะไรทานมั่งครับ เล็กหิวแล้ว" เล็กอ้อนพี่สาวในสายตาเห็นแพนยืนมอง อยู่มุมหนึ่ง เล็กทำเป็นไม่เห็น หันไปยิ้มหวานกับหญิงออนบอก ให้ไปนั่งพักก่อน

เอียดเห็นด้วยบอกว่าเดี๋ยวจะให้เด็กจัดเครื่องดื่มมาให้ หญิงออนหันไปเห็นแพนจึงร้องทัก  แพนเองก็เรียก  "หญิงออน" เลยถูกเอียดบ่นว่าบอกหลายครั้งแล้วว่าให้เรียกคุณหญิง

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่เอียด แพนไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน"

เอียดยังยืนยันว่าถึงอย่างนั้นก็เถอะ แพนก็ต้องให้เกียรติหญิงมากกว่านี้  แพนจึงเอ่ยขอโทษ  หญิงออนตอบอ่อนหวานว่าไม่เป็นไร  เล็กได้ทีแกล้งใช้แพน  ถามเอียดว่า

"เมื่อกี้พี่เอียดจะให้เด็กไปเอาของว่างมาให้หญิงออน ไม่ใช่เหรอครับ แพนนี่ไง อยู่ว่างๆไม่ได้ทำอะไรไม่ใช่เหรอ ไปจัดของว่างมารับรองหญิงออนหน่อยสิ"

แพนรับคำแม้สีหน้าจะไม่พอใจแต่น้ำเสียงเรียบร้อย เล็กเห็นสีหน้าก็พูดประชดว่าไม่เต็มใจไม่ต้องก็ได้ แพนสวนไปอย่างประชดประชันว่า

"แพนเป็นเด็กในบ้านนี้ เจ้านายสั่งให้ทำอะไรแพนก็ต้องทำ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกค่ะ"

เล็กกระแทกเสียงไปว่า "รู้ตัวก็ดี" หญิงออนปรามเล็กว่าแพนโกรธแล้วเห็นไหม แล้วหญิงออนก็ปลอบใจแพนด้วยการจูงมือไปเอาของว่างด้วยกัน เอียดมองตามไปอย่างชื่นชมในความอ่อนหวานไม่ถือตัวของหญิงออน เล็กเองกลับไม่สบายใจขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาที่ไม่พอใจของแพน

ooooooo

ที่ห้องครัวนี่เอง แพนชื่นชมหญิงออนว่าเกิดมาเป็นคุณหญิงนับว่าโชคดี สวยก็สวย รวยก็รวย แถมยังเรียนเก่งอีกต่างหาก แล้วพูดถึงตัวเองว่า
"แพนเสียอีก เรียนก็ไม่เก่ง ดีหน่อยที่คุณท่านส่งให้เรียนนาฏศิลป์พอให้มีความรู้ติดตัว"

"แต่หญิงก็รำไม่สวยอย่างแพน พี่ชายใหญ่เขาชื่นชมแพนมากเลยนะ เขาวาดรูปแพนไว้ตั้งหลายภาพ"

แพนเหยียดปากพูดถึงรูปในอดีตที่ชายใหญ่วาดว่า "คงไม่ใช่เด็กเลี้ยงควายกลางท้องนาหรอกนะคะ" พูดแล้วเห็นหญิงออนนิ่งเงียบไป แพนจัดของว่างเสร็จ หันไปพูดกับหญิงออนว่า

"วันก่อนคุณเล็กพาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาทานของว่าง ท่าทางสนิทสนมกันมากเชียวค่ะ นี่ถ้าไม่คิดว่าคุณหญิงเป็น...

เออะ...เพื่อนเก่า แพนไม่บอกหรอกนะคะ"

"ช่างเขาสิจ๊ะ เล็กเขาก็มีสิทธิ์ที่จะมีเพื่อน" หญิงออน พูดน้ำเสียงเป็นปกติ

"คุณหญิงไม่คิดมากก็ดีแล้วล่ะค่ะ หนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวอย่างคุณเล็ก มีสาวๆ มาสนใจถมไป แพนเห็นเขาควงไม่ซ้ำหน้า" พูดจบแพนก็ถือถาดของว่างเดินออกไป ปล่อยให้หญิงออนยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น...

แต่พอเล็กขับรถพาหญิงออนกลับไปส่งบ้าน ระหว่างทางเล็กชวนคุยตามปกติของชายหนุ่มที่ได้อยู่กับสาวที่ตนรัก แต่ก็ต้องแปลกใจที่หญิงออนเงียบ เย็นชา จนถึงหน้าวังสวนทิพย์ เล็กถามว่า

"หญิงโกรธเล็กเรื่องอะไร ตั้งแต่ออกจากบ้าน เล็กถามอะไรหญิงไม่ยอมพูดด้วยดีๆ"

หญิงออนปฏิเสธแล้วขอตัว แต่เล็กยังไม่ยอมให้ไป  ขอให้บอกว่าตนทำอะไรให้หญิงออนไม่พอใจจะได้รู้ตัว หญิงออน ย้อนบอกว่าถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดจะร้อนตัวไปทำไม

เล็กบอกว่าตนไม่ร้อนใจถ้าไม่แคร์ว่าหญิงเป็น...เพื่อน หญิงออนฟังแล้วย้ำกลับไปว่า

"นั่นสินะ เราเป็นเพียงเพื่อนกัน เล็กจะทำอะไร หญิงคงไม่มีสิทธิ์ห้ามได้"  พูดแล้วทำท่าจะเดินไป  เล็กเลยตัดสินใจถามว่าแพนใช่ไหม แพนพูดอะไรให้หญิงออนไม่สบายใจหรือ

หญิงออนปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวกับแพน ตนปวดหัวนิดหน่อย เท่านั้นแล้วเดินไปเลย เล็กทำท่าจะตาม ก็พอดีชายใหญ่เดินออกมาบอกว่าไม่ต้องตามหรอก เดี๋ยวหญิงออนอารมณ์เย็นลงก็ดีเองแหละ ตนไม่เคยเห็นหญิงเคยโกรธเล็กได้นานเลย แล้วถามว่า ไปทำอะไรให้เขางอนล่ะ

"เปล่านะชายใหญ่ เล็กไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นี่ต้องเป็น แพนแน่ๆ  แม่คนนั้นต้องใส่ไฟอะไรให้หญิงออนโกรธเล็กแน่ๆ" เล็กสีหน้าเครียดจัดขึ้นมา  ชายใหญ่ได้ยินชื่อแพนบอกว่าวันหลัง ชวนมาเที่ยวบ้านบ้างซิ  เล็กชักสีหน้าตอบว่า  "ชายใหญ่อยากเจอเขาก็เชิญเองสิ"  แล้วเดินไปที่รถอย่างหงุดหงิด
ชายใหญ่มองตามเล็กไปขำๆ เพราะเข้าใจอารมณ์ของเล็กดี

ooooooo

เมื่อเล็กกลับถึงบ้านก็ลิ่วไปหาแพนถามว่าแกล้งตนใช่ไหม  แพนบอกว่าไม่รู้เรื่อง  แกล้งเรื่องอะไร  ก็ถูก เล็กด่าว่าอย่ามาตีหน้าซื่อ คนหน้าไหว้หลังหลอกอย่างเธอตนไม่เชื่อ เธอต้องพูดอะไรให้หญิงออนเข้าใจตนผิดแน่ๆ แพนท้าว่าถ้าคิดว่าตนผิดจะทำโทษอย่างไรก็เชิญเลย

ท่าทางที่แพนท้าทายนั้นทั้งยั่วโทสะและยั่วยวน จนราศรีที่ยืนดูอยู่ที่หน้าต่างเรียกประภาให้มาดู  พูดอย่างเป็นห่วงกลัวว่าแพนจะรวบหัวรวบหางเล็กมาเป็นสะใภ้บ้านนี้ จี้ให้ประภาต้องดูแลคนของตัวเองให้ดี

ส่วนแพนก็ท้าทายเล็กที่ปรามเธอห้ามยุ่งกับหญิงออน อีกว่า หญิงออนวิเศษกว่าตนตรงไหน ตนสวยน้อยกว่าหญิงออน ตรงไหน

"เธอไม่ได้สวยน้อยกว่าหญิงออนหรอก แต่หญิงออนเป็นผู้ดีกว่าเธอแน่" เล็กยิ้มเยาะก่อนเดินเลี่ยงไป แพนกระทืบเท้าเร่าๆ กำหมัดแน่นอย่างโกรธจัด พูดอย่างหมายมาดอาฆาตแค้นว่า

"คอยดูนะ อีแพนจะต้องพิสูจน์ให้คุณเล็กรู้ว่า อีนังหญิงออนไม่มีอะไรสู้อีแพนได้เลย คอยดูสิ!"

ooooooo

คำใส่ไฟยุแหย่ของแพน ทำให้หญิงออนเศร้าเหงา ชายใหญ่เดาได้ว่าน้องเศร้าเหงาเพราะอะไร ปลอบใจว่า บางทีสิ่งที่หญิงคิดมันอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้ มีอะไรให้ถามกันตรงๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งหงุดหงิดอยู่อย่างนี้

หญิงออนแค่ฟังชายใหญ่พูดแต่ไม่อาจทำใจได้ จนเมื่อท่านพ่อมาได้ยินเอ่ยแทรกขึ้นว่า

"พ่อเห็นด้วย ที่ผ่านมาเล็กเขาก็เป็นเพื่อนที่ดีของลูก มาตลอด  พ่อเองก็ไม่เห็นว่าเขาจะเหลวไหลไว้ใจไม่ได้  อย่าให้ความรู้สึกไม่ดีแค่เพียงวันเดียวมาทำลายความดีงามที่มีต่อกันสิลูก"

"ค่ะ ท่านพ่อ ต่อไปหญิงจะพยายามหนักแน่นให้มากกว่านี้ค่ะ" หญิงออนรับปากท่านพ่ออย่างเชื่อฟัง ท่านพ่อโอบกอดลูกทั้งสองไว้ด้วยความรัก

แม้ว่าแพนจะมาอยู่บ้านของเล็กด้วยความเมตตาโอบอุ้ม ของประภา แต่แพนก็ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร หัวแข็งปากร้ายกับเอมแม่บ้านเก่าแก่ กับมาลัยผู้ช่วยเอม จนทั้งสองไม่ชอบหน้า

วันนี้เอมสั่งแพนให้ยกของว่างไปให้เอียด แพนรับคำทำตามอย่างไม่เต็มใจ เล็กแอบดูอยู่สะใจนักที่แพนถูกเอมกระหนาบ

แพนยกของว่างไปให้เอียด เอียดพูดอย่างกันเองว่า ทีหลังไม่ต้องยกมาเองก็ได้ แพนตอบอย่างประชดประชันแกมน้อยใจแกมฟ้องว่าตนเต็มใจ เพราะที่ตนมีอยู่มีกินได้เรียนหนังสือก็เพราะความเมตตาของคุณท่าน มีอะไรที่จะตอบแทนได้ตนก็ยินดีที่จะทำ เอียดบอกว่าตนไม่ได้คิดว่าแพนเป็นคนอื่น คิดว่าแพนเป็นเพื่อนเป็นญาติคนหนึ่ง

"แพนเห็นจะคิดอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ยังไงคนที่นี่ บางคนก็คงคิดว่าแพนเป็นแค่คนอาศัย ดูอย่างป้าเอมสิคะ ชอบจิกหัวเรียกแพนว่าอีแพนออกบ่อยไป"

แพนแกล้งตีหน้าเศร้าจนเอียดสงสารเห็นใจ แต่เล็กเดินยิ้มเยาะเข้ามาพูดลอยๆว่า

"คนเราถ้าจะให้เขายกย่องก็ต้องทำตัวดีๆให้เขานับถือ" แพนหันขวับเสียงแข็งใส่เล็กว่ากำลังดูถูกตน เล็กทำหน้ายียวนถามว่าตรงไหนที่เรียกว่าดูถูก ตนก็แค่พูดเรื่องจริงใครๆเขาก็รู้กัน แล้วอบรมแกมด่าในทีว่า

"ผู้ดีเขาไม่ด่าว่าใครหยาบๆคายๆหรอกนะ แล้วถ้าไม่อยากให้เขาจิกหัว แพนก็ต้องรู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ หัดทำตัวให้คนในบ้านเขาเอ็นดู เขาจะได้รักใคร่ สงสาร ไม่ดูถูกเอา ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าคนบ้านนี้ไม่รู้จักอบรมบ่มนิสัยเด็กบ้านนอกอย่างเธอ เข้าใจไหมจ๊ะ แพน ดั้นนา" เล็กหัวเราะเยาะเสียงดังแล้วหันหลังเดินผละไป

แพนโกรธจนหน้าเขียว คว้าจานของว่างปาใส่เล็กจนร้องโอ๊ย

ooooooo

ในที่สุด แพนถูกเรียกไปว่ากล่าวตักเตือนต่อหน้าเล็ก เอียด โดยราศีให้แพนสำเหนียกว่าตัวเองอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะอะไร แพนเถียงว่าถึงตนจะอยู่ในฐานะผู้อาศัย แต่ก็มีหัวจิตหัวใจเหมือนกัน ตนทนไม่ได้ที่จะมีใครมาว่าตนเป็นเด็กบ้านนอกคอกนา

เล็กแทรกขึ้นว่าไม่ดีหรือ   แพนจะได้ไม่ลืมกำพืดตัวเองไง

เอียดห้ามเล็กและแพนที่ต่างก็ชอบยั่วโมโหกัน ฝ่ายหนึ่งชอบยั่วอีกฝ่ายก็น่าจะรู้ว่าเขายั่วและอย่าไปโกรธ ประภาตัดสินให้แพนขอโทษเล็ก แพนไม่ยอมเพราะเล็กว่าตนก่อน ฉะนั้นต้องเป็นคนขอโทษตน

"แพน....ฉันบอกแล้วใช่ไหม อยู่ที่นี่แพนต้องทำตัวให้เรียบร้อย ใครๆจะได้เอ็นดู ถ้าแพนทำตัวไม่ดี คุณท่านอาจจะเอาแพนออกจากโรงเรียนก็ได้นะ" ประภาเตือน

ได้ผลทันที แพนตัดใจยอมขอโทษเล็ก แต่พูดห้วนๆ เล็กแกล้งบอกว่าต้องพูดเพราะๆ มีคะ มีขา ไม่ใช่พูดห้วนๆ ด้วนๆเหมือนตอนอยู่ผักไห่ แพนจึงจำต้องพูดขอโทษอย่างมีหางเสียง แล้วลุกร้องไห้เดินออกไปอย่างกดดัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของเล็ก

โภคาผู้เป็นพ่อที่นั่งฟังอยู่ด้วยพูดขึ้นว่า "ยังไงพ่อก็ไม่ชอบให้เล็กไปตอแยแพนเขานะ ถึงเขาจะเป็นคนบ้านนอกคอกนาจริงๆ แต่เขาก็มีศักดิ์ศรีเท่าๆกับเรา ถึงเราจะอุปการะดูแลเขา แต่เขาก็ทำงานแทนคุณข้าวแดงแกงร้อน อีกอย่างเล็กก็เป็นผู้ชาย ผู้ชายเขาไม่รังแกผู้หญิงนะลูก"

เล็กจึงหน้าจ๋อยลง ส่วนประภานั่งดูนั่งฟังอยู่เห็นหนักใจ

จากนั้นประภาไปหาแพนที่ห้องนอน ปลอบใจแพนที่นั่งร้องไห้อยู่ที่เตียงว่าอย่าเสียใจเลย เพราะเล็กไม่มีเจตนาจะว่าแพนจริงๆหรอก

