ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงพรหม

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

เพลิงพรหม ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

พุทธศักราช 2301 สมัยกรุงศรีอยุธยา...

ท่านทัดกับบัวกราบพระพุทธรูปองค์ใหญ่ในพระอุโบสถทั้งสองเอาดอกบัววางใส่พานเพื่อถวายพระ ก่อนจะหันมายิ้มสบตาให้กัน ท่านทัดชวนบัวมาทำบุญวันหลังอีก เพื่อจะได้เกิดมาคู่กันทุกชาติ บัวยิ้มเขินอาย ในขณะที่เอี่ยมซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังบัว เม้มปากแน่น แววตามีแต่ความอิจฉาริษยา แกล้งกระแทกถาดที่ใส่ขันเงินลงกับพื้นอย่างแรง จนท่านทัดกับบัวสะดุ้งหันมอง เอี่ยมยิ้มเจื่อนๆแก้ตัวว่าทำหลุดมือ ท่านทัดกับบัวไม่ติดใจพากันเดินออกไป เอี่ยมมองตามด้วยความแค้นใจ หันไปคว้าดอกบัวที่ท่านทัดกับบัววางถวายพระมาหักทิ้งแล้ววางกระแทกใส่พานตามเดิม ก่อนจะตามสองคนออกไป

บัวเป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าคุณสุรสีห์ แต่เอี่ยมเป็นเพียงลูกทาสในเรือนเบี้ยที่เจ้าคุณรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม... เอี่ยมมีแต่ความอิจฉาริษยาบัว ประกอบกับได้ยินชาวบ้านนินทาเปรียบเทียบตัวเองกับบัวมาตลอด ยิ่งสร้างความเจ็บแค้นให้เอี่ยม จนวันที่กลับจากวัด ท่านทัดพายเรือพาบัวกับเอี่ยมมาตามแม่น้ำ เกิดพายุฝนเทลงมา เอี่ยมร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ท่านทัดกลับห่วงใยแต่บัว

"บัวจับเรือให้มั่นนะ"

"คุณบัวว่ายน้ำแข็งออก ไม่เห็นต้องห่วงเลยเจ้าค่ะ แต่อิฉันต่างหากที่ว่ายน้ำก็ไม่เป็น ถ้าเรือล่มไปมีหวังอิฉันได้ตายเป็นผีเฝ้าคลองเป็นแน่"

"พี่เอี่ยมอย่าพูดเยี่ยงนั้น ถ้าเกิดสิ่งใดขึ้น น้องจักเป็นคนช่วยพี่เอี่ยมเองค่ะ"

ทันใดเกิดฟ้าผ่าเปรี้ยง ลมกระโชกแรง เรือพลิกคว่ำโครม ท่านทัดโผล่จากน้ำขึ้นมาร้องเรียกหาบัว เอี่ยมซึ่งคว้ากอสวะไว้ได้ร้องให้ท่านทัดช่วย ท่านทัดกำลังจะว่ายน้ำเข้าไปหา พอดีเห็นบัวกำลังตะเกียกตะกายเพราะโดนรากต้นไม้พันขาเอาไว้ จึงโผไปหาบัว เป็นจังหวะเดียวกับเอี่ยมหลุดมือจากกอสวะ ตาเหลือกลานด้วยความกลัวเพราะว่ายน้ำไม่เป็น ผลุบๆโผล่ๆสำลักน้ำ เห็นท่านทัดดำลงไปช่วยบัว สร้างความอาฆาตแค้นให้กับเธอ

"เพราะมึงคนเดียวอีบัว มึงเป็นมารชีวิตกู กูขอแช่งมึง ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้กูกับมึงกลับมาเกิดร่วมชาติกันอีก แต่ขอให้มึงฉิบหายแทนกู ขอให้มึงต้องทรมานจนตายอย่างที่กูเป็น"

สุดท้ายท่านทัดก็ช่วยบัวไว้ไม่ได้ บัวสิ้นใจในอ้อมแขน ท่านทัดร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ...

ooooooo

เข้าสู่สมัยกรุงเทพมหานคร...รถหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ของไกรสร ภูมินทร์ หนุ่มหล่อทายาทนักธุรกิจส่งออก ลงจากรถมาเปิดประตูให้มนชญาคู่หมั้นสาวสวย

"ขอบคุณพี่ภูจริงๆเลยค่ะที่อุตส่าห์พามนไปทำบุญมาทั้งวันเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ  พี่ดีใจซะอีกที่ได้ทำบุญร่วมกับมน เพราะเราสองคนจะได้เกิดมาเป็นคู่รักกันอย่างนี้ไปตลอดทุกชาติๆเลยไงจ๊ะ"

"ถ้าวันหนึ่งพี่ภูเบื่อมนขึ้นมาแล้วหนีมนไม่พ้น มนก็ช่วยไม่ได้นะคะ"

"ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่จะทำให้พี่เบื่อมนหรือเปลี่ยนใจไปจากมนได้" ภูมินทร์กุมมือมนชญา มองตาด้วยความรัก

พลัน มะปรางวิ่งหน้าตื่นออกมา "คุณมนขา...คุณมน... คุณผู้ชายค่ะ..."

มนชญาตกใจเป็นห่วงพ่อรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน พอเปิดประตูเข้าในบ้านมืดก็แปลกใจ ทันใด...ไฟสว่างพึ่บขึ้น เห็น ไกรสร ยุวดีเพื่อนสนิทและยังเป็นน้องสาวภูมินทร์ กัลยาณีซึ่งเป็นอา ดุสิตกับวารีพ่อแม่ของภูมินทร์ นพดลหนุ่มกำพร้าที่ไกรสรอุปการะไว้ และกุ๊กไก่หลานสาวของภูมินทร์กับยุวดี ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่กลางห้องรับแขก ทุกคนร้องว่า "เซอร์ไพรส์..."

ภูมินทร์เดินตามเข้ามากล่าว "ขอแสดงความยินดีกับมหาบัณฑิตเกรดเฉลี่ย 3.8 ด้วยนะจ๊ะ"

"โธ่...มนตกใจแทบแย่เลยค่ะ"

"เห็นมั้ยคะว่ายุรู้ใจเพื่อนแค่ไหน ยุบอกแล้วว่าวิธีนี้ต้องได้ผล"

ทุกคนหัวเราะ...วารีเข้ามามอบของขวัญให้มนชญาและแสดงความยินดีที่เรียนจบปริญญาโททั้งที่อายุยังน้อย มนชญาขอบคุณทุกคน แล้วนึกได้ถามหาอินตราพี่สาวบุญธรรม กัลยาณีชักสีหน้าไม่พอใจ

"ทำไมต้องไปถามถึงมันด้วยมน วันนี้เราจัดงานกันเองเฉพาะคนในครอบครัว คนอื่นไม่เกี่ยวซะหน่อย"

"ณี...ทำไมพูดอย่างนั้น อินก็เป็นลูกสาวพี่คนหนึ่งนะ" ไกรสรเอ็ดทันที

"ลูกสงลูกสาวอะไรคะ มันก็เป็นแค่หลานของป้านวลที่พ่อแม่ตาย พี่ไกรถึงเอามาเลี้ยง แล้วมันก็ไม่เคยทำตัวให้ดีสมกับที่พี่ไกรเลี้ยงดูมันมาอย่างดีเลย แล้วณีก็ขอหมายหัวเอาไว้เลยนะคะว่านังอินมันต้องสร้างความเดือดร้อนให้

พี่ไกรไม่มีวันจบสิ้น..." มนชญากับไกรสรมองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ...

ขณะเดียวกัน อินตรากำลังเต้นรำสุดเหวี่ยงอยู่ท่ามกลางนักท่องราตรี ในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง แล้วเธอได้เห็นวายุแฟนหนุ่มหยอกล้อกับสาวสวยนักเที่ยว ก็โกรธเลือดขึ้นหน้า เข้าไปกระชากสาวคนนั้นมาตบคว่ำ วายุตกใจเข้าไปดึงอินตราออก   ทันใดนั้นมีเสียงคนตะโกนขึ้นว่าตำรวจมา วายุปล่อยอินตราแล้ววิ่งหนีหายไปกับผู้คน   อินตราโดนตำรวจรวบตัว เธอโวยวายจนถึงโรงพักว่าไม่รู้หรือว่าเธอเป็นลูกใคร ทำให้ตำรวจเอือมระอา

ในขณะที่วารีและกัลยาณีพูดคุยกันเรื่องให้มนชญาตบแต่งกับภูมินทร์เสียที แต่มนชญาขอเวลาให้เธอได้ทำงานช่วยพ่อที่บริษัทสักพักก่อน...มะปรางหน้าตื่นเข้ามารายงานเรื่องอินตรา ไกรสรตกใจจะไปประกันตัวลูก แต่กัลยาณีขอไว้ให้นพดลไปจัดการแทน

อินตราวางท่าใส่ตำรวจเมื่อได้ประกันตัว แต่พอเห็นว่าเป็นนพดลเดินเข้ามาไม่ใช่ไกรสร สีหน้าผิดหวังอย่างแรง โวยวายใส่นพดลทำไมพ่อไม่มา

"คุณท่านไม่ว่างต้องอยู่คอยต้อนรับแขกงานเลี้ยงฉลองของคุณมน"

"อ้อ...ฉันลืมไป ลูกกาฝากอย่างฉันมันจะไปสำคัญเท่ากับลูกที่แท้จริงได้ยังไง"

"เมื่อไหร่จะเลิกคิดอย่างนี้สักที ถึงคุณจะไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของคุณท่าน แต่คุณท่านก็รักคุณไม่น้อยไปกว่าคุณมนหรอก แล้วคุณก็ควรจะทำตัวให้มันดีกว่านี้ เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่คุณท่านเลี้ยงคุณมาอย่างดี"

"ทำไมฉันต้องเชื่อนายด้วยล่ะ" อินตราสูดปากที่เจ็บจากการตบตีกัน

นพดลห่วงใยจะพาไปหาหมอ อินตราหัวเราะเยาะ "นี่นายยังไม่เลิกชอบฉันอีกเหรอ..."

นพดลหน้าเจื่อน อินตราพูดอย่างเหยียดหยามว่าอย่ามาหวังสูง เพราะเธอไม่มีวันเอาลูกคนขับรถกระจอกๆมาเป็นแฟน ว่าแล้วก็เดินไปที่รถ นพดลถามว่าจะไปไหน ไกรสรสั่งให้

กลับบ้าน แต่อินตราไม่สนใจ ขึ้นรถขับผ่านนพดลไปหน้าตาเฉย

นพดลกลับมารายงานไกรสรว่าอินตราไม่ยอมกลับบ้าน กัลยาณีแขวะว่าคงกลัวความผิด ไกรสรเป็นห่วงถามไถ่ข้อหาที่โดนจับ นพดลตอบว่า ทะเลาะวิวาทเหมือนเคย แต่ครั้งนี้รุนแรงถึงขั้นจะเอาของมีคมทำร้ายคู่กรณี

"ต๊าย...เลวเหมือนพ่อเหมือนแม่ไม่มีผิด" กัลยาณีร้องแว้ดขึ้น

"ณี...พ่อแม่เขาตายไปแล้ว จะไปโทษเขาทำไม"

กัลยาณีไม่พอใจที่ไกรสรออกรับแทนอินตราเสมอ ทั้งที่อินตราสร้างความเดือดร้อนให้ตลอดเวลา และเชื่อว่ามีเลือดชั่วอยู่เต็มตัว เลี้ยงให้ดีอย่างไรก็ไม่มีวันดีได้ ไกรสรได้แต่ถอนใจ

อินตรามาที่คอนโดฯของวายุ ต่อว่าที่ทิ้งให้เธอถูกจับ คนเดียว วายุอ้างว่า เขารู้ว่าต้องมีคนไปประกันตัวเธอออกมา แล้วโอบกอดเอาใจ อินตรายังติดใจเรื่องผู้หญิงคนนั้น วายุแก้ตัวว่าแค่คุยกันยังไม่มีอะไรเกินเลย เขารักเธอคนเดียว อินตรางอน วายุเข้ามากอดไซ้ซอกคอขอชวนเธอค้างกับเขาคืนนี้ อินตราตอบว่าแน่นอนอยู่แล้วเพราะคืนนี้เธอไม่อยากกลับบ้าน วายุ รู้ว่าอินตราไม่อยากกลับไปเห็นงานเลี้ยงของน้องสาว

อินตรามองตัวเองในกระจกห้องน้ำ แววตาโกรธแค้นคิดถึงอดีตวัยเด็ก ที่กัลยาณีมักจะตอกย้ำว่าตนเป็นกาฝาก อย่ามาทำตัวเทียบเท่ามนชญาหลานเขา ความแค้นฝังใจถึงกับสาบาน

"อย่าให้อีกาฝากตัวนี้มีโอกาสบ้างก็แล้วกัน ฉันจะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของของแกมาเป็นของฉันให้หมด รวมทั้งผู้ชายของแกด้วย นังมนชญา..."

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ภูมินทร์รีบออกจากบ้านแต่เช้า เอากุหลาบขาวช่อโตไปให้มนชญาหน้าบ้านก่อนเธอจะไปทำงานวันแรก และอาสาไปส่งที่บริษัท มนชญาขอให้เขาพาไปที่ที่หนึ่งก่อน

หน้าเจดีย์บรรจุกระดูกมัทนา มนชญามาไหว้เพื่อบอกว่าเธอกำลังจะไปช่วยงานพ่อ ขอให้วิญญาณแม่เป็นกำลังใจให้เธอด้วย พอไหว้เสร็จ ภูมินทร์พยุงมนชญาลุกขึ้น พอหันมาพบแม่ชีจันยืนมองด้วยท่าทางสงบ ทั้งสองยกมือไหว้ มนชญาถามว่าแม่ชีเพิ่งมาอยู่หรือ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แม่ชีจันพยักหน้า

"แม่ชีคะ วันนี้มนเริ่มงานเป็นวันแรก แม่ชีอวยพรเพื่อเป็นสิริมงคลให้มนหน่อยนะคะ"

"คำอวยพรของใครก็ไม่มีค่าเท่ากับการกระทำของตัวเราเองหรอกนะหนู ถ้าเราทำดีเราก็จะได้ดี แม้ว่าต่อไปหนูจะเจอเรื่องร้ายแรงแค่ไหน ก็จงยึดมั่นในการกระทำดีเข้าไว้ เพราะความดีจะเป็นเกราะปกป้องภัยอันตรายให้หนูได้"

มนชญาแปลกใจ รู้สึกเหมือนเป็นคำเตือน...พอเดินมา

ที่รถจึงถามภูมินทร์ว่าเหมือนแม่ชีจะเตือนว่าเธอกำลังจะเจอปัญหาใหญ่ ภูมินทร์ปลอบว่าอย่าคิดมากไปเลย เตรียมใจไปเริ่มงานใหม่จะดีกว่า มนชญาพยักหน้าแต่ในใจยังกังวลในสิ่งที่แม่ชีพูดอยู่...

ตอนกลางวัน อินตรากลับมาบ้าน นิดสาวใช้แจ้นมารายงานกัลยาณี พออินตราเดินเข้ามากัลยาณีก็แขวะทันที "ไง...เมื่อคืนทำผิดจนไม่กล้ามานอนบ้านเลยหรอ ไปนอนค้างกับสามีคนที่เท่าไหร่มาล่ะ"

"คนที่เท่าไหร่อินก็นับไม่ถูกเหมือนกันค่ะ อินไม่ใช่ คุณอานี่คะ ที่ไม่มีผู้ชายคนไหนหลงเข้ามาให้นับสักคน คุณอาถึงต้องนอนแห้งอยู่บนคานอย่างงี้ไงคะ"

"แก...นังอินตรา แกนี่มันทำตัวเลวสมกับเป็นลูกโจรจริงๆ" กัลยาณีโกรธจนตัวสั่น

อินตราเดินยิ้มสะใจมาเจอป้านวลดักรออยู่ ป้านวลตำหนิอินตราที่ก้าวร้าวกับกัลยาณี ถึงอย่างไรก็เป็นผู้มีพระคุณ อินตรายักไหล่ไม่อยากฟัง และย้อนป้านวลว่าอย่ามายุ่งเรื่องของเธอ นิดตามมาได้ยิน เตือนป้านวลว่าอินตราไม่เคยเห็นป้าเป็นป้าเลยสักนิด ยังจะรักอยู่ได้ ป้านวลตอบเศร้าๆว่า เธอมีอินตราเป็นหลานอยู่คนเดียว จะไม่รักได้อย่างไร

ooooooo

นพดลเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยงานบริษัทได้มาก เขาได้รับหน้าที่จากไกรสรเป็นคนสอนงานให้มนชญา นพดลรายงานไกรสรว่า มนชญาหัวดีเรียนรู้งานได้เร็ว ไม่นานคงช่วยผ่อนแรงไกรสรได้มาก

กลางวันวันนั้น ภูมินทร์นัดมนชญามาที่บริษัทของเขา กิ่งกาญจน์ เลขาฯของภูมินทร์ เป็นสาวเปรี้ยวที่หมายมั่นจะจับเจ้านายเพื่อเลื่อนฐานะ จึงไม่ค่อยชอบมนชญาเท่าไหร่ พอเห็นมนชญามาก็ไม่พอใจ แอบบ่น "ผู้หญิงอะไร้จืดชืดน่าเบื่อจะตาย คอยดูเถอะ สักวันฉันจะแย่งคุณภูมาจากหล่อนให้ได้ นังมนชญา"

ระหว่างทานอาหารด้วยกัน ภูมินทร์ชวนมนชญาไปพบเพื่อนของเขาที่เพิ่งมาจากอเมริกา แต่มนชญาไม่อยากไปเพราะเกรงภูมินทร์จะอึดอัด แทนที่จะได้คุยกับเพื่อนอย่างสนุก

"แล้วมนไม่กลัวว่าพี่จะเถลไถลไปกับสาวๆคนอื่นเหรอจ๊ะ" ภูมินทร์ถามเล่นๆ

"ไม่กลัวหรอกค่ะ มนไว้ใจพี่ภู"

"งั้นพี่ก็จะบอกว่า...มนไว้ใจถูกคนแล้วล่ะจ้ะ เพราะสำหรับพี่ ผู้หญิงในโลกนี้ไม่มีใครจะดีเท่ามนของพี่อีกแล้ว" ภูมินทร์กุมมือมนชญาอย่างรักใคร่

มนชญายิ้มปลื้ม...กลับมาบ้าน เจอไกรสรก็เข้ามาอ้อนเหมือนเด็กๆ ไกรสรไล่ให้ไปอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวด้วยกัน เขามองตามลูกสาวด้วยความรัก...

คืนนั้นอินตรามาเที่ยวผับตามปกติ เห็นวายุกำลังขายยาให้วัยรุ่นก็แซวว่ากิจการดูรุ่งเรือง วายุกลับบอกว่าตอนนี้ตำรวจกำลังกวาดล้าง ทำให้เขาต้องระวังตัวแจ ค้าขายลดน้อยลง จึงขอยืมเงินจากอินตราสองแสน อินตรารับปาก พอดีเหลือบไปเห็นภูมินทร์ออกมาจากผับข้างๆ อินตราดีใจรีบแยกตัวจากวายุ เดินตามภูมินทร์ไป...สบโอกาส อินตราแกล้งเดินชนภูมินทร์ แก้วไวน์ในมือหกราดเสื้อผ้า แล้วบ่นว่าแย่เลย เธอต้องไปงานเลี้ยงต่อ

"งั้นกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนดีไหม เดี๋ยวผมไปส่ง"

"กว่าจะย้อนไปย้อนมาก็คงไม่ทันหรอกค่ะ ฉันว่าฉันเปิดห้องของโรงแรมนี้ แล้วเอาชุดไปให้โรงแรมซักรีดให้ดีกว่า คุณภูล่ะคะ จะต้องไปไหนต่อหรือเปล่าคะ"

ภูมินทร์ตอบว่าเขากำลังจะกลับบ้าน อินตราทำเป็นขาแพลงเดินไม่ไหว ทำให้ภูมินทร์ต้องประคองขึ้นไปส่ง อินตรา แอบยิ้ม...พอเข้ามาในห้อง อินตรารีบถอดชุดออกเหลือซับในทำท่ายั่วยวน ภูมินทร์ขมวดคิ้ว

"อย่าทำแบบนี้เลยอินตรา มันไม่ได้ผลหรอก" ภูมินทร์ จะเดินออกไป

"ทำไมคะคุณภู ทำไมคุณถึงได้รังเกียจฉันนักหนา ฉันรักคุณนะคะภู" อินตรารั้งแขนไว้

"แต่ผมรักมนชญา และผมก็ไม่มีวันเลิกรักเธอด้วย"

อินตราโผกอดดันภูมินทร์ไปชนผนัง ไม่ยอมให้เขาไป พอเห็นเขานิ่งก็รุกต่อ "อยู่กับฉันต่อเถอะนะคะคุณภู ฉันสัญญาค่ะ ว่าเรื่องระหว่างเรา ฉันจะไม่บอกให้มนรู้เลย"

ภูมินทร์มองอินตรานิ่งๆ แล้วจู่ๆก็อุ้มเธอเดินไปที่เตียง อินตรายิ้มกริ่ม กอดกระชับคอเขา รับรองว่าคืนนี้เธอจะทำให้ เขามีความสุข แต่แล้วภูมินทร์กลับโยนเธอลงบนเตียง อินตราร้องลั่น

"จำเอาไว้นะอินตราว่าผมรักมนชญาและผมจะไม่มีวันหักหลังเธอทั้งต่อหน้าและลับหลัง เพราะฉะนั้น ไม่ว่าคุณกำลังจะพยายามทำอะไร ผมขอให้คุณหยุด เพราะผมไม่มีวันรักผู้หญิงอย่างคุณ" พูดจบ ภูมินทร์เดินออกไปทันที ปล่อยให้อินตราร้องกรี๊ดๆดึงทึ้งผ้าห่มบนเตียงอย่างเจ็บใจ

บนโต๊ะอาหาร ซึ่งมีไกรสร กัลยาณี นพดล และมนชญานั่งทานอาหารกันอยู่ ไกรสรก็เอ่ยขึ้นว่าเขาปรึกษากับนพดลแล้วว่าจะให้มนชญาขึ้นเป็นรองประธานบริษัท เธอตกใจเกรงจะถูกคนค่อนขอดว่าได้ตำแหน่งเพราะเป็นลูก ไกรสรปลอบว่าไม่ต้องกังวลเพราะเขามั่นใจว่าเธอจะทำหน้าที่ได้สมกับตำแหน่ง กัลยาณีเห็นด้วย อินตรากลับมาได้ยินเข้า
พอดี ยิ่งสร้างความเจ็บแค้นเพิ่มขึ้น

คืนนั้น มนชญาโทร.ไปเล่าให้ภูมินทร์ฟัง เขายินดีด้วย "เห็นมั้ย เป็นอย่างที่แม่ชีบอกเลยว่าถ้ามนทำดี มนก็จะต้องได้ดี"

"มนจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ค่ะ จะได้ไม่ให้คุณพ่อผิดหวังที่อุตส่าห์ให้ความไว้วางใจกับมน ถ้าอย่างงั้นแค่นี้ก่อนนะคะพี่ภู มนง่วงแล้ว ฝันดีนะคะ" มนชญาวางโทรศัพท์ มือปัดโดนรูปบนโต๊ะหัวเตียงตกมาแตก มนชญาหยิบขึ้นมาดูเห็นกระจกแตกตรงหน้าไกรสรพอดี เธอรู้สึกใจคอไม่ดี...

และในห้องทำงานของไกรสร อินตรากำลังต่อว่าด้วยอารมณ์อันเดือดดาล "คุณพ่อไม่ยุติธรรม ไหนว่าคุณพ่อรักมนกับอินเท่ากัน แต่ทำไมคุณพ่อไม่ยกตำแหน่งใหญ่โตให้อินเหมือนที่ยกให้มนบ้าง"

"ก็อินยังเรียนไม่จบ ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง ถ้าอินอยากได้ตำแหน่ง อินต้องไปเรียนต่อให้จบ แล้วพ่อจะให้ตำแหน่งอิน"

"ไม่ค่ะ อินจะเอาตำแหน่งเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณพ่อไม่ให้อิน อินจะหนีออกจากบ้าน แล้วไม่กลับมาให้คุณพ่อเห็นหน้าอีกเลย" ว่าแล้วอินตราก็วิ่งออกไป

ไกรสรวิ่งตามเรียกด้วยความเป็นห่วง ดึงรั้งแขนอินตราไว้ขอร้องให้เข้าใจตนบ้าง แต่อินตราไม่ยอมฟัง หาว่าเพราะเธอเป็นแค่ลูกบุญธรรม เป็นกาฝาก ไกรสรจะกอดปลอบแต่อินตราผลักเขาเซไปชนตู้อย่างแรงล้มลงกับพื้น แจกันบนหลังตู้กลิ้งหล่นมา ไกรสรเงยหน้าไปเห็นตกใจยกมือป้อง แจกันหล่นมาใส่ศีรษะเขาอย่างแรง นอนหมดสติเลือดอาบเสียงแตกเพล้งของแจกัน ทำให้ทุกคนในบ้านตกใจวิ่งออกมา หลังจากอินตราได้สติ

ก็วิ่งหนีออกไปจากบ้านด้วยความกลัว...พอมนชญาเห็นสภาพของพ่อก็รีบพาส่งโรงพยาบาล ภูมินทร์กับยุวดีตามมาดูแลถามว่าเกิดอะไรขึ้น

"นังอินตรา..." กัลยาณีกัดฟันกรอด

"อะไรนะคะ พี่อินเป็นคนทำคุณอาเหรอคะ" ยุวดีตกใจ

"ค่ะ ต้องเป็นมันแน่ๆเพราะก่อนที่คุณพี่จะล้ม คุณพี่ทะเลาะกับมัน แล้วอาก็เห็นนังอินตรามันวิ่งออกไป ก็ถ้าไม่ใช่ฝีมือมันแล้วจะเป็นใคร"

"แต่คุณอาคะ เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณพ่อมันอาจจะเป็นอุบัติเหตุก็ได้นะคะ มนว่าเราอย่าเพิ่งโทษพี่อินเลยนะคะ มันไม่ยุติธรรมกับเขา"

"หนูมนเลิกปกป้องมันสักทีได้ไหม นังงูเห่าตัวนี้ ไม่ต้องไปมีความยุติธรรมอะไรให้มันหรอก แล้วคอยดูนะ ถ้าพี่ไกรสรเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ อาจะไม่ปล่อยมันไว้แน่" กัลยาณีกัดปากแน่นอย่างโกรธจัด ส่วนคนอื่นๆต่างมีสีหน้าไม่สบายใจ

ooooooo

ทำผิดแล้วไม่มีที่จะไป อินตราหลบมานั่งซดเหล้าอยู่ที่คอนโดฯของวายุ แต่ไม่มีทีท่าจะสำนึกผิด กลับคิดว่าเพราะไกรสรลำเอียง ตายเสียได้ก็ดี วายุเข้ามานัวเนียถามถึงเงินที่เขาขอ อินตราผลักเขาออกอย่างหงุดหงิดแล้วเดินหนี วายุมองตาม สะกดกลั้นอารมณ์โกรธตัวเองไว้

เมื่อไกรสรได้รับการปฐมพยาบาลจนปลอดภัยแล้ว หมอออกมาบอกมนชญาว่า

ไกรสรถูกของแข็งกระทบอย่างแรงที่ศีรษะทำให้กระเทือนถึงเส้นประสาท อาจจะเป็นอัมพาตได้ มนชญาแทบล้มทั้งยืน ร้องไห้โฮ ภูมินทร์ประคองเธอไว้ กัลยาณีโกรธแค้นโทษอินตราทำให้ไกรสรเป็นแบบนี้...

วันต่อมา อินตรากลับมาบ้าน พบข้าวของเสื้อผ้าของเธอกองอยู่กลางบ้าน ไม่ทันไร กัลยาณีโยนเสื้อผ้ามาใส่หน้าเธออีก และไล่ออกจากบ้าน

"อยู่ดีๆก็มาไล่กันอย่างนี้ มันไม่มากไปหน่อยเหรอคะคุณอา"

"ก็แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ กับสิ่งที่แกทำกับครอบครัวของฉัน และต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมให้แกมาลอยหน้าสร้างความเดือดร้อนในครอบครัวของฉันอีกแล้ว ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"

"อินไม่ไป อินเป็นลูกสาวของคุณพ่อ อินมีสิทธิ์ที่จะอยู่ในบ้านหลังนี้ คุณอาณีนั่นแหละที่จะต้องออกไป เพราะคุณอาณีเป็นแค่คนอาศัยเท่านั้น"

"ใช่ ฉันเป็นแค่คนอาศัย ฉันคงไม่มีสิทธิ์ไล่แก แต่นี่เป็นคำสั่งของหนูมน ลูกสาวและเจ้าของบ้านที่แท้จริง ไม่ใช่กาฝากอย่างแก"

อินตราอึ้งไปไม่อยากเชื่อ กัลยาณีย้ำว่า ใช่ และมนชญายังสั่งว่า ถ้าไม่ยอมไป จะลากคอเข้าตะรางโทษฐานพยายามฆ่า อินตราจะไปถามมนชญา กัลยาณีเรียกศักดิ์กับนิดมาจับตัวอินตราไว้แล้วบอกว่า

"หนูมนไม่อยู่ เพราะตอนนี้หนูมนไปดูแลคุณพี่ ที่กำลังจะเป็นอัมพาตเพราะฝีมือแก"

อินตราได้ยินตกตะลึงยืนอึ้ง กัลยาณีเข้ามาดึงกระเป๋าสะพายของอินตรามา เปิดหยิบบัตรเครดิตทุกใบและกุญแจรถออกมา

"หนูมนสั่งให้ยึดทุกอย่างที่คุณพี่ให้แกคืน แกไปได้แต่ตัวเท่านั้น และนี่ก็ดอกเบี้ยเล็กๆน้อยๆที่แกทำไว้กับหนูมนและครอบครัวของฉัน" กัลยาณีตบหน้าอินตราอย่างแรง

ป้านวลซึ่งแอบดูอยู่ตกใจวิ่งออกมาห้าม กัลยาณีหันมาชี้หน้าให้อยู่เฉยๆถ้าไม่อยากโดนไล่ออกไปอีกคน แล้วสั่งศักดิ์กับนิดโยนอินตราออกจากบ้าน และโยนข้าวของตามออกไปด้วยทำให้อินตราอาฆาตแค้นมนชญามากยิ่งขึ้น

ระหว่างที่มนชญาเป็นทุกข์เรื่องไกรสร ภูมินทร์คอยปลอบไม่ห่างและเป็นกำลังใจให้เธอเข้มแข็งต่อสู้เพื่อไกรสร...เวลาผ่านไป ภูมินทร์กับนพดลช่วยกันอุ้มไกรสรวางลงบนเตียง มนชญาจับมือไกรสรมาแนบแก้มตน รับปากว่าเธอจะดูแลเขาเอง ไกรสรน้ำตาไหลเป็นทาง กัลยาณีเห็นแล้วทนไม่ไหวอยากปล่อยโฮ ต้องเอามือปิดปากวิ่งออกไปร้องไห้นอกห้อง ป้านวลได้โอกาส เข้ามาหามนชญา

"คุณมนขา ป้ามีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ"

มนชญากับนพดลมองหน้ากันก่อนจะเดินตามป้านวลออกมาจากห้องไกรสร ป้านวลบอกมนชญาเรื่องกัลยาณีไล่อินตราออกจากบ้าน มนชญาตกใจเป็นห่วงว่าป่านนี้อินตราจะไปอยู่ที่ไหน     เธอจะออกตามหา     นพดลบอกให้มนชญาอยู่ดูแลไกรสร    เขาจะจัดการตามหาอินตราเอง

"ขอบใจมากนะ นพ แล้วถ้านพเจอพี่อิน ฝากบอกพี่อินให้เข้าใจด้วยนะว่าฉันไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนทำให้คุณพ่อเป็นแบบนี้เลย แล้วฉันก็ไม่ได้ไล่พี่อินออกจากบ้านด้วย"

"ครับคุณมน แล้วถ้ามีข่าวอินตราคืบหน้ายังไง ผมจะรีบส่งข่าวให้คุณมนรู้นะครับ"

นพดลเดินออกไป มนชญากับป้านวลมองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ...ในขณะที่นพดลตามหาอินตราตามบ้านเพื่อนไม่เจอ    อินตรากำลังอาละวาดปาข้าวของใส่วายุด้วยความเบื่อที่ไม่มีเงินจะออกไปไหนก็ไม่ได้

"คุณจะบ่นไปทำไม ก็ออกไปหางานทำซะสิ ผู้หญิงสาวๆสวยๆอย่างคุณน่ะ งานง่ายๆ เงินสบาย หาง่ายจะตาย"

"หุบปากไปเลยนะ คุณนั่นแหละตัวดี ฉันคนเดียวคุณก็ไม่มีปัญญาเลี้ยง ทีจะเอาเงินจากฉันไปน่ะ เอาจังเลยนะ"

"ก็ผมบอกไปแล้วไงว่าช่วงนี้กิจการของผมมันไม่ค่อยดี เงินมันก็ฝืดๆสิ แล้วนี่คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน"

"ทำไม..."

"อ้าว...ก็เกิดน้องสาวคุณเอาตำรวจมาลากคอคุณ ผมก็จะซวยไปด้วยน่ะสิ"

"นี่แกคิดจะทิ้งฉันอีกแล้วเหรอ ตอนสบายล่ะก็รักฉันนักหนา แต่พอฉันลำบากล่ะก็ จะผลักไสไล่ส่งกันเลยนะ" อินตรากระหน่ำตีวายุ

วายุปัดป้องจนโมโหผลักอินตรากระเด็น "พอได้แล้ว...คุณจะไปสงบสติอารมณ์ที่ไหนก็ไปเลยไป ผมรำคาญ"

อินตรามองวายุด้วยความโกรธ ลุกพรวดพราดออกไปจากห้องทันที ลงมาถึงชั้นล่าง

อินตราเดินบ่นว่าเป็นเพราะมนชญาที่ทำให้วายุกล้าทำกับตนแบบนี้    พลัน  อินตรารู้สึกมีคนมองแล้วซุบซิบในมือมีหนังสือพิมพ์อยู่ "ฉันว่าใช่นะแก ต๊าย...เป็นลูกโจรหรอกเหรอ"

อินตราเดินเข้าไปกระชากหนังสือพิมพ์จากมือผู้หญิงสองคนที่กำลังนินทาตน สองสาวตกใจลนลานเดินหนีไป อินตราอ่านคอลัมน์ซุบซิบ "ใครจะรู้ว่าสาวสวยลูกสาวคนโตของคุณไกรสร นักธุรกิจร้อยล้าน  จะเป็นแค่ลูกโจรที่คุณไกรสรเก็บมาชุบเลี้ยง  ลูกสาวที่แท้จริงของคุณไกรสรมีเพียงคุณมนชญาคนเดียวเท่านั้น"

"แกกล้าทำกับฉันอย่างนี้เหรอมนชญา" อินตราอ่านแล้วโกรธ ขยำหนังสือพิมพ์ปาทิ้งร้องกรี๊ดๆ

ooooooo

พอมนชญาเห็นข่าวก็ถามกัลยาณีว่าเป็นคนให้ข่าวนี้ใช่ไหม  กัลยาณียอมรับแต่โดยดี มนชญาติงว่า ไกรสรเคยสั่งให้เก็บอดีตของอินตราไว้เป็นความลับไม่ใช่หรือ ทำแบบนี้แล้วอินตราจะรู้สึกอย่างไร

"อาไม่สนใจ อารู้อย่างเดียวว่าอาต้องการจะให้มันอับอาย เอาชนิดที่เรียกว่าไปไหนไม่ได้เลย จะได้สาสมกับสิ่งที่มันทำกับคุณพี่"

มนชญาถอนใจ ยุวดีหน้าตื่นเข้ามาถามมนชญาเห็นข่าวหรือยัง มนชญาทำหน้าเหนื่อยใจ สองสาวเดินออกมาคุยกันที่สนามหน้าบ้าน มนชญากลุ้มใจที่กัลยาณีทำกับอินตรารุนแรงขนาดนี้ ยุวดีบอกว่าไม่แปลกเลย เป็นใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้อง โกรธอินตรา

"ก็พี่อินน่าสงสาร พ่อแม่ตายหมด ไม่มีญาติที่ไหนเลยนอกจากป้านวล เฮ้อ...ไม่รู้ป่านนี้พี่อินจะเป็นยังไงบ้าง นพออกไปตามหาก็ไม่เจอเลย"

"เธอไม่ต้องห่วงหรอก คนอย่างพี่อินน่ะ เอาตัวรอดได้อยู่แล้วล่ะ"

"แต่ยังไงฉันก็ยังอดห่วงพี่อินไม่ได้หรอกยุ และฉันก็เชื่อว่าถ้าคุณพ่อรู้เรื่อง คุณพ่อก็ต้องเป็นห่วงพี่อินเหมือนกัน" ขาดคำ มือถือมนชญาดังขึ้น "สวัสดีค่ะ มนพูดค่ะ"

"นี่ฉันเองนะ..." เสียงอินตรากรอกมาตามสาย

มนชญาดีใจรีบถามว่าอินตราอยู่ที่ไหนตนเป็นห่วงมาก อินตราหมั่นไส้ นัดมนชญาออกมาพบเพียงลำพัง มีเรื่องจะคุยด้วย มนชญารับปากทันทีว่าจะไปตามนัด ยุวดีเป็นห่วงขอไปด้วยแต่มนชญาเกรงอินตราไม่พอใจ

"ไม่ต้องหรอกยุ พี่อินคงไม่ใจร้ายพอที่จะทำอะไรฉันหรอก เพราะยังไงๆเราก็โตมาด้วยกัน ฉันไปนะ" มนชญาเดินออกไป

ยุวดีกลุ้มใจ คิดว่าจะทำอย่างไรดี โทร.หาภูมินทร์ก็ไม่รับเพราะติดประชุมอยู่ พอภูมินทร์ประชุมเสร็จก็โทร.กลับมาหายุวดี ถามว่ามีอะไรนักหนาโทร.หาตนเป็นสิบๆครั้ง ยุวดีบอกว่ามีเรื่องด่วน มนชญาไปหาอินตราตามลำพัง ภูมินทร์รีบออกไปรับยุวดีแล้วตามไปที่นัดหมาย เขาโทร.หามนชญา พูดได้สองสามคำแบตมือถือของมนชญาหมด สาย
ตัดไป

ตรงจุดนัดหมาย อินตรานั่งอยู่ในรถเก่าๆที่เช่ามา จอดซุ่มดูอยู่ใต้ต้นไม้   ใกล้สะพานข้ามแม่น้ำ   พอมนชญามาถึง จอดรถเดินไปบนสะพาน กวาดตามองหาอินตรา แผนที่ในมือปลิวหล่นเธอก้มลงเก็บ พอเงยหน้ามา เห็นรถที่อินตราขับพุ่งเข้าใส่เธออย่างรวดเร็ว มนชญาตัดสินใจวิ่งหนี รถภูมินทร์แล่นมาถึงเห็นเหตุการณ์พอดี  จังหวะนั้น  มนชญา
สะดุดรากไม้ล้ม

อินตราได้โอกาสพุ่งรถเข้าใส่ มนชญากัดฟันกลิ้งตัวหลบจนพลัดตกน้ำ ภูมินทร์วิ่งตัดถนนมาตรงที่มนชญาตกลงไป อินตราตกใจ เพราะรถเธอจะชนภูมินทร์จึงหักหลบ รถเสียหลักพุ่งตกสะพานไปอีกคน ภูมินทร์ไม่สนใจอินตรา เขาร้องเรียกมนชญาแล้วโดดลงไปตรงจุดที่เธอตกน้ำ...ร่างมนชญาดำดิ่งลงพื้นล่าง วิญญาณหลุดออกจากร่าง เธอมา
รู้สึกตัวว่าอยู่ในสถานที่ที่มีหมอกขาว

"ที่นี่ที่ไหน...คุณพ่อ พี่ภู ยุ มีใครอยู่แถวนี้บ้างมั้ยคะ...

ทุกคนหายไปไหนกันหมด"

ไม่มีเสียงตอบ มนชญาใจคอไม่ดี ทันใดนั้น มีแสงสว่างจากด้านบนปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเธอ พอแหงนหน้าขึ้นมอง แสงนั้นก็ส่องมายังร่างและดูดวิญญาณเธอขึ้นไป...

ooooooo

วันต่อมา ในห้องพักโรงพยาบาล มนชญารู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา    เห็นภูมินทร์    ยุวดี    และกัลยาณี    ยืนรายล้อมรอบเตียง ทุกคนดีใจที่เธอฟื้น มนชญารู้สึกปวดหัวมากขอเข้าห้องน้ำ ภูมินทร์จึงประคองพาไปส่ง ขณะที่มนชญาล้างหน้าแล้วเงยหน้ามองกระจก  เห็นเงาตัวเองก็ตกตะลึง   ยกมือแตะไปตามใบหน้าตัวเอง แทบช็อก

"ไม่จริง...เป็นไปได้ยังไง ทำไมฉันถึงเข้ามาอยู่ในร่างของมนชญา"

ภูมินทร์เห็นมนชญาเข้าห้องน้ำนานก็เป็นห่วงมาเคาะเรียก "มน...เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ"

มนชญาตัดสินใจเปิดประตูออกมา ภูมินทร์จับมืออย่างห่วงใย มนชญาส่ายหน้าอย่างงงๆเดินมานั่งบนเตียง นพดลเปิดประตูเข้ามา กัลยาณีรีบถาม

"เรื่องนังอินตราได้เรื่องยังไงบ้างนพ ตามหามันเจอหรือยัง ฉันจะได้ลากคอมันเข้าคุก"

"ยังตามหาร่างอินตราไม่เจอเลยครับ พบแต่ซากรถอยู่ใต้น้ำ"

อินตราซึ่งอยู่ในร่างมนชญา รู้สึกสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่กล้าพูดอะไรออกมา จนกัลยาณีกับนพดลกลับไป ภูมินทร์เห็นว่าดึกแล้วเขาจึงบอกเธอว่า

"มนจ๋า วันนี้พี่กลับก่อนนะจ๊ะ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ พี่จะมาเยี่ยมมนแต่เช้าเลย"

"คุณ...เอ่อ พี่ภูอยู่เฝ้ามนที่นี่เถอะนะคะ มนไม่อยากอยู่คนเดียว มนกลัว"

"ใครว่าเธออยู่คนเดียวมน ฉันนี่ไงจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" ยุวดียิ้มให้มนชญา

แต่มนชญากลับมองยุวดีด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เกาะแขนภูมินทร์แน่น "ไหนพี่ภูบอกว่ารักมน พี่ภูก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนมนสิคะ จะให้คนอื่นอยู่ทำไม"

ยุวดีหน้าเหวอ ภูมินทร์จึงบอกว่าเพราะเขารักเธอถึงไม่อยากทำให้เสื่อมเสีย คนจะเอาไปนินทา มนชญาจำใจยอม แต่ขอให้ภูมินทร์สัญญาว่าพรุ่งนี้จะมาแต่เช้า ภูมินทร์สัญญาแล้วหันไปฝากยุวดีให้ดูแลมนชญาด้วย

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ถ้าไม่มีพี่ภู มนว่ามนอยู่คนเดียวดีกว่า เธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านเถอะยุ"

"แน่ใจเหรอมน..." ยุวดีแปลกใจ

"แน่สิ กู๊ดไนต์นะคะพี่ภู" มนชญาหอมแก้มภูมินทร์แล้วเอียงแก้มให้เขาหอมบ้าง

ภูมินทร์มองยุวดีอย่างเกรงใจ ยุวดีจึงเสมองไปทางอื่น ภูมินทร์หอมแก้มมนชญาแล้วบอกว่าเขาไปนะ มนชญายิ้มรับ พอภูมินทร์กับยุวดีออกไป มนชญาก็ลุกขึ้นไปมองตัวเองในกระจก หัวเราะชอบใจ

"เป็นแกแล้วมันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง ฮืม...ตอนนี้ ฉันได้เป็นแกแล้ว นังมนชญา เพราะฉะนั้นฉันก็จะทำทุกอย่างเพื่อครอบครองทุกสิ่งที่เป็นของแก"

ooooooo

วันต่อมา ที่โรงพยาบาลต่างจังหวัด พยาบาลสองคนกำลังคุยกันถึงเรื่องแปลกที่เกิดขึ้น

"ญาติคนไข้ห้องนั้นมาหรือยัง"

"ยังเลย แต่ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าเขาจะรอดชีวิตมาได้น่ะ เพราะหยุดหายใจไปนาน แต่ก็ฟื้นกลับมาใหม่ได้ สงสัยคงทำบุญมามาก เลยยังรอด" สองพยาบาลพยักหน้าให้กัน

คนไข้ที่พยาบาลพูดถึงคือมนชญาที่อยู่ในร่างอินตรา เธอฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่เคยเห็น รู้สึกปวดหัวมาก จึงพยุงกายไปเข้าห้องน้ำ ยืนมึนๆสักพักแล้วหันไปล้างหน้าที่อ่าง พอเงยหน้ามองกระจกก็ต้องตกตะลึงเช่นกัน เมื่อพบว่าเงาในกระจกไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นอินตรา

ooooooo

ตอนที่ 2

เมื่อแน่ใจแล้วว่า เงาในกระจกนั่นไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นอินตรา มนชญาในร่างอินตราถอยกรูดไปชิดประตู มือปัดไปโดนแก้วตกมาแตก ไม่อยากจะเชื่อว่ามีเรื่องแบบนี้ พยาบาลวิ่งเข้ามาถามเป็นอะไรหรือเปล่า อินตราหันไปเขย่าตัวพยาบาลว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมตนเป็นแบบนี้

"ใจเย็นๆค่ะ คุณเป็นอะไรเหรอคะ"

"ทำไมฉันถึงกลายเป็นพี่อินไปได้คะ"

พยาบาลฟังแล้วงง ประคองอินตราให้กลับไปนอนที่เตียงตามเดิม เพราะคิดว่าคงเกิดจากการกระทบกระเทือนทางสมอง พอดีนพดลเดินเข้ามา อินตราโผเข้าไปหาทันที

"นพ ช่วยมนด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกับมนก็ไม่รู้นพ"

"คุณไม่รู้จริงๆเหรออิน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ กับคุณมน"

"ไม่ใช่นะนพ นี่มนไม่ใช่พี่อิน อยู่ดีๆมนก็มาอยู่ในร่าง ของพี่อินได้ยังไงก็ไม่รู้"

"เลิกเล่นละครเถอะอินตรา มันไม่ได้ผลหรอก"

"เล่นละคร...เปล่านะ มนไม่ได้แกล้ง นี่มนจริงๆไม่ใช่พี่อิน ถ้านพไม่เชื่อ นพจะให้มนพิสูจน์อะไรก็ได้"

"อินตรา...ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่ได้ผล เพราะถึงยังไง คุณก็ยังมีความผิดที่คิดทำร้ายคุณมน บุญหรอกนะที่คุณไม่ตาย แค่สลบไปสองวัน แล้วก็มีชาวบ้านไปพบร่างคุณลอยมาติดท่าน้ำ"

ได้ฟังเรื่องแล้วยิ่งสับสน เพราะตัวเองไม่ใช่อินตรา แต่เป็นมนชญา...ในขณะที่อินตราซึ่งอยู่ในร่างของมนชญา กำลังมีความสุขกับชีวิตใหม่ มีภูมินทร์คอยป้อนอาหารให้อยู่ในห้องพักคนไข้ ยุวดีเห็นท่าทีของมนชญาเพื่อนรัก แล้วรู้สึกว่าแปลกไป จึงเอ่ยปากกับภูมินทร์ตอนนั่งรถกลับบ้าน แต่ภูมินทร์คิดว่า มนชญาคงเสียขวัญจากเรื่องร้ายๆที่เจอ

คิดแล้วก็อดโกรธอินตราไม่ได้ ที่ใจร้ายถึงขนาดจะฆ่าแกงกัน...

วันต่อมา นพดลมารับอินตราออกจากโรงพยาบาล อินตราถามนพดลอีกครั้งว่าไม่เชื่อหรือว่าตนคือมนชญา นพดลตอบว่าใช่ เพราะเขารู้จักอินตราดี

"อิน...เลิกเล่นละครเพื่อหนีความผิดสักทีเถอะ ผมว่าวิธีดีที่สุดสำหรับคุณที่จะแก้ไขสิ่งที่คุณทำลงไปก็คือ กลับไปหาคุณมนแล้วขอโทษเธอซะ ผมเชื่อว่าคุณมนต้องให้อภัยคุณ แล้ววันนี้คุณมนก็กำลังจะออกจากโรงพยาบาลแล้วด้วย"

อินตราสีหน้าผิดหวัง แต่อยากเห็นร่างของเธอ และเป็นห่วงพ่อจึงตามนพดลกลับไป...

รถภูมินทร์แล่นเข้ามาในบ้าน มนชญาเกาะแขนภูมินทร์ลงจากรถ กัลยาณีกับทุกคนในบ้านรอต้อนรับ ยุวดีเตือนพี่ชาย "ไหนๆยัยมนก็มาถึงบ้านแล้ว พี่ภูกลับไปประชุมที่บริษัทก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวยุอยู่ดูแลมนเอง"

"ไม่...มนไม่ให้พี่ภูไปไหน พี่ภูต้องอยู่กับมน นะคะ พี่ภู นะคะ"

ยุวดีบอกว่า วันนี้เป็นการประชุมประจำปีของผู้ถือหุ้น มนชญาแว้ดออกมาว่าผู้ถือหุ้นจะมาสำคัญกว่าตนได้อย่างไร ภูมินทร์หนักใจ แต่ไม่อยากขัดใจ บอกจะโทร.ไปเลื่อนการประชุม มนชญาดีใจโผกอดภูมินทร์ กัลยาณีเห็นว่าข้างนอกร้อนจึงชวนทุกคนเข้าบ้าน แล้วนึกได้ว่านพดลหายไปไหน ไม่ทันไร นพดลขับรถพาอินตราเข้ามา ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว

พอเห็นอินตราลงมาจากรถ กัลยาณีก็ชักสีหน้าไม่พอใจ อินตราไม่ได้สนใจสายตาใคร เธอมองไปที่ร่างมนชญา พึมพำว่า "เธอเป็นใคร เข้ามาอยู่ในร่างของฉันได้ยังไง"

มนชญาเองก็ตกใจแต่พอตั้งสติได้ก็หลบหลังภูมินทร์ "พี่ภูช่วยมนด้วย พี่อินคิดจะทำอะไรอีกแล้วก็ไม่รู้ มนกลัวค่ะพี่ภู"

"พี่อิน...นั่นพี่อินเหรอคะ พี่อินทำอะไร ทำไมพี่อินถึงเข้าไปอยู่ในร่างของมนได้คะ" อินตราปราดเข้าไปเขย่าตัวมนชญา

มนชญาแกล้งทำเป็นกลัวลานขอให้ภูมินทร์ช่วย ภูมินทร์ปกป้องดันอินตราออกจากตัวมนชญา กัลยาณีโกรธ เข้าผลักอินตราอย่างแรง เอ็ดว่าต่อหน้าทุกคนยังกล้ารังแกมนชญาอีก

"อาณีขา...นี่มนเอง พี่อินบอกความจริงกับทุกคนไปสิคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา"

"จะต้องให้มนพูดอีกเหรอคะพี่อิน ว่าพี่อินขับรถชนมน เพราะพี่อินเกลียดมน พี่อินอยากให้มนตาย พี่อินจะได้ได้ทุกอย่างที่เป็นของมน โดยเฉพาะพี่ภู" มนชญาแสร้งร้องไห้

อินตราอึ้งพูดไม่ออก กัลยาณีพุ่งเข้าตบหน้าอินตรา ด่าว่าเลวที่สุด และเงื้อมือจะตบอีก นพดลดึงมือไว้ กัลยาณีหันมาโวยอย่ามาปกป้อง อย่างไรเสีย วันนี้จะเอาอินตราเข้าคุกให้ได้ ว่าแล้วก็สั่งนิดโทร.เรียกตำรวจ...ไม่นาน ตำรวจสามนายก็มารวบตัวอินตรา ป้านวลกลับจากตลาดเห็นหลานสาวถูกจับก็ตกใจวิ่งเข้าไปดึง ถามตำรวจว่าจับหลานตนทำไม

นิดออกหน้าตอบแทนว่า อินตราพยายามฆ่ามนชญา ป้านวลตกใจวิ่งตามรถตำรวจร้องบอกหลานสาวว่า ไม่ต้องกลัวตนจะตามไปช่วยเอง มนชญายืนมองแอบยิ้มสะใจ

ooooooo

เรื่องที่เกิดขึ้น กัลยาณีสั่งทุกคนในบ้านห้ามพูดให้ไกรสรได้ยิน...ระหว่างที่อินตราถูกขังบนโรงพัก เธอนั่งร้องไห้อย่างเดียวดาย พลันตำรวจพาผู้หญิงสายเดี่ยวสามคนมาขังรวมกับเธอ ผู้หญิงเหล่านั้นโวยวายว่าพวกเธอฉี่ม่วงเพราะกินยาแก้ไข้ แต่ตำรวจไม่สนใจ หญิงสามคนหันมาเห็นอินตรา จำได้ว่าเคยทะเลาะตบตีกันในผับ จึงยิ้มอย่างสะใจแล้วเข้าไปรุมตบตีโดยไม่ฟังคำอธิบายของอินตราเลย

ภูมินทร์อยู่เป็นเพื่อนมนชญาจนค่ำ ตอนจะกลับ มนชญา กอดแขนเดินมาส่งที่รถ เธออดใจไม่ไหว โอบคอภูมินทร์มาจูบปาก ทำเอาชายหนุ่มตกใจ "มน...ทำอะไรน่ะ"

มนชญารู้สึกตัวว่าทำเกินไป จึงแกล้งขวยเขินแล้วขอโทษเขา แค่อยากขอบคุณที่อยู่เคียงข้างเธอ เวลาที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจ ภูมินทร์แปลกใจเพราะมนชญาไม่เคยทำตัวแบบนี้ แต่ไม่ติดใจคิดว่าเธอคงจะกลัวมากจริงๆ พอภูมินทร์ขับรถออกไป มนชญายกมือแตะปากยิ้มอย่างสะใจ

เข้าบ้านเดินขึ้นบันไดมาอย่างอารมณ์ดี นพดลออกมาจากห้องไกรสรพอดี เขาจึงถามเธอว่าไม่เข้าไปหาท่านบ้างหรือ ท่านรอพบเธออยู่ทั้งวัน มนชญาชักสีหน้านิดหน่อย แต่เกรงนพดลจะสงสัย จึงเดินเข้าไปพร้อมนพดล มนชญาลังเลกลัวความผิดที่ตัวเองทำไว้ แต่พอนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในร่างมนชญา ไม่ใช่อินตรา ก็สีหน้าดีขึ้น เข้าไปจับมือไกรสร มองสภาพที่นอนเป็นอัมพาตอยู่ แอบยิ้มสะใจ ไกรสรเห็น

แววตามนชญาก็รู้สึกแปลกๆ แต่ไม่สามารถพูดออกมา

ออกจากห้องไกรสร มนชญาเดินคุยกับนพดล ทำเป็นขอบคุณที่เขาช่วยดูแลไกรสรอย่างดี และรีบออกตัวว่าช่วงนี้ตนคงไม่มาดูแลบ่อยๆ เพราะทำใจเห็นสภาพพ่อเป็นแบบนี้ไม่ได้