"น้อยไปสิคะ น้าประภา...ถ้าเขาไม่คิดอย่างนั้นจริงๆ เขาคงไม่พูดจาดูถูกแพนหรอก ใช่สิ แพนไม่ใช่ลูกเจ้าของบ้านนี่ คอยดูนะ แพนจะต้องได้ดิบได้ดีกว่านี้ จะได้ไม่มีใครคอยด่าคอยว่าให้เจ็บใจ ไม่ถูกกดให้ต่ำกว่าคุณๆในบ้าน"

ประภาดึงแพนขึ้นไป จับหน้าหันมามองด้วยความเป็นห่วงและหวังดีอย่างจริงใจ เตือนแพนว่า

"สิ่งที่แพนรู้สึก ถ้าแพนจะเอามันมาเป็นแรงผลักดันให้แพนมุ่งมั่นทำความดี มันก็จะเป็นผลดีกับตัวแพนเอง แต่ถ้าทะเยอทะยานมากไป มันก็อาจจะทำให้แพนเป็นทุกข์ได้นะ"

"น้าประภาไม่มาเป็นแพน น้าประภาไม่เข้าใจหรอก"

"ทำไมน้าจะไม่เข้าใจ ไม่มีใครในบ้านนี้ที่จะหวังดีกับแพนเท่ากับน้าหรอกนะ"

แพนโผเข้ากอดประภาไว้ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก พูดไปร้องไห้ไปว่า

"แพนจะเชื่อน้าประภาค่ะ"

ประภาเช็ดน้ำตาให้แพน ดึงตัวเข้าไปกอดด้วยความรักในอ้อมอกที่อบอุ่น...

ooooooo

แพนรู้สึกว่าการเป็นคนบ้านนอกนั้นเป็นปมด้อยอย่างยิ่ง หงุดหงิดทุกครั้งที่ถูกล้อ จึงเสนอประภาที่ เมตตาชุบเลี้ยงและส่งเรียนนาฏศิลป์ว่าอยากเปลี่ยน ชื่อใหม่ ใครๆจะได้เลิกล้อ

แม้ประภาจะบอกว่าชื่อไม่สำคัญหรอก คุณค่าของคนอยู่ที่คุณงามความดีต่างหาก แพนก็ยังอยากเปลี่ยนอ้างว่าจะได้เป็นคนใหม่ ทำให้ราศีที่นั่งฟังอยู่กับโภคาด้วยพูดอย่างหมั่นไส้ว่า

"ดูมัน...ไม่ทันไรคิดจะลืมกำพืดตัวเองซะแล้ว"

ต่อมาโภคาบอกแพนอย่างเมตตาว่าได้เปลี่ยนชื่อและนามสกุลใหม่ให้แล้วเพิ่งไปยื่นที่อำเภอเมื่อเช้านี้เอง แพนดีใจมากถามว่าชื่อ นามสกุลอะไร

"จำไว้นะ ต่อไปนี้ แพนจะมีชื่อใหม่ว่า พันพร เทพประทาน" โภคายิ้มอย่างเมตตา เอียดชมว่าเพราะจังแปลว่าอะไร ราศีเป็นคนตอบแทนสามีว่าแปลว่าสิ่งที่ปรารถนานับพันสิ่ง ซึ่งเทวดาประสิทธิ์ประสาทไว้น่ะสิ แปลให้เอียดฟังแล้วหันไปเหน็บแพนว่า

"ก็แกมันชอบขอนัก ฉันกับคุณโภคาก็เลยตั้งชื่อใหม่ ให้สมอยาก"

โภคาถามว่าชอบไหม แพนตอบตาเป็นประกายว่าชอบมาก เล็กมองหน้าแพนยิ้มเยาะพูดเย้ยว่า "ถ้ายังเป็นคนเดิม เปลี่ยนชื่อใหม่อีกร้อยชื่อก็คงช่วยให้เป็นสาวชาวกรุงขึ้นมาไม่ได้หรอก"

แพนสวนไปทันทีอย่างไม่เกรงใจผู้ใหญ่ตรงหน้าว่าใครจะไปดีเลิศประเสริฐศรีเท่าหญิงออนล่ะ ถูกเล็กปรามว่าอย่าเอาตัวไปเปรียบกับหญิงออน ยังไงก็ไม่มีทางเหมือนกันไปได้หรอก พูดแล้วเล็กลุกเดินออกไป แพนมองตามอย่างไม่พอใจ ส่วนประภามองแพนอย่างเห็นใจที่ถูกเล็กยั่ว

ooooooo

วันนี้หญิงออนกับชายใหญ่มาที่บ้านเล็ก ระหว่าง ทางเห็นแพนหิ้วตะกร้ากลับจากจ่ายตลาด หญิงออน บอกให้พี่ชายแวะรับ แต่พอเทียบรถเข้าไปแล้วชายใหญ่ ชวนขึ้นรถไปด้วยกัน แพนกลับพูดประชดว่า

"ไม่ดีหรอกค่ะ เดี๋ยวคุณท่านจะว่าเอาได้แพนเป็นแค่ผู้อาศัยไม่คู่ควรที่จะนั่งรถโก้ๆของคุณชายใหญ่หรอกค่ะ" พูดแล้วตี หน้าเศร้า ทำเอาทั้งชายใหญ่และหญิงออนมองอย่างสงสาร

ในที่สุดหญิงออนกับชายใหญ่ก็ปลอบใจและหว่านล้อมจนแพนที่แกล้งทำเป็นเจียมตัวขึ้นรถไปด้วย

เป็นเรื่องจริงๆ เมื่อรถชายใหญ่ขับเข้าไปในบ้านเล็ก เอม ที่ไม่ชอบหน้าแพนอยู่แล้วฟ้องเอียดว่าดูแพนทำตัวตีเสมอคุณชายใหญ่กับหญิงออนเหมือนคนชั้นเดียวกันเลย เอียดติงว่าคงเจอกันกลางทางเลยมาส่งกระมัง

"ถึงอย่างงั้นก็เถอะค่ะคุณเอียด มันก็น่าจะเจียมตัวมั่ง นี่อะไร้ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" เอมค้อนอย่างหมั่นไส้ เอียดยังมอง ในแง่ดีว่าแพนรู้จักกับชายใหญ่ตั้งแต่เด็กแล้วเขาคงไม่ถือสา ถูกเอมบ่นว่า "คุณเอียดมองโลกในแง่ดีเกินไป ระวังเถอะ นังแพน มันจะยั่วคุณชายใหญ่ให้หลงเสน่ห์เล่ห์กลของมัน ท่าทางมันระริกระรี้น้อยซะเมื่อไหร่ล่ะคะ"

"ถ้าเขาจะชอบพอกันมันก็เรื่องของเขานี่ป้า"

"คุณเอียดไม่เสียดายคุณชายใหญ่เหรอคะ  ท่าทาง

คุณท่านอยากจะผูกสัมพันธไมตรีกับวังสวนทิพย์อยู่นะคะ"

เอียดชะงักไปกับคำสะกิดของเอม

ooooooo

ราศีมองแพนอย่างไม่พอใจที่เดินเสมอหน้ามากับหญิงออนและชายใหญ่ เมื่อหญิงออนเอากระเช้าขนมที่ทำเองมาให้ลองชิม ชายใหญ่อวดว่าหญิงออน ทำขนมอร่อย ราศีได้ทีชมหญิงออนกระทบแพนว่า


"หญิงออนทั้งสวยทั้งเก่ง  ผิดกับแม่แพนเรียนก็ไม่เอาไหน เข็นเท่าไหร่ก็ไม่ขึ้นเลยต้องส่งไปเรียนนาฏศิลป์"

แพนฟังแล้วสวนขึ้นทันทีว่าตนเรียนไม่เก่งหัวไม่ดีเท่า หญิงออนแต่คนสวยคนเก่งก็ใช่ว่าจะรำได้ เลยถูกราศีพูดเย้ยว่า คนอย่างหญิงออนไม่ต้องรำหรอก เขาเกิดมาเพื่อเป็นเจ้าคนนายคน แล้วสั่งแพนให้ไปหาน้ำหาท่ามารับรองหญิงออน กับชายใหญ่ เป็นการกระหนาบให้รู้ถึงฐานะของตัวเอง ทำให้ แพนยิ่งเสียหน้า

เข้าครัวไปเอาน้ำ แพนก็ยังบ่นอย่างหงุดหงิดว่าอะไรๆ หญิงออนก็วิเศษไปหมดแต่อีแพนไม่มีอะไรดีเลย อยู่บ้านนี้เหมือนคนใช้ ประภาเตือนว่าพูดจาไม่น่ารักและแพนก็ต้องเรียกหญิงออนว่าคุณหญิง เพราะเธอเป็นหม่อมราชวงศ์ ยิ่งเติม ความไม่พอใจให้แพนมากขึ้น พูดประชดไปว่า

"แต่แพนเป็นแค่ผู้อาศัย เป็นแค่เด็กในบ้าน ดีกว่าคนใช้หน่อยที่เขายังส่งเสียให้เรียนหนังสือ" แล้วถามประภาว่า เมื่อไหร่เขาจะเรียกตนว่าคุณแพนบ้าง เล็กผ่านมาได้ยินชะงักหยุดฟังอย่างหมั่นไส้

ประภาบอกแพนให้รอไปก่อนคงมีสักวันที่ใครๆจะเรียกแพนว่าคุณแพน แต่กว่าจะถึงวันนั้นแพนต้องรู้จักอดทนและทำตัวให้ดีๆ ก็จะได้ในสิ่งที่ต้องการ พูดแล้วประภาเดิน ออกไป แพนกระแทกถาดอย่างหงุดหงิดแล้วยกจะเดินออกไป เจอเล็กเข้าพอดี เล็กพูดเย้ยทันทีว่า

"วันนั้นคงมาไม่ถึงหรอกครับ คุณแพน" แพนถลึงตาถามว่าตนทำอะไรให้เจ็บช้ำน้ำใจถึงได้เกลียดชังตนนักหนา เล็กตอบทันควันว่า "ฉันไม่ได้เกลียดเธอ แต่ฉันรังเกียจ"

"แพนน่ารังเกียจตรงไหนคะ"

"ตัวเธอเองยังไม่รู้ตัวว่าทำอะไรให้ฉันรังเกียจ ก็ป่วยการ ที่ฉันจะบอก เพราะคนอย่างเธอคงไม่ยอมฟังใคร" เล็กหัวเราะเยาะแล้วเดินเลี่ยงไป แพนจ้องตามน้ำตาคลออย่างคับแค้นใจ

ooooooo

เพราะอารมณ์เสียหงุดหงิด ทำให้แพนยกถาดน้ำไปวางกระแทกที่โต๊ะ น้ำส้มหกรดชุดขาวของหญิงออนจนเลอะเทอะ เล็กโวยวายทันที ในขณะที่หญิงออน พยายามบอกว่าไม่เป็นไร เพราะแพนไม่ได้ตั้งใจ แพนหันไปพึ่งเอียดกับชายใหญ่บอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่เล็กไม่ยอมจะไปฟ้องคุณแม่ให้ลงโทษเสียบ้างต่อไปจะได้ไม่ระรานคนอื่นอีก

แพนถูกราศีเรียกไปตำหนิอย่างรุนแรงต่อหน้าหญิงออน ชายใหญ่  เอียด  เล็ก  และประภากับโภคาว่ากำเริบเสิบสานขนาดนี้เห็นทีจะเลี้ยงต่อไปไม่ได้แล้ว พอแพนขอให้ยกโทษ ให้ด้วยเพราะตนไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ราศีก็หาว่าโกหก ตนเลี้ยงแพนมาตั้งแต่เล็กทำไมจะไม่รู้สันดานว่าเป็นยังไง

โภคาพยายามไกล่เกลี่ยว่าอย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ราศีก็แย้งว่าตนทนมานานแล้วคิดว่าจะอบรมบ่มนิสัยได้ แล้วพูดจิกให้แพนเจ็บปวดยิ่งขึ้นว่า

"แต่ถึงวันนี้ ฉันรู้แล้วว่า สัญชาติอีกาจะเลี้ยงให้เป็นหงส์ยังไงก็ไม่มีวันเป็นไปได้หรอก แกกลับไปอยู่กับพ่อแกที่ผักไห่เถอะนะแพน"

ทุกคนตกใจ ประภาขอร้องว่าอย่าให้ถึงกับออกจากบ้านไปเลย ราศีก็ยังยืนกรานว่าทนไม่ได้แล้วทั้งยังปรามแกมตำหนิประภาว่า

"พี่จะบอกอะไรให้นะประภา ไอ้ความเมตตามันดีอยู่หรอก แต่อย่าให้มันมากเกินไป พืชเลวน่ะถึงแม้จะมาปลูกในดินดีแค่ไหนมันก็ยังเลวจนได้"

ยิ่งฟังแพนก็ยิ่งเจ็บปวด จนกระทั่งชายใหญ่ขอให้ยกโทษให้แพนเถิดเพราะแค่นี้แพนก็เสียใจมากพอแล้ว หญิงออนเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลสงสารแพนว่า

"ถ้าแพนต้องออกไปจากบ้านนี้จริงๆ หญิงคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ที่เป็นต้นเหตุให้แพนเดือดร้อน เล็กช่วยพูดกับคุณน้าหน่อยสิคะ"

เล็กไม่พูดแต่มองหน้าแม่เชิงเห็นด้วยกับหญิงออน ราศีจึงอ่อนลงแต่คาดโทษไว้ว่า อย่าทำให้ตนร้อนใจเพราะสันดานต่ำๆอย่างนี้อีกตนจะไม่เอาไว้แน่ ประภารีบบอกแพนให้รู้ตัวว่าราศียกโทษให้แล้วควรทำอย่างไร แพนก้มกราบขอบคุณราศี พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความคับแค้นใจที่ถูกกดขี่ข่มเหงว่า...

"ขอบพระคุณค่ะคุณท่าน..."

ooooooo

ที่วังสวนทิพย์

ชายใหญ่กำลังวาดภาพแพนอย่างหลงใหลในดวงตาคู่นั้น บอกหญิงออนที่เข้ามาดูว่า

"พี่ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนตาสวยเท่าแพนเลยนะหญิง ทุกครั้งที่พี่มองเข้าไปในดวงตาของเขา พี่จะเห็นทั้งความเศร้า ความเหงา...ยามโกรธ สายตาของเขาก็เหมือนไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างที่ขวางหน้าให้มอดไหม้เป็นจุณ"

"ถ้าแพนมาได้ยินว่าพี่ชายชื่นชมเขาถึงขนาดนี้ เขาคงดีใจมากเลยนะคะ"

ชายใหญ่ถามความรู้สึกของหญิงออนต่อแพนในฐานะที่เป็นผู้หญิงด้วยกัน หญิงออนถามพี่ชายว่าถามทำไม ชักสงสัยเสียแล้ว เพราะพักนี้รู้สึกพี่ชายสนใจแพนมากเป็นพิเศษแล้วนะ

"ไม่รู้สิ พี่อาจจะสงสารเขามั้ง พี่รู้นะ เขาอยู่ในบ้านของเล็ก เขาเองก็คงไม่มีความสุขนักหรอก"

ขณะสองพี่น้องคุยกันนั่นเอง หม่อมรัชนีเดินมาที่บันไดเกิดหน้ามืดกะทันหันคว้าราวบันไดไม่ทันพลาดพลัดตกลงมา จนกระทั่งแม่แก้วมาเจอกรีดร้องอย่างตกใจ ชายใหญ่กับหญิงออนชะงักพากันวิ่งไปที่ต้นเสียงเจอแม่แก้วซึ่งเป็นแม่บ้านนั่งอยู่แทบเท้าหม่อมรัชนีร้องไห้อย่างหนัก

ชายใหญ่กับหญิงออนผวาเข้าไปกอดหม่อมรัชนีพยายามปลุกให้ตื่น หญิงออนเร่งให้พาไปส่งโรงพยาบาล ชายใหญ่จับชีพจรแล้วบอกหญิงออนว่าหม่อมแม่สิ้นแล้ว หญิงออนโผเข้ากอดร่างหม่อมรัชนีร้องไห้โฮ...

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหม่อมรัชนี เพราะแม่แก้วมาเจอก็เห็นหม่อมนอนหมดสติเลือดออกจากปากและจมูกแล้ว

ครู่ใหญ่ท่านชายทิฆัมพรกลับจากประชุม ท่านยืนตะลึงมองภาพตรงหน้า น้ำตาเอ่อท้นรินไหลออกมาอย่างเข้าใจถึงความเป็นจริงตรงหน้า...

ooooooo

ราศีกับโภคาเศร้าเสียใจกับการจากไปของหม่อมรัชนี ต่างสงสารชายใหญ่กับหญิงออน ราศีเอ่ยขึ้นว่า ถ้าเราได้เกี่ยวดองกับท่านชายทิฆัมพรก็ดี โภคาบอกว่าถ้าคู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกัน

"ตาเล็กกับหญิงออนคงไม่มีปัญหาหรอกค่ะ ท่าทางหญิงออนก็มีไมตรีกับลูกของเรา แต่ยายเอียดนี่สิ ไม่รู้ว่าชายใหญ่ เขาคิดยังไง" ราศีหมายจะให้ดองกันทั้งพี่ทั้งน้อง จนโภคามองหน้าอย่างอ่อนใจ

ตอนที่ 3

เล็กออกไปรับเทินนานแล้ว เอียดยืนชะเง้อมองที่หน้าต่าง จนราศีมาเห็นถามอย่างสงสัยว่าเล็กไปไหน พอรู้ว่าไปรับเทิน ราศีถามว่าเทินที่เป็นเพื่อนอยู่ผักไห่ น่ะหรือ

"ค่ะคุณแม่" เอียดตอบสีหน้าดีใจ เล่าอย่างตื่นเต้นว่า "ตอนที่พวกเราอยู่ที่โน่น เทินเขาเป็นเพื่อนที่ดีของเราค่ะคุณแม่ เขาเก่งมากนะคะ ว่ายน้ำก็เก่ง เรียนหนังสือก็เก่ง สอบเข้าธรรมศาสตร์ได้ด้วยค่ะ"

ราศีเห็นเอียดเล่าอย่างชื่นชมในตัวเทินมากก็ปรามว่าอย่าดีใจให้ออกนอกหน้านัก เราเป็นผู้หญิงยังไงก็ไว้ตัวบ้าง เดี๋ยวเขาจะหาว่าเราคิดอะไรเกินเลยมันไม่งาม

"ค่ะคุณแม่ เอียดไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นนะคะ เอียด แค่รู้สึกว่าตอนที่เราไปอยู่ผักไห่ เขาก็มีน้ำใจกับเรา พอเขามาที่บ้านเรา เราก็ควรจะมีน้ำใจกับเขาบ้าง"

"ก็ดีแล้วที่ไม่คิด แม่จะได้สบายใจ ไม่ต้องกังวลว่าลูกสาวของแม่จะทำตัวไม่เหมาะไม่ควรให้คนอื่นเขาว่าเอาได้" พูดแล้วเดินผ่านไปเลย เอียดหน้าจ๋อยลงเมื่อรู้ว่าถูกแม่ดักคอเอาไว้

ooooooo

เล็กพาเทิน ผู้ใหญ่เทียบ และพ่วงพ่อของแพนมาที่บ้าน เทินแหงนมองตัวบ้านชมอย่างตื่นเต้นว่า บ้านเล็กใหญ่โตอย่างกับวัง เล็กบอกว่าต้องบ้านของชายใหญ่นั่นล่ะวังจริงๆ บอกเทินว่าชายใหญ่กับหญิงออนอยู่ที่วังสวนทิพย์เดี๋ยวจะพาไป

พ่วงมองไปรอบๆถามเล็กว่าแพนไปไหน ป่านนี้คงโต เป็นสาวแล้ว เล็กบอกว่าอยู่เรือนเล็ก พลันก็เหยียดยิ้มเมื่อเห็นแพนเดินผ่านมา แพนเดินเข้ามาทักเทินด้วยมาดของสาวชาวกรุงที่ทำเชิด

แพนเข้าไปทักเทินจนเทียบถามว่าจะไม่ทักคนอื่นบ้างหรือ   แพนจึงหันมาทักผู้ใหญ่เทียบยกมือไหว้สวัสดี   พอผู้ใหญ่บอกว่าพ่วงพ่อแพนก็มาด้วย แพนหันมองพ่อถามเสียงเรียบๆไม่ยินดียินร้ายว่า

"พ่อ...มาทำไม"

พ่วงน้ำตาคลอดีใจที่ได้เจอลูกกางสองแขนเดินเข้าหา แพนเบี่ยงตัวหลบ ทำเอาพ่วงชะงักมือค้างกลางอากาศ เทียบเลยช่วยเปลี่ยนบรรยากาศบอกแพนว่า

"พ่อเขาเป็นห่วงเอ็ง ก็เลยขอตามมาเยี่ยม เออ...แพน เอ็งดูขาวขึ้นนะ"

"จะให้เหมือนอยู่บ้านนอกได้ยังไงล่ะลุง...คนเขายิ่งหาว่าฉันเป็นคนบ้านนอกคอกนาอยู่ด้วย" พูดพลางปรายตาไปทางเล็กอย่างประชดประชัน เล็กเหยียดยิ้มไม่โต้ตอบ หันไปชวนทุกคนไปที่ห้องรับแขกกัน

พามาที่ห้องรับแขกแล้วเล็กเชิญทุกคนตามสบายพลางเดินไปบอกพ่อกับแม่ เทินกับเทียบเดินไปวางชะลอมของฝากไว้บนโต๊ะแล้วนั่งบนเก้าอี้ ส่วนพ่วงนั่งกับพื้น แพนบอกให้พ่อนั่งบนเก้าอี้ พ่วงส่ายหน้าปฏิเสธแล้วถามลูกสาวว่าทำไมต้องหนีมา แพนบอกว่าไม่อยากอยู่เพราะเกลียดทองคำ

"เอ็งอยากอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ให้ท่านช่วยอุปการะเลี้ยงดู คงดีกว่าอยู่กับข้า อยู่กับท่านก็อย่าเกเร อย่าให้ท่านเฉดหัวจนต้องซานกลับบ้านล่ะ"

"พ่อไม่ต้องกลัวหรอก คนอย่างฉันลองถ้าได้ตัดสินใจหนีมาแล้วฉันไม่ถอยหลังกลับเด็ดขาด"

ตอบพ่ออย่างไม่แยแสแล้วลุกเดินไป  สวนกับราศีและโภคาที่เดินเข้ามาในห้องรับแขก  ทั้งสามคนยกมือไหว้เจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม ราศีกับโภคาต่างยิ้มแย้มต้อนรับผู้มาเยือนจนเล็กหันยิ้มกับเทินอย่างดีใจ

ooooooo

เมื่อเทินกับเล็กไปเดินคุยกันที่บริเวณสวนภายในบ้าน ทั้งสองยังสนิทสนมกันเหมือนตอนอยู่ที่ผักไห่ จนเอียดเดินมาสมทบ เอียดดีใจจนระงับไว้ไม่อยู่

"เทินจริงๆด้วย...สิบปีแล้วสินะที่เราไม่ได้เจอกัน เทินยังดูเหมือนเดิมนะ"

เทินติงว่าพูดเหมือนตนไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เอียดชี้แจงว่าหมายความว่าตอนนี้กับตอนนั้นเทินยังเป็นเทินคนเดิม เทินจึงยิ้มที่หยอกจนเอียดร้อนตัว แต่ก็พูดอย่างจำได้ถึงอดีตว่า

"ยังเป็นคนบ้านนอกเหมือนเดิมแหละครับ" เอียดรีบขอโทษที่เคยพูดอะไรทำให้เทินไม่พอใจ คราวนี้เทินยิ้มบอกว่า "ผมแค่ล้อเล่นน่ะครับ"

เล็กพาทั้งสองไปนั่งคุยกันที่โต๊ะสนาม แพนยกเครื่องดื่มมาวางให้ทุกคน เอียดชวนนั่งคุยด้วยกันเพราะเทินคงอยากคุยด้วย แพนมองขวับไปที่เล็ก บอกว่าเอาไว้คุยกันสองต่อสองดีกว่าเพราะยังมีเวลาคุยกันอีกถมไป พูดแล้วถามเทินว่าจริงไหม

"จริง ตอนนี้เรามาอยู่กับหลวงลุงที่วัดไม่ไกลนี่เอง ถ้าว่างจะแวะมาหาแพนบ่อยๆ"

เล็กอดไม่ได้ที่จะกระแนะกระแหนแพนอีก ทั้งคู่เลยโต้เถียงกันต่อหน้าเทิน ทำให้เทินเดาได้ว่าแพนอยู่บ้านนี้คงไม่มี ความสุขนัก

ooooooo

หญิงออนยังคงเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของหม่อมแม่ กอดรูปของหม่อมรัชนีไว้ร้องไห้ด้วยความคิดถึง จนกระทั่งแม่แก้วเข้ามาบอกว่าเล็กมาหาพร้อมเพื่อนคนหนึ่ง หญิงออนนิ่งไปอย่างสงสัยว่าเป็นใครแล้วจึงออกไปพบที่ห้องรับแขก

เล็กพาเทินมาที่วังสวนทิพย์ หญิงออนดีใจที่ได้พบเพื่อนเก่า ต่อว่าเล็กที่จะไปรับเทินตอนมาถึงกรุงเทพฯก็ไม่บอกจะได้ไปด้วยกัน ถามเทินว่าจะอยู่สักกี่วัน พอเทินบอกว่าจนกว่าจะเรียนจบ หญิงออนยิ้มดีใจ เล็กเป็นคนเล่ารายละเอียดว่า

"เทินเขามาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเล็กนะ"

"จริงเหรอเทิน โอ๊ย...หญิงดีใจจัง ต่อไปเราก็ได้เจอกัน บ่อยๆแล้วสิ ไม่รู้ล่ะ เล็กต้องพาเทินมาทานข้าวกับหญิงบ่อยๆหญิงจะได้หายเหงานะคะ"

เมื่อเล็กรับปากด้วยความเต็มใจ เทินถามถึงชายใหญ่ หญิงออนหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงพี่ชายที่ทำงานหนักจนแทบจะไม่ได้พักผ่อนหลังจากหม่อมแม่เสียไป

จนเมื่อพาไปที่สตูดิโอ หญิงออนทักพี่ชายอย่างเป็นห่วงว่ายังไม่ได้นอนอีกหรือ ชายใหญ่บอกว่าอยากวาดรูปให้เสร็จ เจ้าของเขาเร่งมาแล้ว หญิงออนเตือนว่ายังไงก็ต้องดูแลตัวเองบ้าง เล็กเสริมว่า

"นั่นสิ ชายใหญ่ ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างก็ดีนะ สมองจะได้ปลอดโปร่ง"

"เรายังไม่มีกะจิตกะใจไปไหนทั้งนั้น อยากจะวาดรูปให้ได้มากๆ อีกหน่อยจะได้เปิดโชว์รูม"

เห็นบรรยากาศเริ่มเศร้าเมื่อชายใหญ่นึกถึงหม่อมแม่ เล็กให้ทายว่าใครมาหา ชายใหญ่มองไปจึงเห็นเทิน เทินยก

มือไหว้ ชายใหญ่รับไหว้ถามอย่างยินดีว่าเป็นอย่างไรบ้าง เทินบอกว่าสบายดี

"เราสิแย่ ตั้งแต่หม่อมแม่เสีย บ้านเงียบเหงาไปมาก" ชายใหญ่เศร้าลงไปอีก เทินมองอย่างเห็นใจและแสดงความเสียใจ

เมื่อพากันออกจากสตูดิโอ เล็กเสนอหญิงออนว่าน่าจะหาใครมาดูแลชายใหญ่บ้าง หญิงออนพาซื่อบอกว่าแม่แก้วดูแลอยู่ เล็กจึงบอกตรงๆว่าตนหมายถึงผู้หญิง แล้วยกตัวอย่างว่า

"ดูอย่างเล็กสิ หญิงทำให้ชีวิตของเล็กมีความหมายขึ้นเยอะเลย" เล็กทำตาเจ้าชู้ให้ หญิงออนค้อนเขินๆแล้วบอกว่า

"วันมะรืนนี้ ตรงกับวันประสูติของท่านพ่อ หญิงอยากจะจัดงานฉลองเล็กๆให้บรรยากาศในบ้านดีขึ้น หญิงไม่อยากให้ท่านพ่อกับพี่ชายจมอยู่กับความทุกข์นานเกินไปค่ะ"

เล็กเสนอว่าจะให้เอมกับแพนมาช่วยงาน หญิงออนดีใจชวนเทินให้มางานด้วย เทินตอบอย่างเจียมตัวว่าเกรงจะไม่เหมาะ

"ไม่เหมาะยังไง ก็ในเมื่อเทินเป็นเพื่อนหญิง เป็นเพื่อนของพี่ชาย...พวกเราไม่มีใครคิดว่าเทินเป็นคนอื่นเลยนะ" ฟังหญิงออนแล้วเทินจำต้องรับคำชวน

ooooooo

เทินกลับไปที่บ้านของเล็ก ได้คุยกับแพนตามลำพัง เทินบอกว่าแพนอยู่ที่นี่สบายกว่าที่บ้านเรานะ แพนตอบสีหน้าอวดๆว่าทางนี้ดูแลตนเหมือนลูกหลานคนหนึ่งแล้วยังส่งเสียให้เรียนหนังสือ แต่พอเทินถามว่าเรียนอะไร แพนไม่กล้าบอกว่าเรียนนาฏศิลป์ เสชวนคุยเรื่องอื่น

แพนถามว่าเทินมาอย่างนี้ไม่มีผู้หญิงแถวบ้านคิดถึงหรือ พอเทินบอกว่าไม่มีเพราะพ่ออยากให้เรียนหนังสือให้จบ แพนเสนอทันทีว่า "งั้นเราก็ชอบเทินได้สิ เทินว่าแพนสวยไหม" ถามอย่างกล้าหาญแล้วลุกหมุนตัวให้ดู หมุนตัวไปมาแล้วบอกเทินให้ดูให้เต็มตาสิว่าสวยกว่าสาวแถวบ้านไหม

ทันใดนั้นเอง เอมเข้ามาแว้ดใส่ว่ามาเถลไถลอยู่นี่เอง ให้รีบไปช่วยงานในครัวเดี๋ยวนี้ แพนขึ้นเสียงว่าตนไม่ใช่คนใช้ เอะอะก็เรียกหาอยู่นั่นแหละ

"ไม่ให้ใช้หล่อนแล้วจะให้ใช้ใครล่ะยะ อ้อ หรือว่าเดี๋ยวนี้สำคัญตัวเองผิด คิดว่าเป็นลูกเจ้าของบ้าน ฉันจะได้ไปบอกคุณราศีให้ช่วยกำราบ"