"แต่คุณพ่อท่านคงต้องการกำลังใจจากคุณมากกว่าใคร" นพดลแย้ง

"งั้นมนจะพยายาม..." มนชญาตอบอย่างไม่เต็มใจ แล้วขอตัวไปนอน

"แล้วนั่นคุณมนจะเข้าไปห้องนอนอินตราทำไมครับ" นพดลทัก

ตอน​ที่ 2       (ต่อ​จาก​วาน​นี้)

มน​ชญา​ชะงัก​ทำ​หน้า​กลบเกลื่อน​ว่า จะ​ไป​เอา​ของ​ที่​อิน​ตรา​เอา​ของ​ตน​ไป แต่​แล้ว​เปลี่ยนใจ​บอก​นพดล​ว่า อิน​ตรา​คง​ทำ​เสียหาย​ไป​หมด​แล้ว พูด​จบ​ก็​เดิน​ตรง​ไป​ทาง​ห้อง​ของ​มน​ชญา พอ​เข้า​ห้อง​ปิด​ประตู ก็​ถอน​ใจ “เฮ้ย...เกือบไป​แล้ว​มั้ยล่ะ”

อิน​ตรา​ใน​ร่าง​มน​ชญา มอง​ไป​ทั่ว​ห้อง​อย่าง​กระหยิ่ม​ใจ เปิด​ตู้​เสื้อ​ผ้า​เห็น​ชุด​เชยๆก็​เอา​ออก​มา​โยน​ทิ้ง มอง​ไป​เห็น​รูป​ถ่าย​มน​ชญา​กับ​ภูมินทร์​บน​โต๊ะ หัว​เตียง เดิน​ไป​หยิบ​มา​ดู

“ใน​ที่สุด​คุณ​ก็​หนี​ฉัน​ไม่​พ้น และ​ต่อ​จาก​นี้​ไป ฉัน​จะ​เป็นมน​ชญาอย่าง​เต็มตัว ฉัน​จะ​ทำตัว​อย่าง​ที่​ยั​ยม​น​ทำ จะ​ต้อง​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​ฉัน​คือ...อิน​ตรา” มน​ชญา​ยิ้ม​ร้าย​อย่าง​มี​แผน

ooooooo

แผน​แรก​ของ​มน​ชญา คือ​ชวน​ภูมินทร์​ไป​ประกัน​ตัว​อิน​ตรา​ออก​มา เพื่อ​ทำให้​เขา​เห็น​ว่า​ตน​จิตใจ​งดงาม ระหว่าง​ที่​ภูมินทร์​ไป​ทำ​​เรื่อง มน​ชญา​เดิน​มา​ยืน​หน้า​กรง​ขัง เห็น​สภาพ​บอบ​ช้ำ​บน​ใบหน้า​ของ​อิน​ตรา​แล้ว​สมเพช อิน​ตรา​รู้สึก​ตัว​หัน​มา​มอง​เห็น​มน​ชญา​ก็ดี​ใจ​ปรี่​เข้า​มา​เกาะ​ลูกกรง​ถาม  “พี่​อิ​น...พี่​อิน​มา​ช่วย​มน​ออก​ไป​แล้ว​ใช่​มั้ย​คะ”

“ใช่ ฉัน​มา​ช่วย​เธอ”

“แล้ว​พี่​อิ​นบ​อก​ให้​ทุก​คน​รู้​เรื่อง​ของ​เรา​แล้ว​ใช่​มั้ย​คะ”

“ยัง...และ​ฉัน​จะ​ไม่​บอก​ใคร​ด้วย เพราะ​อะไร​รู้​มั้ย เพราะ​ฉัน​มี​ความ​สุข​ม้าก​มาก​เวลา​ได้​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​เธอ ได้​เป็น​ลูก​สาว​ที่แท้​จริง​ของ​คุณ​ไกร​สร​นัก​ธุรกิจ​พัน​ล้าน ไม่​ใช่​เป็น​แค่​ลูก​กาฝาก​ที่​มี​แต่​คน​รังเกียจ แล้ว​เธอ​ก็​อย่า​พยายาม​บอก​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​คน​อื่น​รู้​เด็ด
ขาด เข้าใจ​มั้ย ไม่​ยัง​งั้น​คุณ​พ่อ​จะ​ไม่ได้​แค่​เป็น​ง่อย​แน่...”

“พี่​อิ​นอ​ย่า​ทำ​อะไร​คุณ​พ่อ​นะ มน​ขอร้อง”

“อัน​นี้​ก็​ขึ้น​อยู่​ที่​เธอ​นะ​มน​ชญา ว่า​เธอ​จะ​ทำตัว​ได้​น่า​รัก​แค่​ไหน จำ​เอา​ไว้​ว่า ชีวิต​ของ​คุณ​พ่อ​อยู่​ที่​เธอ และ​เธอ​ก็​น่า​จะ​รู้​นะ​ว่า​คน​อย่าง​ฉัน ถ้า​ไม่​พอใจ​อะไร ฉัน​ทำได้​ทุก​อย่าง”

อิน​ตราหน้า​เสีย ทั้ง​กลัว​ทั้ง​เสียใจ พอดี​ภูมินทร์​เดิน​มา​พร้อม​ตำรวจ มน​ชญา​ถอย​ออก​ให้​ตำรวจ​ไข​ประตู​ปล่อย​อิน​ตรา​ออก​มา ภูมินทร์​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​โกรธๆ

“อิน​ตรา...ใน​เมื่อ​มน​อุตส่าห์​ให้โอกาส​คุณ​มาก​ขนาด​นี้ คุณ​ก็​น่า​จะ​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​ได้​แล้ว​นะ”

อิน​ตรา​มอง​ภูมินทร์​น้ำตา​ไหล​เป็น​ทาง อยาก​บอก​เขา​เหลือเกิน​ว่า​ตน​คือ​มน​ชญา แต่​เกรง​พ่อ​จะ​เป็น​อันตราย มน​ชญา​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ ควงแขน​ภูมินทร์​ชวน​กลับ ก่อน​จะ​หัน​มา​อวย​พร​ให้​อิน​ตรา​โชค​ดี ทั้ง​สอง​พา​กัน​กลับ​ไป​โดย​ปล่อย​ให้​อิน​ตรา​ยืน​อยู่​เดียวดาย​หน้า​โรงพัก

ภูมินทร์​ภูมิใจ​ใน​ตัว​มน​ชญา​มาก​ที่​รู้จัก​ให้อภัย ทั้งที่​เขา​ไม่​ชอบใจ​เท่า​ไหร่​ที่​อิน​ตรา​ไม่ได้​รับ​โทษ​เลย มน​ชญา​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ ออดอ้อน​ให้​ภูมินทร์​พา​เธอ​ไป​ช็อปปิ้ง​เป็น​รางวัล...

ใน​ขณะ​ที่​อิน​ตรา​เดิน​อย่าง​ไม่​รู้​จะ​ไป​ไหน จน​มา​นั่ง​ร้องไห้​ที่​ป้าย​รถ​เมล์...ขณะ​เดียวกัน ​นพดล​รู้​จาก​ป้า​นวล​ว่า มน​ชญา​ไป​ประกัน​ตัว​อิน​ตรา​ออก​มา เธอ​ห่วง​ว่า​อิน​ตรา​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน ​นพดล​จึง​ตาม​ไป​ดู​ที่​โรงพัก เห็น​อิน​ตรา​นั่ง​ร้องไห้​อยู่ จึง​จอด​รถ​ร้อง​เรียก อิน​ตรา​เงย​หน้า​มา​เห็น​นพดล​ก็ดี​ใจ​ขึ้น​มา​หน่อย แต่​ด้วย​ความ​อ่อน​แรง​และ​บอบช้ำ จึง​เป็น​ลม​หมด​สติ​ไป

นพดล​พา​อิน​ตรา​มา​ให้​หมอ​ตรวจ​ร่างกาย หมอบ​อก​ว่า แผล​ตาม​ร่างกาย​อักเสบ​จึง​เป็น​ไข้ ​หมอ​จัด​ยา​ให้​และ​บอก​ให้​พักผ่อน​มากๆก็​จะ​หาย...จาก​นั้น นพดล​พา​อิน​ตรา​มา​ทาน​ข้าว เห็น​เธอ​ทาน​จน​หมด​เกลี้ยง​จึง​ทัก​ว่า​ท่าทาง​จะ​หิว​มาก

“ก็​มน...เอ่อ ฉัน​ยัง​ไม่ได้​ทาน​อะไร​ตั้งแต่​เมื่อ​วาน​นี่​จ๊ะ ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ขอบใจ​นพ​มาก​นะ ถ้า​นพ​ไม่​มา​หา​ฉัน ฉัน​คง​แย่​แน่ๆเลย”

“แล้ว​นี่​จะ​ไป​ไหน​ต่อ เดี๋ยว​ผม​ไป​ส่ง” นพดล​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​แปลก​ใจ

อิน​ตรา​ส่าย​หน้า นพดล​จึง​ถาม​ทำไม​ไม่​ไป​อยู่​กับ​แฟน อิน​ตรา​ทำ​หน้า​งง นพดล​หา​ว่า​อิน​ตรา​แกล้ง “คุณ​ไม่​ต้อง​มา​ทำ​หน้า​ใส​ซื่อ​ใส่​ผม​หรอก​น่า ผม​รู้จัก​คุณ​ดี คุณ​คิด​จะ​อ้อน​ให้​ผม​พา​กลับ​ไป​บ้าน​ใช่​ไหม​อิน​ตรา”

“เปล่า​นะ​จ๊ะ​นพ แต่​ความ​จริง​ฉัน​ก็​อยาก​จะ​กลับ​บ้าน กลับ​ไป​หา​คุณ​พ่อ แต่​ฉัน​รู้​ว่า​ฉัน​ยัง​กลับ​ไป​ไม่ได้ ตอน​นี้​ฉัน​ไม่​เหลือ​ใคร​แล้ว ทุก​คน​ที่​ฉัน​รัก ที่​ฉัน​รู้จัก เขา​ก็​รังเกียจ​ฉัน​กัน​หมด”

แม้​จะ​งง​กับ​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​อิน​ตรา แต่​นพดล​ก็อด​ให้​ความ​ช่วยเหลือ​ไม่ได้ เขา​จัดแจง​ซื้อ​ของใช้​จำเป็น และ​พา​เธอ​ไป​เช่า​บ้าน​หลัง​เล็กๆให้​อยู่ แถม​ให้​เงิน​ไว้​ใช้​ติดตัว อิน​ตรา​ซาบซึ้ง​ใจ บอก​นพดล​ว่า เมื่อ​ทุก​อย่าง​เข้าที่​แล้ว ตน​จะ​คืน​เงิน​ให้

“ไม่​เป็นไร​หรอก ผม​ไม่ได้​ใจ​ไม้​ไส้​ระกำ​พอ​ที่​จะ​เห็น​คน​ที่​โต​มา​ด้วย​กัน​ลำบาก แต่​ผม​คง​จะ​ช่วย​คุณ​ครั้ง​นี้​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย เพราะ​ถึง​ยัง​ไง​คุณ​ก็​ยัง​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​ที่​พยายาม​จะ​ฆ่า​ลูก​สาว​ของ​ผู้​มี​พระ​คุณ​ของ​ผม”

อิน​ตรา​น้ำตา​ร่วง บอก​นพดล​ว่า​ตน​เข้าใจ แต่​ขอ​อะไร​เขา​อย่าง​หนึ่ง ขอ​ให้​เขา​ดูแล​ไกร​สร​แทน​ตน​ด้วย นพดล​ยิ่ง​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​เธอ​ถึง​เปลี่ยน​ไป อิน​ตรา​อยาก​จะ​บอก​ความ​จริง​แต่​กลัว​คำ​ขู่​ของ​มน​ชญา​ที่​จะ​ทำร้าย​ไกร​สร ประจวบ​กับ​นพดล​ดักคอ​ว่า​อย่า​บอก​ว่า​เป็น​มน​ชญา​อีก อิน​ตรา​จึง​พูด​ไป​ว่า ตน​รู้สึก​ผิด​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​เคย​ทำ นพดล​ยินดี​ด้วย​ที่​อิน​ตรา​สำนึก​ได้

ooooooo

ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​มา​ที่​บ้าน  กุ๊ก​ไก่​หลาน​สาว​อุ้ม​ตุ๊กตา​วิ่ง​มาก​อด เพราะ​กุ๊ก​ไก่​รัก​มน​ชญา​มาก บอก​ว่า​ตน​คิดถึง​และ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​ก็​คิดถึง มน​ชญา​งง​ถาม​ว่า​ใคร​คือ​น้อง​ลูกเจ๊ียบ กุ๊ก​ไก่​ชู​ตุ๊กตา​ใน​มือ บอก​ว่า​นี่​ไง​ที่​มน–​ชญา​เป็น​คน​ซื้อ​ให้​วัน​เกิด กุ๊ก​ไก่​งอน​ที่​มน​ชญา​ลืม

“เอ่อ...คุณ​อา​จำ​ได้​ค่ะ แค่​คุณ​อา​แกล้ง​หยอก​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​เฉยๆ คุณ​อา​อยาก​รู้​ว่า​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​จะ​งอน​หรือ​เปล่า”

ทุก​คน​หัวเราะ ไม่​ติดใจ​สงสัย ยุวดี​เข้า​มา​ถาม​ว่า ไป​ปล่อยตัว​อิน​ตรา​ทำไม แล้ว​ตอน​นี้​ไป​อยู่​ที่ไหน วารี​ตัดบท​อย่า​ไป​สนใจ​เลย แล้ว​ชม​มน​ชญา​ที่​จิตใจ​ดี มน​ชญา​ทำ​เป็น​บอก​ว่า​ไม่​รู้​จะโกรธ​ไป​ทำไม ใน​เมื่อ​ตน​ก็​ปลอดภัย​ดี ทุก​คน​ชื่นชม​ความ​เป็น​คน​ดี​ของ​มน​ชญา แต่​ใน​ใจ​มน​ชญา​เอง​เจ็บใจ​ที่​ทุก​คน​รุม​ว่า​อิน​ตรา โดย​ไม่​รู้​ว่า​เธอ​คือ​อิน​ตรา...

นพดล​กลับ​มา​บอก​ป้า​นวล​ว่า​เขา​พา​อิน​ตรา​ไป​เช่า​บ้าน​อยู่​แล้ว​ไม่​ต้อง​ห่วง นิด​แอบ​ฟัง​มา​รายงาน​กัลยาณี มน​ชญา​นั่ง​ฟัง​อยู่​ด้วย โกรธ​นิด​ที่​พูดจา​ไม่​ดี​ถึง​อิน​ตรา เผลอ​ปรี๊ด​ใส่​แล้ว​รู้สึก​ตัว​ทำ​ที​เป็น​เห็นใจ​ไม่​อยาก​ให้​จิก​เรียก​อิน​ตรา เพราะ​ถึง​อย่างไร​ก็​เป็น​ลูก​คุณ​พ่อ แล้ว​ทำ​เป็น​ขอ​กัลยาณี​ให้​ปล่อย​ป้า​นวล​ช่วยเหลือ​อิน​ตรา​บ้าง อย่างไร​เสีย​ก็​เป็น​ป้า​หลาน​กัน...จาก​นั้น มน​ชญา​ก็​เลียบเคียง​ถาม​นพดล​ถึงที่​อยู่​ของ​อิน​ตรา​เผื่อ​จะ​แวะ​ไป​เยี่ยม​บ้าง

แต่​ที่จริง​แล้ว มน​ชญา​โทร.​บอก​วา​ยุ​ให้​ไป​หา​อิน​ตรา อ้าง​ว่า ​อิน​ตรา​คิดถึง​เขา​ใจ​จะ​ขาด วา​ยุ​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไร​รีบ​ไป​หา​อิน​ตรา​หวัง​จะ​ได้​เงิน​อีก...อิน​ตรา​นั่ง​เศร้า​อยู่​ใน​บ้าน​เล็กๆ คิดถึง​ภูมินทร์​จึง​ไปโทรศัพท์​สาธารณะ​หา แต่​ไม่​พูด​อะไร ได้​แต่ฟังเสียงเขา​เฉยๆก็​พอใจ พอ​เดิน​ออก​จาก​ตู้​โทรศัพท์ วา​ยุ​วิ่ง​มาก​อด อินตรา​ตกใจ​ผลัก​ไส​เขา​ออก

“ปล่อย​ฉันนะ คุณ​เป็น​ใคร ฉัน​ไม่​รู้จัก​คุณ”

“ถ้า​คุณ​จำ​ผม​ไม่ได้ คุณ​ก็​คง​จำ​ทุก​คน​บน​โลก​นี้​ไม่ได้​แล้ว​แหละ เรา​สอง​คน​มี​เรื่อง​ดีๆเด็ดๆให้​จำ​กัน​เยอะ​จะ​ตาย คุณ​อยู่​ที่ไหน​เหรอ เรา​เข้า​บ้าน​กัน​เถอะ ผม​คิดถึง​คุณ​จะ​แย่​อยู่​แล้ว​นะ” วา​ยุ​ลาก​อิน​ตรา​เข้า​มุมมืด​ซุก​ไซ้​ซอก​คอ​เธอ

อิน​ตรา​ดิ้นรน​ขัดขืน ร้อง​ตะโกน​ให้​คน​ช่วย ชาว​บ้าน​แถว​นั้น​ได้ยิน​เข้า​มา​ช่วย วา​ยุ​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ไป อิน​ตรา​ยกมือ​ไหว้​ชาว​บ้าน​ขอบคุณ วา​ยุ​แปลก​ใจ​กับ​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​อิน​ตรา...

กัลยาณี​เรียก​ป้า​นวล​กับ​นพดล​มา​เอ็ด​เรื่อง​ที่​ช่วยเหลือ​อิน​ตรา มน​ชญา​ได้ยิน​ไม่​พอใจ​แต่​ต้อง​เก็บ​ความรู้สึก​ไว้ พอ​กัลยาณี​ใช้​นิด​ไป​ชง​กาแฟ​จึง​อาสา​ไป​ทำ​แทน มน​ชญา​แกล้ง​เอา​น้ำ​ถู​บ้าน​ผสม​ใน​ถ้วยกาแฟ​ชง​มา​ให้ ​กัลยาณี​กิน​แล้ว​รู้สึก​สาก​ปาก แต่​มน​ชญา​บอก​ว่า​เป็น​กาแฟ​อ​รา​บิ​ก้า​ยี่ห้อ​ใหม่ กัลยาณี​จึง​ฝืน​กิน​จน​หมด​ถ้วย...ศักดิ์​วิ่ง​มา​รายงาน​ว่า มี​คน​เอา​รถ​สปอร์ต​มา​ส่ง ทุก​คน​ออก​มา​ดู กัลยาณี​ถาม​ว่า​ใคร​สั่ง​ซื้อ มน​ชญา​จึง​บอก​ว่า​ตน​เอง กัลยาณี​ถาม​ว่า​จะ​สั่ง​มา​ทำไม ใน​เมื่อ​รถ​เธอ​ก็​เพิ่ง​เปลี่ยน​ไม่​ถึง​ปี มน​ชญา​แสร้ง​ทำ​​หน้า​เศร้า บอก​ว่า​เธอ​สั่ง​มา​ให้​อิน​ตรา​เพื่อ​ปลอบ​ใจ​ที่​ไม่ได้​ตำแหน่ง​อะไร​ใน​บริษัท แต่​พอดี​เกิด​เรื่อง​เสีย​ก่อน กัลยาณี​เข้า​มา​ลูบไล้​ตื้นตัน​กับ​ความ​มี​น้ำใจ​ของ​หลาน​สาว จึง​ไม่​ติดใจ ปล่อย​ให้​มน​ชญา​ใช้​รถ​คัน​นั้น​ไป​แทน​ดี​กว่า​สั่ง​มา​เสีย​เงิน​เปล่า...มน​ชญา​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป​ยิ้มเยาะ​กับ​ความ​โง่​ของ​ทุก​คน เธอ​มุ่ง​หน้าไป​หา​อิน​ตรา​ที่​บ้าน​เช่า

ooooooo

ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​ได้​ร่าง​กลับคืน​มา อิน​ตรา​ฟุบ​หน้า​ร้องไห้​อยู่​กับ​ตัว​เอง มน​ชญา​เดิน​เข้า​มา​มอง​สภาพ​บ้าน​ยิ้ม​เหยียด​ทัก

“ต๊าย...น่า​สมเพช​จัง ลูก​สาว​นัก​ธุรกิจ​ร้อย​ล้าน ต้อง​มา​อยู่​ใน​บ้าน​โกโรโกโส​อย่าง​นี้ เธอ​คง​ลำบาก​น่า​ดู​สิ​นะ อิน​ตรา...

เอ้​อ ว่า​แต่​เมื่อ​คืน​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง วา​ยุ​เขา​ถึงใจ​ดี​มั้ย”

“วา​ยุ...พี่​อิน​สั่ง​ให้​ผู้ชาย​คน​นั้น​มา​หา​มน​เหรอ​คะ ทำไม​พี่​อิน​ทำ​แบบ​นี้”

“อ้าว...ก็​ไหนๆเธอ​เป็น​ฉัน​แล้ว เธอ​ก็​ควร​จะ​ได้​รับ​ทุก​อย่าง​ที่​ฉัน​เคย​ได้​สิ​จ๊ะ ส่วน​ร่างกาย​ของ​มน​ก็​ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ ฉัน​จะ​ทำให้​มัน​ได้​อะไรๆตื่นเต้นๆบ้าง​ไง​ล่ะ ไหนๆเกิด​มา​แล้ว มัน​ต้อง​ใช้​ให้​คุ้มค่า”

“พี่​อิ​นอ​ย่า​ทำให้​ร่างกาย​อิน​แปดเปื้อน​นะ​คะ”

“เสียใจ ตอน​นี้​ร่าง​นี้​มัน​เป็น​ของ​ฉัน​ไป​แล้ว เพราะฉะนั้น​ฉัน​มี​สิทธิ์​จะ​ทำ​อะไร ยัง​ไง​ก็ได้ เอ...หรือ​จะ​เริ่ม​จาก​คุณ​ภู​ก่อน​เลย​ดี”

ขาดคำ ภูมินทร์​ก็​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​มน​ชญา เธอ​จงใจ​เปิด​ส​ปีก​เก​อร์​โฟน​ให้​อินตร​าได้ยิน

“มน​กำลัง​คิดถึง​พี่​ภู​อยู่​เลย​ค่ะ แล้ว​พี่​ภู​ล่ะ​คะ​คิดถึง​มน​บ้าง​หรือ​เปล่า​เอ่ย”

“คิดถึง​ซิ​จ๊ะ...”

อิน​ตรา​ได้​ยิน​เมิน​หน้า​หนี​น้ำตา​ไหล มน​ชญา​แกล้ง​พูดจา​ออดอ้อนจน​อิน​ตรา​ต้อง​เดิน​เลี่ยง​ไป​ที่​อื่น ไป​นั่ง​ร้องไห้​อยู่​หน้า​บ้าน มน​ชญา​ตาม​มา​มอง​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ...

กลับ​มา​ที่​บริษัท เลขาฯ​หอบ​แฟ้ม​มา​วาง​บน​โต๊ะเพื่อ​ให้​มน​ชญา​เซ็น เธอ​ก้มหน้า​เซ็น​ทันที เลขาฯ​ถาม​ว่า​ไม่​อ่าน​ดู​ก่อน​หรือ มน​ชญา​ตอบ​ว่า เธอ​ไว้ใจ​พนักงาน​ทุก​คน​อยู่​แล้ว

ooooooo

เสียใจ​อย่าง​บอก​ไม่​ถูก อิน​ตรา​มาก​ราบ​เจดีย์​กระดูก​แม่ ร่ำไห้​รำพัน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​ตน จน​ไม่​รู้​จะ​อยู่​อย่างไร มี​แต่​คน​รังเกียจ อิน​ตรา​เอื้อม​มือ​ไป​ลูบไล้​ภาพ​แม่ ร้องไห้​สะอึกสะอื้น เสียง​แม่​ชี​จัน​ดัง​ขึ้น “สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​หนู ไม่​มี​ใคร​จะ​ช่วย​หนู​ได้​หรอก”

อิน​ตรา​หัน​มา​มอง​เห็น​แม่​ชี​จัน​นั่ง​อยู่​บน​พื้น​ใต้​ร่ม​ไม้ จึง​เข้า​มาก​ราบ “แม่​ชี​คะ มน​ไม่​เข้าใจ​ว่า​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​มน ทำไม​มน​กับ​พี่​อิน​ถึง​สลับ​ร่าง​กัน​อย่าง​นี้​คะ​แม่​ชี”

“มัน​เป็น​ไป​ตาม​คำ​อาฆาต​ของ​เจ้าของ​ร่าง​นี้​ตั้งแต่​อดีตชาติ” แม่​ชี​จัน​เปรย

อิน​ตรา​ไม่​เข้าใจ แม่​ชี​จัน​เล่า​ว่า อดีต...เจ้าของ​ร่าง​คือ​เอี่ยม​แค้น​ที่​ถูก​ทิ้ง​ให้​จม​น้ำ​ตาย ใน​ขณะ​ที่​เห็นท่าน​ทัด​ว่ายน้ำ​ไป​ช่วย​บัว​ซึ่ง​ก็​คือ​มน​ชญา จึง​สาปแช่ง​ถ้า​ชาติ​หน้า​มี​จริง ขอ​ให้​บัว​ทรมาน​จน​ตาย​เหมือน​อย่าง​ที่​ตัว​เอง​เป็น หนำซ้ำ​ชาติ​นี้​เมื่อ​ปี​ก่อน วัน​ที่​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา​ไป​ไหว้​พระ​ที่​วัด​แห่ง​หนึ่ง เกิด​สุริยคราส​ขึ้น อิน​ตรา​ได้​เปลี่ยน​ดอกไม้​ที่​มน​ชญา​ถวาย​พระ​คู่​กับ​ภูมิน​ทร์​เป็น​ของ​ตัว​เอง​แทน แล้ว​อธิษ​ฐาน “ถ้า​ปาฏิหาริย์​มี​จริง ขอ​ให้​อิน​ตรา​คน​นี้​ ได้​รัก​ได้​สม​หวัง​แทน​แม่​มน​ชญา​บ้าง​เถิ้ด...”