แพนเสียหน้ามาก กอปรกับเอมขู่จะฟ้องราศีทำให้แพนทำปากด่าขมุบขมิบ "ยุ่งจริง" แล้วหันไปยิ้มหวานกับเทินบอกว่า "แล้วมาใหม่นะเทิน" จากนั้นเดินกระแทกเท้าไป เอมมองค้อนตาแทบกลับแล้วจึงตามไป

ครั้งนี้ทำให้เทินยิ่งมั่นใจว่า แพนอยู่ที่นี่คงไม่สบายนัก...

ooooooo

งานฉลองวันประสูติของท่านชายทิฆัมพรจัดขึ้นที่สนามวังสวนทิพย์นั่นเอง แขกที่ใกล้ชิดสนิทสนมของบ้านคือบ้านเล็ก วันนี้ ทั้งราศี โภคา เล็ก และเอียดมากัน พร้อมหน้า

ราศีชื่นชมหญิงออนว่างามเหลือเกิน โภคาชมว่าดูเป็น ผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว สมแล้วที่ชื่อเนตรนภิต...ดวงตาสวรรค์

แพนมาช่วยงานตามที่เล็กบอกหญิงออนไว้ แพนทำงานอย่างเอาการเอางานจนประภาถามว่าเหนื่อยไหม แพนตอบอย่างยินดีว่าเต็มใจที่ได้มารับใช้คุณหญิง ท่านชายทิฆัมพรบอกแพนอย่างเอ็นดูว่าทำงานเสร็จก็ออกมาสนุกกับเพื่อนๆบ้างเพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ถูกราศีขัดขึ้นทันทีว่า

"อุ๊ย...ไม่ต้องหรอกเพคะท่านชาย อยู่ในครัวกับพวกแม่เอมดีแล้วล่ะเพคะ"

แพนเม้มปากอย่างกดดันกับการถูกกีดกันแล้วเดินไปเสิร์ฟที่โต๊ะอื่นต่อ

เทิน เล็ก และชายใหญ่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน ชายใหญ่ชมว่าเทินเก่งที่สอบติดคณะเดียวกับเล็ก เทินพูดอย่างถ่อมตัวว่าเป็นเพราะความกรุณาของเล็กที่ช่วยส่งหนังสือเตรียมสอบไปให้อ่าน ไม่อย่างนั้นคงสอบไม่ได้

แพนยกเครื่องดื่มมาเสิร์ฟที่โต๊ะพอดี เทินลุกขึ้นจะช่วย ถูกเล็กเบรกว่าไม่ต้องเพราะแพนชอบงานบริการอยู่แล้ว เพื่อนเล็กคนหนึ่งซึ่งเมาครึ้มๆถามเล็กว่ารู้จักแพนด้วยหรือ เล็กตอบอย่างไม่สนใจว่า "เด็กที่บ้านน่ะ" เพื่อนเล็กคนนั้นเลยทำกรุ้มกริ่ม เอื้อมมือไปจับแขนแพน ถามว่าชื่ออะไรจ๊ะคนสวย

ได้เรื่องเลย! แพนมองตาคมกริบเหยียดยิ้มแล้วตอบนิ่มนวลว่า

"ชื่อไม่เหมือนแม่แกก็แล้วกัน"

เพื่อนเล็กทำท่าจะโต้กลับ  แต่เล็กเสียงดังขึ้นก่อน  เอ็ด แพนว่าชักจะมากไปแล้วให้เกียรติเพื่อนตนบ้าง แพนไม่ยี่หระตอบไปทันทีว่าตนจะให้เกียรติเฉพาะคนที่ให้เกียรติตนเท่านั้น พูดแล้วจะเดินไป เล็กทำท่าจะตามถูกชายใหญ่ดึงมือไว้บอกเล็กว่า "แพนเขาก็พูดถูกนะเล็ก"

"ชายใหญ่กำลังให้ท้ายแพนนะ เล็กอยู่กับเขามา เล็กรู้จักเขาดี ไม่เห็นเหรอว่าเขาด่าเพื่อนเล็ก ชายใหญ่รู้จักแม่คนนี้น้อยไป"

"ก็คงรู้จักพอๆกับเล็กละมั้ง อย่ามีเรื่องมีราวกันเลยนะ เราขอร้อง วันนี้เป็นวันมงคลของท่านพ่อ" ชายใหญ่ขอร้อง เล็กจึงนั่งลงอย่างขัดใจ เรื่องนี้ทำให้เทินมองตามแพนไปด้วยความรู้สึกที่หนักใจ

ooooooo

แพนอยู่ในอารมณ์ที่หงุดหงิดกับเล็กและริษยาหญิงออนที่งามโดดเด่นอยู่ในงาน จนเอมมาตามด่าแพนว่าทำไมไม่ไปช่วยงานในครัว มายืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อทำตัวเป็นผู้ดีมีเกียรติกับเขาอยู่นี่

พอโดนด่าแพนก็ด่าตอบทั้งยังด่าได้เจ็บแสบยิ่งกว่าเสียอีก ทั้งคู่เลยเกือบจะตบตีกัน ดีแต่เอียดมาเจอขอร้องว่าอย่ามีเรื่องกันเลยวันนี้เป็นวันมงคลของท่านชาย มีอะไรให้ไปพูดกันที่บ้าน แล้วใช้แพนให้เอาถาดไปวางที่ระเบียงหน่อย

แพนเอาถาดเข้าไปที่ระเบียง เถลไถลมองไปที่ห้องโถง เห็นภาพชายใหญ่ ท่านชายทิฆัมพร หม่อมรัชนี และหญิงออนในอิริยาบถต่างๆก็เบ้ปากอย่างหมั่นไส้

เห็นความใหญ่โตโอ่อ่าก็ยิ่งอยากเห็นมากกว่านั้น ผลักประตูเข้าไปเป็นห้องหญิงออน แพนกวาดตามองทุกอย่างในห้องด้วยความริษยา หยิบโน่นหยิบนี่มาดู มาทาบกับตัว กระทั่ง หยิบน้ำหอมฉีดใส่  ไม่เพียงเท่านั้น  ยังโถมตัวขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างย่ามใจ

หญิงออนกลับห้องพอดี ตกใจเมื่อเห็นแพนนอนที่เตียง แพนพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาว่าเห็นห้องสวยดีเลยลองนอนเล่น สบายดีจัง

หญิงออนทำหน้าอิหลักอิเหลื่อเตือนแพนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า

"แต่แพนไม่ควรมานอนบนเตียงคนอื่นนะ ถ้าเจ้าของเขาไม่อนุญาต นี่ดีนะที่เป็นหญิง เป็นคนอื่นเขาคงไม่พอใจที่ แพนเข้ามาละลาบละล้วง"

แพนลอยหน้าถามว่าทำไม กะอีแค่นอนมันจะเป็นอะไรนักหนา แล้วบอกว่าตัวก็ไม่เหม็นเพราะฉีดน้ำหอมมาแล้ว พูดแล้วก็บอกว่าน้ำหอมนี้หอมดีจังขอได้ไหม หญิงออนกระอัก กระอ่วนใจหยิบขวดหนึ่งให้ แพนไม่เอาจะเอาขวดที่ตนฉีดใส่ตัวเมื่อกี้นี้ พูดหน้าตาเฉยว่าอยากใช้กลิ่นเดียวกับที่คุณหญิงใช้

"ถ้าอยากได้ขนาดนั้นก็เอาไปเถอะ แต่อย่าไปทำกับคนอื่นอย่างนี้นะจ๊ะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าแพนไม่มีมารยาท มันจะเสียไปถึงน้าประภานะจ๊ะ"

หญิงออนยิ้มเย็นเยียบแล้วออกไป แพนเพิ่งนึกได้ว่าถูกด่าก็ไม่พอใจ

ooooooo

แพนออกจากห้องหญิงออนมาเจอชายใหญ่ กำลังพาเทินกับเล็กและเอียดเดินชมภาพวาดที่สะสมมาตั้งแต่เริ่มวาดครั้งแรก เทินถามแพนว่าหายไปไหนตนตามหาตั้งนาน

แพนอวดว่ามาเที่ยวห้องหญิงออน แล้วชูขวดน้ำหอมให้ดูบอกว่าหญิงออนให้ตน พลางหันมองหญิงออนที่ยืนทำหน้าพิพักพิพ่วนอยู่

เล็กจำได้ว่าเป็นน้ำหอมที่ตนซื้อให้หญิงออน ถามว่า หญิงออนให้แพนจริงๆหรือ หญิงออนตอบไม่เต็มเสียงว่าแพนชอบเลยให้ เล็กไม่พอใจที่เอาน้ำหอมที่ตนซื้อให้ไปให้คนอื่น โดยเฉพาะแพนที่เป็นขมิ้นกับปูนกันมาตลอด

แพนทำเป็นไม่สบายใจบอกว่าถ้ารู้ว่าเป็นน้ำหอมที่เล็กซื้อให้หญิงออนตนก็จะไม่เอา ถามหญิงออนว่าทำไมไม่บอก เล็กโพล่งไปว่าถึงบอกเธอก็จะขออยู่ดีเพราะชอบขอของคนอื่นอยู่แล้ว ดูถูกว่า

"เพราะคนอย่างเธอไม่เคยมีของพวกนี้ แล้วเธอก็ไม่มี มารยาทพอที่จะรู้ว่าอะไรควร  อะไรไม่ควร"  แพนฉุนขาดหาว่าเล็กว่าตนเสียๆหายๆด้วยเรื่องเล็กแค่นี้ ชายใหญ่ก็พูดเข้าข้างแพนว่าน้ำหอมก็ใกล้จะหมดแล้วและหญิงออนก็เป็นคนให้แพนไปแล้วด้วย

เล็กโมโหเดินหนีไป  หญิงออนมองตามอย่างไม่สบายใจ เอียดมองหญิงออนอย่างเข้าใจ  หญิงออนบอกเอียดว่า  "หญิงผิดเองล่ะค่ะ ที่ใจอ่อนยกให้แพน ทั้งที่น่าจะรู้ว่าเล็กไม่ชอบ" แล้วรีบเดินตามเล็กไป แพนเห็นดังนั้นบีบน้ำตาร้องไห้โฮๆคร่ำครวญว่า

"แพนไม่น่ารับของคุณหญิงเธอเลย ก็คุณหญิงบอกว่าเป็นของเหลือใช้ แพนเห็นว่าคุณหญิงเธอมีน้ำใจก็เลยรับเอาไว้ ถ้ารู้ว่าเป็นของคุณเล็ก แพนคงปฏิเสธไปแล้ว"

"ไม่ต้องเสียใจหรอกแพน เดี๋ยวฉันจะเอาให้ใหม่ ฉันมีกลิ่นนี้ตั้งหลายขวด" ชายใหญ่ปลอบโยน แพนดีใจยิ้มทั้งน้ำตาถามว่าจริงหรือ ไม่ได้หลอกให้ตนดีใจใช่ไหม "จริงสิ คนสวยๆอย่างแพน ต้องมีกลิ่นน้ำหอมติดตัวบ้าง ใครๆจะได้อยากอยู่ใกล้ๆ"

แพนยิ้มให้ชายใหญ่ด้วยความดีใจสุดขีดที่จะได้ทั้งน้ำหอมทั้งได้รับคำชมว่าสวย จนเทินมองอย่างไม่สบายใจ...

ooooooo

หญิงออนตามมาเจอเล็กที่มุมสงบในสวนหยอกว่ามาหลบมุมอยู่นี่เองตามหาตั้งนาน เล็กพูดเชิงตัดพ้อว่าตามหาทำไมตนไม่ใช่คนสลักสำคัญอะไรสักหน่อย

"ถ้าเล็กไม่สำคัญ ใครจะสำคัญสำหรับหญิงล่ะคะ" ฟัง คำหวานของหญิงออนแล้วเล็กยิ้มออกมานิดหนึ่ง แต่ยังทำวางปึ่ง สวนไปว่าก็แพนไง เพราะของที่ตนให้หญิงออนก็ยกให้แพนไป "ไม่ใช่ทุกอย่างหรอกค่ะเล็ก ของที่เล็กให้หญิงมีความหมายกับหญิงเสมอ แต่พอดีน้ำหอมขวดนั้นแพนเขาอยากได้ เขาบอกว่าเขาไม่เคยมีน้ำหอมใช้เลย หญิงจะให้ขวดใหม่เขาก็ไม่ยอม อย่าโกรธหญิงเลยนะคะ คนดี๊คนดีของหญิง"

เล็กยิ้มออกมาได้ จับมือหญิงออนเตือนว่าหญิงเป็นคนใจดีแต่ไม่อยากให้ดีกับแพนเกินไป เพราะแพนชอบขอของหญิงอยู่เรื่อยตั้งแต่เด็กมาแล้ว บอกว่า "หญิงต้องหัดให้เขารู้ถึงความผิดหวังไว้บ้าง"

หญิงออนบอกว่าแพนน่าสงสารออก เล็กกลับเห็นว่าน่าหมั่นไส้มากกว่า ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง คนอย่างนี้ตนสงสารไม่ลงหรอก พูดแล้วเล็กทำหน้ายังไม่หายเคือง หญิงออน หัวเราะขำๆกับท่าทางของเล็ก

ส่วนเทินก็เตือนแพนขณะคุยกันสองคนว่าไม่ควรอยากได้ของของคนอื่น  แพนเถียงว่าคนอื่นที่ไหน  เรารู้จักกับชายใหญ่ และหญิงออนตั้งแต่เด็ก  แล้วอีกอย่างหญิงออนก็เต็มใจให้ด้วย ว่าแล้วก็ฉีดน้ำหอมใส่ซอกคอตัวเอง ยื่นหน้าไปให้เทินดม

"ฮ้อม...หอม...ลองดมดูสิเทิน" เทินเอนหลบพึมพำว่าแก่แดด แพนเถียงว่าแก่แดดตรงไหน แค่อยากให้ดมน้ำหอมเท่านั้น เห็นเทินหน้าแดงแพนก็ยิ่งยั่วเดินเข้าไปจ้องหน้าใกล้ๆ แอ่นอกจงใจให้เทินเห็นความสาวของตน ถามว่า "ทำไม แพนไม่สวยเหรอเทิน ดูให้เต็มตาสิ แพนมีอะไรที่หญิงออนไม่มี"

เทินหลบตาเดินเลี่ยงไป เตือนแพนว่าอย่าไปเปรียบ เทียบเลย เขากับเราคนละชั้น แพนเถียงทันทีว่าก็คนเหมือนกันนั่นแหละ เทินแย้งว่าคนเหมือนกันแต่เราเป็นลูกชาวไร่ชาวนาแต่หญิงออนกับชายใหญ่เขาเป็นเชื้อเจ้า

"ใครๆถึงได้ยกย่องเขา ให้เกียรติเขา แล้วก็กดเราให้ ต่ำลง...ต่ำลง ใช่ไหมเทิน"

"ไม่มีใครกดเราให้ต่ำลงหรอกแพน ดีชั่วอยู่ที่ตัวเราต่างหาก ถ้าแพนอยากให้คนอื่นยกย่องให้เกียรติ แพนต้องทำตัวดีๆ"

"แค่มีเงินก็พอแล้วมั้ง...คอยดูนะ แพนจะต้องทำให้ คนที่มันว่าแพนหันมายกมือไหว้ให้ได้ แพนไม่ยอมเป็นคนใช้เขาไปทั้งชาติหรอก..." แพนพูดอย่างมุ่งมั่น  เทินมองอย่างไม่สบายใจ เพราะเห็นความทะเยอทะยานของแพนมาตั้งแต่เด็กแล้ว

ooooooo

ความอิจฉาตาร้อนทะเยอทะยานของแพนนับวันรุนแรงแสดงออกอย่างก้าวร้าวท้าทาย

วันนี้เห็นเอม มาลัย และชม ดูรูปหญิงออนกับเล็กขึ้นปกนิตยสารกันอย่างชื่นชม  เอมไม่ชอบแพนอยู่แล้ว  พอเห็น แพนเดินมาก็พูดให้เข้าหูอย่างจงใจยั่วยุว่า

ตอนที่ 3      (ต่อจากวานนี้)

"วาสนาคนเรานี่ก็แปลกนะ คนอย่างหญิงออนอยู่เฉยๆก็มีคนอัญเชิญไปขึ้นปกหนังสือ แต่คนบางคนชาตินี้ทั้งชาติคงเป็นได้แค่คนใช้"

เอมกับมาลัยช่วยกันพูดชื่นชมหญิงออนกับเล็กว่าเหมาะสมกันจริงๆอีกไม่นานคงมีข่าวดี แล้วมาลัยก็เจาะจงถามแพนว่าเมื่อไหร่จะมีเจ้าชายขี่ราชรถมาเกยบ้างล่ะ หรือว่าจะเป็นกาฝากบ้านนี้ไปจนตาย

แพนมองขวับชี้หน้าด่ามาลัยว่า "กาฝากก็ยังดีกว่าคนใช้ คอยดูนะคนอย่างฉันต้องได้ดีกว่าคนใช้อย่างแกแน่ๆอีมาลัย อีกไม่นานหรอกแกจะต้องยกมือไหว้ฉัน" พูดแล้วเดินไปกระชากหนังสือมาดู แค่นยิ้มก่อนจะฉีกปกหนังสือทิ้งแล้วเดินเชิดไป

"อีแพน...อีขี้ข้า" เอมโมโหสุดขีดด่าตามหลังไป

ooooooo

แพนไปยืนร้องไห้อย่างคับแค้นใจที่มุมหนึ่งในบ้านเล็ก

ครู่หนึ่งเล็กในชุดนักศึกษาจะไปมหาวิทยาลัยเดินผ่านมา เอมเข้าไปฟ้องเอาหนังสือที่ถูกฉีกปกออกให้ดู เล็กถามว่าใครทำ เอมฟ้องฉอดๆทั้งจริงทั้งเท็จว่า

"แม่แพนน่ะสิคะ เอมดูภาพคุณหญิงอยู่ดีๆ มันก็เดินมากระชากหนังสือไปจากเอม กระทืบๆแล้วก็ฉีกจนย่อยยับอย่างที่เห็นนี่ล่ะค่ะคุณเล็กขา"

เล็กโกรธจัดออกเดินตามหาแพนทันที เอมยิ้มอย่างสะใจที่ใส่ไฟเแพนจนเล็กโกรธ

เมื่อตามเจอตัว เล็กว่าแพนอย่างรุนแรงว่าร้ายกาจกว่าที่ตนคิดไว้เสียอีก บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าทำไมต้องฉีกรูปหญิงออนด้วยแพนพูดยียวนไม่ตอบคำถามจนเล็กถามว่าเธออิจฉาหญิงออนที่สวยกว่าตัวเองใช่ไหม

"ใช่ค่ะ แพนอิจฉาคุณหญิงออน ทุกคนในบ้านนี้เห็นหญิงออนดี วิเศษ หญิงออนสวยกว่าอีแพนดีกว่าอีแพนทุกอย่าง แต่อีแพนคนนี้ไม่มีอะไรดีเลย ที่ยอมให้อยู่ในบ้านก็แค่จะเอาไว้ใช้งานไม่ต่างไปจากคนใช้"

"ไม่มีใครเขาคิดอย่างนั้นหรอกนะแพน เธอทำตัวเองให้คนเขาคิดอย่างนั้นต่างหากล่ะ คนเราถ้าดูถูกได้แม้กระทั่งตัวเอง ไม่ทำตัวให้คนอื่นเขานับถือก็อย่าหวังเลยว่าจะได้รับความนับถือจากคนอื่น แล้วก็เลิกเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับหญิงออนซะทีเพราะมันจะยิ่งทำให้เธอดูต่ำต้อยด้อยค่าลงไปยังไงเธอก็ไม่มีวันเทียบหญิงออนได้หรอก จำไว้ด้วย" เล็กกระหนาบแล้วจะไป ถูกแพนกระชากแขนไว้อย่างโกรธจัดพูดใส่หน้าอย่าง
เจ็บใจว่า

"คอยดูนะ แพนจะทำให้คุณเล็กเปลี่ยนคำพูดให้ได้คอยดู"

"หวังว่าวันนั้นคงมาถึงนะแพน" เล็กยิ้มเยาะ ปลดมือแพนออกอย่างรังเกียจแล้วเดินไป

แพนทรุดตัวลงร้องไห้อย่างคับแค้นใจนัก

ooooooo

เพราะเห็นท่านพ่อไม่หายเศร้าจากการจากไปของหม่อมแม่ หญิงออนชวนว่าปิดเทอมคราวนี้เราไปพักร้อนที่หัวหินกันดีไหม ท่านพ่อเห็นด้วยบอกให้ชวนคนที่บ้านเล็กกับแพนและเทินไปด้วยจะได้มีเพื่อนและได้ระลึกถึงความหลังตอนที่เราหนีสงครามไปอยู่ที่ผักไห่กัน

การไปหัวหินคราวนี้จึงไปกันเป็นกลุ่มใหญ่ ราศีที่

หมายตาหมายใจให้เอียดได้ใกล้ชิดสัมพันธ์พิเศษกับชายใหญ่ อยู่แล้วยิ่งหาทางลุ้นเต็มที่

ชายใหญ่หลงใหลกับการวาดรูป จนแม้กระทั่งมาพักผ่อนที่หัวหินก็ยังยืนวาดรูปที่ชายหาดจนเล็กชมว่า "ชายใหญ่ เกิดมาเพื่อเป็นศิลปินโดยแท้"

"ศิลปะมันอยู่ในจิตใจของเราทุกคนนั่นแหละเล็ก แต่บางคนอาจจะคิดไม่ถึงเพราะมัวแต่วุ่นวายกับหน้าที่การงาน โดยหารู้ไม่ว่าศิลปะจะช่วยให้เกิดความสุนทรียภาพ...สุนทรียภาพนี่แหละที่จะทำให้จิตใจของมนุษย์สูงขึ้น"

ฟังแล้วเล็กบ่นตัวเองว่ารู้สึกตัวเองแย่ตื้นเขินแล้วก็คับแคบไม่เคยมีศิลปะในหัวใจเลยสักนิด ชายใหญ่บอกว่าแค่เล็กมองเห็นความงามของธรรมชาติรอบๆตัวก็เรียกได้ว่ามีศิลปะแล้ว

หญิงออนกับเอียดเดินมาสมทบ เอียดชมว่าวาดรูปสวยจัง ชายใหญ่เลยยกให้เพราะเดี๋ยวก็วาดใหม่ได้แล้ว เอียดรับรูปไปด้วยความดีใจ

ราศีนั่งอยู่กับประภาและโภคาที่ระเบียงบ้านพักเห็นเอียดกับชายใหญ่แล้วพูดอย่างสมใจว่า

"ดูยายเอียดกับชายใหญ่สิคะ เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก"

"จะทำอะไรก็อย่าให้มันเกินงามนักนะคุณ อะไรที่มันมากเกินไปมันก็จะกลายเป็นการยัดเยียด"

โภคาติง กลับถูกราศีค้อนหาว่าขวางเสียจริง หันไปบ่นกับประภาว่า "ดูพี่เขยเธอสิ ทำอะไรไม่เคยส่งเสริมกันหรอก" ประภาฟังแล้วขำๆพี่สาวกับพี่เขย

ooooooo

เมื่อเทินได้มีโอกาสคุยกับแพนตามลำพัง เขาพูดเชิงตัดพ้อว่าหมู่นี้แพนดูห่างเหินตนชอบกล ไม่เหมือนคนเดิมที่ตนรู้จัก อยากให้แพนกลับมาเหมือนคนเดิมที่พูดกระโชกกระชากและเกเร แพนถามว่าแล้วเทินยังเป็นคนบ้านนอกอยู่อีกหรือ

"ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะแพน ก็เราเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคนบ้านนอกจริงๆ พ่อบอกว่า คนที่ลืมชาติ ลืมบรรพบุรุษ ลืมท้องถิ่นกำเนิดของตัวเอง คนคนนั้นเป็นคนเลว คบไม่ได้"

"แพนไม่ลืมน่ะสิ แพนถึงพยายามถีบตัวเองให้สูงขึ้น" แพนตอบ ลอยหน้าอย่างมุ่งมั่น จนเทินมองอย่างคาดไม่ถึง แพนรีบเปลี่ยนเรื่องชวนเทิงลงเล่นน้ำ พอเทินปฏิเสธแพนก็เดินไปจงใจยั่ว แล้วจูบปลายคางอย่างเร็ว เทินตกใจผลักแพนออกห่างถามว่าทำไมทำบ้าๆอย่างนี้ใครสอนให้ทำ

"ไม่เห็นต้องมีใครสอนเลย แพนอยากกอดเทินแพนก็กอด อยากจูบแพนก็จะจูบ...นี่ไง" ว่าแล้วก็โอบรอบคอเทินยื่นปากไปชนปากเทิน แล้ววิ่งลงน้ำไปพร้อมเสียงหัวเราะร่วน

เทินมองตะลึงอึ้งกับการกระทำที่กล้าจนน่ากลัวของแพน เขาเดินไปนั่งจับเจ่าที่ชายหาดใกล้บ้านพัก เอียดเดินมาเจอถามว่าทำไมมานั่งคนเดียว เขาบอกว่าคิดถึงบ้านป่านนี้แม่กับย่าคงเป็นห่วงตนแย่แล้ว

"ถ้าว่างก็กลับไปเยี่ยมท่านสิ ถ้าเอียดว่างเอียดก็อยากไปด้วย เอียดยังคิดถึงผักไห่อยู่นะ"

เทินถามว่าคิดถึงทำไมที่นั่นบ้านนอกคอกนาจะตายไม่มีอะไรอย่างที่คนกรุงเทพฯชอบหรอก เอียดบรรยายความชอบของตนว่า บรรยากาศเรียบง่ายดี คนที่นั่นก็ใจดีทุกคน ที่สำคัญที่ผักไห่ตนได้รู้จักเพื่อนดีๆอย่างเทิน พูดแล้วเอียดจับมือเทินต่างยิ้มให้กันอย่างจริงใจ

"เอียด   ไปกับแม่"   เสียงราศีเข้มจนเอียดแปลกใจต้องลุกจากเทินเดินตามแม่ไปอย่างไม่เข้าใจ

ส่วนราศีมองเทินด้วยสายตาเข้มงวด ก่อนเดินคุมเอียด กลับไป

เมื่อกลับถึงบ้านพัก ราศีตำหนิเอียดที่จับมือถือแขนกับผู้ชาย เอียดเห็นว่าเทินเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กไม่เคยคิดอะไรอย่างที่แม่ว่า อีกทั้งเทินเป็นคนดีและตอนที่อยู่ผักไห่ เทินก็ดีกับพวกตนทุกคน

"แล้วถ้ามันไม่คิดว่าแกเป็นแค่เพื่อนล่ะ แม่พูดเพราะหวังดีหรอกนะ ถ้าชายใหญ่มาเห็นเขาจะคิดยังไง" ราศีเอ่ยถึงชายใหญ่ขึ้นมาจนเอียดถามว่าชายใหญ่มาเกี่ยวอะไรด้วย ราศีนึกคำตอบไม่ทัน ก็พอดีโภคาเดินเข้ามาติงภรรยาว่า

"พูดมากไปแล้วนะคุณ บางทีเด็กมันอาจจะไม่ได้คิดอะไรก็ได้"

"กันไว้ก่อนดีกว่าค่ะ ฉันไม่อยากเสียใจทีหลัง" พูดแล้วหันมาปรามเอียดต่อ "อย่าให้แม่เห็นแกสนิทสนมกับเทินจนเกินงามอีกก็แล้วกัน แม่ไม่ชอบ" ว่าแล้วเดินไปเลย

เอียดก้มหน้าน้ำตาคลอ โภคาได้แต่มองลูกอย่างเห็นใจ

ooooooo

ระหว่างอยู่ที่หัวหินนั้น แพนยั่วยวนทั้งเล็ก ชายใหญ่ และเทิน ในยามค่ำที่ทุกคนไปสังสรรค์ทานอาหารกันที่ชายหาดนั้น แพนกลับเก็บตัวอยู่ที่ห้อง และเมื่อเล็กเดินไปเข้าห้องน้ำ ก็เจอแพนแต่งตัวในชุดนอนบางเบาที่เอียดให้มาเดินยั่วยวนท้าทาย จนถูกเล็กด่าว่า "บ้า...เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ" แล้วเดินหนี

แพนไปยืนร้องไห้ที่ชายทะเล เทินมาเจอถามว่าเป็นอะไร มีอะไรไม่สบายใจให้บอกตนเผื่อจะช่วยได้ แพนบอกว่าไม่มีใครช่วยตนได้ พอเทินถามว่าถูกเล็กว่าอะไรหรือเปล่า แพนก็ระบายออกมาว่า

"ช่างเขาเถอะ แพนชินแล้วล่ะ ทำไงได้ล่ะ อยากหนีมาอยู่บ้านเขา เขาจะด่าจะว่ายังไงก็ได้ เพราะรู้ว่าเราไม่มีทางไป แพนถึงอยากเรียนให้จบเร็วๆจะได้ไม่ต้องเป็นแค่เด็กในบ้านเขาไปตลอดชีวิต เทินก็เห็นแล้วนี่ แพนต้องทำงานงกๆในขณะที่คนอื่นเขามาเที่ยวสนุกกัน" พูดแล้วยิ่งร้องไห้หนัก

"คิดว่าตอบแทนบุญคุณเขาก็แล้วกันนะ" เทินเช็ดน้ำตาให้ แพนถือโอกาสนั้นซบหน้ากับอกเทินแล้วลอบยิ้มอย่างสมใจ

ส่วนกับชายใหญ่ แพนใช้เล่ห์กลมารยาขณะวิ่งตามชายใหญ่ในเช้าวันรุ่งขึ้น แล้วทำเป็นหกล้มเท้าแพลง ความมีจิตใจดีของชายใหญ่จึงเข้าไปคลึงนวดเท้าให้อย่างเป็นห่วง แพนถือจุดอ่อนนี้ของชายใหญ่ ทำเป็นเดินไม่ไหวให้ชายใหญ่ กลับไปก่อน ชายใหญ่ไม่อาจทิ้งแพนให้อยู่คนเดียวที่ชายหาดได้จึงอุ้มแพนกลับไป

เป็นเรื่องรุ่มร้อนขึ้นทันทีเมื่อราศีโวยวายว่าแพนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงให้ชายใหญ่อุ้มมาได้ยังไง แล้วรีบเข้าไปบอกชายใหญ่ให้วางแพนลงเลย แพนทำเป็นชี้แจงว่าตนบอกชายใหญ่แล้วว่าไม่เป็นไรมันไม่เหมาะ แต่ชายใหญ่ไม่ยอม แล้วหันไปพนมมือไหว้ขอบคุณชายใหญ่ พลางทำเป็นเดินโขยกเขยกไป

เล็กเดินออกมามองตามแพนไปอย่างสงสัย ราศีมองอย่างไม่พอใจ ในขณะที่ชายใหญ่มองตามแพนไปด้วยสายตาอ่อนโยน