แม่​ชี​จั​นก​ล่า​ว​ว่า “ปรากฏการณ์​สุริยคราส​นั้น ถือว่า​เป็น​สิ่ง​มหัศจรรย์ วัน​ที่​เกิด​ปรากฏการณ์​นี้ จึง​ถือ​เป็น​วัน​ที่​มี​อาถรรพณ์ เรื่อง​เหนือ​ความ​คาด​คิด​ใดๆจึง​เกิด​ขึ้น​ได้”

“เป็น​อย่าง​นี้​นี่เอง แล้ว​อีก​นาน​ไหม​คะแม่ชี กว่า​ที่​มน​จะ​ชดใช้​ให้​พี่​อิน​หมด”

“แม่​ชี​ไม่​รู้ รู้​แต่​ว่า​ตาม​ดวง​ชะตา​หนู เปรียบ​เสมือน​พระจันทร์ ส่วน​เจ้าของ​ร่าง​นี้​เขา​เปรียบ​เป็น​พระอาทิตย์ เมื่อ​ทั้ง​สอง​สิ่ง​วน​มา​ทาบ​ทับ​กัน​เมื่อ​ใด หนู​กับ​เขา​ก็​ไม่​สามารถ​กลับ​ร่าง​เดิม​ได้​อีก”

“หมายความ​ว่า ถ้า​เกิด​ปรากฏการณ์​สุริยคราส​อีก​ครั้ง มน​ก็​อาจจะ​ต้อง​อยู่​ใน​ร่าง​พี่​อิน​ตลอด​ไป​อย่าง​งั้น​เหรอ​คะ” อิน​ตรา​เริ่ม​ร้องไห้​โฮ

“แต่​หนู​จำ​เอา​ไว้ ไม่​ว่า​วิญญาณ​ของ​หนู​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​ไหน​มัน​ไม่​สำคัญ จิตใจ​ที่​ดี​งาม​ต่างหาก​ล่ะ​ที่​สำคัญ และ​จิตใจ​ที่​ดี​งาม​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​คุ้มครอง​หนู จำ​เอา​ไว้​นะ” แม่​ชี​จัน​เตือน​ด้วย​แวว​ตา​สงสาร​และ​เห็นใจ

ooooooo

ทำ​อะไร​ก็​ไม่​เป็น เอกสาร​ก็​ขี้เกียจ​อ่าน มน​ชญา​เบื่อ​หน่าย​จึง​คว้า​กระเป๋า​ออก​ไป​หา​ภูมินทร์​ที่​บริษัท ถาม​พนักงาน​ข้าง​ล่าง​ว่า​ห้อง​ทำ​งาน​ภูมินทร์​อยู่​ชั้น​ไหน พนักงาน​บอก​ว่า​อยู่​ชั้น 15 ทั้งที่​แปลก​ใจ​ว่า​มา​หา​กัน​อยู่​บ่อยๆ ทำไม​ต้อง​ถาม

กิ่ง​กาญจน์ เลขาฯ​สาว​ที่​พยายาม​ยั่วยวน​ภูมินทร์​เอา​แฟ้ม​เอกสาร​มา​ให้​ใน​ห้อง และ​แกล้ง​เบียด​ชิด​ชี้​ตำแหน่ง​ที่​ต้อง​เซ็น​แต่ละ​หน้า มน​ชญา​เปิด​ประตู​เข้า​มา​เห็น​กิ่ง​กาญจน์​ให้​ท่า​ภูมินทร์​ก็​โกรธ​จน​ลืมตัว ตรง​เข้า​กระชาก​กิ่ง​กาญจน์​เหวี่ยง​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น ภูมินทร์​ตกใจ​เข้า​ประคอง​ให้​ลุก​ขึ้น ปาก​ก็​ตำหนิ​มน​ชญา​ว่า​ทำ​อะไร

“แม่​นี่​เป็น​ใคร​คะ​พี่​ภู” มน​ชญา​ย้อน​ถาม

“คุณ​กิ่ง​กาญจน์ เลขา​ฯของ​พี่​ไง​มน” ภูมินทร์​ตอบ​แล้ว​ขอโทษ​ขอ​โพย​กิ่ง​กาญจน์

กิ่ง​กาญจน์​ยิ้ม​อ้อนๆเหลือบ​มอง​มน​ชญา​ตาขวาง ทำให้​มน​ชญา​รู้​ว่า ผู้หญิง​คน​นี้​เป็น​ภัย ภูมินทร์​หัน​มา​ถาม “เป็น​อะไร​ไป​จ๊ะ ทำไม​ถึง​ต้อง​โมโห​คุณ​กิ่ง​กาญจน์​ขนาด​นี้​ด้วย​ล่ะ”

มน​ชญา​ไม่​รู้​จะ​แก้ตัว​อย่างไร จึง​แกล้ง​ทำท่า​จะ​เป็น​ลม กิ่ง​กาญจน์​มอง​อย่าง​ไม่​อยาก​เชื่อ เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ท่าทาง​โกรธ​บ่น​ว่า​มน​ชญา​ทำ​เป็น​ใส​ซื่อ​มา​นาน ที่แท้​ก็​หลอก​ให้​ภูมินทร์​ตายใจ

มน​ชญา​เดิน​ตาม​ออก​มา​ได้ยิน สวน​ทันควัน “ก็​คง​ไม่​น้อย​ไป​กว่า​แก​นัก​หรอก”

กิ่ง​กาญจน์​สะดุ้ง มน​ชญา​เข้า​มา​จ้อง​หน้า​ถาม “ทำไม​เป็น​เลขาฯ เงินเดือน​มัน​ไม่​พอ​กิน​หรือ​ไง ถึง​ต้อง​มา​จ้อง​จับ​เจ้านาย​ทำ​ผัว”

“นี่​ถ้า​คุณ​ภู​รู้​ว่า​คุณ​มา​พูดจา​ต่ำๆอย่าง​นี้​กับ​ฉัน คุณ​ภู​ต้อง​ไม่​พอใจ​แน่ๆค่ะ” กิ่ง​กาญจน์​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู​ตัว​เอง มน​ชญา​ย้อน​ถาม​ว่า​จะ​ทำไม ลอง​ดู​ก็ได้​ว่า ภูมินทร์​จะ​เชื่อ​ใคร

ว่า​แล้ว​มน​ชญา​ก็​หยิบ​ถ้วยกาแฟ​บน​โต๊ะ​มา​เท​ราด​ตัว​เอง แล้ว​ทิ้ง​แก้ว​ลง​แตก​เพล้ง ภูมินทร์​ออก​มา มน​ชญา​แสร้ง​ร้องไห้​ก้ม​มอง​คราบ​กาแฟ​บนเสื้อ​ตัว​เอง​ ภูมินทร์​รีบ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“ไม่​มี​อะไร​หรอก​ค่ะ พี่​ภู คุณ​กิ่ง​คง​ไม่ได้​ตั้งใจ​เอา​กาแฟ​ราด​มน”

“กิ่ง​เปล่า​นะ​คะ​คุณ​ภู คุณ​มน​นั่นแหละค่ะ เอา​กาแฟ​ราด​ตัว​เอง”

ภูมินทร์​งง มน​ชญา​ดัน​เขา​กลับ​เข้า​ห้อง ทำ​ที​ไม่​อยาก​มี​เรื่อง ทำเอา​กิ่ง​กาญจน์​ยืน​อ้า​ปาก​ค้าง​ด้วย​ความ​งง ภูมินทร์​ไม่​ยอม​จะ​เอาเรื่อง เขา​ให้​กิ่ง​กาญจน์​ขอโทษ​มน​ชญา มิ​ฉะนั้น​เขา​คง​ทำ​งาน​ร่วม​กับ​เธอ​ไม่ได้  กิ่ง​กาญจน์​จำ​ต้อง​ยกมือ​ไหว้​ขอโทษ มน​ชญา​แอบ​ยิ้ม​เ​ยาะ...ภูมินทร์​จะ​พา​มน​ชญา​กลับ​บ้าน​ไป​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า จึง​เข้า​ห้อง​ไป​เอา​กระเป๋า​ให้ มน​ชญา​หัน​มา​กระซิบ​เยาะ

“แก​คง​รู้​แล้ว​สิ​นะ​ว่า​พี่​ภูเขา​เชื่อ​ใคร แล้ว​ต่อ​ไป​นี้​ก็​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​ภู​อีก ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​หา​ว่า​ฉัน​ไม่​เตือน”

ภูมินทร์​ออก​มา​พร้อม​กระเป๋า​ถือ​ของ​มน​ชญา และ​พา​เธอ​เดิน​ไป กิ่ง​กาญจน์​มอง​ตามอย่าง​โกรธ​จัด “ต๊าย...ใน​เมื่อ​แก​ประกาศ​เป็น​ศัตรู​กับ​ฉัน ฉัน​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ยอม​แพ้​แกนั​งม​นชญา”

ใน​ลิฟต์ มน​ชญา​ออดอ้อน​ให้​ภูมินทร์​พา​เธอ​ไป​ซื้อ​ชุด​ใหม่​แล้วไป​เที่ยว​ต่อ​กัน แต่​ภูมินทร์​กลับ​บอก​ว่า เธอ​ไม่ค่อย​สบาย​อย่า​เพิ่ง​เที่ยว​เลย กลับ​ไป​ทาน​ข้าว​ที่​บ้าน​ดี​กว่า เขา​ถือโอกาส​เยี่ยม​ไก​รสร​ด้วย มน​ชญา​ทำ​หน้า​เซ็ง

ooooooo
หน้า​บ้าน อิน​ตรา​มา​เกาะ​รั้ว​มอง​เข้าไป​ใน​บ้าน​ด้วย​ความ​คิดถึง​ไกร​สร เห็น​มะปราง​กำลัง​ป้อน​ข้าว​พ่อ​อยู่​ตรง​ระเบียง ก็​ร้องไห้​อยาก​เข้าไป​กอด​ใจ​แทบ​ขาด พลัน​เห็น​รถ​ภูมินทร์​แล่น​มา จึง​รีบ​หลบ แอบ​มอง​ภูมินทร์​ประคอง​มน​ชญา​เข้า​บ้าน ภูมินทร์​รู้สึก​ผิดสังเกต​จึง​บอก​ให้​มน​ชญา​เข้า​บ้าน​ไป​อาบ​น้ำ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า เขา​จะ​ไป​เอา​ของ​ใน​รถ​แล้วไป​เจอ​กัน​ที่​ห้อง​ไกร​สร​เลย

ภูมินทร์​เดิน​อ้อม​มา​จับ​แขน​อิน​ตรา​ที่​หลบ​อยู่​หลัง​ต้นไม้ ถาม​จะ​มา​ก่อกวน​อะไร​อีก

“มน...เอ่อ ฉัน​เปล่า​นะ​คะ ฉัน​แค่​เป็น​ห่วง​คุณ​พ่อก็​เลย​แวะ​มา​เยี่ยม”

“คน​อย่าง​คุณ​เหรอ​จะ​ห่วง​ใคร​เป็น  ​นอกจาก​ตัว​เอง...บอก​มาเดี๋ยวนี้​ว่า​คุณ​คิด​จะ​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่” ภูมินทร์​บีบ​แขน​อิน​ตรา จน​เธอ​เจ็บ​ร้อง​โอ๊ย   เขา​จ้อง​ตา​เธอ   เห็น​แวว​ตา​เศร้าๆเหมือน​มน​ชญา ก็​ชะงัก สะบัด​หน้า​ไม่​อยาก​​เชื่อ “คุณ​นี่​มัน​เล่น​ลูกไม้​เก่งเหมือน​เดิม​ เลย​นะ แต่​อย่า​คิด​นะ​ว่า​น้ำตา​แค่​นี้ จะ​ทำให้​คน​ที่​นี่ใจอ่อน​อีก

เพราะ​ทุก​คน​เขา​รู้ทัน​คน​อย่าง​คุณ​กัน​หมด​แล้ว”

“ไม่​จริง ทุก​คน​กำลัง​เข้าใจ​ฉัน​ผิด”

ภูมินทร์​บีบ​ไหล่​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​อิน​ตรา “เข้าใจ​ผิด​เหรอ​อิน​ตรา ผม​อาจจะ​ยอม​ฟัง​คุณ​บ้าง​หรอก​นะ ถ้า​ผม​ไม่ได้​เห็น สิ่ง​ที่​คุณ​ทำด้วย​ตา​ตัว​เอง แต่​ใน​เมื่อ​มน​ให้อภัย​คุณ ผม​ก็​ยอม ให้อภัยคุณ​เหมือน​กัน จง​จำ​เอา​ไว้​นะ​อิน​ตรา ถ้า​คุณ​มา​แตะต้อง มน​ชญาอีก​แม้​เพียงปลาย​เล็บ ผม​ไม่​ปล่อย​คุณ​เอา​ไว้​แน่”

อิน​ตรา​ถูก​ภูมินทร์​ผลัก​ล้ม​ลง แล้ว​เดิน​ไป ปล่อย​เธอ ร้องไห้สะอึกสะอื้น​อย่าง​เดียวดาย  เมื่อ​มน​ชญา​เปลี่ยนเสื้อ​ผ้าแล้ว​มา​ที่​ห้อง​ไกร​สร เห็น​มะปราง​ป้อน​ข้าว​พ่อ​อยู่ แต่​ไม่​เห็นภูมินทร์​จึง​ถาม​หา มะปราง​ตอบ​ว่า​ยัง​ไม่​เข้า​มา​เลย มน​ชญาแปลก​ใจ พอดี​ได้ยิน​เสียง​ภูมินทร์​ทักทาย​กับ​กัลยาณี มน​ชญา​รีบ​ดึง​ชาม​ข้าว​จาก​มะปราง​มา ทำท่า​ป้อน​ข้าวและ​พูด​คุย​กับ​ไกร​สร ผิด​จาก​เมื่อ​สัก​ครู่ ภูมินทร์​ถือ​ของเยี่ยม​เข้า​มาสวัสดี ​แล้ว​ส่ง​หนังสือ​ที่​นำ​มา​ให้​ มน​ชญา​ไว้​อ่าน​ให้​ไกร​สร​ฟัง มน​ชญา​ทำ​หน้า​เบื่อๆแต่​ทำ​เป็น ยิ้มแย้มบอก​ไกร​สร​ว่า คืน​นี้​เรา​มี​นัด​กัน​อีก​แล้ว​สิ​นะ

มะปราง​อึดอัด​ใจ​มา​บ่น​ใน​ครัว​ถึง​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​มน​ชญา นพดล​เอง​ก็​เห็น​ด้วย...

คืน​นั้น มน​ชญา​นั่ง​ข้าง​เตียง​ไกร​สร เปิด​หนังสือ​ไป​มา แล้ว​บ่น “มี​แต่​ตัวหนังสือ​เต็ม​ไป​หมด มน​ไม่​อ่าน​ให้​ฟัง​หรอก ขี้เกียจ...” พอ​เห็น​สายตา​ไกร​สร ก็​โยน​หนังสือ​ลง​บน​เตียงถาม “มอง​อะไร​คะ​คุณ​พ่อ คง​แปลก​ใจ​ล่ะ​สิ​ว่า​ทำไมมน​ถึง​ไม่เหมือน​มน​ชญา​ลูก​สาว​แสน​ดี​อ่อนหวาน​ของ​คุณ​พ่อ​คน​เดิม จะ​บอก​อะไร​ให้​นะ​คะ ถึง​คุณ​พ่อ​จะ​ลำเอียง​กับ​อิน แต่​สวรรค์ไม่ได้​ลำเอียง​เหมือน​คุณ​พ่อ​หรอก​ค่ะ”

มน​ชญา​ยิ้ม​มุม​ปาก​ก่อน​จะ​เดิน​ออก​ไป ปล่อย​ให้​ไกร​สร มอง​ตามอย่าง​ไม่​เข้าใจ...มน​ชญา​กลับ​มา​ที่​ห้อง เห็น​นาฬิกา เพิ่ง​สี่​ทุ่ม ไม่​คิด​จะ​นอน​เร็ว​เหมือน​มน​ชญา​ตัว​จริง จึง​คว้ากระเป๋า​ออก​ไป​ท่อง​ราตรี นั่ง​ดื่ม​ชิวๆอยู่​คน​เดียว​ที่​ผับ​ประจำ วา​ยุ​เข้า​มา​ทักทาย​เพราะ​จำ​ได้​ว่า​เป็น​น้อง​สาว​อิน​ตรา  เขา​ใช้​มุก ​หลี​สาว​เดิมๆ ทำให้​มน​ชญา​รู้ทัน แต่​พอ​วา​ยุ​ชมว่า​มน​ชญา​สวย​และ​ดู​ดี​กว่า​อิน​ตรา​เท่านั้น  มนชญา​ก็​คว้า​แก้ว​เหล้า​สาด​ใส่​หน้า​วา​ยุ​ด้วย​ความ​โกรธ วา​ยุ​กลับ​ชอบใจ คิด​จะ​จับ​มน​ชญาให้​อยู่ห​มัด​เหมือน​อิน​ตรา

ooooooo

วัน​ต่อ​มา พนักงาน​ถือ​เอกสาร​เข้า​มา​หา​นพดล ให้​ดู​ว่า​ไม่​สามารถ​เบิก​จ่าย​เช็ค​ได้ นพดล​เอาเอกสาร​มา​ถามมน​ชญา​ที่​ห้อง​ทำ​งาน และ​เลย​ถาม​ว่า​เมื่อ​คืน​ออกไป​ไหน​มา เขา​ได้ยิน​เสียง​รถ​กลับ​มา​ตอน​ตี​สอง มน​ชญา​แก้ตัว​ว่าออก​ไป​วัน​เกิด​เพื่อนเพราะ​ขัด​ไม่ได้ แล้ว​ถาม​นพดล​ว่า​ต้องการให้​เธอ​เซ็น​อะไร

“ผม​ไม่ได้​ให้​คุณ​เซ็น​อะไร​หรอก แต่​ผม​อยาก​ให้​คุณ​มน​ดูทาง​ฝ่าย​บัญชี​ไม่​สามารถ​เบิก​เงิน​กับ​ธนาคาร​ได้ เพราะ​ลายเซ็น คุณ​ไม่​เหมือน​เดิม” นพดล​เอา​เอกสาร​เก่าให้​ดู​ลายเซ็น

มน​ชญา​อึ้ง แก้ตัว​ว่า​เธอ​ปวด​หัว​ยัง​ไม่​หาย​ดี แล้ว​เธอจะ​เซ็น​ให้​ใหม่ พอ​นพดล​ออก​ไป มน​ชญา​ก็​ปัด​เอกสารทั้งหมด​ตก​โต๊ะ​ไป “มัน​จะ​อะไร​นักหนา แต่​ฉัน​ไม่​ยอม​แพ้​หรอก ​ยัง​ไง​ฉัน​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​ทุก​อย่าง อย่าง​ที่​แก​เป็น​ให้​ได้...”

มน​ชญา​มา​หา​อิน​ตรา​ที่​บ้าน​เช่า บังคับ​ให้​เซ็น​ชื่อ​เป็น​ตัวอย่าง​ให้ อิน​ตรา​ถาม​ว่า​จะ​เอา​ไป​ทำไม​ มน​ชญา​โมโห เอา​ความ​ปลอดภัย​ไกร​สร​มา​ขู่

“พี่​อิน​จะ​กล้า​ทำร้าย​คน​ที่​เลี้ยงดู​พี่​อิน​มา​เหรอ​คะ”

มน​ชญา​บีบ​คาง​อิน​ตรา “ไม่​ต้อง​เอา​บุญคุณ​ของ​พ่อ​แก​มาทวง​กับ​ฉัน บุญคุณ​ของ​พ่อ​กับ​ฉัน มัน​หมด​ลง​ตั้งแต่​วัน​ที่​ฉัน​เอา​แก​ออก​มา​จาก​ตะราง​แล้ว และ​ต่อ​ไป​นี้​ฉัน​จะ​ทวง​สิทธิ์​ของ​ฉัน​คืน”

อิน​ตรา​ขอร้อง​อย่า​ทำร้าย​ไกร​สร และ​ยอม​เซ็น​ชื่อ​ให้​เป็น​ตัวอย่าง มน​ชญา​ขู่​ว่าความ​ปลอดภัย​ของ​ไกร​สรขึ้น​อยู่​กับ​การ​ ทำตัว​ของ​เธอ...

ระหว่าง​ที่​กิ่ง​กาญจน์​นั่ง​เครียด​อยู่ ยุวดี​แวะ​มา​หา​ภูมินทร์ เพราะ​เบื่อ​ไม่​รู้​จะ​ไป​ไหน โทร.​หา​มน​ชญา​ก็​ไม่​รับ​สาย หมู่​นี้​ทำท่า​เหินห่าง เห็น​ท่าทาง​ซึมๆของ​กิ่ง​กาญจน์จึง​ถามภูมินทร์​ว่า​กิ่ง​กาญจน์​เป็น​อะไร ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​มี​ปัญหากับ​มน​ชญา​นิดหน่อย ยุวดี​แปลก​ใจ

“คน​อย่าง​ยั​ยม​น​น่ะ​เหรอ​คะ มี​ปัญหา​กับ​คน​อื่น สงสัย​โลก​คง​ใกล้จะ​แตก...ยุ​เป็น​เพื่อน​กับ​ยั​ยม​น​มา​ตั้งแต่​เด็กๆ แค่​มอง​ตา ยุ​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​มน​คิด​ยัง​ไง แต่...ยุ​ก็​ว่า​มน​แปลกๆไป เหมือน​ไม่​ใช่​คน​เดิม” ยุวดี​ชัก​ลังเล ​ผิดสังเกต​เหมือน​กัน

ภูมินทร์​ส่าย​หน้า​ยิ้มๆ ไม่​เชื่อ​ตาม​ที่​ยุวดี​พูด

ooooooo

คืน​นั้น มน​ชญา​สั่ง​ห้าม​ทุก​คน​เข้าไป​รบกวน อ้าง​ว่า​จะ​เข้า​นอน​แต่​หัวค่ำ แท้จริง​แล้ว​เธอ​หัด​เซ็น​ลายเซ็น​มน​ชญา เธอ​เซ็น​แล้ว​ขยำ​ทิ้ง​อยู่​หลาย​แผ่น​กว่า​จะ​ได้​เหมือน​ของ​จริง

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​ออก​ไป​ทำ​งาน​แล้ว อิน​ตรา​มา​เกาะ​รั้ว​บ้าน​อีก​ครั้ง เห็น​มะปราง​ก็​ขอร้อง​ให้​เธอ​ได้​เข้า​เยี่ยม​ไกร​สร ​สัก​ครั้ง มะปราง​สงสาร​ยอม​ปล่อย​ให้​อิน​ตรา​เข้า​มา​แต่​กำชับ​ให้​ รีบ​กลับ​ออก​ไป นิด​เห็น​เข้า แล่น​ไป​รายงาน​กัลยาณี พอ​อิน​ตรา ​เดิน​เข้า​บ้าน​มา นิด​ก็​เอา​น้ำ​ถู​บ้าน​สาด​ใส่​ กัลยาณี​หัวเราะ​ร่า และ​ไล่​ให้​ออก​ไป อิน​ตรา​ขอร้อง​ขอ​เยี่ยม​ไกร​สร เธอ​ก้ม​ลง​กราบท่ามกลาง​ความ​ตกตะลึง​ของ​นิด​กับ​มะปราง แต่​กัลยาณี​กลับ​บอก​ว่า

“เผอิญ​ว่า​สิ่ง​ที่​แก​ทำ​ไว้​กับ​ฉัน​มัน​มากมาย​เกิน​กว่า​ที่​แก​กราบ​เท้า​ฉัน แล้ว​ฉัน​จะ​ให้อภัย​ได้ ฉัน​ไม่​มี​วัน​ให้​แก​เข้าไป​พบ​คุณ​พี่​อีก แล้ว​แก​ก็​ไสหัว​ออก​ไป​จาก​บ้าน​ฉัน​ก่อน​ที่​ฉัน​จะ​เรียก​ตำรวจ”

ป้า​นวล​วิ่ง​ออ​กมา​ประคอง​อิน​ตรา กัลยาณี​สั่ง​ให้​พา​อิน​ตรา ​ออก​ไป ป้า​นวล​พา​อิน​ตรา​มา​นั่ง​คุย​นอก​รั้ว​บ้าน  ถาม​ทุกข์สุข​และ​ให้​เงิน​ไว้​ใช้​ติดตัว ขาดเหลือ​อย่างไร​ให้​โทร.​บอก อิน​ตรา​ ยกมือ​ไหว้​อย่าง​ซาบซึ้ง และ​รับปาก​ว่า​จะ​ใช้​คืนให้​ อิน​ตราโผ​กอด​ป้า​นวล ทำเอาป้านวล​ร้องไห้​โฮ เพราะ​ใน​ชีวิต​ไม่​เคย​ได้​รับ ​การ​สัมผัส​ที่​ดี​จาก​หลาน​สาว​เลย...

ระหว่าง​ที่​อิน​ตรา​เดิน​ปาด​น้ำตา​มา​ตาม​ถนน นพดล​ขับ​รถ​กลับ​มา​เห็น จึง​เรียก​ให้​ขึ้น​รถ​เขา​จะ​ไป​ส่ง พอ​ถึง​หน้า​บ้าน​เช่า นพดล​ถาม​อีก​ครั้ง​ว่า​เธอ​ไป​ที่​บ้าน​ไกร​สร​ทำไม

“ฉัน​ไป​เยี่ยม​คุณ​พ่อ นพ...ต่อ​ไป​นพ​ช่วย​มา​บอก​อาการ​ของ​คุณ​พ่อ​ให้​ฉัน​รู้​หน่อย​ได้​ไหม ​ไม่​ว่า​คุณ​พ่อ​จะ​ดี​ขึ้น​หรือ​แย่​ลง​ยัง​ไง ฉัน​ก็​อยาก​รู้​ นะ​จ๊ะ​นพ ฉัน​ขอร้อง” อิน​ตรา​เกาะ​แขน​เว้าวอน

นพดล​ลังเล​ก่อน​จะ​ยอม แต่​ขอ​ข้อ​แลกเปลี่ยน​ว่า​เธอ​จะ​ไม่​ไป​ที่​บ้าน​อีก  อิน​ตรา​รับปาก...วา​ยุ​ขับ​รถ​มา​จอด​เห็น​อิน​ตรา ​เกาะ​แขน​นพดล​อยู่​ก็​คิด​ว่า​อิน​ตรา​มี​ที่หมาย​ใหม่ ถึง​หมางเมิน​กับ​เขา  จึง​เข้าไป​คว้า​แขน​อิน​ตรา​ต่อว่า อิน​ตรา​ตกใจ​ยื้อ​แขน​กลับ

“ฉัน​บอก​แล้ว​ไง​ว่า​ฉัน​ไม่​ใช่​คน​รัก​ของ​คุณ ฉัน​ไม่​ใช่​พี่​อิน ฉัน​ไม่​รู้จัก​คุณ...”

“แต่​ผม​รู้จัก​คุณ นี่​คุณ​คิด​จะ​ทิ้ง​ผม​จริงๆเหรอ​อิน”​ วา​ยุ​รุก​เร้า

นพดล​เข้า​ช่วย บอก​ให้​ปล่อย​อิน​ตรา เมื่อ​วา​ยุ​ไม่​ปล่อย​ เขา​จึง​ชก​หน้า​วา​ยุ​ล้ม​ลง​และ​ไล่

“ไป​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้ แล้ว​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​อิน​ตรา​อีก ​ ไม่​อย่าง​นั้น​ ผม​จะ​เรียก​ตำรวจ​มา​จับ​คุณ”

วา​ยุ​โกรธ​ชี้​หน้า​อาฆาต​ทั้ง​สอง​คน​ก่อน​จะ​กลับ​ไป นพดล​หัน​มา​มอง​อิน​ตรา​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ ทำไม​เธอ​ถึง​บอก​ว่าตัว​เอง​ไม่​ใช่​อิน​ตรา​ มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น​กัน​แน่ เขา​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​ค้น​หา เหตุ​ผล

ooooooo

ตอนที่ 3

หลังจาก​วา​ยุ​กลับ​ไป อิน​ตรา​ยัง​ตัว​สั่น​ด้วย​ความ​หวาดกลัว นพดล​พา​เธอ​เข้า​บ้าน​แล้ว​ถาม​ว่า​อยู่​คน​เดียว​ได้​ไหม อิน​ตรา​พยัก​หน้า นพดล​ยัง​คา​ใจ​ถาม​ว่า​ไม่​รู​้จัก​กัน​แน่​หรือ อิน​ตรา​พยัก​หน้า​อีก​ครั้ง ตอบ​เบาๆ คล้าย​กับ​พูด​กับ​ตัว​เอง “จ้ะ ฉัน​ไม่รู้จัก แต่​เขา​คง​รู้จัก​กับ​พี่​อิน”

“พี่​อิ​น...คุณ​เป็น​อะไร​ไป ทำไมคุณ​ถึง​ชอบ​พูด​เหมือนกับ​ว่า​ไม่​ใช่​อิน​ตรา”

“ช่าง​มัน​เถอะ​จ้ะ เพราะ​ถึง​ฉัน​พูด​ไป​ก็​คงไม่​มี​ใคร​เชื่ออยู่ดี”

นพดล​กลับ​ออก​มา​ด้วย​ความ​สงสัย แต่​กลับ​คิด​ไป​ว่า อิน​ตรา​จะ​มา​ไม้​ไหน​อีก...