เล็กจับได้ว่าแพนไม่ได้ขาแพลงจริงเพราะพอพ้นสายตาใครๆเธอก็เดินได้เป็นปกติ เลยเข้าไปถามว่าทำอย่างนี้เพื่ออะไรเดี๋ยวยั่วคนนั้นคนนี้ หรือขาดความอบอุ่นถึงได้เรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านเขา

แพนทั้งพูดกวนประสาทและยั่วยวนเล็ก พอถูกเล็กว่าและพูดดักคอจนเถียงไม่ออกก็จะเดินหนี เล็กถามว่าทำไมไม่เดินกะเผลกต่อล่ะ แพนย้อนถามว่าอยากอุ้มตนหรือพลางมองด้วยสายตายั่วยวน

"อย่า...ฉันไม่หลงกลเธอเหมือนชายใหญ่หรอก" เล็กชี้หน้าปราม

"ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกันค่ะ แพนจะคอยดูว่าคนอย่างคุณเล็กจะใจแข็งไปได้สักกี่น้ำ" แล้วทำท่าจะเอื้อมมือไปหาเล็ก ถูกเล็กปัดออกอย่างรังเกียจ แพนถามว่ากลัวใจตัวเองหรือ

"ฉันรังเกียจเธอต่างหากล่ะแพน ผู้หญิงอย่างเธอเป็นได้แค่ก้อนกรวดเม็ดทราย ฉันคงไม่ตาต่ำมองเห็นเป็นเพชรขึ้นมาได้หรอก ไม่มีทาง" พูดแล้วเล็กเดินไปอย่างไม่แยแส แพนมองอย่างเจ็บใจ

แต่ที่ทำให้ไม่สบายใจขึ้นมาอย่างรุนแรงคือหญิงออน ที่แอบดูอยู่เงียบๆ

ตอนที่ 4

แม้หญิงออนจะไม่สบายใจและงอนๆที่เห็นเล็กอยู่กับแพน แต่เมื่อเล็กมาเว้าวอนพรรณนาถึงความจริงใจที่มีต่อหญิงออนตลอดมา ฝากตัวให้หญิงออนพิจารณา ให้ทดสอบและพิสูจน์ใจกันต่อไป หญิงออนก็ใจอ่อนขอให้เล็กทำตามคำพูดให้ดีก็แล้วกัน แล้ววันหนึ่งหญิงจะให้คำตอบ ทำให้เล็กยิ้มอย่างมีความหวัง

เวลาเดียวกัน ราศีก็ไปพูดกับท่านชายเรื่องแพนกับชายใหญ่ จนท่านชายเอ่ยปากกับหญิงออนว่า ราศีเตือนท่านให้ระวังแพนกับชายใหญ่ ทำให้หญิงออนชะงักฟังอย่างสนใจ ท่านพ่อบอกหญิงออนว่า

"ชายใหญ่เป็นคนหัวอ่อน ลุ่มหลงอะไรง่ายๆ หญิงช่วยเป็นหูเป็นตาแทนพ่อด้วย พ่อไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่งามขึ้น ไม่ใช่ว่าพ่อตั้งข้อรังเกียจอะไรแพนหรอกนะ แต่พ่อเป็นห่วงพี่ชายของหญิงมากกว่า"

ฟังท่านพ่อแล้วหญิงออนไม่สบายใจ เริ่มไม่แน่ใจกับการกระทำของแพนขึ้นมาเหมือนกัน

ดังนั้น เมื่อวันนี้หญิงออนเข้าครัวทำของว่าง แพนมาเห็นจึงอาสาจะยกไปให้ชายใหญ่เองอ้างว่าตนว่างๆอยู่ หญิงออนพยายามเกี่ยงว่าพี่ชายไม่ชอบให้รบกวนคนอื่น แพนกลับพูดอย่างมั่นใจว่า ถ้าชายใหญ่เห็นตนยกไปต้องดีใจแน่ๆ เพราะคุณชายเอ็นดูตนมากแค่ไหนก็รู้ ขนาดเมื่อวานตนหกล้มยังอุ้มมาส่งเลย ชมประชดว่า "คุณชายเธอน่ารักนะคะ ไม่ถือตัวเหมือนเจ้านายบางคน"

"พี่ชายเป็นคนดีน่ะแพน ดีเกินไปด้วยซ้ำ จนบางครั้งก็ไม่ทันได้คิดว่าคนอื่นที่เข้ามา มาดีหรือร้ายกันแน่" พูดแล้วหญิงออนยกถาดของว่างไป แพนมองตามอย่างไม่พอใจ พึมพำเบาๆ

"เห็นหน้าซื่อๆปากคอเราะรายไม่เบานะ...หญิงออน คอยดูฤทธิ์อีแพนมั่งก็แล้วกัน!"

ooooooo

เอียดยังคงถูกราศีจับจ้องกีดกันไม่ให้ใกล้ชิดกับเทิน จนเธอถามแม่ว่าทำไมต้องรังเกียจเทินด้วยในเมื่อเราเป็นเพื่อนกัน ราศีสวนไปอย่างจงใจผลักเอียดไปทางชายใหญ่ว่า ให้เป็นเพื่อนกับชายใหญ่สิ

"ชายใหญ่ดีกว่าเทินตรงไหนคะคุณแม่ ทำไมคุณแม่ถึงอยากให้เอียดคบกับชายใหญ่นัก"

ราศีหยิกลูกสาวอย่างแรงทำหน้าขึงขังปราม "ยังมีหน้ามาถาม...เทินกับชายใหญ่ยังไงก็ไม่มีวันเทียบกันได้หรอก ที่แม่ห้ามเพราะเอียดเป็นผู้หญิง ลูกผู้หญิงต้องไว้ตัว การจะให้ ความสนิทชิดเชื้อกับใครต้องดูให้พอเหมาะพอดี เข้าใจไหมลูก"

เอียดก้มหน้านิ่งน้ำตาคลอด้วยความเสียใจที่แม่กีดกันไม่ให้คบกับเทินทั้งที่รู้จักกันมานาน

ส่วนแพน นับวันก็ยิ่งร้ายกาจเจ้าเล่ห์แสนกลหนักขึ้นทุกที ทำทุกอย่างเพื่อให้สาแก่ใจตัวเอง โกหกเป็นไฟเพื่อเอา

ตัวรอดจากความผิด

วันนี้ก็เข้าไปในห้องของหญิงออน เอาชุดสวยของหญิงออนมาฉีกปาลงพื้น หญิงออนกลับมาเห็นพอดีถามว่าทำอะไร แพนโกหกว่าได้ยินเสียงคนปีนเข้ามาในห้องตนเลยเข้ามาดู สภาพก็อย่างที่คุณหญิงเห็นนี่แหละ ดีที่ตนเข้ามาเห็นเสียก่อนไม่อย่างนั้นข้าวของมีค่าอาจถูกขโมยไปแล้วก็ได้

หญิงออนบ่นอย่างเสียดายเสียใจเพราะชุดที่ถูกฉีกทิ้งนี้เป็นชุดที่หม่อมแม่ซื้อให้ เธอพาซื่อขอบใจแพนที่มาเจอเสียก่อนของอื่นเลยไม่หาย แพนทำหน้าซื่อพูดอย่างสะเทือนใจว่า

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหญิง  คุณหญิงดีกับแพนมาก

มีอะไรที่แพนพอจะช่วยได้แพนยินดีและเต็มใจค่ะ"

พูดแล้วแสยะยิ้มทำปากขมุบขมิบขณะหญิงออนก้มดูชุดที่ถูกฉีกขาดว่า "สมน้ำหน้า"

ooooooo

วันนี้ ชายใหญ่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ระเบียงบ้านพัก  แพนเห็นเข้าก็จงใจเดินเข้าไปหาถามว่าไม่ไปเที่ยวกับเขาหรือ   ชายใหญ่บอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายแล้วย้อนถามแพนว่าไม่ไปกับเขาหรือ  แพนตีหน้าเศร้าทำมารยาสาไถยว่า

"ไม่ได้หรอกค่ะ แพนมีอะไรต้องทำเยอะแยะ แต่แพนก็เต็มใจนะคะ ที่ได้ตอบแทนบุญคุณท่านที่ส่งเสียเลี้ยงดูแพนมา ไม่อย่างนั้นป่านนี้ชีวิตของแพนก็ไม่รู้ว่าจะไปตกระกำลำบากอยู่ที่ไหน"

ชายใหญ่มองแพนอย่างเห็นใจ แพนแกล้งเอามือลูบผมทำที่คาดผมตกที่พื้นใกล้เท้าชายใหญ่แล้วทำท่าก้มลงเก็บ ชายใหญ่ไวกว่าเก็บส่งให้ แพนรับแกล้งเอามือสัมผัสมือชายใหญ่ แล้วทำเอียงอาย

หญิงออนกับเล็กเดินมาพอดี เล็กทักเหน็บๆว่ามาหลบกันอยู่นี่เอง แพนแจ๋ใส่ทันทีว่าถ้าหลบสองคนก็คงไม่เห็นหรอก ตรงนี้ใครผ่านไปผ่านมาก็เห็น ถามชายใหญ่ว่าจริงไหม ชายใหญ่อึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไรเลยเสถามหญิงออนว่าไปไหนกันมา

หญิงออนชวนพี่ชายไปเล่นน้ำทะเลกัน พอชายใหญ่ บอกว่าอยากอ่านหนังสือมากกว่า เล็กก็พูดแขวะแพนทันทีว่า คงได้อ่านหรอกมีคนคอยจ้องหาโอกาสเสียขนาดนั้น พูดกับชายใหญ่แต่ตามองแพนแล้วพูดกระทบอีกว่า "อย่าไว้ใจใครง่ายๆนะชายใหญ่ สิ่งที่เห็นอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้"

ไม่เพียงเท่านั้นเล็กยังชำเลืองไปทางกุหลาบในแจกันพูดเป็นนัยว่าดูแต่กุหลาบนั่นสิ สีสันมันฉูดฉาดบาดตาก็จริงแต่ข้างในอาจจะมีหนอนชอนไชอยู่ก็ได้

"คุณชายคงไม่คว้าดอกไม้มาดมสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกค่ะ ว่าแต่คุณเล็กเถอะ เตือนแต่คนอื่น ตัวเองอย่าเผลอไปดมเข้าล่ะ เดี๋ยวจะติดใจจนลืมไม่ลง จริงไหมคะคุณหญิง" แพนจิกกัดทั้งคำพูดและหน้าตา

"ไม่ทราบสิจ๊ะ แต่เท่าที่หญิงรู้จักเล็กมาหญิงคิดว่าเล็กคงมีรสนิยมไม่ดมดอกไม้สุ่มสี่สุ่มห้าหรอกมั้ง" หญิงออนสวนไปอย่างรู้ทันแล้วหันไปยิ้มหวานกับเล็ก เล็กยิ้มหวานแทนคำตอบ ทำให้แพนยิ่งริษยา

ooooooo

เทินไม่นิ่งดูดาย เห็นใบไม้รกสนามก็ถือไม้กวาดไปกวาด จนเอียดมาเจอบอกว่าไม่ต้องทำหรอกเดี๋ยวคนดูแลบ้านเขาก็ทำเอง เทินบอกว่าไม่เป็นไรตนก็อยู่ว่างๆถามเอียดว่ามีอะไรจะใช้ไหม

"ฉันคงไม่กล้าใช้เทินหรอก เทินเป็นเพื่อนของเล็กนะ" เทินตอบอย่างซึ้งใจว่าขอบคุณที่ไม่รังเกียจคนบ้านนอกอย่างตน เอียดรีบพูดอย่างถนอมน้ำใจเทินว่า "ฉันไม่เคยรังเกียจใครนะ ไม่ว่าจะยากดีมีจนยังไง คนทุกคนก็มีศักดิ์ศรี มีคุณค่าในความเป็นคนเท่าเทียมกัน คนดีมีน้ำใจต่อคนอื่นต่างหากล่ะที่น่ายกย่องนับถือ"

เทินมองเอียดอย่างชื่นชม ในขณะที่เอียดก็มองเทินอย่างนิยมชมชอบนั่นเอง ราศีก็เดินอาดๆเข้ามาอย่างไม่พอใจ พูดเสียงเข้มหน้าตึงกับเอียดว่าว่างนักหรือ ในครัวมีอะไรให้ทำตั้งเยอะแยะมายืนคุยอยู่ได้ พอเอียดบอกว่าทำเสร็จแล้ว ราศีก็สั่งให้ไปจัดกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน

พอเอียดเดินก้มหน้าไป ราศีก็หันมองหน้าเทินอย่างกระหนาบ พูดเรียบๆแต่เจ็บว่า

"ฉันไม่ได้รังเกียจรังงอนอะไรเธอหรอกนะ เพราะยังไงก็เห็นเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อน ขืนปล่อยให้คุยกันสองต่อสอง คนอื่นเขาจะนินทาเอาได้"

ราศีเดินเชิดไปแล้ว เทินก้มหน้าอย่างสลดกับคำพูดที่ดูแคลนตน

ooooooo

เมื่อกลับมาที่บ้านพักตากอากาศ ราศีเอ่ยขอบพระทัยท่านชายแล้วเชิญท่านชายไปพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศของตนที่ชะอำบ้าง ท่านชายตอบรับทันทีและอยากชวนชายใหญ่ไปด้วย เพราะทุกวันนี้อุดอู้อยู่แต่ในสตูดิโอ

"ที่จริงยายเอียดก็อยู่ว่างๆ วันหลังหม่อมฉันจะให้ยายเอียดชวนชายใหญ่มารับประทานอาหารที่บ้านบ้าง ท่านชายคงไม่ว่านะเพคะ"

โภคาขัดคอว่าท่านชายคงไม่ว่าหรอก เพราะเธอออกปากเสียขนาดนั้น ท่านชายรีบแก้ต่างว่าไม่เป็นไร ดีเสียอีกชายใหญ่กับเอียดจะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันยิ่งขึ้น ทำให้ราศีหัวเราะออกมาอย่างพอใจ

เมื่อเดินแยกออกมาจากท่านชาย โภคาต่อว่าราศีว่าทำอะไรน่าจะไว้หน้าตนบ้าง ยังไงลูกเราก็เป็นผู้หญิง ราศีเถียงว่าไม่เห็นเป็นไร ถ้าได้ดองกันอีกชั้นก็จะได้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

ราศีโต้แย้งเสียจนโภคาเบื่อที่จะเถียง แต่ระหว่างที่ทั้งคู่ตอบโต้กันนั้น แพนแอบได้ยินอย่างจัง สีหน้าเธอครุ่นคิดมีแผนการที่จะแย่งชายใหญ่จากเอียดทันที

กลับถึงวังสวนทิพย์แล้ว ชายใหญ่ก็ขลุกอยู่แต่ในสตูดิโอ หญิงออนเข้ามาดูแล้วพูดเชิงถามว่า เห็นกลับจากหัวหินก็วาดแต่รูปแพน ชายใหญ่ชี้แจงทั้งที่ตายังมองที่ภาพวาดว่า

"พี่ชอบวาดรูปเขา พี่ว่าแพนเป็นแบบที่ดูมีชีวิตมาก ผู้หญิงบางคนอาจจะสวย แต่มองไปนานๆก็เบื่อ แต่แพนยิ่งมองก็ยิ่งสวย"

หญิงออนพยายามพูดให้เห็นว่า เพราะพี่ชายรู้จักแพนตั้งแต่เด็ก รู้เรื่องราวชีวิตของแพนเลยทำให้สนใจแพนมากกว่าผู้หญิงอื่น จนชายใหญ่ถามว่าถ้าตนสนใจแพนขึ้นมาจริงๆ หญิงออนจะว่าอย่างไร ทำเอาหญิงออนอุทานอึ้ง ชายใหญ่รีบกลบเกลื่อนว่า

"พี่แค่ลองถามดูเล่นๆน่ะ เพราะพี่เองก็รู้ว่า ระหว่างเรา... พี่หมายถึงพี่กับแพน มีอะไรหลายอย่างที่แตกต่างกันมาก หากพี่ชอบเขาจริงๆ เรื่องมันคงไม่ง่าย"

หญิงออนรีบย้ำว่าถ้าพี่ชายคิดอะไรกับแพนเกินเลยกว่าแค่เป็นแบบที่สวย ท่านพ่อคงไม่โปรดแน่

เมื่อกลับมาที่ห้องนอน หญิงออนมองภาพหม่อมแม่ ถามอย่างกลัดกลุ้มว่า

"หญิงควรจะทำยังไงดีคะหม่อมแม่..."

ooooooo

จู่ๆวันนี้ชายใหญ่ก็มาที่บ้านเล็ก ราศีดีใจมากรีบออกมาต้อนรับขับสู้ พอดีเล็กไม่อยู่เลยได้โอกาสให้เอียดมาคุยเป็นเพื่อน ทั้งยังชวนอยู่ทานข้าวมื้อกลางวันด้วยกัน ไม่อย่างนั้นไม่ปล่อยให้กลับแน่ แล้วบอกเอียดให้พาชายใหญ่ไปนั่งรับลมที่สวน เดี๋ยวจะให้เอมจัดของว่างไปให้เอียดรับคำมองหน้าแม่อย่างไม่สบายใจนัก เพราะรู้ว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่แต่ก็ทำตามคำสั่ง

ระหว่างทั้งสองนั่งคุยกันที่ศาลาเรือนไทยสวนหลังบ้าน ต่างคุยกันถึงงานหลังเรียนจบว่าจะไปทำอะไร ชายใหญ่ชมฝีมือการทำเบเกอรี่ของเอียด แต่เอียดบอกว่าคุณแม่อยากให้ไปทำงานที่กระทรวง ตนไม่ชอบแต่คงขัดคุณแม่ไม่ได้

ครู่หนึ่งแพนถือถาดของว่างเดินมา ก่อนถึงแอบปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนให้เห็นเนินอกวับๆแวมๆ

ชายใหญ่ดีใจมากที่เห็นแพนเพราะลึกๆแล้วอยากมาเจอแพน รีบร้องทักและชวนมานั่งคุยกัน แพนตีหน้าเศร้าเล่นละครอีกตามเคย บอกว่าตนแค่คนอาศัยจะทำตัวเสมอเจ้านายคงไม่เหมาะ

"แต่เราไม่เคยคิดว่าแพนเป็นคนอาศัยเลยนะ คุณแม่เองก็ส่งเสียแพนให้เรียนหนังสือ เพื่อต่อไปในภายภาคหน้าจะได้ มีงานดีๆทำ ส่วนน้าประภาก็เอ็นดูแพนยิ่งกว่าใคร" เอียดรีบชี้แจง และเพื่อให้แพนนั่งคุยด้วย เอียดบอกว่าเดี๋ยวจะบอก คุณแม่เองว่าตนบังคับให้แพนมานั่งคุยเป็นเพื่อนชายใหญ่ด้วยกัน

มีปัญหาจริงๆ เมื่อราศีเห็นก็บ่นอย่างไม่พอใจว่า แพน ชักจะเอาใหญ่แล้ว กอปรกับเอมก็ช่วยใส่ไฟว่าแพนเป็นคนที่ทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง เมื่อกี้ก็แย่งของจากมือตนเอาไปเสิร์ฟให้ชายใหญ่เอง

ราศีบ่นอย่างไม่พอใจว่า ไม่อยากให้เอียดเสียใจภายหลัง ลูกเราเป็นผู้ดีมีสกุลจะให้ลดตัวไปแย่งผู้ชายกับเด็กในบ้านมันไม่ควร โภคาเดินมาพอดีติงภรรยาว่าคิดเองเออเอง เอียดอาจจะไม่ได้คิดอะไรก็ได้ ก็ถูกราศีเสียงเข้มใส่ว่าขืนปล่อยให้คิดเองเดี๋ยวก็ไปคว้าลูกชาวไร่ชาวนามาแต่งงานด้วย ตนไม่ยอมหรอก
โภคาก็ได้แต่มองราศีอย่างอ่อนใจอีกครั้งเท่านั้น

ooooooo

เมื่อพี่สาววิตกกังวลและไม่พอใจขนาดนั้น ทั้งยังให้ประภากระหนาบคนของตัวด้วย ประภาจึงไปคุยกับแพน ถามว่าอยู่บ้านน้ามากี่ปีแล้ว แพนบอกว่าสิบปีแล้วกระมัง

"เผลอแป๊บเดียวแพนก็โตเป็นสาว แล้วก็สวยด้วย แพนต้องทำตัวให้มีคุณค่า รู้จักวางตัว ผู้ชายเขาจะได้ไม่ดูถูก" แพนถามว่าทั้งที่ตนเป็นแค่เด็กในบ้านหรือ "ใช่....ถึงมันจะเป็นความจริง แต่ฐานะ ชาติตระกูล เป็นสิ่งที่เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นคนดีได้ น้าเชื่อว่าอีกหน่อยแพนจะต้องได้เจอผู้ชายที่มองเห็นคุณค่าของความดีงามของแพนมากกว่าปัจจัยภายนอก เมื่อถึงวันนั้น แพนก็จะมีความสุขอย่างแท้จริง"

"ค่ะ...แพนจะจำคำสอนของน้าประภาเอาไว้ แพนจะไม่ทำให้น้าประภาผิดหวังแน่ๆค่ะ"

แพนกอดประภาไว้ด้วยความรัก ประภาก็กอดแพนไว้อย่างเมตตาเช่นกัน

ooooooo

เทินต้องออกไปหาบ้านเช่าอยู่เมื่อหลวงลุงมรณภาพ ในวันย้ายบ้าน ทั้งเล็ก หญิงออน และเอียดไปช่วยกันขนของ แม้บ้านจะเล็กคับแคบแต่เทินพอใจบอกว่าเคยชินกับการอยู่บ้านอย่างนี้แล้ว

เอียดมีแก่ใจทำขนมมาให้เทินเก็บไว้กินเผื่อหิว ครู่เดียวเอียดก็เร่งว่าถึงเวลาที่แพนจะแสดงแล้วรีบไปกันเถอะ เล็กทำหน้าเย็นชาบอกว่าก็แค่แสดงงานโรงเรียน เอียดบอกว่าเราควรไปให้กำลังใจเพราะเป็นการแสดงครั้งแรกของแพน เทินตาเป็นประกายวาบขึ้นมาที่จะได้ไปให้กำลังใจแพน

ทั้งสี่คนไปเจอชายใหญ่ที่โรงละคร ชายใหญ่บอกว่าแพนขอให้มาให้กำลังใจ ยังไงก็ต้องมา เล็กพูดประชดว่าแพนคงดีใจที่ใครๆก็อยากมาให้กำลังใจแต่ไม่ใช่ตน ถ้าหญิงออน ไม่คะยั้นคะยอตนก็คงไม่มา เลยถูกเอียดติงว่าเลิกตั้งแง่กับแพนเสียที ที่จริงแพนก็ไม่มีอะไรสักหน่อย

"กับพี่เอียดน่ะใช่ แต่กับเล็ก เขาร้ายกาจออกจะตายไป เล็กเห็นจะญาติดีด้วยไม่ได้หรอก เล็กไม่ใช่ชายใหญ่นี่ ที่หลงรูปนางละเวง จนแอบเก็บไปเพ้อ วาดภาพอะไรออกมาเป็นหน้าแพนไปหมด"

ถูกเล็กแขวะ ชายใหญ่แย้งว่าตนก็แค่สงสารแพนเท่านั้น เล็กจี้ใจดำว่าให้ระวังไว้เถอะ เขาว่าความสงสารเป็นบ่อเกิดแห่งความรัก เลยทำให้ชายใหญ่ทำหน้าเก้อๆ เทินเองก็มองชายใหญ่ด้วยความรู้สึกแปลกๆกับคำแซวของเล็กและท่าทีเก้อๆของชายใหญ่ พอดีเอียดชวนว่าการแสดงจะเริ่มแล้วรีบเข้าไปข้างในกันเถิด ทุกคนเลยพากันเดินเข้าไปหาที่นั่งในโรงละคร

เมื่อการแสดงเริ่มขึ้น แพนเป็นเพียงนักแสดงประกอบหนึ่งในห้าคนแต่แพนก็สวยโดดเด่นกว่าทุกคน จนชายใหญ่ชมว่าวันนี้แพนสวยกว่าใครๆพลางชี้ให้เทินดู เทินรู้สึกแปลกๆแต่ก็พูดว่าต่อให้แพนแต่งตัวสวยขนาดไหนตนก็เห็นแพนเป็นเด็กท้องไร่ท้องนาเหมือนเดิม

"ก็สวยแบบนางละคร ใครจะชอบก็ช่าง ยังไงเล็กก็ไม่ชอบไปด้วยหรอก" เล็กพูดแล้วหันยิ้มกับหญิงออน หญิงออน ท้วงติงว่าพูดอย่างนี้เดี๋ยวแพนเสียใจอุตส่าห์ชวนให้มาดู เล็กพูดอย่างไม่แยแสว่า "ช่างเขาปะไร เล็กไม่ได้อยากมาดูเขานี่ เล็กมาเป็นเพื่อนหญิงต่างหากล่ะ"

หญิงออนได้แต่ยิ้มขำๆเพราะรู้นิสัยใจคอของเล็กดี

ooooooo

เมื่อการแสดงเสร็จสิ้นลง ช่างภาพพากันมาถ่ายรูปนักแสดง แพนโพสท่าอย่างสวยงามเพราะแอบจำมาจากนางแบบในนิตยสาร

ขณะแพนกำลังรู้สึกตัวเองโดดเด่นอยู่นั่นเอง บรรดาช่างภาพก็กรูไปรุมถ่ายรูปหญิงออนที่ยืนยิ้มหวานอยู่กับเล็ก ชายใหญ่ เทิน และเอียด แพนได้ยินเสียงคนรอบข้างพูดถึงหญิงออนอย่างชื่นชมทั้งความงามและชาติตระกูล ทั้งยังชื่นชมว่า เล็กกับหญิงออนนั้นสมกันราวกิ่งทองกับใบหยก

แพนมองหญิงออนอย่างริษยาร้อนแรง เทินเห็นจึงเดินเข้ามาพูดให้แพนคลายเครียด แต่แพนกลับบอกเทินอย่างมุ่งมั่นว่า

"คอยดูนะ อีกไม่นานหรอก แพนจะทำให้คนพวกนี้หันมาสนใจแพนให้หมดเลย"

ชายใหญ่เดินนำน้องๆเข้ามาบอกแพนให้เปลี่ยนชุดเสียจะได้กลับพร้อมกัน แพนไม่กลับ พอเทินชวนอีกคนก็ตวาดว่าอย่ามาเซ้าซี้เทินอยากไปเข้ากลุ่มกับพวกผู้ลากมากดีก็เชิญว่าแล้วก็เดินลิ่วไปเลย

เล็กมองอย่างชิงชัง แต่หญิงออนรีบตามไปจนถึงห้องแต่งตัวเห็นแพนนั่งร้องไห้อยู่ถามว่าใครทำให้เสียใจ แพนระบายความคับแค้นใจว่าตนเป็นแค่ดอกหญ้า เป็นคนต่ำชั้นที่ถูกเหยียบย่ำซ้ำเติมให้จมดินตลอดมา ทำเอาหญิงออนงง พยายามบอกว่า ตนไม่เคยดูถูกใคร บอกแพนว่า

"ท่านพ่อสอนหญิงเสมอว่า คนเราไม่ว่าจะยากดีมีจน ก็มีศักดิ์ศรีของความเป็นคนเท่าเทียมกัน"

หญิงออนจับจุดแพนได้พูดให้กำลังใจว่าแพนอย่าดูถูกตัวเองเพราะตอนนี้แพนได้แสดงละคร อีกหน่อยแพนอาจจะได้เป็นนางเอก หญิงเองยังทำไม่ได้อย่างแพนเลย ทำให้แพนค่อยผ่อนคลายลงบอกให้หญิงออนกลับไปเสียอย่ามาเอาใจใส่ตนเลยเพราะตนต้องซ้อมละครต่ออีก หญิงออนจึงกลับไป

ooooooo

แล้วจู่ๆวันหนึ่งแพนก็ไปหาเทินที่บ้านเช่า ทำเอาเทินตกใจแปลกใจเตือนว่าไม่ควรมาที่นี่  ใครรู้เข้าแพนจะเสียหาย แพนไม่ยี่หระจับแขนเทินแล้วชวนเข้าบ้านบอกว่าอยากกอดเทินให้หายคิดถึง เทินตำหนิว่าแพนชักจะใจแตกใหญ่แล้ว แพนบอกว่าใจแตกกับเทินคนเดียวแล้วเข้ากอดจูบเทินจนเทินเขิน

แพนขอมาอยู่กับเทิน เทินไม่เห็นด้วยเพราะตนก็ยังต้องขอเงินพ่อใช้กินอยู่เล่าเรียน แพนทำเป็นงอน หาว่าเทินไม่รักตนแล้วต่อไปจะไม่มาหาให้ลำบากใจ พอเทินรั้งไว้แพนถลาเข้าซุกอกเทินกอดจูบลูบไล้อย่างยั่วยวนจนเทินเคลิ้ม พอได้สติก็ถามเสียงเข้มว่า "แพน...ทำอะไร"

แพนหาว่าเทินรังเกียจตนจึงไม่ตอบสนอง เทินบอกว่าไม่ได้รังเกียจแต่มันไม่เหมาะ แพนยังยั่วยวนเทินต่ออีก แล้วจู่ๆก็ผละออกมาบอกว่าจะต้องไปแล้วว่าจะไปหาซื้อชุดใหม่ที่ตลาดจะได้สวยๆเทินเห็นจะได้ชื่นใจ แล้วถามว่า "เทินมีตังค์ไหม" เทินเลยควักเงินส่งให้ แพนกอดเทินอีกครั้งแล้วผละไปอย่างสมใจ

เมื่อได้เงินไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ แพนก็แต่งออกมาอวดเล็กทำท่าว่าจะไปนอกบ้าน เล็กอดไม่ได้ถามว่าแต่งตัวจะไปเล่นลิเกวิกไหนไม่ทราบ แพนก็แว้ดกลับ วกเข้าหาหญิงออนหาว่าเล็กกลัวตนจะสวยกว่าหญิงออน เลยถูกเล็กปรามว่าอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับหญิงออนเลย ทำให้แพนยิ่งเจ็บใจ

เพื่อจะเอาชนะเล็กให้ได้ แพนกระชากเสื้อจนกระดุมขาดแล้วพุ่งเข้ากอดเล็กอย่างยั่วยวนร้องไห้สะอึกสะอื้นให้เล็กดูตนให้เต็มตาก็จะเห็นว่าตนก็มีชีวิตจิตใจมีเลือดเนื้อมีหัวใจเหมือนหญิงออน

เล็กตกใจด่าแพนว่าบ้าไปแล้วแน่ๆ  แพนก็ยิ่งกอดเขาแน่นเข้าซุกไซ้ร้องไห้สะอึกสะอื้น

เอมมาเห็นเข้ากรีดร้องโวยวายว่าทำบัดสีบัดเถลิง ประภาได้ยินเดินมาดูเห็นแพนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยก็ตกใจ พอแพนเห็นว่ามีคนอื่นมาดูโดยเฉพาะประภา ก็ฟ้องว่าตนถูกเล็กรังแก

"ไม่จริงครับน้าประภา เล็กไม่ได้ทำ ไม่เคยแม้แต่จะคิด" เล็กตกใจรีบชี้แจง ส่วนแพนก็ร้องไห้เป็นวักเป็นเวน จนเล็กทำอะไรไม่ถูก

ooooooo

เมื่อทั้งสองคนถูกเรียกเข้าไปซักถามในบ้าน โดยมีราศี โภคา ประภา และเอมร่วมฟังด้วย ราศีไม่เชื่อว่าเล็กจะทำเรื่องบัดสีอย่างนั้น เล็กก็ยืนกรานว่าตนไม่ได้ทำ

แพนยังยืนยันว่าเล็กทำตน แม้เอมจะเป็นพยานว่าเห็นกับตาว่าแพนกระชากเสื้อผ้าตัวเองขาดเองแล้วเข้าไปกอดเล็ก ก็ถูกแพนหาว่ากดขี่ข่มเหงใส่ความตนเพราะเห็นตนเป็นแค่เด็กในบ้านเท่านั้น

โภคาถามแพนว่าแล้วจะให้ทำอย่างไร เล็กจะชี้แจงอีก ถูกพ่อโบกมือห้าม ทำให้เล็กน้อยใจว่าพ่อเข้าข้างแพนเห็น เด็กในบ้านดีกว่าลูกตัวเอง บอกราศีในเวลาต่อมาว่า

"คอยดูนะ ต่อไปเล็กจะไม่พูดกับมันเลย ผู้หญิงอะไร มารยาสาไถยที่สุด เล็กเกลียดมันครับคุณแม่ เล็กเกลียดมัน!"