เย็น​วัน​นั้น นิด​รายงาน​มน​ชญา​ว่า​อิน​ตรา​มา ลงทุนก้ม​กราบ​กัลยาณี​ขอ​เข้า​เยี่ยม​ไกร​สร มน​ชญา​ไม่​พอใจ​ที่​อิน​ตรา​ไม่​เชื่อฟัง​ตน...กลางดึก​จึง​เข้าไป​ใน​ห้อง​นอน​ไกร​สร ใช้​มือ​ถือ​บันทึก​ภาพตัว​เอง​ผลัก​ไกร​สร​ตก​จาก​เตียง​สลบ​แน่​นิ่ง​ไป เสียง​หล่น​ตุ๊​บ​ทำให้​นพดล​ตกใจ วิ่ง​มา​ที่​ห้อง​ไกร​สร ผลัก​ประตู​เข้าไป เห็น​มน​ชญา​ยืน​อยู่​ก็​แปลก​ใจ มน​ชญา​ตั้ง​สติ​ได้​รีบ​บอก​นพดล

“นพ มา​ช่วย​คุณ​พ่อ​เร็ว เป็น​อะไร​​ไม่​รู้ อยู่ดีๆก็​ตกเตียง” มน​ชญา​ปราด​ไป​ที่​ร่าง​ไกร​สร

กัลยาณี​ตาม​เข้า​มา ทั้ง​สาม​ช่วย​กัน​พา​ไกร​สร​ส่ง​โรงพยาบาล...ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​ตาม​มา​ที่​โรงพยาบาล มน​ชญา​ทำ​เศร้า​เสียใจ​ให้​ภูมินทร์​ต้อง​ปลอบ หมอ​ออก​มา​บอก​ว่าไกร​สร​ปลอดภัย​แล้ว มี​แต่​รอย​ฟกช้ำ ต่อ​ไป​ให้​ระวัง  ​อย่า​ให้​กระทบกระเทือน​อีก ทุก​คน​พยัก​หน้า​รับกลับ​มา​บ้าน กัลยาณี​สั่ง​มะปราง​นอน​เฝ้า​หน้า​เตียง

ไกร​สรอย่า​ให้​คลาด​สายตา แต่​แล้ว​ฉุกคิด​แปลก​ใจ​ว่า​ไกร​สร​ตก​จากเตียง​ได้​อย่างไร ทั้งที่​ขยับ​ตัว​ยัง​ไม่ได้ นพดล​ได้ยิน​คิด​สงสัย​เช่น​กัน ​แต่​แล้ว​สลัด​ความ​คิด​ตัว​เอง​ออก​เพราะ​มน​ชญา​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ทำไม นพดล​เดิน​ครุ่นคิด ชน​เข้า​กับ​มะปราง​ที่​ถือ​ตะกร้า​ขยะ​มา ตก​หก​กระจาย เขา​ช่วย​มะปราง​เก็บ สะดุดตา​ทำไม​มี​แต่​กระดาษ​เต็ม​ไป​หมด​ ​ จึง​ถาม​ว่า​ของ​ห้อง​ไหน มะปราง​ตอบ​ว่า ​ห้อง​มน​ชญา​ นพดล​หยิบ​ก้อน​กระดาษ​มา​คลี่​ดู​เป็น​ลายเซ็น​มน​ชญา​เต็ม​หน้า​กระดาษ  ​ยิ่ง​สงสัย​ ไม่ทัน​พูด​อะไร ป้า​นวล​มา​เรียก

“นพ มา​อยู่​นี่เอง...นพ ป้า​วาน​เอา​ตะโก้​เผือก​นี่​ไป​ให้​อิน​หน่อย​สิ ของ​โปรด​อิน​เขา” ป้า​นวล​กระซิบ นพดล​รับ​มา​สีหน้า​ครุ่นคิด...

ooooooo

ขณะ​ที่​อิน​ตรา​นั่ง​ทาน​ข้าว​อยู่​ใน​บ้าน​เช่า​อย่าง​เดียวดาย มีเสียง​ออด​ดัง​ขึ้น จึง​เดิน​มา​เปิด​ประตู ต้อง​ ตกใจ​เมื่อ​เป็น​มนชญา​ยืน​หน้า​เครียด​ดุดัน​อยู่ มน​ชญา ถาม​ทันที​ว่า​เมื่อ​วาน​ไป​ที่​บ้าน​ใช่​ไหม อิน​ตรา​อ้ำอึ้ง​ตอบ​ว่า แค่​อยาก​ไป​เยี่ยม​ไกร​สร มน​ชญา​ผลัก​อิน​ตรา​เข้าไป​ใน​บ้าน​แล้ว​โวยวาย
“เธอ​คิด​จะ​ไป​บอก​ความ​ลับ​ของ​เรา​กับ​คน​อื่น​ใช่​มั้ย”

“พี่​อิ​น...มน​เปล่า...”

“เธอ​ไม่​ต้อง​แก้ตัว​แล้ว​มน​ชญา เพราะ​ฉัน​มี​อะไร​มา​ให้​เธอ​ดู เป็น​การ​ตอบแทน​ที่​เธอ​กล้า​ขัด​คำสั่ง​ฉัน” มน​ชญา​หยิบ​มือ​ถือ​มา​เปิด​วีดิโอ​ให้​อิน​ตรา​ดู​ภาพ​ที่​ตน​ผลัก​ไกร​สร​ตก​เตียง

“คุณ​พ่อ...พี่​อิน​ใจร้าย พี่​อิน​ไม่​มี​หัวใจ พี่​อิน​ทำ​กับ​คุณ​พ่อ​อย่าง​นี้​ได้​ยัง​ไง​กัน​คะ”

“มัน​ก็​เหมือนกับ​ที่​พ่อ​เธอ​ทำ​กับ​ฉัน​นั่นแหละ พ่อ​กับ​แม่​เธอ​บอก​ว่า​รัก​ฉัน ไม่​เคย​เห็น​ฉัน​เป็น​ลูกเลี้ยง แต่​เขา​ก็​ลำเอียง เขา​ให้​ทุก​อย่าง​กับ​เธอ​ แต่​ไม่​เคย​ให้​อะไร​ฉัน​เท่าเทียม​กับ​เธอ​เลย”

“พี่​อิน​เอาแต่​โทษ​คน​อื่น แต่​พี่​อิน​ไม่​เคย​มอง​ตัว​เอง​เลย​ว่า​ทำไม​ถึง​ไม่​มี​ใคร​รัก​พี่​อิน ก็​เพราะว่า​จิตใจ​ของ​พี่​อิน​มัน​สกปรก” อินตรา​เริ่ม​มี​อารมณ์​บ้าง

นพดล​เดิน​เข้า​มา​ได้ยิน​การ​สนทนา​ของ​สอง​สาว ​ด้วย​ความ​สงสัย​จึง​แอบ​ฟัง มน​ชญา​กำลัง​เชย​คาง​อิน​ตรา​ให้​หัน​มา​ประจันหน้า​กับ​ตัว​เอง “เธอ​จำ​ใส่​กะโหลก​เธอ​ไว้​ให้​ดี​นะ ที่​ทุก​คน​ไม่​รัก​ฉัน​ก็​เพราะว่า​ฉัน​เป็น​ลูก​กาฝาก เป็น​ลูก​โจร ​ไม่​ใช่​ ลูก​สาว​ที่แท้​จริง​อย่าง​เธอ”

นพดล​ถึง​กับ​ผงะ ไม่​อยาก​เชื่อ​หู​ตัว​เอง คิด​ทบทวน​ที่​ผ่าน​มา  คำ​พูด​แปลกๆของ​อิน​ตรา  การ​กระทำ​ที่​เปลี่ยน​ไป มา​จนถึง​ลายเซ็น​ที่​ไม่​เหมือน​เดิม และ​มี​การ​หัด​เซ็น​ใหม่ รวม​ถึง ที่​อิน​ตรา​ขอร้อง​ให้​เขา​มา​ส่งข่าว​ไกร​สร  ท่าทาง​ห่วงใย​มาก นพดล​พึมพำ​ว่า​เป็นไปได้​อย่างไร

มน​ชญา​ยัง​ขู่​อิน​ตราว่า​ตอน​นี้​ได้​มา​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​ลูก​โจร​แล้ว ต่อ​ไป​จะ​เข้าใจ​เอง​ว่า​ตน​รู้สึก​อย่างไร “แล้ว​ฉัน​ก็​ขอ​เตือน​อีก​ครั้ง​นะ​มน​ชญา ว่า​ชีวิต​ของ​คุณ​พ่อ​อยู่​ใน​มือ​ของ​เธอ เพราะ ฉะนั้น ถ้า​เธอ​อยาก​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข​ล่ะ​ก็ อย่า​ไป​ที่​บ้าน​หรือ​บอก​ให้​ใคร​รู้​เรื่อง​ของ​เรา​อีก ไม่​อย่าง​งั้น เธอ​ก็​เตรียม​หา​ชุด​ดำ​ใส่​ไป​งาน​ศพ​พ่อ​ของ​เธอ​ได้​เลย”

มน​ชญา​เดิน​ยิ้ม​สะใจ​ออก​มา ผ่าน​นพดล​ที่​ซ่อน​ ตัว​อยู่ พอ​มน​ชญา​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป นพดล​เข้า​มา​ใน​บ้าน​เห็น​อิน​ตรา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น เขา​มอง​อย่าง​เริ่ม​มั่นใจ​ว่า​ผู้หญิง​ตรง​หน้า​คือ​มน​ชญา

“เรื่อง​นี้​มัน​เกิด​ขึ้น​ได้​ยัง​ไง​ครับ​คุณ​มน”

อิน​ตรา​สะดุ้ง​ที่​นพดล​เรียก​เธอ​ว่า​มน​ชญา แต่​ก็ดี​ใจ​ที่​มี​คน​เชื่อ จึง​เล่า​เรื่อง​ให้​เขา​ฟัง นพดล​อึ้งๆเมื่อ​ได้​ฟัง​ว่า​อิน​ตรา​กับ​มน​ชญา​สลับ​ร่าง​กัน สืบ​เนื่อง​มา​จาก​คำ​อาฆาต​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว นพดล​รับปาก​ว่า​จะ​ดูแล​ไกร​สร​ให้​ดี​กว่า​เดิม และ​บอก​ให้​สบายใจ​ว่าไกร​สร​ไม่​เป็น​อะไร​มาก​แค่​ฟกช้ำ

“...แล้ว​นี่​คุณ​มน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ต่อ​ไป​ครับ”

“มน​ไม่​รู้​เหมือน​กัน”

“งั้น​ผม​ว่า​เดี๋ยว​เรา​ค่อยๆช่วย​กัน​คิด​หา​ทาง​แก้​ปัญหา​ก็​แล้วกัน​นะ​ครับ แต่​ตอน​นี้​ผม​ว่า คุณ​มน​ควร​จะ​ไป​จาก​ที่​นี่​เพื่อ​ความ​ปลอดภัย​ของ​คุณ​มน จาก​แฟน​ของ​อิน​ตรา”

“แต่​มน​ไม่​รู้​ว่า​มน​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน​แล้ว​นี่​จ๊ะ​นพ”

“แต่​ผม​รู้​ครับ​ว่า​คุณ​มน​ควร​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน...”

นพดล​พา​อิน​ตรา​มา​ที่​คอน​โดฯ​แห่ง​หนึ่ง บอก​เธอ​ว่า “ตอน​แรก​คุณ​ท่าน​ตั้งใจ​ซื้อ​ให้​อิน​ตรา​ไว้​เป็น​ของขวัญ​เซอร์ไพรส์​วัน​เกิด แต่​ผม​คิด​ว่า ตอน​นี้​คุณ​มน​จำเป็น​ต้อง​ใช้​มัน​มาก​กว่า”

“โธ่...คุณ​พ่อ​ดี​กับ​พี่​อิน​ขนาด​นี้ ทำไม​พี่​อิน​ถึงใจ​ร้ายกับ​คุณ​พ่อ​ได้​ลงคอ​นัก​ก็​ไม่​รู้”

“คน​อย่าง​อิน​ตรา ไม่​เคย​เห็น​ค่า​ความ​รัก​ความ​หวัง​ดี​ที่​คน​อื่น​มอบ​ให้​หรอก​ครับ”

“นพ​จ๊ะ แต่​นพ​ต้อง​ไม่​ให้​พี่​อิน​รู้​เด็ดขาด​เลย​นะ​จ๊ะ ว่า​นพ​รู้​เรื่อง​ของ​มน​กับ​พี่​อิน​แล้ว เพราะ​พี่​อิน​อาจจะ​ไม่​พอใจ​แล้ว​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​คาด​ไม่​ถึง​ก็ได้”

นพดล​รับปาก​ไม่​ต้อง​ห่วง เขา​จะ​จับตา​มอง​ไม่​ให้​ใคร​มา​ทำ​อันตราย​ไกร​สร​ได้​อีก

ooooooo

กลับ​มา​บ้าน มน​ชญา​ต้อง​ตก​ใจ เมื่อ​เห็น​ภูมินทร์​กับ​ครอบครัวพา​กัน​มา​เยี่ยม​ไกร​สร  เธอ​รีบ​ตีหน้า​เศร้า ไหว้​วารี​และ​ดุสิต  ภูมินทร์​ถาม​ว่า​ไป​ไหน​มา  มน​ชญา​โกหก​ว่า ไป​ไหว้​พระ​ขอ​พร​ให้​พระ​คุ้มครอง​พ่อ แล้ว​เข้าไป​เกาะ​แขน​ไกร​สร​อย่าง​เอาใจ ทุก​คน​ยิ้ม​กับ​ความ​กตัญญู​ของ​มน​ชญา แต่​สายตา​ที่​ไกร​สร​มอง​ลูก​สาวก​ลับ​มี​แต่​ความ​หวาดระแวง

พอ​ทุก​คน​ลาก​ลับ ยุวดี​บอก​มน​ชญา​ให้​ทำใจ​ให้​สบาย อย่า​ลืม​ว่า​ยัง​มี​ตน​เป็น​เพื่อน​ทั้งคน มน​ชญา​ฝืน​ยิ้ม​ขอบใจ ภูมินทร์​บอก​แล้ว​เขา​จะ​โทร.​หา มน​ชญา​พยัก​หน้า​และ​โบก​มือ​ให้​จน​รถ​ภูมินทร์​แล่น​ออก​ไป เธอ​หุบ​ยิ้ม​ทันที บ่น​ว่า จะ​แห่​กัน​มา​ทำไม ให้​ภูมินทร์​มา​คน​เดียว​ก็​พอ...นพดล​ขับ​รถ​เข้า​มา​จอด มน​ชญา​ต่อว่า​หาย​ไป​ไหน​มา ทำไม​ไม่​อยู่​ดูแล​ไกร​สร นพดล​มอง​มน​ชญา​อย่าง​โกรธๆ พอ​นึกถึง​คำ​ที่​อิน​ตรา​เตือน​ก็​ตอบ​มน​ชญา​ไป​ว่า เขา​ไป​ธุระ​มา แล้ว​ย้อน​ถาม​ว่า​เธอ​หาย​ไป​ไหน​มา​แต่​เช้า ไกร​สร​ถาม​หา

“มน​ไป​วัด ไป​ขอ​พร​ให้​คุณ​พ่อ​หาย​มา​น่ะ ว่า​แต่​พรุ่งนี้​มน​ไม่​ไป​ทำ​งาน​นะ คุณ​พ่อ​ไม่ค่อย​สบาย มน​อยาก​อยู่​ดูแล​คุณ​พ่อ​มาก​กว่า” มน​ชญา​เดิน​เข้า​บ้าน​ไป

นพดล​กังวล​มอง​ไป​ที่​ระเบียง​ห้อง​ไกร​สร...กลางคืน นพดล​เข้าไป​หา​ไกร​สร เห็น​มะปราง​เฝ้า​อยู่ จึง​ให้​ไป​พัก คืน​นี้​เขา​จะ​เฝ้า​เอง ไกร​สร​นอน​ลืมตา​โพลง นพดล​จึง​ถาม​ว่า​นอน​ไม่​หลับ​หรือ​ ไกร​สร​มอง​เหมือน​อยาก​จะ​สื่อสาร​บาง​อย่าง แล้ว​ใช้​สายตา​มอง​ไป​ยัง​ภาพถ่าย​มน​ชญา​กับ​ตน

“คุณ​ท่าน​คิดถึง​คุณ​มน​เพราะ​คุณ​มน​ไม่​ค่อยมา​เยี่ยม​คุณ​ท่าน​ใช่​ไหม​ครับ”

ไกร​สร​กะ​พริบตา​ถี่ๆ นพดล​ถอน​ใจ​ก่อน​จะ​พูด​ให้​สบายใจ “คุณ​มน​เธอ​กำลัง​วุ่น​เรื่อง​งาน​อยู่​น่ะ​ครับ ก็​เลย​อาจจะ​ไม่ค่อยมีเวลา...คุณท่านครับ...คุณท่านเป็นผู้มีพระคุณของผม ผมสัญญาว่าผมจะช่วยดูแลคุณมนและทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เป็นของคุณมนให้ดีที่สุด ผมจะไม่​ยอม​ให้​ใคร​หน้า​ไหน​มา​ชุบ​มือ​เปิบเอา​สิ่ง​ที่​ควร​จะ​เป็น​ของ​คุณ​มน​ไป ผม​สัญญา​ครับ คุณ​ท่าน”

ไกร​สร​มอง​นพดล​อย่าง​ไม่ค่อย​เข้าใจ แต่​แวว​ตา​นพดล​ดู​เด็ดเดี่ยว​มาก...วัน​รุ่ง​ขึ้น นพดล​มา​ถึง​บริษัท เขา​บอก​เลขา​ฯของ​มน​ชญา​ว่าต่อจากนี้ เอกสารทุกอย่างที่ต้องส่งให้ มนชญา เอามาให้เขาตรวจดูก่อน เพราะตั้งแต่มนชญาหาย​ป่วย​ทำ​งาน​ผิด​พลาด​บ่อยๆ แต่​ไม่​ต้อง​บอก​มน​ชญา เดี๋ยว​จะ​ไม่​พอใจ เลขาฯ​รับคำ ไม่​ติดใจ​สงสัย​อะไร

ooooooo

เช้า​นี้​ มน​ชญา​ตื่น​สาย​จน​กัลยาณี​แปลก​ใจ คิด​ว่า​ไม่สบาย​จึง​มาเคาะ​ประตูเรียก มน​ชญา​หงุดหงิด​จำ​ต้อง​ตื่น บ่น​กับ​ตัว​เอง “ฮึ่ย..จะ​เป็น​นั​งม​น​นี่​ไม่​มี​สิทธิ์​นอน​ตื่น​สาย​เลย​ใช่​ไหม”

เซ็งๆอยู่ นึก​อะไร​ได้ มน​ชญา​กด​โทรศัพท์​หา​ภูมินทร์ กิ่ง​กาญจน์​กำลัง​จัด​เอกสาร​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​ภูมินทร์​ เห็น​มือ​ถือ​ที่​วาง​อยู่​ดัง​ขึ้น ภูมินทร์​ไม่​อยู่ พอ​เห็น​ว่า​เป็น​มน​ชญาโทร.​มา​จึง​คิด​แกล้ง​กด​รับ​สาย แล้ว​ไม่​พูด​ กลับ​ทำ​เสียง​ไกลๆ “อย่า​ทำ​แบบ​นี้​สิ​คะ​คุณ​ภู เดี๋ยว​ใคร​เข้า​มา​เห็น​นะ​คะ...​คุณ​ภู​อย่า​ใจร้อนสิคะ รอ​ให้​ถึง​ห้อง​ประชุม​ก่อน...”

สาย​ถูก​ตัด​ไป มน​ชญา​โกรธ​จน​ตัว​สั่น “นัง​กิ่ง​กาญจน์ วัน​นี้​แก​กับฉัน​ต้อง​ตาย​กัน​ไป​ข้าง​หนึ่ง” มน​ชญาผ​ลุน​ผลัน​ไป​อาบ​น้ำ​แต่งตัว...

มา​ถึง​บริษัท​ภูมินทร์...มน​ชญา​หน้า​เครียด​เดิน​ฉับๆเข้ามา สวน​กับ​ยุวดี​ จึง​ถาม​หา​ภูมินทร์​ ยุวดี​บอก​ว่า​น่า​จะ​อยู่​ห้อง​ประชุม มน​ชญา​ตา​วาว​โรจน์ เดิน​ไป​ทันที ยุวดี​มอง​ตามอย่าง​แปลกใจ

ภูมินทร์​กำลัง​ประชุม​ใหญ่​กับ​พนักงาน​จำนวน​มาก กิ่ง​กาญจน์​มอง​ออก​ไป​เห็น​มน​ชญา​เดิน​มา​แต่​ไกล จึง​บอก​ภูมินทร์​ว่า ​เธอ​ขอ​ออก​ไป​เอา​เอกสาร ​พอ​ออก​จาก​ห้อง​ประชุม มน​ชญา​เดิน​มา​ถึง​พอดี กิ่ง​กาญจน์​แกล้ง​ทำ​ตกใจ​หลบ​สายตา ขยับ​เสื้อ​ผ้า​ให้​เข้าที่​เข้า​ทาง มน​ชญา​ปรี๊ด​แตก

“นัง​หน้าด้าน ฉัน​เคย​เตือน​แก​แล้ว​ใช่​ไหม ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​ภู​ของ​ฉัน” มน​ชญา​ตบ​กิ่ง​กาญจน์​ล้ม​ลง

ยุวดี​ตาม​มา​เห็น​ตกใจ​เข้า​ห้าม มน​ชญา​สะบัด​ยุวดี​อย่าง​แรง ตะคอก​อย่าง​ลืมตัว “แก​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​ได้​ไหม​นังยุ”

ยุวดี​กระเด็น​ไป มน​ชญา​หัน​มา​ตบ​กิ่ง​กาญจน์​อีก กิ่งกาญจน์​แกล้ง​กระเด็น​เข้าไป​ใน​ห้องประชุม “โอ๊ย...คุณ​ภู​ช่วย​กิ่ง​ด้วย​ค่ะ”

ขาดคำ มน​ชญา​ผลัก​ประตู​ตาม​เข้า​มา แล้ว​ต้อง​ชะงัก เมื่อ​เห็น​คน​นั่ง​อยู่​เต็ม​ห้อง​ประชุม ภูมินทร์​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน มน​ชญา​พูด​ไม่​ออก กิ่ง​กาญจน์​ทำ​หน้า​ใส​ซื่อ ...ภูมินทร์​ให้​มา​คุยใน​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​เขา มน​ชญา​พยายาม​ข่ม​อารมณ์​โกรธ​ไว้ เล่า​ให้​ภูมินทร์​ฟัง​เรื่อง​เสียง​ใน​โทรศัพท์

“มนจ๊ะ พี่ว่ามนใจเย็นๆก่อนดีกว่านะ พี่ว่าเรื่องนี้คง มีอะไรที่เข้าใจกันผิด”

มน​ชญา​โกรธ​ที่​ภูมินทร์​ไม่​เชื่อ กิ่ง​กาญจน์​ทำ​หน้าไม่​รู้​เรื่อง ปฏิเสธ​เสียงแข็ง​ไม่ได้​พูด จะ​ให้​ไป​สาบาน​ที่ไหน​ก็​ยอม มน​ชญา​จึง​ท้า​ให้​ไป​สาบาน แต่​ภูมินทร์​ไม่​เห็น​ด้วย มน​ชญา​ไม่ พอใจ​วิ่ง​หนี​ออก​ไป ภูมินทร์​วิ่ง​ตาม ยุวดี​ส่าย​หน้า​หนักใจ แล้ว​เห็น​กิ่ง​กาญจน์​แอบ​ยิ้ม ยิ่ง​ไม่สบาย​ใจ

ooooooo

มน​ชญา​ขับ​รถ​มา​จอด​หน้า​บ้าน​ด้วย​ความ​โกรธ เห็น​รถ​ภูมินทร์​ตาม​มา จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​ร้องไห้​วิ่ง​เข้า​บ้าน ภูมินทร์​ลง​จาก​รถ​ตาม​ไป​ฉุด​ไว้​ขอ​ให้​คุย​กัน​ให้​รู้​เรื่อง​ก่อน

“ไม่​ค่ะ มน​ไม่​อยาก​พูด​อะไร​ให้​ช้ำ​ใจ​มากไป​กว่านี้​อีก​แล้ว มน​รู้​แล้ว​ว่า​พี่​ภู​ไม่ได้​รัก​มน​จริง”

“ไม่​จริง พี่​รัก​มน”

“พี่​ภูรัก​มน แต่​ทำไม​พี่​ถึง​ไม่​เชื่อ​ที่​มน​พูด พี่​ภู​เข้า​ข้าง ผู้หญิง​คน​อื่น​ทำไม”

ภูมินทร์​บอก​ว่า​เขา​ไม่ได้​เข้า​ข้าง แค่​อยาก​ให้​เธอ​ใจเย็น​ลง แล้ว​ถาม​ว่า​ทำไม​เมื่อ​ก่อน​เธอ​ไม่​เคย​ใช้​อารมณ์​เลย มน​ชญา​เริ่ม​รู้ตัว​ว่า​ทำ​เกินไป จึง​สงบ​ลง แก้ตัว​ไป​ว่า

“ก็​มน​เสียใจ​นี่​คะ มน​เสียใจ​ที่​พี่​ภู​ไม่​รัก​มน​แล้ว พี่​ภู​คิด​จะ​ทิ้ง​มน​ไป​มี​ผู้หญิง​คน​ใหม่”

“โธ่​มน พี่​บอก​แล้ว​ไง ว่า​พี่​ไม่​มี​วัน​ที่​จะ​รัก​ผู้หญิง​คน​ไหน ได้​อีก​แล้ว​นอกจาก​มน”

มน​ชญา​ไม่​เชื่อ นพดล​ผ่าน​มา​ได้ยิน​สอง​คน​โต้เถียง​กัน ภูมินทร์​ถาม​มน​ชญา​จะ​ให้​ทำ​อย่างไร ถึง​จะ​เชื่อ​ว่า​เขา​รัก​เธอ มน​ชญา​ยื่น​คำขาด​ให้​แต่งงาน​กัน

“แต่​คุณ​อา​ไกร​สร​ยัง​ป่วย​อยู่​เลย​นะ​จ๊ะ”

“โธ่​พี่​ภู​คะ ยัง​ไง​คุณ​พ่อ​ก็​ไม่​มี​วัน​กลับ​มาเหมือน​

เดิมอีก​แล้ว ถ้า​ขืน​เรา​รอ​ให้​คุณ​พ่อ​หาย​ก่อน เรา​ก็​คง​จะ​ไม่ได้​แต่งงานกัน​หรอก​ค่ะ นะ​คะ​พี่​ภู เรา​แต่งงาน​กัน​ซะ​ที​เถอะ​นะ​คะ”

ภูมินทร์​นิ่ง​คิด​สัก​พัก ก่อน​จะ​ตอบ​ตกลง มน​ชญา​ดีใจ​โผ​กอด​เขา นพดล​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ เขา​รีบ​ไป​หา​อิน​ตรา ที่​คอน​โดฯ เพื่อ​ให้​เธอ​ขัดขวาง​ไม่​ให้​ทั้ง​สอง​แต่งงาน​กัน

“แล้ว​มน​จะ​ทำ​อะไร​ได้​ล่ะ​จ๊ะ บางที​นี่​ก็​อาจจะ​เป็น ผล​กรรม​ที่​มน​ต้อง​ชดใช้​ให้​พี่​อิน​ก็ได้”

“แล้ว​คุณ​มน​จะ​ยอม​ปล่อย​ให้​ผู้ชาย​ที่​คุณ​มน​รัก ต้อง​ไป​เป็น​ของ​คน​อื่น​ง่ายๆเหรอ​ครับ”