ราศีได้แต่กอดลูกชายไว้อย่างปลอบใจ

ooooooo

คืนนี้ฝนตกหนัก ขณะชายใหญ่ขับรถจะเข้าบ้านก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแพนมายืนตากฝนดักขวางรถไว้ จนเมื่อพาเข้าบ้านแพนร้องไห้คร่ำครวญว่าตนอยู่ที่บ้านเล็กไม่ได้แล้วเพราะทนถูกดูถูกเหยียดหยามโขกสับไม่ไหวแล้วขอมาอยู่กับชายใหญ่สักสองสามวันได้ไหม

ชายใหญ่เห็นใจสงสารแต่ก็ให้แพนสำนึกถึงข้าวแดงแกงร้อนและการส่งเสียเรียนหนังสือมาหลายปี ปลอบแพน ให้ใจเย็นๆ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน บอกให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเดี๋ยวจะไม่สบาย

พอดีหญิงออนเดินเข้ามา ชายใหญ่จึงฝากหญิงออนให้ช่วยดูแลแพนให้ด้วย แม้หญิงออนจะรู้สึกหนักใจแต่ก็สงสารแพนและทำตามคำขอของชายใหญ่

ท่านชายทิฆัมพรบอกหญิงออนกับชายใหญ่ว่าก่อนอื่น ต้องรีบโทร.ไปบอกทางบ้านโน้นก่อนว่าแพนอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้น คงตามหากันวุ่นไปหมด แต่ลึกๆแล้วท่านชายก็หนักใจกับการ มาของแพนเช่นกัน

เมื่อหญิงออนโทร.ไปบอกประภาว่าแพนอยู่ที่นี่เพราะตนชวนมาทานข้าวเย็นที่วังและตอนนี้ฝนตกหนักเลยพามาส่งไม่ได้ไม่ต้องห่วง

ระหว่างนั่งในห้องพักผ่อนด้วยกันนั้น ท่านชายติงชายใหญ่ว่าพักนี้สนใจแพนมากเป็นพิเศษ ชายใหญ่บอกว่าตนสงสารเพราะแพนอึดอัดใจที่ต้องอยู่ในฐานะเด็กในบ้าน

ของเล็ก ท่านชายติงว่าเรื่องในบ้านของคนอื่นบางทีจะมีตื้นลึกหนาบางที่เราไม่รู้ แต่เตือนชายใหญ่ว่า

"แต่พ่อก็หวังว่าชายจะไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่านั้น เพราะพ่อคิดจะหมั้นหมายชายกับแม่เอียด พ่อเห็นว่าลูกกับแม่เอียดเหมาะสมกันทุกประการ อีกอย่างครอบครัวของเราทั้งสองก็ผูกพันกันเหมือนญาติสนิท"

ชายใหญ่บอกท่านพ่อว่าตนยังไม่พร้อมและคิดกับเอียดเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง  ท่านชายก็ให้เวลาจะรอจนกว่าชายใหญ่ จะแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองแล้วให้บอก

"รอให้เรียนจบกลับมาจากอิตาลีก่อนนะคะท่านพ่อ" ชายใหญ่ขอเวลา ท่านชายพยักหน้าบอกว่า

"ถ้าอย่างนั้น พ่อจะไปทาบทามแม่เอียดไว้ก่อนก็แล้วกัน"

ooooooo

ราศีสมใจมาก โภคาก็ยินดีถือว่าเป็นบุญของลูกสาวที่ท่านชายทรงเมตตา ท่านชายแจ้งว่าชายใหญ่จะไปเรียนวาดรูปต่อที่อิตาลี กลับมาคงอยากเปิดโชว์รูมเป็นของตัวเองจึงอยากให้ได้คู่ครองที่เหมาะสมกัน

เอียดแอบได้ยินถึงกับน้ำตาคลอด้วยความเสียใจเพราะตัวเองไม่ได้มีใจให้ชายใหญ่เลย เธอไปหาเทินที่บ้านเช่าด้วยความเจ็บปวด แพนมาเจอเข้าไม่พอใจพูดเหน็บเอียดว่าแอบหนีมาหาเทินนี่เอง

เอียดไม่สบายใจจึงขอตัวกลับเพื่อเปิดโอกาสให้แพนกับเทินได้คุยธุระกัน

เพราะความริษยาที่ต้องการเอาชนะทุกคนที่คิดว่าดีกว่าตน แพนทุ่มตัวแย่งเทินจากเอียด ยั่วยวนจนเทินแพ้ใจตัวเอง...

ooooooo

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

หญิงออนเรียนจบแล้ว ของขวัญพิเศษที่ได้รับจากเล็กคือคำมั่นสัญญาที่จะรักหญิงออนอย่างมั่นคง จะคิดถึงหญิงออน แต่เพียงผู้เดียว อ้อนหญิงออนให้คิดถึงตนบ้างเท่านั้นก็พอ จะหอมแก้มหญิงออนแต่หญิงหลบทัน เตือนสติเล็กว่า

"ความรักไม่จำเป็นต้องแสดงออกอย่างพร่ำเพรื่อหรอกเล็ก ความรักของหญิงอยู่ที่หัวใจและจะมั่นคงอยู่อย่างนั้นตลอดไป"

"เล็กจะรอจนถึงวันนั้น วันที่เล็กพร้อม เล็กจะให้พ่อกับแม่ไปเฝ้าท่านพ่อของหญิง"

หนุ่มสาวมีสัญญารักต่อกันต่างมองตากันอย่างลึกซึ้งและมีความหวังกับอนาคตที่แสนงาม...

เช่นเดียวกัน ชายใหญ่ไปเรียนเมืองนอกปีกว่ากลับมาแล้ว วันนี้ชายใหญ่พาเพื่อนฝรั่งวัยกลางคนสองสามีภรรยามาดูการแสดงที่โรงละครหรู

งานนี้แพนโชว์รำฉุยฉายเบญกายแปลงอย่างงดงาม จนฝรั่งสามีภรรยาหลงใหล

ชายใหญ่เองก็คิดไม่ถึงว่าแพนจะพัฒนาตัวเองจนเป็นนางเอกละครชื่อดัง  ทุกคนชมว่าแพนรำได้สวยจริงๆ  แม้แต่เทินเองก็เอ่ยปากว่าไม่คิดว่าแพนจะรำได้สวยอย่างนี้ ชมว่าคนอย่างแพนถ้าคิดจะทำอะไรก็จะทำจนกว่าจะได้ดีกว่าคนอื่นเสมอ ประภาฟังแล้วพูดเสริมอย่างเข้าใจถึงแก่นแท้ของแพนว่า

"พลังจิตของแพนเขาแรงมากจริงไหมเทิน โลกของแพนอยู่ในมือของตัวแพนเองเสมอ น้าล่ะชื่นชมเขาจริงๆ"

ความหลงใหลในความงามและการร่ายรำอย่างสวยงามของแพน ทำให้ฝรั่งสองสามีภรรยาอยากได้รูปวาดแพนในชุดรำเท่าตัวจริง ชายใหญ่เองก็มีความเต็มใจที่จะวาด จึงขออนุญาต ประภาว่าเห็นทีจะต้องยืมแพนไปเป็นแบบให้วาดรูปที่สตูดิโอ ของตนแล้ว

เทินฟังอยู่ด้วย   เขาชำเลืองมองชายใหญ่อย่างไม่สบายใจนัก

ooooooo

เพื่อวาดรูปแพนในชุดรำให้ได้สวยที่สุด ชายใหญ่ เสนอจะไปขอยืมเครื่องละครของท่านป้ามาให้แพนใส่ ขออนุญาตท่านพ่อและขอให้ท่านพ่อไปช่วยทูลท่านป้าด้วย ท่านชายพยักหน้ารับคำอย่างเสียไม่ได้

ประภาภูมิใจแพนมาก อวยพรให้แพนได้เป็นนางเอกละครไปนานๆ

แม้เล็กจะยอมรับและเห็นถึงความสามารถของแพนแต่ก็อดพูดประชดประชันไม่ได้ว่าถ้าชายใหญ่วาดรูปแพนไปติดที่บ้านเศรษฐีที่เมืองนอก อีกหน่อยพวกเศรษฐีฝรั่งก็จะแห่ กันมาดูตัวจริงเธอให้วุ่นทีเดียว

เท่านั้นไม่พอยังจะเสนอให้ชายใหญ่ตั้งชื่อรูปว่าแพน ดั้นนา ทำให้แพนโกรธขึ้นมาอีก พูดอย่างหมายมาดว่า "สักวันหนึ่งเถอะ แพน...แพนจะทำให้คุณเล็กใจอ่อนกันแพนให้ได้"

อีกด้านหนึ่ง  แพนก็อ่อยเทินกระทั่งเอาตัวเข้าแลกเพื่อได้เงินไปแต่งตัว  เพื่อเป้าหมายที่สูงกว่า  วันนี้ก็ไปหาเทินขอเงินไปซื้อเสื้อผ้า แต่ก็ไม่ให้โอกาสเทินแสดงความรักอย่างที่เคยทำ

ชายใหญ่มารอแพนเพื่อรับไปเป็นแบบกว่าแพนจะกลับ ชายใหญ่ก็นั่งรออยู่ถึงสองชั่วโมง  พอกลับก็เล่นตัวว่าวันนี้เหนื่อยเดี๋ยวจะไม่สวยอย่างที่ชายใหญ่หวัง จึงนัดมะรืนนี้จะมารับใหม่

พอเล็กรู้ก็ด่าแพนว่าเล่นตัว ระวังชายใหญ่เปลี่ยนใจขึ้นมาจะฝันค้าง จากนั้นก็พูดเหน็บแพนว่าสมกับเป็นนางละครจริงๆ เที่ยวยั่วชาวบ้านให้เคลิ้มไปหมด แล้วพาดพิงถึงชายใหญ่ เตือนอย่างเย้ยหยันว่าระวังจะผิดหวังอย่าฝันให้สูงกว่านี้เลย

"ก็คอยดูไปแล้วกัน นางละครอย่างแพนอาจจะไปได้ ไกลกว่าที่คุณเล็กคิดไว้ก็ได้ เมื่อถึงวันนั้นคุณเล็กอย่าเสียดายก็แล้วกันที่มองข้ามของดีที่อยู่ใกล้ตัวไปคว้าดวงดาวสกาวแสงที่จืดชืด" แพนพูดใส่หน้าแล้วยิ้มเยาะก่อนเดินไป

ooooooo

ชายใหญ่กลับมาจากอิตาลีร่วมเดือนแล้ว ท่านชายถามถึงเรื่องจะไปหมั้นหมายกับเอียด ชายใหญ่ขอให้ แน่ใจอีกสักนิด  และที่สำคัญอยากจะวาดรูปแพนให้ เสร็จก่อน  ท่านชายทรงทราบเรื่องนี้ถึงกับอึ้ง

หญิงออมปรับทุกข์กับเล็กว่าชายใหญ่ทำอย่างนี้ไม่ รักษานํ้าใจเอียดเลย เล็กฟังแล้วปรารภว่า

"เล็กเป็นห่วงชายใหญ่จริงๆนะหญิง  ชายใหญ่เป็นศิลปิน  เขามองเห็นความงามของทุกอย่างในโลกนี้  แต่เขาไม่รู้หรอกว่าความงามมีหลายอย่าง มีทั้งความงามที่สะอาดบริสุทธิ์ และความงามที่ชั่วร้ายแฝงไปด้วยมายาหลอกลวงเหมือนแม่คนนั้น แต่หญิงไม่ต้องห่วงนะ เล็กจะขัดขวางเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด"

เย็นนี้เล็กจึงดักพบแพนหลังจากที่ออกไปแสดงที่โรงละคร  แพนยั่วยวนกวนโทสะตามเคย  เล็กไม่สนใจ บอกแพนให้เลิกเล่นละครตบตาชาวบ้านเสียที อย่าไปเป็นแบบให้ชายใหญ่ วาดรูปเลย

แพนสวนไปทันทีว่าเล็กกลัวตนจะได้ดิบได้ดีมีวาสนาเป็นเมีย ม.ร.ว.แทนพี่สาวตัวเองหรือ หรือว่าหึงตน ทำให้เล็กโกรธจัดกระชากแขนแพนเขย่าอย่างแรง  จ้องหน้าอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ แพนร้องกรี๊ดจนเอียดได้ยินวิ่งเข้ามาสั่งเล็กให้ปล่อยแพนเดี๋ยวนี้

"คุณเอียดขา ช่วยแพนด้วยค่ะ คุณเล็กตกมันมาจากไหนก็ไม่รู้ แพนอยู่ดีๆก็มาหาเรื่อง"

เอียดเอือมระอากับคู่ปรับนี้เต็มที ตำหนิเล็กว่ายังไงแพนก็เป็นผู้หญิง และปรามแพนว่าชอบยั่วให้เล็กโมโห แล้วไล่ให้ไปอาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย

เมื่ออยู่กันตามลำพัง เล็กบอกเอียดว่าแพนกำลังหาทางหว่านเสน่ห์ใส่ชายใหญ่ กำลังจะแย่งชายใหญ่ไปจากเอียด

"เล็ก...พี่กับชายใหญ่ไม่ได้มีอะไรกันนะจ๊ะ  เราเป็นแค่เพื่อนกัน" เล็กแย้งว่าเอียดกำลังจะหมั้นกับชายใหญ่ไม่ใช่หรือ เอียดชี้แจงว่า "มันเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ แล้วตอนนี้พี่กับชายใหญ่ก็ยังไม่ได้หมั้นกัน ชายใหญ่ก็ยังมีสิทธิ์ที่จะรักใครชอบใครก็ได้ แล้วพี่เองก็ไม่ได้ชอบชายใหญ่ด้วยจ้ะ"

การเผยความรู้สึกของเอียด ทำให้เล็กถึงกับอึ้ง คาดไม่ถึง เพราะคิดตลอดมาว่าเอียดชอบพอกับชายใหญ่...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 07:19 น.