“นพ​ไม่ได้​หึง​พี่​อิ​นอ​ยู่​ใช่​มั้ย” อิน​ตรา​ลอง​ถาม​เพราะ​รู้​มา​ก่อน

“เปล่า​เลย​ครับ หลังจาก​ที่​เห็น​พฤติกรรม​ทั้งหลาย​ของ​อิน​ตรา​แล้ว ความรู้สึก​ที่​ผม​มี​ให้​อิน​ตรา​มัน​ลด​น้อย​ลง​ทุก​วัน​จน​เกือบ​ไม่​เหลือ​อะไร​แล้ว แต่​ผม​สงสาร​คุณ​ภู มัน​ไม่​ยุติธรรม​เลย ถ้า​เขา​ต้อง​แต่งงาน​ใช้​ชีวิต​ร่วม​กับ​ผู้หญิง​ที่​เขา​เกลียด​มาก​ที่สุด โดยที่​เขา​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไร​เลย”

อิน​ตรา​นิ่ง​คิด นพดล​ย้ำ​ว่า​ถ้า​ยัง​รัก​ภูมินทร์​อยู่​ต้องหา​ทาง​ช่วย แต่​อิน​ตรา​ไม่​รู้​จะ​ห้าม​อย่างไร นพดล​คิด “ถ้า​คุณ​มน​ห้าม​คุณ​ภู​ไม่ได้​ ผม​ว่า​ต้อง​ให้​คน​อื่น​ช่วย​ห้าม​แล้ว​ล่ะ​ครับ”

อิน​ตรา​งง​ว่า​นพดล​หมาย​ถึง​ใคร...นพดล​จัดการ​โทร.​นัด​ยุวดี​ออก​มา​พบ​ที่​สวนสาธารณะ​ใน​วัน​รุ่ง​ขึ้น มา​ถึง​ยุวดี​บ่น​อุบ​ที่​ให้​ตน​ถ่อ​ร่าง​มา​ถึง​นี่ ถ้า​ไม่​ใช่​เรื่อง​สำคัญ ตน​เอาเรื่อง​แน่ นพดล​กลับ​บอก​ว่า​ไม่​ใช่​ธุระ​ของ​เขา แต่​เป็น​ของ​มน​ชญา ยุวดี​โกรธ​เมื่อ​เห็น​อิน​ตรา​ยืน​อยู่​ข้าง​หลัง​เขา

“มน...มน​อะไร​ของ​นาย”

“ก็​ผู้หญิง​ที่​ยืน​อยู่ตรง​หน้า​คุณ​คือ​มน​ชญา​ไม่​ใช่​อิน​ตรา”

“นี่​นาย​จะ​บ้า​ไป​แล้ว​หรือ​ไง​นพ” ยุวดี​โวยวาย​ใส่​นพดล อิน​ตรา​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​จึง​จับ​มือ​ยุวดี​ บอก​นพดล​ไม่ได้​

บ้า ขอ​ให้​ยุวดี​มอง​ตน​ดีๆ มน​ชญา​อยู่​ใน​ร่าง​อิน​ตรา​จริงๆ ยุวดี​สะบัด​มือ​ออก “อย่า​มา​แตะต้อง​ตัว​ฉัน อ๋อ...ฉัน​รู้​แล้ว คง​อยาก​เป็น​มน​มาก​สิ​นะ ถึง​ได้คิด​จะ​ฆ่า​มน แต่​พอ​มน​ไม่​ตาย ก็​เลย​วาง​แผน​ปั่นหัว​คน​อื่น ว่า​ตัว​เอง​เป็น​มน แต่​ฉัน​ไม่​เชื่อ”

อิน​ตรา​เห็น​ยุวดี​จะ​เดิน​ไป​จึง​ร้อง​บอก “เมื่อ​ตอน​วาเลนไทน์ ม.4 เธอ​แอบ​เอา​ของขวัญ​ที่​ทำ​เอง​ไป​ใส่​โต๊ะ​พี่​ก้อง​รุ่น​พี่​ที่​เธอ​แอบ​ชอบ แต่​พี่​ก้อง​กลับ​โยน​ทิ้ง เธอ​เสียใจ​มาก และ​ขอ​ให้​ฉัน​อย่า​พูด​เรื่อง​นี้​อีก...กว่า​เธอ​จะ​ตัดใจ​ได้​ก็​วันที่พี่​ก้อง​แต่งงาน วัน​นั้น ​เธอ​ยัง​ชวน​ฉัน​ไป​คาราโอเกะ​ฉลอง​กัน​สอง​คน​อยู่​เลย”

ยุวดี​หัน​กลับ​มา​จ้อง อิน​ตรา​ดีใจ​คิด​ว่า​ยุวดี​เชื่อ​แล้ว แต่​ยุวดี​กลับ​เข้าใจ​ว่า​มน​ชญา​เล่า​ให้​อิน​ตรา​ฟัง จึง​เดิน​หงุดหงิด​กลับ​ไป

วัน​เดียวกัน มน​ชญา​แต่งตัว​สวย​จะ​ออก​ไป​ข้าง​นอก บอก​กัลยาณี​ว่า​จะ​ไป​คุย​เรื่อง​แต่งงาน​กับ​พ่อ​แม่​ภูมินทร์ กัลยาณี​ตกใจ​เตือน​ว่า ไกร​สร​ยัง​ป่วย​อยู่​เลย แต่​มน​ชญา​ไม่​สนใจ

เมื่อ​ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​มา​บ้าน ปรากฏ​ว่า​ดุสิต​กับ​วารี​ไม่​อยู่​ไป​ดู​เพื่อน​ที่​ประสบ​อุบัติเหตุ ภูมินทร์​ขอตัว​ไป​โทรศัพท์​ถาม​ข่าว มน​ชญา​ยืน​เซ็ง พอดี​กุ๊ก​ไก่​เข้า​มา​ขอ​ให้​มน​ชญา​สอน​วาด​รูป มน​ชญา​กำลัง​อารมณ์​ไม่​ดี บอก​ว่า​ตน​วาด​ไม่​เป็น ไป​ให้​คน​อื่น​สอน กุ๊ก​ไก่​กลับ​บอก​ว่า​วัน​ก่อน​ยัง​สอน​เธอ​อยู่​เลย และ​รบเร้า​ให้​สอน​อีก มน​ชญา​โมโห​ตวาด​ไล่ กุ๊ก​ไก่​ตกใจ​ว่ิง​ร้องไห้​ออก​ไป

ยุวดี​กลับ​มา​พอดี กุ๊ก​ไก่​ร้องไห้​วิ่ง​เข้าหา ฟ้อง​ว่ามนชญา​ดุ ยุวดี​แปลก​ใจ​เพราะ​ไม่​เคย​เห็น​เพื่อน​ดุ​ใคร​มา​ก่อน จึง​ถาม​ว่า​กุ๊ก​ไก่​ดื้อ​หรือ​เปล่า  กุ๊ก​ไก่​สะอื้น​บอก​ว่า​ไม่ได้​ดื้อ แค่​ขอให้สอน ​วาด​รูป​เหมือน​เคย แต่​มน​ชญา​บอก​ว่า​วาด​ไม่​เป็น​และ​ไล่​ออก​มา ยุวดี​อึ้ง​ไป เธอ​เดินเข้า​ไป​ใน​บ้าน​เงียบๆ เห็น​มน​ชญา​กำลัง​แต่ง​เติม​หน้า​ท่าทาง​มี​จริต ไม่​เหมือน​มน​ชญา​คน​เดิม จึง​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​นพดล และ​ทบทวน​เรื่อง​ต่างๆที่​เพิ่ง​ผ่าน​มา

“ฉัน​ต้อง​รู้​ให้​ได้​ว่า​ใคร​กัน​แน่​คือ​มน​ชญา​เพื่อน​ของ​ฉัน” ยุวดี​ตัดสินใจ​เข้าไป​หยั่ง​เชิง “อ้าว...มน ฉัน​ไม่​รู้​นะ​เนี่ย​ว่า

เธอ​จะ​มา ไม่​อย่าง​งั้น​ฉัน​รีบ​กลับ​บ้าน​นาน​แล้ว​แหละ”

มน​ชญา​ตอบ​เรื่อยเปื่อย​ว่า​ตน​เพิ่ง​มา​เหมือน​กัน ยุวดี​จึง​ชวน​คุย “มน...เธอ​จำ​รุ่น​พี่​ที่​ฉัน​แอบ​ชอบ​ตอน ม.​ปลาย​ได้​ไหม ที่​ฉัน​เคย​เอา​ดอกไม้​ไป​ใส่​ไว้​ใน​ลิ้นชัก​ใต้​โต๊ะเขา​ตอน​วัน​วาเลนไทน์​น่ะ...พี่​เจตน์​นั่นแหละ​จ้ะ กำลัง​จะ​แต่งงาน​แล้ว​นะ”

“เหรอ ก็ดี​สิ” มน​ชญา​ทำ​เป็น​ยิ้ม​กลบเกลื่อน เพราะ​ที่จริง​ไม่​รู้จัก

ยุวดี​แกล้ง​ชวนไป​งาน​แต่งงาน​ด้วย​กัน และ​เอ่ย​ชื่อ​เพื่อน​สาม​สี่​คน​ว่า​ไป​กัน​หมด มน​ชญา​รับปาก​ให้​นัด​มา ถ้า​ว่าง​จะ​ไป ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา มน​ชญา​จึง​ลุก​ไป​หา ยุวดี​ขมวด​คิ้ว​สงสัย เพราะ​เพื่อน​ทุก​คน​ที่​ตน​เอ่ย​ชื่อ​มา​ไม่​มี​ใน​รุ่น​เลย จึง​ชัก​จะ​เชื่อ “นี่​มน​กับ​พี่​อิน​สลับ​ร่าง​กัน​จริงๆเหรอ​เนี่ย”

ตัดสินใจ​โทร.​กลับ​ไป​หา​นพดล...วัน​รุ่ง​ขึ้น นพดล​พา​ยุวดี​ไป​หา​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ อิน​ตรา​ดีใจ​ที่​ยุวดี​เชื่อ​แล้ว​ว่า​ตน​คือ​มน​ชญา

“ฉัน​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​เลย​ว่ามัน​จะ​เกิด​เรื่อง​แบบ​นี้​ขึ้น​จริงๆ มน...ฉัน​ต้อง​ขอโทษ​ด้วย​นะ ที่​เคย​พูด​ไม่​ดี​กับ​เธอ”

อิน​ตรา​โผ​กอด​เพื่อน​รัก ยุวดี​ตัว​แข็ง​ทื่อ ยอม​รับ​ว่า​ยัง​ทำใจ​ให้​รู้สึก​ว่า​มน​ชญา​กอด​ไม่ได้ ​เพราะ​เห็นๆอยู่​ว่า​เป็น​อิน​ตรา ทั้ง​นพดล​และ​อิน​ตรา​ขำที่​ยุวดี​พูด​ตรง

“แล้ว​นี่​เธอ​จะ​ทน​อยู่​ใน​ร่าง​พี่​อิน​ให้​คน​อื่นๆเกลียด​เธอ​ไป​เรื่อยๆอย่าง​งั้น​น่ะ​เห​รอ”

“ก็​ฉัน​ไม่​มี​ทาง​เลือก​นี่ แล้ว​ฉัน​ก็​ขอร้อง​นะ​ยุ เธอ​อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​ให้​ใคร​รู้​เด็ดขาด”

“แม้​กระทั่ง​พี่​ภู​งั้น​เหรอ”

“จ้ะ เพราะ​พี่​ภูเขา​เกลียด​พี่​อิน​มาก เขา​คง​จะ​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​นี้​ง่ายๆ แล้ว​ถ้า​เกิด​ว่า​พี่​อิน​รู้​เข้าว่า​เธอ​กับ​นพ​รู้​เรื่อง​แล้ว เขา​อาจจะ​ทำร้าย​คุณ​พ่อ​อีก”

ยุวดี​เคือง​ความ​ร้ายกาจ​ของ​อิน​ตรา​มาก นพดล​บอก​เหตุผล​ที่​ให้​ยุวดี​มา เพราะ​อยาก​ให้​ช่วย​ขัดขวาง​ไม่​ให้​ภูมินทร์​แต่งงาน​กับ​ร่าง​มน​ชญา ระหว่าง​นี้​ก็​จะ​ช่วย​กัน​หา​วิธี​ให้​กลับคืน​ร่าง​เดิม​กัน ​ยุวดี​คิด​ได้ พา​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ไป​หา​นัก​สะกด​จิต พอ​เล่า​เรื่อง​ให้​เขา​ฟัง นัก​สะกด​จิต​ก็​มอง​ยุวดี​เคืองๆ แล้ว​บอก​ว่า​เขา​เป็น​นัก​สะกด​จิต​ไม่​ใช่​หมอผี แล้ว​เชิญ​ทุก​คน​ออก​ไป...

อิน​ตรา​เหนื่อย​ใจ

“ฉัน​บอก​แล้ว​ว่า​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ​เรื่อง​แบบ​นี้​ง่ายๆหรอก”

ยุวดี​เสนอ​ใหม่ ให้​ใช้​วิธี​ไสยศาสตร์​ไป​เลย แต่​พอ​พา​ไป​หา​หมอผี เห็น​หมอผี​เอา​ฝ่า​มือ​กระแทก​หลัง​อิน​ตรา​จน​หน้าคว่ำ และ​กำลัง​จะ​ใช้​หวาย​เฆี่ยน​ไล่​วิญญาณ ยุวดี​กับ​นพดล​ก็​รีบ​เข้าไป​ห้าม​แล้ว​พา​ตัว​อิน​ตรา​กลับ​ออก​มา​ทันที นพดล​ไม่​เชื่อ​ยุวดี​อีก​แล้ว ขอ​ให้​ค่อยๆคิด​วิธี​ใหม่​ดี​กว่า
“ใช่​จ้ะ อีกอย่าง​แม่​ชี​จัน​ก็​บอก​ว่าฉัน​จะ​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ไม่ได้​จนกว่า​ฉัน​จะ​ชดใช้​ตาม​คำ​ที่​พี่​อิน​อาฆาต​ฉัน​เอา​ไว้​เมื่อ​ชาติ​ที่​แล้ว​หมด ฉัน​ก็​เลย​คิด​ว่า...คง​ไม่​มี​ทาง​ไหน​หรอก​ที่​จะ​ทำให้​ฉัน​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ได้” อิน​ตรา​เศร้า​ลง

ยุวดี​กุม​มือ​เพื่อน​ปลอบ​ว่า​ต้อง​มี​ทาง อย่า​เพิ่งหมดหวัง

ooooooo

กลุ้มใจ​เรื่อง​เพื่อน พอก​ลับ​บ้าน​ยุวดี​ยัง​มา​ได้ยิน​ภูมินทร์​คุย​โทรศัพท์​กับ​มน​ชญา​สีหน้า​เครียด เพราะ​มน​ชญา​เร่งเร้า​ให้​คุย​กับ​ผู้ใหญ่​เรื่อง​แต่งงาน ยุวดี​จึง​เข้าไป​หา​ภูมินทร์

“ถ้า​พี่​ภู​ยัง​ไม่​อยาก​แต่งงาน​ตอน​นี้ พี่​ภู​ก็​น่า​จะ​บอก​ยัย​พี่​อิน เอ่อ...มน​ไป​ตรงๆนะ​คะ”

“ก็​มน​เขา​อยาก​มั่นใจ​ว่า​พี่​รัก​เขา​คน​เดียว”

“แปลก​นะ​คะ เมื่อ​ก่อน​มน​ไม่​เคย​เรียก​ร้อง​อะไร​อย่าง​นี้​เลย มน​ทำ​เหมือนกับ​ว่า ไม่​ใช่​มน​คน​เดิม” ยุวดี​พูดเป็นนัยๆให้​คิด ทำเอา​ภูมินทร์​ต้อง​ถาม​ว่า​ทำไม​คิด​แบบ​นี้ ยุวดี​รีบ​บอก “ก็​มัน​จริง​นี่​คะ ตั้งแต่​เกิด​อุบัติเหตุ​มน​เปลี่ยน​ไป​จริงๆ หรือ​พี่​ภู​จะ​บอก​ว่า​ยั​ยม​น​ไม่​เปลี่ยน​ไป​คะ”

พอ​เห็น​ภูมินทร์​เงียบ ยุวดี​จึง​เกาะ​แขน​อ้อนวอน​ให้​เขา​อย่า​เพิ่ง​แต่งงาน​ตอน​นี้ รอ​ให้​ไกร​สร​หาย​ป่วย​ก่อน อย่างไร​เสีย​ก็​คบ​กัน​มา​นาน รอ​อีก​หน่อย​จะ​เป็น​อะไร​ไป ท่าทาง​ภูมินทร์​ครุ่นคิด​ตาม...

แต่​มน​ชญา​กลับ​ได้ใจ​จะไป​เยาะเย้ย​อิน​ตรา​ที่​บ้าน​เช่า​ว่า​ตน​กำลัง​จะ​แต่งงาน​กับ​ภูมินทร์​ มา​ถึง​พบ​ว่า​บ้าน​ว่าง​เปล่า

ชาว​บ้าน​แถว​นั้น​บอก​ว่า​อิน​ตรา​ย้าย​ออก​ไป​แล้ว มี​ผู้ชาย​หน้าตา​ดี​มา​รับ​ มน​ชญา​เอะใจ​สงสัย...กลับ​มา​บ้าน​จึง​เลียบเคียง​ถาม​นพดล​ว่า​อิน​ตรา​ย้าย​ไป​อยู่​ที่ไหน ​ตน​เป็น​ห่วง​ นพดล​ตอบ​ว่า​ไม่​รู้​เพราะ​เขา​ไม่​เคย​ไป​หา​อิน​ตรา​เลย มน​ชญา​มอง​นพดล​อย่าง​จับผิด...

วัน​รุ่ง​ขึ้น ขณะ​ที่​นพดล​ขับ​รถ​จะไป​หา​อิน​ตรา​ที่​คอนโดฯ มน​ชญา​สะกด​รอย​ตาม ใกล้​จะ​ถึง​นพดล​มอง​เห็น​ทาง​กระจก​หลัง ตกใจ​รีบ​ขับ​รถ​หนี​เข้า​ซอย​เล็ก​ซอย​น้อย​จน​หนี​พ้น​มา​ได้...

มน​ชญา​เจ็บใจ เบน​รถ​ไป​บริษัท​ของ​ภูมินทร์ เดิน​หงุดหงิด​เข้า​มา เห็น​กิ่ง​กาญจน์กำลังนั่ง​แต่งหน้า​ทา​ปาก​อยู่​ก็​ยิ่ง​หมั่นไส้  เดิน​เข้าไป​ใกล้ กิ่ง​กาญจ​น์​ตกใจ​ลุก​ขึ้น​เตรียมพร้อม​รับมือ

มนชญา​หัวเราะ “กลัว​ฉัน​เอา​คืน​เรื่อง​เมื่อ​วาน​สิ​นะ อย่า​ห่วง​ไป​เลย​ฉัน​ไม่​ทำ​อะไร​เธอ​หรอก ฉัน​ต้อง​ขอบใจ​เธอ​ด้วย​ซ้ำ​ที่​แผน​ชั่วๆของ​เธอ มัน​ทำให้​ฉัน​กับ​พี่​ภู​ได้​แต่งงาน​กัน​ใน​เร็วๆนี้” พอ​เห็น​กิ่ง​กาญจน์​อึ้ง มน​ชญา​ก็​เยาะเย้ย “ยัง​ไง​ก็​อย่า​ลืม​เตรียม​ตัด​ชุด​ล่วงหน้า​นะ แล้ว​ไอ้​ประเภท​จะ​ใส่​ชุด​ดำ​ไป​งาน​ฉัน​ล่ะ​ก็อย่า​ทำ​เชียว​นะ น้ำ​เน่า อย่าง​นั้นมัน​มี​อยู่​แต่​ใน​ละคร”

มน​ชญา​เดิน​กระแทก​ไหล่กิ่ง​กาญจน์​ไป​เข้า​ห้อง​ภูมินทร์ ปล่อย​ให้​กิ่ง​กาญจน์​ยืน​เจ็บใจ​ว่า​เป็น​แบบ​นี้​ไป​ได้​อย่างไร... มน​ชญา​เข้า​มา​สวมกอด​ภูมินทร์​ถาม​ว่า​คุย​เรื่อง​แต่งงาน​กับ​พ่อ​แม่​แล้ว​ใช่​ไหม ภูมินทร์​หัน​มา​หน้า​หม่นๆ พยายาม​พูด​กับ​เธอ​ดีๆ ขอ​เลื่อน​ไป​ก่อน มน​ชญา​โวย​ทันที

“พี่​ภู​จะ​ไม่​แต่งงาน​กับ​มน”

“ไม่​ใช่​จะ​ไม่​แต่ง​จ้ะ แต่​พี่​ว่า​เราน่า​จะ​รอ​อีก​สัก​พัก​ก่อน​ดี​กว่า เพราะ​คุณ​อา​ไกร​สร​ยัง​ไม่​หาย​เลย​นะ​จ๊ะ มน​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​อา​อวย​พร​ชีวิต​คู่​ให้​เรา​สอง​คน​เหรอ​จ๊ะ”

“พี่​ภู​ไม่​ต้อง​เอา​คุณ​พ่อ​มา​อ้าง​หรอก​ค่ะ ที่​พี่​ภู​ไม่​อยาก​แต่งงาน​ก็​เพราะว่า​พี่​ภู​ไม่ได้​รัก​มน​มากก​ว่า”

“มน...ทำไม​มน​ไม่​ฟัง​เหตุผล​ของ​พี่​บ้าง”

“ก็​เพราะว่า​มน​ฟัง​น่ะ​สิ​คะ มน​ถึง​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​พี่​ภู​คิด​ยัง​ไง​กับ​มน ถ้า​พี่​ภู​ไม่​รัก​มน เรา​ก็​จบ​กัน​แค่​นี้​เถอะ​ค่ะ” มน​ชญา​ร้องไห้​วิ่ง​ออก​ไป

ภูมินทร์​ทรุด​นั่ง​อย่าง​อ่อนใจ...มน​ชญา​วิ่ง​มา​ถึง​รถ อารมณ์​เสีย​เมื่อ​เห็น​ภูมินทร์​ไม่​ตาม​มา กลับ​มา​บ้าน​เห็น​มะปราง​ป้อน​ข้าว​ไกร​สร​เสร็จกำลัง​ยก​ถาด​ไป​เก็บ ไกร​สร​นั่ง​มอง​วิว​ตามลำพัง​จึง​เข้าไป​ระบาย​อารมณ์​ใส่

“เป็น​ไง​คะ​คุณ​พ่อ สะใจ​คุณ​พ่อ​รึ​ยัง​คะ แทน​ที่​อิน​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​พี่​ภู​ก็​ไม่ได้​แต่งเพราะ​คุณ​พ่อ​ยัง​เป็น​ง่อย​อยู่​อย่าง​นี้ คุณ​พ่อ​หาย​สัก​ที​ได้​ไหม​คะ หรือ​ไม่​ก็​ตายๆไป​ซะ​เลย​ไป จะ​ได้​ไม่​ต้อง​อยู่​เป็น​มาร​ชีวิต​ของ​อิน​อีก”

ไกร​สร​ได้​แต่​มอง​ลูก​สาว​อย่าง​ไม่​เข้าใจ นพดล​ขับ​รถ​เข้า​มา​เห็น​มน​ชญา​ยืน​คุย​กับ​ไกร​สร​ท่าทาง​ไม่​น่า​ไว้ใจ มนชญา​ สะบัด​หน้า​เดิน​ไป ไกร​สร​เกิด​อาการ​กระตุกๆ มะปราง​เดิน​กลับ​มา​เห็น​ตกใจ​ร้อง​ลั่น นพดล​รีบ​วิ่ง​ลง​จาก​รถ​มา​ประคอง​ไกรสร ซึ่ง​สายตา​ยัง​มอง​ตาม​หลัง​มน​ชญา​อยู่...นพดล​ไม่​พอใจ ตามไป ​เคาะ​ประตู​ห้อง​มน​ชญา​เพื่อ​จะ​ถาม​ว่า​พูด​อะไร​กับ​ไกร​สร ท่านถึง​ มี​อาการ​ทรุด​ลง มน​ชญา​ทำ​หน้า​ใส​บอก​ว่า​ตน​แค่​ทักทาย​เฉยๆ แต่​นพดล​ไม่​เชื่อ มน​ชญา​รำคาญ

“เอ๊ะ นพ มน​บอก​ว่า​ทักทาย​เฉยๆ มัน​ก็​คือ​ทักทาย​เฉยๆสิ  แล้ว​ก็​บอก​คุณ​พ่อ​ด้วย​ก็​แล้วกัน​ว่า​วัน​นี้​มน​เหนื่อย คง​เข้าไป​หาไม่​ได้​แล้ว นพ​มี​ธุระ​จะ​พูด​กับ​มน​แค่​นี้​ใช่​มั้ย งั้น​มน​ขอตัว​ก่อน​นะ”

นพดล​ขยับ​ปาก​จะ​พูด มน​ชญา​ปิด​ประตู​ใส่​หน้า ทำเอา​เขา​หงุดหงิด​กับ​พฤติกรรม​ของ​อิน​ตรา​ที่​อยู่​ใน​ร่าง​ขอ​งมน​ชญา

ooooooo

ด้าน​ภูมินทร์​ก็​ถอน​ใจ​กลัดกลุ้ม​เรื่อง​มน​ชญา ยุวดี​สงสาร​พี่​ชาย​เข้า​มา​ถาม​ว่า​กลุ้มใจ​ที่​มน​ชญา​โกรธ ​เรื่อง​แต่​งงานใช่​ไหม ภูมินทร์​ย้อน​ถาม​ว่า​มนชญา ​โทร.​ไป​เล่า​ให้​ฟัง​หรือ ยุวดี​ส่าย​หน้า​แล้ว​ถาม​ว่า​เขาไป​ ง้อมน​ชญา​บ้าง​หรือ​เปล่า

“ยัง​เลย พี่​ว่า​จะ​ปล่อย​ไป​สัก​พัก​ก่อน ให้​เวลา​กับ​มน​เขา​สัก​หน่อย เผื่อ​มน​ใจเย็น​ลง​แล้ว​คง​คิด​ได้​เอง เพราะ​ปกติ มน​ไม่​ใช่​คน​ไม่​มี​เหตุผล​สัก​หน่อย”

“แต่​กับ​มน​คน​นี้​ไม่​ใช่​แน่...” ยุวดี​บ่น​เบาๆก่อน​จะ​บอก​ภูมินทร์​ว่า​เธอ​ไป​ก่อน​นะ...

วัน​รุ่ง​ขึ้น ยุวดี​ซื้อ​ของกิน​มา​มากมาย หอบหิ้ว​มายืน​ รอ​ลิฟต์​คอน​โดฯ พอ​ลิฟต์​เปิด ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​วิ่ง​ออก​มา​ชน​เธอ​อย่าง​จัง​แล้ว​วิ่ง​ไป​เลย ยุวดี​เซ​จะ​ล้ม นพดล​เข้า​มา​รับ​ไว้​พอดี ทั้ง​สอง​สบตา​กัน​ปิ๊งๆ พอ​ยุวดี​รู้สึก​ว่า​ตัว​เอง​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​นพดล​ก็​เขิน​รีบ​ผละ​ออก​ทำ​เป็น​บ่น​ว่า​คน​ที่​ชน

“ผู้ชาย​สมัย​นี้​นี่​มัน​แย่​ที่สุด​เลย ชน​คน​อื่น​จะ​ขอโทษ​สัก​คำ​ก็​ไม่​มี สะกด​เป็น​ไหม​คำ​ว่า​สุภาพบุรุษ​น่ะ”

“เอา​เถอะน่ะ​คุณ ​ไม่​เป็น​อะไร​ก็ดี​แล้ว​นี่ โวยวาย​ไป​ก็​อาย​คน​อื่น​เขา​เปล่าๆ แล้ว​นี่​มา​เยี่ยม​คุณ​มน​เหรอ”

“ใช่ แล้ว​นาย​ล่ะ มา​ทำ​อะไร ไหน​ว่า​จะ​ไม่​มาหา​มน​บ่อยๆ แล้ว​ไม่​ใช่​เหรอ”

นพดล​ว่า​มี​เรื่อง​จะ​มา​บอก...พอ​อิน​ตรา​รู้​ว่า​มน​ชญา​พูด​อะไร​ให้​ไกร​สร​เกิด​อาการ​กระตุก​ก็​เป็น​ห่วง นพดล​บอก​ให้​สบายใจ​ว่า​ไม่​เป็น​อะไร​มาก ​แต่​เขา​ไม่ได้​ยิน​เรื่อง​ที่​พูด อิน​ตรา ​ตัดสินใจ​บอก​ยุวดี​กับ​นพดล​ว่า ใน​เมื่อ​ตน​ต้อง​อยู่​ใน​ร่าง​นี้​ตลอด​ไป จึง​อยาก​หา​งาน​ทำ​ ไม่​อย่าง​นั้น​คง​บ้า​ตาย​แน่ นพดล​ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อะไร​ได้ เมื่อ​อิน​ตรา​เรียน​จบ​แค่ ม.​ปลาย อิน​ตรา​ถอน​ใจ​ยอม​รับ​สภาพ​ทำ​งานอะไร​ก็ได้ แต่​ยุวดี​คิด​ได้

“ฉัน​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​ให้​เธอ​ไป​ทำ​งาน​อะไร​ดี​มน ​แต่...นายต้อง ​ไป​เอา​เอกสาร​การ​เรียน​ของ​ยัย​พี่​อิน​มา​ก่อน” ยุวดี​ชี้​ไป​ทาง​นพดล...

ขณะ​เดียวกัน มน​ชญา​กำลัง​อาละวาด​ปา​ข้าวของ​ในห้อง​ กระจัดกระจาย ร้องห่มร้องไห้​ กัลยาณี​ตกใจ​วิ่งเข้า​มา​ถาม​ว่าเกิด​ อะไร​ขึ้น มน​ชญา​สะอึกสะอื้น​อ้อน​กัลยาณี​ว่า ภูมินทร์​ใจร้าย​ทะเลาะ​กัน​แล้ว​ไม่​มา​ง้อ คง​อยาก​เลิก​กับ​ตน กัลยาณี​ปลอบ​ว่า​ไม่​น่า​เป็น ไปได้ เพราะ​ดู​ภูมินทร์​ออก​จะ​รัก​มาก แล้ว​แนะ​ให้​ไป​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน

“แต่​มน​ไม่​อยาก​เป็น​ฝ่าย​ไป​ง้อ​พี่​ภู​ก่อน​นี่​คะ”

“งั้น​ไม่​เป็นไร​จ้ะ เดี๋ยว​อา​จัดการ​ให้​เอง” ว่า​แล้ว​กัลยาณี​ก็​ไป​โทร.​หา​ภูมินทร์...

ไม่​นาน ภูมินทร์​ขับ​รถ​เข้า​มา​จอด กัลยาณี​ออก​ไป​ต้อนรับ​แล้ว​บอก​ให้​ไป​หา​มน​ชญา​ใน​สวน​ท่าทาง​เสียใจ​มาก พอ​ภูมินทร์​มา​หา มน​ชญา​ทำ​เป็น​แปลก​ใจ​ไม่​รู้​ว่า​เขา​จะ​มา แล้ว​ทำท่า​จะ​เดิน​หนี ภูมินทร์​ขวาง​หน้า​แล้ว​พยายาม​พูด​ให้​มน​ชญา​เข้าใจ​ว่า​เธอ​เปลี่ยน​ไป​ไม่​เหมือน​เมื่อ​ก่อน ​มน​ชญา​เกรง​เขา​จะ​จับ​ได้ จึง​ทำ​เป็น​ร้องไห้​อ้าง​ว่า​เพราะ​ตน​รัก​เขา​มาก​เกินไป

“โธ่​มน...พี่​ก็​รัก​มน​นะ​จ๊ะ แต่​พี่​อยาก​ให้​มน​มี​เหตุผล ที่​พี่​ไม่​แต่งงาน​ไม่​ใช่​พี่​ไม่​รัก แต่​พี่​คิด​ว่า​เวลา​ยัง​ไม่​เหมาะจริงๆ แต่​ถ้า​มน​จะ​ให้​พี่​ทำ​อย่าง​อื่น​เพื่อ​ให้​มน​ไว้ใจ​พี่ มน​บอก​มา​เลย พี่​ยินดี​ทำ”

มน​ชญา​ดีใจ โผ​กอด​แล้ว​อ้อน​ให้​เขา​พา​ไป​กิน​ข้า​วนอก​บ้าน...นพดล​กลับ​มา​พอ​รู้​ว่า​มน​ชญา​ไม่​อยู่ ก็​แอบ​เข้าไป​ค้น​เอกสาร​การ​ศึกษา​ใน​ห้อง​อิน​ตรา​จน​เจอ ไม่ทัน​ออก​จาก​ห้อง มน​ชญา​กลับ​มา​เสีย​ก่อน กำลัง​เดิน​ผ่าน​ห้อง นพดล​เผลอ​ทำ​ของ​หล่น มน​ชญา​ได้ยิน​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ดู เห็น​ห้อง​มืด​มิด จึง​คิดว่า ​ตน​หู​ฟาด กลับ​ออก​ไป นพดล​ถอน​ใจ​เพราะ​เขา​แอบ​อยู่หลัง​ ประ​ตู​นั่นเอง...

วัน​ต่อ​มา นพดล​รีบ​เอา​ใบ​การ​ศึกษา​และ​บัตร​ประชาชน​ของ​อิน​ตรา​มา​ให้ ยุวดี​มอง​เกรด​เฉลี่ย​แล้ว​บ่น “แหม...ครบสูตร​  จริงๆนิสัย​ไม่​ดีแล้ว​ยัง​หัวทื่อ​อีก ดู​สิ เกรด​เฉลี่ย​ไม่​ถึง​สอง​สัก​เทอม”

นพดล​ว่า จบ ม.6 มา​ได้​ก็ดีมาก​แล้ว ว่า​แล้ว​ก็​ถาม​ยุวดี​จะ​ให้​อิน​ตรา​ไป​ทำ​งาน​อะไร ยุวดี​ยิ้ม​ไม่​ตอบ...ยุวดี​พาอิน​ตรา​มา​สมัคร​เป็น​ครู​สอน​ภาษา​อังกฤษ​ที่​โรงเรียน​ของ​ลุง​เธอ ที่​กุ๊ก​ไก่​เรียน​อยู่​ พอ​ลุง​สัมภาษณ์​อิน​ตรา​เป็นภาษา​อังกฤษ​ก็​รับ​ทันที​โดย​ไม่​สน​ใจวุฒิ​การ​ศึกษา​เลย

“เห็น​มั้ย​ฉัน​บอก​แล้ว​ว่า​เธอ​ต้อง​ได้  เธอ​น่ะ​เก่ง​ภาษา​อังกฤษ​จะ​ตาย แค่​คุณ​ลุง​ฉัน​ฟัง​สำเนียง​เธอ​พูด​ก็​รีบ​รับแทบ​ไม่ทัน”

อิน​ตรา​ขอบใจ​ยุวดี​ที่​เป็น​ธุระ​ให้ พอดี​กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​มา​หา ยุวดี​จึง​ให้​สวัสดี​อิน​ตรา​และ​บอก​ว่า​จะ​มา​เป็น​คุ​ณครู​คน​ใหม่ กุ๊กไก่​ไหว้​อย่าง​น่า​เอ็นดู ยุว​ดี​ชวน​ไป​ทาน​ไอศกรีม​เลี้ยง​ต้อนรับ จึงไป​ เลื่อน​รถ​มา​รับ อิน​ตรา​ย่อ​ตัว​คุย​กับ​กุ๊ก​ไก่ ถาม​ว่า​น้องลูกเจี๊ยบ​ สบาย​ดี​ไหม

“คุณ​ครู​รู้ได้​ยัง​ไง​คะ ว่า​กุ๊ก​ไก่​มี​น้อง​ชื่อ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ”

อิน​ตรา​นึก​ได้​ว่า​เผลอ​ไป รีบ​แก้ตัว​ว่า​มน​ชญา​เล่า​ให้​ฟัง กุ๊กไก่​ยิ้ม​ดีใจ​ผิด​กับ​อิน​ตรา​ที่​แวว​ตา​หม่น​ลง...สาม​คน​มา​นั่ง​ทาน​ไอศกรีม​ที่​ร้าน อิน​ตรา​หยอก​ล้อ​กุ๊ก​ไก่​ด้วย​ความ​รัก​และ​เอ็นดู...

พอ​มา​ถึง​บ้าน กุ๊ก​ไก่​เห็น​ภูมินทร์​นั่ง​อ่าน​หนังสือ​อยู่ ก็​วิ่ง​เข้า​มา​จะ​เล่า​ถึง​ครู​คน​ใหม่​ให้​ฟัง​ ยุวดี​ตาม​มา​รีบ​เอา​มือ​ปิดปาก​กุ๊ก​ไก่ แล้ว​บอก​ภูมินทร์​ว่า ตน​พา​หลาน​ไป​ทาน​ไอศกรีม​แล้ว​เดิน​เล่น​ที่​ห้าง​นิดหน่อย แล้ว​หัน​มา​บอก​กุ๊ก​ไก่​ว่า​ควร​ขึ้น​ไป​อาบ​น้ำ ทำ​การบ้าน​ไวๆจะ​ได้​เข้า​นอน กุ๊ก​ไก่​รับคำ​แล้ว​เดิน​ไป ยุวดี​เดิน​ตาม​มา พอ​เข้า​ห้อง​ก็​กำชับ​ว่า

“กุ๊ก​ไก่​อย่า​บอก​อา​ภู​นะ​คะ​ว่า​คุณ​ครู​อิน​ตรา​สอน​อยู่​ที่​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่”

“ทำไม​เหรอ​คะ​คุณ​อา”

“ก็​เพราะว่า​อา​ภู​กับ​อา​มน​ไม่​ชอบ​คุณ​ครู​อิน​ตรา​น่ะ​สิ​คะ โดยเฉพาะ​อามน แล้ว​ถ้า​เกิด​อา​ภู​กับ​อา​มน​รู้​เข้า คุณ​ครู​อิน​อาจ​ถูก​อา​มน​สั่ง​ลุง​ปิ​ติ​ไล่​คุณ​ครู​ออก​เลย​ก็ได้”

กุ๊ก​ไก่​ตกใจ​รีบ​สัญญา​โดย​ดี...วัน​ต่อ​มา  ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​มา​เดิน​ช็อปปิ้ง เขา​แปลก​ใจ​ที่​เธอ​ซื้อ​ของ​มากมาย ปกติ​ไม่​เคย​เห็น​เธอ​ชอบ​ช็อปปิ้ง มน​ชญา​อ้อน​ภูมินทร์​พา​เที่ยว​ต่อ เผอิญ​เห็น​วา​ยุ​เดิน​มา กลัว​เข้า​มา​ทัก จึง​รีบ​บอก​ภูมินทร์​ว่า​นึก​ได้ ตน​ต้อง​กลับ​ไป​ทาน​ข้าว​กับ​พ่อ​ที่​บ้าน ว่า​แล้ว​ก็​ถือ​ของ​เดิน​ลิ่ว​ไป​ที่​รถ ภูมินทร์​แปลก​ใจ​นิดฯ...วา​ยุ​เดิน​ตาม​มน​ชญา​มา​ที่​รถ ทักทาย​ ขอ​ไป​ส่ง​บ้าน มน​ชญา​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง เดี๋ยว​คู่หมั้น​ไม่​พอใจ วา​ยุ​มอง​ตาม​รถ​มน​ชญา​ที่​แล่น​ออก​ไป​อย่าง​หมาย​มาด​ว่า​สัก​วัน​เขา​จะ​ต้อง​เผด็จ​ศึก​ให้​ได้

ภูมินทร์​เห็น​ว่า​ตัว​เอง​อยู่​ใกล้​กับ​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่ จึง​แวะ​ไป​รับ​หลาน พอ​กุ๊ก​ไก่​เห็น​ก็​ถาม​ถึง​ยุวดี ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​เขา​ผ่าน​มา​แถว​นี้​เลย​รับ​กุ๊ก​ไก่​เอง กุ๊ก​ไก่​ขอ​เอา​ผ้าเช็ดหน้า​ไป​คืน​คุณ​ครู​ก่อน​เพราะ​คุณ​ครู​ให้​ตน​เช็ดน้ำ​ตา​ตอน​หกล้ม​ร้องไห้ และ​กำชับ​ให้​ภูมินทร์​รอ​ตรง​นี้ ภูมินทร์​แปลก​ใจ​เดิน​ตาม​ไป กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​มา​หา​อิน​ตรา​ที่​ห้อง​เรียน

“คุณ​ครู​อิ​นขา กุ๊ก​ไก่​เอา​ผ้าเช็ดหน้า​มา​คืน​ค่ะ”

“ขอบคุณ​มาก​ค่ะ แล้ว​นี่​คุณ​อายุ​ยัง​ไม่​มา​รับ​อีก​เหรอ​คะ”

“คุณ​อายุ​ไม่​มา​ค่ะ แต่​คุณ​อา...” กุ๊ก​ไก่​พูด​ไม่ทัน​จบ ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา

“อิน​ตรา...” ภูมินทร์​เรียก​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ

อิน​ตรา​ตกใจ​วิ่ง​หนี ภูมินทร์​ตาม​ไป​กระชาก​เธอ​ไว้ แล้ว​ตะคอก​ถาม​ว่า​คิด​มา​ก่อกวน​สร้าง​ความ​เดือดร้อน​อะไร​ที่​นี่​อีก อิน​ตรา​น้ำตา​คลอ พยายาม​ยื้อ​ตัว​เอง​ให้​หลุด​จาก​ภูมินทร์...

ตอนที่ 4

ทั้ง​เจ็บ​ทั้ง​น้อยใจ​จน​น้ำตา​ไหล​พราก อิน​ตรา​พยายาม​ดึง​มือ​ออก​จาก​ภูมินทร์​ขอร้อง “พี่​ภู​ปล่อย​มน​เถอะ​ค่ะ มน​เจ็บ”

“เรียก​ตัว​เอง​ว่า​มน​ทำไม เธอ​คิด​จะ​ทำ​อะไร​อยู่ หรือ​ว่าที่​ผ่าน​มา​ทุก​คน​ยัง​เดือดร้อน​เพราะ​เธอ​ไม่​มาก​พอ​ใช่​มั้ย” ภูมินทร์​เสียง​ดัง​ใส่
กุ๊ก​ไก่​ตาม​มา​เห็น​เหมือน​ภูมินทร์​ทำร้าย​อิน​ตรา​ก็​เข้าไป​เขย่า​แขน​ภูมินทร์​ให้​ปล่อย​อิน​ตรา

“เปล่า​จ้ะ อา​ไม่ได้​ทำ​อะไร อา​แค่​คุย​กับ​ครู​อิน​นิดหน่อย​เท่านั้น​เอง”

“ไม่​จริง กุ๊ก​ไก่​ไม่​เชื่อ ถ้า​อา​ภู​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ครู​อิน แล้ว​ครู​อิน​ร้องไห้​ทำไม อา​ภู​ใจร้าย อา​ภู​จะ​ไล่​ครู​อิ​นอ​อก​อย่าง​ที่​อายุ​บอก​ใช่​ไหม​คะ”

ภูมินทร์​ชะงัก​มอง​กุ๊ก​ไก่​กับ​อิน​ตรา​อย่าง​สงสัย...พอ​เจอ​ยุวดี​ที่​บ้าน​ก็​เค้น​ถาม​ว่า​ทำไม​พา​อิน​ตรา​ไป​เป็น​ครู​ที่​โรงเรียน ลืม​ไป​แล้ว​หรือ​ว่า​อิน​ตรา​ใจร้าย​แค่​ไหน ยุวดี​ตอบ​ว่า​ไม่​ลืม แต่​ตน​คิด​ว่า​คน​เรา​ควร​ให้อภัย ตอน​นี้​อิน​ตรา​เปลี่ยน​ไป​ใน​ทาง​ที่​ดีแล้ว

“สำหรับ​พี่ พี่​ให้อภัย​คน​ที่​คิด​ไม่​ดี​กับ​ผู้หญิง​ที่​พี่​รัก​ไม่ได้​หรอก”

“ค่ะ ยุ​เข้าใจ แต่​พี่ภู​อย่า​ไป​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​มน​ชญา​นะ ยุ​ไม่​อยาก​ขัดใจ​กับ​เพื่อน”

“แล้ว​ยุ​แน่ใจ​เหรอ​ว่า​อินตราจะ​ไม่​สร้าง​ปัญหา​ให้​เสียชื่อ​ที่​ยุ​อุตส่าห์​ฝาก​เข้า​ทำ​งาน​ให้”

“ไม่​หรอก​ค่ะ เห็น​กุ๊ก​ไก่​บอก​ว่า​พี่​อิน​น่า​รัก​มากๆเลย​มี​แต่​เด็กๆรัก...ใช่​มั้ย​จ๊ะ​กุ๊ก​ไก่”

“ใช่​ค่ะ​อา​ภู กุ๊ก​ไก่​รัก​ครู​อิน อยาก​ให้​ครู​อิน​สอน​กุ๊ก​ไก่​ตลอด​ไป อา​ภู​อย่า​บอก​อา​มน​เลย​นะ​คะ กุ๊ก​ไก่​ขอร้อง ​นะ​คะๆ”

ภูมินทร์​จำ​ต้อง​รับปาก​หลาน​สาว ไม่​อยาก​ทำร้าย​จิตใจ ยุวดี​กับ​กุ๊ก​ไก่​แอบ​ตี​มือ​ยินดี​กัน...ยุวดี​ออก​ไป​หา​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ที่​คอน​โดฯ เล่า​เรื่อง​ภูมินทร์​ยอม​ลูก​ตื๊อ​ของ​กุ๊ก​ไก่ สัญญา​ไม่​บอก​มน​ชญา​เรื่อง​ที่​อิน​ตรา​ไป​เป็น​ครู​ที่​โรงเรียน

“เธอ​แน่ใจ​เหรอ​ยุ ปกติ​พี่​ภู​ไม่​เคย​มี​เรื่อง​อะไร​ปิดบัง​ฉัน​เลย​นะ”

“นั่น​สิ แล้ว​ยิ่ง​เป็น​เรื่อง​ของ​คน​ที่​เคย​คิด​ฆ่า​คุณ​มน​ด้วย คุณ​ภู​อาจจะ​บอก​ให้​ป้องกัน​ตัว​ก็ได้​นะ​ครับ” นพดล​เห็น​ด้วย

แต่​ยุวดี​มั่นใจ​ว่า ภูมินทร์​ไม่​พูด​เพราะ​เป็น​คน​พูด​คำ​ไหน​คำ​นั้น...ใน​ขณะ​ที่​ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​ออก​มา​ทาน​ข้าว​นอก​บ้าน แม้​เขา​จะ​เอาใจ​ตัก​อาหาร​ให้​เธอ แต่​มน​ชญา​ก็​รู้สึก​ได้​ว่า​ภูมินทร์​มี​เรื่อง​อะไร​ใน​ใจ ภูมินทร์​อ้าง​ว่า​เครียด​เรื่อง​งาน​ไม่​มี​อะไร​มาก แล้ว​ลอง​ตะล่อม​ถาม

“เออ มน​จ๊ะ แล้วตอน​นี้​อิน​ตรา​กลับ​มา​วุ่นวาย​อะไร​ที่​บ้าน​บ้าง​หรือ​เปล่า”

“ไม่​ค่ะ ถึง​พี่​อิน​จะ​หายหน้า​ไป แต่​มน​ก็​ยัง​ไม่​วางใจ​หรอก​นะ​คะ​​​ เพราะ​มน​เชื่อ​ว่า พีิ่อิน​ยัง​โกรธ​ยัง​เกลียด​มน​ไม่​เลิก เฮ้อ...เมื่อ​ไหร่​พี่​อิน​จะ​เปลี่ยน​นิสัย​สัก​ที​ก็​ไม่​รู้”

ภูมินทร์​จึง​เตือน​ให้​ระวัง​ตัว​เอา​ไว้​บ้าง เพราะ​อิน​ตรา​เหมือน​บัว​ใต้​โคลน​ตม ไม่​มี​วัน​จะ​ผุด ​อาจ​ทำ​อะไร​ที่​คาด​ไม่​ถึง​ได้ มน​ชญา​หน้า​เจื่อน​ที่​โดน​ด่า แต่​ต้อง​ฝืน​ยิ้ม พอ​ภูมินทร์​มา​ส่ง​บ้านยัง​เตือน​ซ้ำ​อีก​ว่า ถ้า​อิน​ตรา​มาส​ร้าง​ความ​เดือด​ร้อน

ให้​บอก​เขา​ทันที มน​ชญา​รับปาก...ภูมินทร์​กลับ​ไป มน​ชญา​สีหน้า​เปลี่ยน​เป็น​แค้น​ทันที

“เกลียด​ฉัน​มาก​ใช่​ไหม ยิ่ง​คุณ​เกลียด​ฉัน​มาก​เท่า​ไหร่ นั​งม​น​ก็​จะ​ได้​รับ​ความ​เกลียด​จาก​คุณ​ไป​มาก​เท่านั้น” มน​ชญา​โยน​ความ​แค้น​ให้​อิน​ตรา

เดิน​เข้า​บ้าน​มา​เจอ​ป้า​นวล ​มน​ชญา​แกล้ง​ถาม​ถึง​อิน​ตรา เห็น​ว่า​ย้าย​จาก​บ้าน​เช่า​ไป​แล้ว ป้า​นวล​ไม่​รู้​จริงๆ มน​ชญา​จึง​ฝาก​ว่า ถ้า​เจอ​บอก​ให้​อิน​ตรา​กลับ​มา​อยู่​บ้าน ป้า​นวล​ดีใจ​ถาม​จริง​หรือ

“จริง​สิ​คะ ​เอา​เป็น​ว่าถ้า​ป้า​นวล​รู้​ว่า​พี่​อิ​นอ​ยู่​ที่ไหน ป้า​นวล​บอก​มน​ด้วย​นะ​คะ มน​ขอ​เป็น​คน​ไป​รับ​พี่​อิน​เอง”

“ได้​เลย​ค่ะ​ คุณ​มน ป้า​ต้อง​ขอบคุณ​แทน​อิน​ด้วย​นะ​คะ งั้น​ป้า​ขอตัว​ก่อน​นะ​คะ”

มน​ชญา​เปลี่ยน​เป็นหงุดหงิด​ทันที​ที่​ป้า​นวล​ไม่​รู้ เงย​หน้า​ไป​มอง​ข้าง​บน ​“ฉัน​รู้​แล้ว​​ จะ​ทำให้​แก​ปรากฏ​ตัว​ได้​ยัง​ไง”

มน​ชญา​มา​ที่​ห้อง​ไกร​สร เห็น​มะปราง​กำลัง​อ่าน​หนังสือ​ให้​ฟัง​ก็​ไล่​มะปราง​ไป​อุ่น​นม​ร้อนๆมา พอ​มะปราง​ออก​ไป มน​ชญา​ก็​ขยับ​มา​ที่​เตียง ไกร​สร​มอง​ลูก​สาว​พยายาม​จะ​เปล่ง​เสียง​พูด มน​ชญา​ดัน​ตัว​ไกร​สร​ไป​ชิด​ขอบ​เตียง เขา​มอง​พื้น​ห้อง​อย่าง​หวาด​กลัว

“ถือ​ซะ​ว่า​เรา​ช่วย​กัน​ตาม​หา​ลูก​สาว​สุด​ที่รัก​ของ​คุณ​พ่อ​ก็​แล้วกัน​นะ​คะ” มน​ชญา​ออกแรง​จะ​ผลัก​ไกร​สร​ให้​หล่น​จาก​เตียง ทันใด นพดล​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ถาม​ว่า​เธอ​ทำ​อะไร

มน​ชญา​สะดุ้ง​รีบ​ดึง​ร่าง​ไกร​สร​ไว้ แล้ว​หัน​ไป​บอก​นพดล​ว่า​พ่อ​จะ​ตก​เตียง ก็​เลย​ขยับ​ให้​นอน​ดีๆ มะปราง​ถือ​แก้ว​นม​เข้า​มา มนชญา​ทำ​ทีเอ็ด​มะปราง​ว่า​วัน​หลัง​ให้​ดูแล​ดีๆ มะปราง​งง​เพราะ​ก่อน​จะ​ออก​ไป ก็​เห็น​ไกร​สร​นอน​ดีๆอยู่ นพดล​ไม่​ว่า​อะไร มอง​มน​ชญา​อย่าง​ไม่​ไว้ใจ
คืน​นั้น ภูมินทร์​ครุ่นคิด​เรื่อง​อิน​ตรา แล้ว​เผลอ​นึกถึง​ตอน​ที่​อิน​ตรา​ร้องไห้ สายตา​เธอ​ไม่​เหมือน​คนเลวร้าย​อย่าง​แต่​ก่อน

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น นพดล​โทร.​เล่า​เรื่อง​ที่​มน​ชญา​จะ​ทำ​กับ​ไกร​สร​ให้​อิน​ตรา​ฟัง อิน​ตรา​ไม่สบาย​ใจ​อยาก​ไป​เยี่ยม​พ่อ​มากๆ ขอร้อง​นพดล​ให้​ช่วย ตน​จะ​ลา​งาน​ไป​ตอน​บ่าย นพดล​กังวล​ว่า​มน​ชญา​ออก​มา​ทำ​งาน​หรือ​เปล่า จึง​รีบ​ไป​ดู​ที่​ห้อง​ทำ​งาน  พบ​เธอ​กำลัง​นั่ง​เซ็น​เอกสาร​อยู่  พอ​มน​ชญา​ถาม​ว่า​มี​อะไร เขา​อ้าง​ว่า​จะ​มา​เตือน​อีก​สิบ​นาที​เข้า​ประชุม

“นพ​เข้า​ประชุม​แทน​มน​ไป​เลย​ก็​แล้วกัน มน​จะ​ออก​ไป​หา​พี่​ภู”

“แต่​ครั้ง​ที่​แล้ว​คุณ​มน​ก็​ไม่ได้​เข้า​ประชุม ครั้ง​นี้​ถ้า​คุณ​มน​ไม่​เข้า​อีก พนักงาน​คน​อื่นๆจะ​มอง​ไม่​ดีแล้ว​ก็​จะ​ไม่​ให้​ความ​เคารพ​ใน​ตัว​คุณ​มน​นะ​ครับ”

“มน​เป็น​เจ้าของ​บริษัท​นะ ​ใคร​จะ​กล้า​ไม่​เคารพ​มน​ก็​ให้​มัน​รู​้ไป” มน​ชญา​ปิด​แฟ้ม​ลุก​ไป...

คิด​อยาก​จะ​จับผิด...มน​ชญา​มา​หา​ภูมินทร์​โดย​ไม่ได้​นัด เปิด​ประตู​เข้าไป​เห็น​กิ่ง​กาญจน์จงใจ​ก้ม​ให้​เห็น​ร่อง​อก ชี้​ให้​ภูมินทร์​เซ็น​เอกสาร สอง​คน​สะดุ้ง กิ่ง​กาญจน์​หน้า​เจื่อน ภูมินทร์​ทัก

“อ้าว ​มน...จะ​มา​ไม่​เห็น​โทร.​มา​บอก​พี่​ก่อน​ล่ะ​จ๊ะ”

“มน​อยาก​จะมา​จับ​แมว​ขโมย​น่ะ​ค่ะ” มน​ชญา​ปรายตา ​มอง​กิ่ง​กาญจน์ พอ​เห็น​ภูมินทร์​นิ่ว​หน้า​ไม่​เข้าใจ เธอ​จึง​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​ยิ้ม​ชวน​ไป​ทาน​ข้าว​กลางวัน

กิ่ง​กาญจน์​รีบ​บอก​ว่า เที่ยง​ครึ่ง​จะ​มี​ประชุมสาม​สาย​กับ​ลูกค้า​ฝรั่งเศส​และ​ญี่ปุ่น ภูมินทร์​นึก​ได้​จึง​เกรง​จะ​กลับ​มา​ไม่ทัน มน​ชญา​ไม่​ยอม​แพ้ ตา​เขียว​ใส่​กิ่ง​กาญจน์ ก่อน​จะ​บอก​ว่า ตน​จะ​โทร.​สั่ง​อาหาร​มา​แทน แล้ว​ไม่​วาย​แขวะ​กิ่ง​กาญจน์ ว่า​จะ​สั่ง​ต้มยำ​ปลา​แรด​มา​ให้ เห็น​ว่า​ชอบ กิ่ง​กาญจน์​มอง​โต้ตอบ​ด้วย​ความ​เจ็บใจ มน​ชญา​เดิน​ออก​มา​จาก​ห้อง เห็น​กระเป๋า​ถือ​กิ่ง​กาญจน์​วาง​อยู่​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน จึง​แกล้ง​เท​น้ำ​จาก​แก้ว​ที่​วาง​อยู่​ลง​ไป​ใน​กระเป๋า แล้ว​ยิ้ม​สะใจ​ก่อน​จะ​เดิน​ไป...

ผ่าน​มา​มุม​หนึ่ง​ของ​บริษัท เห็น​ยุวดี​ยืน​คุย​โทรศัพท์​อยู่ มน​ชญาไม่​ตั้งใจ​จะ​แอบ​ฟัง เผอิญ​ได้ยิน​ยุวดีเ​รี​ยก​ชื่อ​มน ก็​สะดุดหู​สงสัย พอดี​
พนักงาน​ถือ​แฟ้ม​เอกสาร​มา​ให้​เซ็น ยุวดี​จึง​กด​วาง​สาย แล้ว​วางมือถือ​ลง​บน​โต๊ะ​ไม่​ห่าง​ หัน​ไป​เซ็น​งาน มน​ชญา​ถือโอกาส​แอบ​หยิบ​มือ​ถือ​ยุวดี​มา​กด​ดู​ชื่อ​เบอร์​ที่​โทร.​ล่า​สุด เห็น​ชื่อ...นภ​มน...ก็​ถอน​ใจ ยุวดี​หัน​มา​เห็น มน​ชญา​รีบ​บอก​ว่า​เห็น​มือ​ถือ​จะ​ตก​จึง​จับ​ไว้​ให้​แล้ว​ส่ง​คืน ยุวดี​สงสัย​นิดหน่อย ทักทาย​มน​ชญา​พอ​เป็น​พิธี​แล้ว​ขอตัว​ไป​ทำ​งาน

“บุญ​นะ​เนี่ย​ที่​เรา​เมม​เบอร์​ยั​ยม​น​ใน​ชื่อ​อื่น...” ยุวดี​เดินพึมพำ​โล่ง​อก​กับ​ตัว​เอง

มน​ชญา​ไม่​ติดใจ โทร.​สั่ง​อาหาร​แล้ว​กลับ​ไป​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ภูมินทร์ เห็น​กิ่ง​กาญจน์​กำลัง​รื้อ​ของ​ออก​จาก​กระเป๋า​ถือ​อย่าง​ห​งุด​ห​งิด ก็​ยิ้มเยาะ กิ่ง​กาญจน์​เงย​หน้า​มา​เห็น รู้ทัน​ที​ว่า​เป็น​ฝีมือ​เธอ

“อย่า​มา​กล่าวหา​กัน​สิ​คะ​คุณ​กิ่ง​กาญจน์ ​ใคร​เขา​อยาก​จะ​ไป​ยุ่ง​กับ​กระเป๋า​ใบ​ละ​ร้อย​เก้าๆของ​คุณ​ล่ะ​คะ เออ​นี่...เดี๋ยว​จะช่วย​บอก​ให้​พี่​ภู​ขึ้น​เงินเดือน​ให้​ก็​แล้วกัน​นะ เธอ​จะ​ได้​ไป​ซื้อ​ของ​จริง​มา​ใช้ เป็น​ถึง​เลขาฯ​พี่​ภู ใช้​แต่​ของ​ก๊อบ อาย​เขา​ตาย​เลย” มน​ชญา​หัวเราะ​ก่อน​จะ​เดิน​เข้า​ห้อง

ooooooo

ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​พ่อ อิน​ตรา​​นั่ง​รอ​อยู่​หน้าบ้าน ​เป็น​ชั่วโมงๆจน​ป้า​นวล​หิ้ว​ถุง​ขยะ​ออก​มา​ทิ้ง อิน​ตรา​รีบ​วิ่ง​ไป​หา​ยกมือ​ไหว้ ป้า​นวล​รับไหว้​แทบ​ไม่ทัน ดีใจ​ไม่​เคย​เห็น​หลาน​เคารพ​ตน​ อิน​ตรา​ขอร้อง​ขอ​เข้าไป​เยี่ยม​ไกร​สร ป้า​นวล​เห็น​ว่า มน​ชญา​เคย​สั่ง​ให้​บอก​อิน​ตรา​กลับ​มา​อยู่​บ้าน​ได้ จึง​คิด​ว่า​ไม่​เป็นไร​ที่​จะ​ให้​อิน​ตรา​เข้าไป

ป้า​นวล​บอก​เรื่อง​ที่​มน​ชญา​อยาก​ให้​อิน​ตรา​กลับ​มา​อยู่​บ้าน อิน​ตรา​ไม่​อยาก​เชื่อ​จึง​ขอ​เยี่ยม​พ่อ​ก่อน นิด​เห็น​ป้า​นวล​เดิน​นำ​อิน​ตรา​เข้า​มา รีบ​แล่น​ไป​ฟ้อง​กัลยาณี...อิน​ตรา​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ไกร​สร มะปราง​ซึ่ง​เฝ้า​อยู่​ตกใจ​กลัว​อิน​ตรา​ทำร้าย​ท่าน

“ไม่​ต้อง​กลัว​หรอก​จ้ะมะปราง อิน​แค่​อยาก​จะ​มาก​ราบ​คุณ​พ่อ เสร็จ​แล้ว​อิน​จะ​รีบ​ไป” อิน​ตรา​นั่ง​ลง​กราบ​เท้า​ไกรสร ​ทั้ง​น้ำตา “คุณ​พ่อ​ขา มน...เอ่อ อิน​คิดถึง​คุณ​พ่อ​ที่สุด​เลย​ค่ะ คุณ​พ่อ​ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ​คะ ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น ยัง​ไง​ลูก​คน​นี้​ ก็​ยัง​เป็น​ลูก​ของ​คุณ​พ่อ​คน​เดิม​นะ​คะ”

ไกร​สร​มอง​อิน​ตรา กะ​พริบตา​ถี่ๆเห็น​เหมือน​มี​ร่าง​มน​ชญา​ซ้อน​อยู่ ก็​คิด​ว่า​ตัว​เอง​ตาฝาด​ไม่​อาจเปล่ง​เสียง​ถาม​ได้...พอ​กัลยาณี​รู้​ว่า​อิน​ตรา​มา​ที่​บ้าน ก็​เดิน​ฉับๆตรง​ไป​ยัง​ห้อง​ไกร​สร เปิด​ประตู​ผลัวะ​เข้าไป ใน​ห้อง​มี​แต่​ป้า​นวล​กับ​มะปราง​​เฝ้า​อยู่ ไม่​มี​เงา​ของ​อิน​ตรา​เลย จึง​หัน​มา​เอ็ดตะโร​ใส่​นิด หา​ว่า​ตาฝาด

ห่าง​ออก​มา​จาก​ห้อง​ไกร​สร นพดล​กับ​อิน​ตรา​แอบ​อยู่ ทั้ง​สอง​โล่ง​ใจ​ที่​รอด​สายตา​กัลยาณี​มา​ได้ นพดล​เล่า​ว่า เขา​เห็น​นิด​ยืน​มอง​ตอน​อิน​ตรา​​เข้า​มา​ใน​บ้าน​แล้ว​วิ่ง​ไป​ที่​ห้อง​กัลยาณี อิน​ตรา​ขอบใจ​นพดล แล้ว​มอง​ไป​ยัง​ห้อง​ไกร​สร​อย่าง​อาลัยอาวรณ์...

ขณะ​ที่​มน​ชญา​กำลัง​ทาน​กลางวัน​กับ​ภูมินทร์ กัลยาณี​โทร.​เล่า​ว่า​นิด​เห็น​อิน​ตรา​มา​บ้าน แต่​เธอ​ไป​ดู​แล้ว​ไม่​เห็น​มี มน​ชญา​โกรธ​มาก​บอก​ว่า​เย็น​นี้​จะ​กลับ​ไป​ซัก​ถาม​เอง ภูมินทร์​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร มน​ชญา​ปั้น​หน้า​เศร้า กลัว​อิน​ตรา​มา​ทำร้าย​ไกร​สร​อีก ภูมินทร์​นิ่ว​หน้า​ไม่​พอใจ

ตก​เย็น เขา​มา​ที่​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่ เห็น​อิน​ตรา​ยืน​ส่ง​นักเรียน​กลับ​จน​หมด จึง​เข้าไป​กระชาก​แขน​เธอ​ถาม​ว่า​วัน​นี้​ไป​ทำ​อะไร​ที่​บ้าน​ไกร​สร อิน​ตรา​ตกใจ​ที่​เขา​รู้ จึง​ยอม​รับ​ว่า​ตน​ไป​เยี่ยม ​ได้​ข่าว​ว่า​ท่าน​ไม่สบาย ภูมินทร์​ไม่​เชื่อ

“คน​อย่าง​คุณ​ห่วง​ใคร​เป็น​ด้วย​เหรอ เมื่อ​ก่อน​คุณ​ไม่​เคย​สนใจ​ไย​ดี​คุณ​อา​สัก​นิด แล้ว​นี่​นึก​อะไร​ขึ้น​มา หรือ​ว่า​คุณ​คิด​จะ​ทำ​อะไร​อยู่”

“ก็​แล้วแต่​พี่​ภู​จะ​คิด​เถอะ​ค่ะ เพราะ​มน...เอ้​อ อิน​พูด​อะไร​ไป​ก็​คง​ไม่​มี​ประโยชน์ อิน​ขอตัว​นะ​คะ” อิน​ตรา​จะ​เดิน​หนี ภูมินทร์​ตาม

พอดี​กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​เข้า​มา ภูมินทร์​จึง​ต้อง​ชะงัก​หัน​มา​หา​หลาน​สาว แต่​สายตา​มอง​ตาม​อิน​ตรา​ไป​อย่าง​เสียดาย...อิน​ตรา​เข้า​มา​เก็บ​ของ​ที่​โต๊ะ​เพื่อ​กลับ​บ้าน น้ำตา​ไหล​ริน​ด้วย​ความ​เสียใจ ขณะ​ที่​ภูมินทร์​กำลัง​หา​กุญแจ​รถ กุ๊ก​ไก่​พูด​จ้อยๆถึง​ครู​อิน​ตรา​ที่​ตน​รัก พอดี​สาย​กระ​ติก​น้ำ​ขาด กระติก​กลิ้ง​ไป​กลาง​ถนน กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​ไป​เก็บ รถ​คัน​หนึ่ง​แล่น​มา​ด้วย​ความเร็ว อิน​ตรา​เดิน​มา​เห็น​ตกใจ​วิ่ง​เข้าไป​กอด​กุ๊ก​ไก่​แล้ว​หัน​ตัว​รับ​รถ​คัน​นั้น​แทน รถ​เบร​ก อ​ย่าง​แรง​แต่​ยัง​กระแทก​เข้าที่​ขา​เธอ​ล้ม​ลง ภูมินทร์​ตกใจ​ไม่​คาด​คิด​ว่า​จะ​เกิด​เรื่อง

ooooooo

เอ็น​ข้อ​เท้า​ฉีก ฟกช้ำ​ตาม​ร่างกาย หมอดู​อาการ​แล้ว​ให้​กลับ​ไป​พักผ่อน​ที่​บ้าน​ได้ พยาบาล​เข็น​รถ​เข็น​อิน​ตรา​ออก​มา กุ๊ก​ไก่​กับ​ภูมินทร์​เข้าไป​รับ อิน​ตรา​ถาม​กุ๊ก​ไก่​ด้วย​ความ​ห่วงใย​ว่า​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า ภูมินทร์​ซาบซึ้ง​ใจ​ปน​สงสัย แต่​ก็​ขอบคุณ​ที่​เธอ​ช่วย​ชีวิต​กุ๊ก​ไก่
ภูมินทร์​จะ​ไป​ส่ง​อิน​ตรา​ที่​บ้าน อิน​ตรา​ลังเล​ขอ​กลับ​เอง กุ๊ก​ไก่​ไม่​ยอม​ตื๊อ​จะ​ไป​ส่ง พอ​ภูมินทร์​กำลัง​ประคอง​อิน​ตรา​ไป​ขึ้น​รถ รถ​ของ​นพดล​แล่น​เข้า​มา เขา​ลง​จาก​รถ​หน้าตื่น​ตระหนก

“คุณ​มะ...อิน​ตรา​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง พอ​คุณ​โทร.​ไป​บอก ผม​ก็​รีบ​มา​ที่​นี่​ทันที​เลย”

อิน​ตรา​ยิ้ม​บอก​ว่า​ไม่​เป็น​อะไร​มาก แล้ว​หัน​ไป​ขอบคุณ​ภูมินทร์ นพดล​พยุง​อิน​ตรา​ไป​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป ภูมินทร์​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ...พอ​ยุวดี​กับ​คน​ที่​บ้าน​รู้​เรื่อง​ก็​ตกใจ ยุวดี​อุทาน

“ว้าย...แล้ว​มน เอ๊ย ครู​อิน​เป็น​อะไร​มาก​รึ​เปล่า​คะ​พี่​ภู”

“ไม่​เป็น​อะไร​มาก​หรอก ตอน​นี้​ปลอดภัย​แล้ว เออ​ยุ...มา​นี่​กับ​พี่​หน่อย พี่​มี​เรื่อง​จะ​ถาม”

ยุวดี​นิ่ว​หน้า​สงสัย พอ​ภูมินทร์​ถาม​ว่า​รู้​ไหม​ว่า​นพดล​ติดต่อ​กับ​อิน​ตรา ดู​ท่า​จะ​สนิทสนม​กัน​มาก ยุวดี​รีบ​บอก​ว่า ก็​สอง​คน​นี้​โต​มา​ด้วย​กัน และ​เป็น​ลูก​กำพร้า​เหมือน​กัน​ก็​ต้อง​เข้าใจ​กัน​เป็น​ธรรมดา ขนาด​ตน​ยัง​ใจอ่อน​เลย ภูมินทร์​นิ่ง​คิด ยุวดี​ได้ที​ยุ

“แล้ว​พี่​ภู​ล่ะ​คะ ถ้า​เกิด​พี่​อิน​ปรับปรุง​ตัว​เอง​ให้​ดี​ขึ้น สำนึกผิด​กับ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​ผ่าน​มา พี่​ภู​จะ​ให้อภัย​พี่​อิน​บ้าง​ไม่ได้​เชียว​เหรอ​คะ”

“ยุ​เป็น​อะไร ทำไม​ถึง​อยาก​จะ​ให้​พี่​ให้อภัย​อิน​ตรา​นักหนา”

“ก็​เพราะว่า​พี่​อิน​เป็น...” ยุวดี​เกือบ​หลุด​ความ​จริง​ออก​มา แล้ว​เปลี่ยน​เป็น​พูด​ว่า อิน​ตรา​เป็น​พี่​สาว​ของ​มน​ชญา ภูมินทร์​พยัก​หน้า​อย่าง​เข้าใจ

เมื่อ​คิด​อย่าง​ที่​ยุวดี​พูด ภูมินทร์​จึง​สั่ง​ดอกไม้​จะ​เอา​ไป​ขอบคุณ​อิน​ตรา​ที่​ช่วย​กุ๊ก​ไก่ กิ่ง​กาญจน์​รับ​ดอกไม้​จาก​พนักงาน​ที่​เอา​มา​ส่ง​แล้ว​แปลก​ใจ​ว่า ภูมินทร์​จะ​เอา​ไป​ให้​ใคร เพราะ​ปกติ​ถ้า​สั่ง​ให้​ลูกค้า ภูมินทร์​จะ​ต้อง​ให้​ตน​จัดการ ด้วย​ความ​อยาก​รู้​จึง​โทร.​ไป​หยั่ง​เชิง​มน​ชญา ถาม​ว่า​ป่วย​หรือ มน​ชญา​ไม่​พอใจ​หา​ว่า​กิ่ง​กาญจน์​แช่ง

“อย่า​เพิ่ง​โมโห​สิ​คะ​คุณ​มน ที่​กิ่ง​โทร.​มา​ถาม​ก็​เพราะ​เป็น​ห่วง​คุณ​หรอก​นะ ก็​กิ่ง​เห็น​คุณ​ภู​สั่ง​ดอกไม้​ช่อ​เบ้อเร่อ ก็​เลย​คิด​ว่า​คุณ​มน​คง​ไม่สบาย​นี่​คะ อ้าว...คุณ​ภู​ไม่ได้​สั่ง​ให้​คุณ​หรอก​เหรอ อุ๊บ ทำ​ความ​ลับ​เจ้านาย​แตก​แล้ว​เรา” กิ่ง​กาญจน์​แกล้ง​ทำ​เป็น​ตกใจ มน​ชญา​โกรธ​กระแทก​หู​โครม

กิ่ง​กาญจน์​สะใจ ภาวนา​ให้​มน​ชญา​อาละวาด​มากๆ ภูมินทร์​จะ​ได้​เห็น​ธาตุ​แท้​เสียที...

ooooooo

หลัง​เลิก​งาน ภูมินทร์​หอบ​ช่อ​ดอกไม้​มา​เคาะ​ห้อง​อิน​ตรา พอ​เธอ​เปิด​ประตู​มา​เจอ​ภูมินทร์​ก็​ตกใจ รู้​ได้ อย่างไร​ว่า​ตน​อยู่​ที่​นี่ ภูมินทร์​อ้าง​นพดล​เป็น​คน​บอก และ​ส่งดอก​ไม้​ให้​บอก​ว่า​กุ๊ก​ไก่​ฝาก​มา อิน​ตรา​อมยิ้ม​ดีใจ สบตา​ภูมินทร์ เขาเห็น​แวว​ตา​สดใส​ของ​เธอ​เหมือน​โดน​มนตร์สะกด​ พลัน​ได้​กลิ่น​ไหม้​โชย​มา ทั้ง​สอง​ทำ​จมูก​ฟุดฟิด อิน​ตรา​นึก​ได้​ว่า​ตั้ง​หม้อ​ไว้​บน​เตา รีบ​กะเผลก​เข้าไป​แต่​ไป​ไม่​ไหว​จะ​ล้ม ภูมินทร์​เข้า​ประคอง​ให้​ตั้ง​หลัก​แล้ว​วิ่ง​ไป​ที่​ครัว​เอง

เห็น​ไฟ​ไหม้​ใน​หม้อ​ก็​รีบ​เอา​ผ้า​ตบๆให้​ไฟ​ดับ อิน​ตรา​โขยกเขยก​เข้า​มา​เห็น​หน้าตา​ภูมินทร์​ดำ​เป็น​แถบ​ก็​หัวเราะ​ขำ​ชี้​ที่​หน้า​เขา ภูมินทร์​หัน​ไป​มอง​กระจกก็​เคือง​แกล้ง​เอา​มือ​ป้าย​หน้า​อิน​ตรา​บ้าง “นี่ หน้า​ดำ​เหมือน​กัน จะ​ได้​หยุด​หัวเราะ​คน​อื่น​สัก​ที”

หน้า​คอน​โดฯ ยุวดี​หิ้ว​ของกิน​พะรุงพะรัง​เดิน​มา​กับ​นพดล เหลือบ​เห็น​รถ​ภูมินทร์​จอด​อยู่ก็​ชะงัก​ดึง​นพดล​ชวน​ไป​ซื้อ​ของ​เพิ่ม นพดล​แปลก​ใจ​จะ​ซื้อ​อะไร​นักหนา ยุวดี​อ้าง​ว่า อิน​ตรา

เดิน​ไม่​ถนัด​จะ​ทำ​อะไร​กิน​เอง​ได้ ต้อง​ซื้อ​ตุน​ไว้​มากๆ แต่​แล้ว​พอ​เดิน​ไป เปลี่ยนใจ​ชวน​เขา​กิน​ข้าว​ก่อน ไม่ทันจะ​เดิน​เข้า​ร้าน มี​โจร​มา​กระชาก​กระเป๋า​ยุวดี นพดล​ตาม​ไป​แย่ง​คืน จึง​ต่อสู้​กัน นพดล​พลาด​โดน​มีด​ปาด​ที่​แขน ยุวดี​วิ่ง​ตาม​มา​ร้อง​ให้​คน​ช่วย โจร​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​วิ่ง​หนี​ไป

ยุวดี​รีบ​พา​นพดล​ไป​ทำ​แผล​ที่​คลินิก​แถว​นั้น โชค​ดี​ที่​แผล​ไม่​ลึก จึง​โล่ง​ใจ “ดี​นะ​ที่​นาย​ไม่​เป็น​อะไร​มาก ไม่​อย่าง​นั้น ฉัน​ต้อง​รู้สึก​ผิด​ไป​ตลอด​ชีวิต​แน่ๆ ถ้า​นาย​เป็น​อะไร​ไป”

“ถ้า​ผม​เป็น​อะไร​ไป​มัน​ก็​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​คุณ​สัก​หน่อย คุณ​เป็น​ห่วง​ผม​เหรอ”

“เปล่า...ฉัน​ว่า​เรา​กลับ​ห้อง​ยั​ยม​น​กัน​ได้​แล้ว​ล่ะ ป่านนี้​พี่​ภู​คง​กลับ​แล้ว” ยุวดี​รีบ​ปิดปาก​ตัว​เอง​ที่​เผลอ​หลุดปาก

“อ๋อ...ที่แท้​คุณ​ก็​ไม่ได้​ลืม​ซื้อ​ของ แค่​อยาก​เปิด​โอกาส​ให้​คุณ​มน​กับ​คุณ​ภู​ใช่​ไหม”

ยุวดี​ยิ้ม​แหะๆ นพดล​ส่าย​หน้า​กับ​ความ​เจ้า​แผนการ​ของ​เธอ...

ภูมินทร์​กำลัง​ลาก​ลับ อิน​ตรา​ฝาก​กล่อง​คุกกี้​ที่​ทำเอง​ไป​ให้​กุ๊ก​ไก่​ด้วย ภูมินทร์​แปลก​ใจ​ว่า​คน​อย่าง​อิน​ตรา​ทำ​ของ​ พวก​นี้​เป็น ภูมินทร์​เตือน​ให้​อิน​ตรา​ทำ​อะไร​ระวัง​ให้​มาก อย่า​ให้​เกิด​อุบัติเหตุ​อี​ก...อิน​ตรา​นั่ง​อมยิ้ม​มอง​ช่อ​ดอกไม้​ด้วย​หัวใจ​พอง​โต ยุวดี​กับ​นพดล​เข้า​มา

“อุ๊ย ดอกไม้​ใคร​เอ่ย สวย​จัง​เลย” ยุวดี​แซว

“พี่​ภู​เอา​มา​ให้​เมื่อตะกี้​นี้​เอง ดี​นะ ที่​เธอ​สอง​คน​ยัง​มา​ไม่​ถึง ไม่​อย่าง​นั้น​พี่​ภู​ได้​สงสัย​แน่”

พอ​เห็น​ว่า​นพดล​มี​ผ้าพันแผล​ที่​แขน อิน​ตรา​ก็​ตกใจ ยุวดี​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​ฟัง นพดล​บอก​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ห่วง​เขา​เลย ห่วง​ว่า​ถ้า​มน​ชญา​รู้​ว่า​ภูมินทร์​มา​ที่​นี่​จะ​เดือดร้อน​แน่ อิน​ตรา​กลัดกลุ้ม

เย็น​วัน​นั้น มน​ชญา​มา​รอ​ถามภูมินทร์​ที่​บ้าน​ว่า​เอา​ดอกไม้​ไป​ให้​ใคร ภูมินทร์​แปลก​ใจ​ว่า​รู้​ได้​อย่างไร แต่​ก็​พยายาม​ปลอบ​ให้​มน​ชญา​ใจเย็น “เอาเป็นว่า​มน​ไม่​ต้อง​รู้​หรอก​นะ มัน​ไม่​มี​อะไร ​ยัง​ไง​พี่​ก็​รัก​และ​ซื่อสัตย์​กับ​มน​คน​เดียว”

“ไม่​เป็นไร​ค่ะ ถ้า​พี่​ภู​ไม่​อยาก​บอก​ก็​ไม่​ต้อง​บอก เอา เป็นว่า​ถ้า​พี่​ภู​ทำ​อะไร​แล้ว​มี​ความ​สุข​ก็​ทำ​ไป​เถอะ​นะคะ มน​รู้ตัว​แล้ว​ค่ะ​ว่า​มน​ไม่ได้​สำคัญ​พอ​ที่​จะ​มี​สิทธิ์​เข้าไป​ยุ่ง​ชีวิต​ของ​พี่​ภู” มน​ชญา​น้อยใจ​ร้องไห้​กลับ​ไป

ภูมินทร์​เหนื่อย​ใจ​ไม่ได้​ตาม มน​ชญา​ยิ่ง​เคือง ขับ​รถ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​หงุดหงิด มา​นั่ง​ดื่ม​คน​เดียว​ใน​ผับ​ประจำ วา​ยุ​มา​เห็น​เข้าไป​พูด​คุย​ด้วย แต่​มน​ชญา​แสดง​ความ​รังเกียจ​อย่าง​ออกนอกหน้า จน​เขา​ไม่​พอใจ แอบ​ใส่ยา​ใน​เครื่อง​ดื่ม​หวัง​พิชิต​ตัว​เธอ...ดึก​แล้ว กัลยาณี​เป็น​ห่วง​ที่​มน​ชญา​ยัง​ไม่​กลับ​บ้าน จึง​โทร.​ไป​ถาม​ภูมินทร์ เขา​จึง​รีบออก​ไป​ตาม​หา

วา​ยุ​กำลัง​ประคอง​มน​ชญา​มา​ที่​รถ ขับ​ออก​ไป เขา​ลูบไล้​ต้น​ขา​เธอ​อย่าง​หื่น​กาม ระหว่าง​ทาง​เจอ​ด่าน​ตำรวจ ​วา​ยุ​ รีบ​จอด​รถ​ข้าง​ทาง มอง​ไป​ไม่​มี​ทาง​อื่น​ให้​ไป ล้วง​หยิบ​ห่อ​ยา​ใน​กระเป๋า​กางเกง​ออ​กมา​ดู พึมพำ “เอา​ไง​ดี​วะ​เนี่ย ไม่​เสี่ยง​ดี​กว่า เกิด​โดน​จับ​ขึ้น​มา ได้​ไม่​คุ้ม​เสีย”

วา​ยุ​ลง​จาก​รถ​หนี​ไป​ปล่อย​ให้​มน​ชญา​นอน​ไร้​สติ​อยู่​ใน​รถ ไม่​นาน ตำรวจ​มา​ส่อง​ไฟ​เข้าที่​หน้า​มน​ชญา​แล้ว​เคาะ​เรียก เธอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ตกใจ​ถาม​ตำรวจ​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“ผม​ต้อง​ถาม​คุณ​มาก​กว่า คุณ​มา​นอน​ทำ​อะไร​ตรง​นี้”

“ฉัน​ก็​ไม่​รู้​เหมือน​กัน​ค่ะ งั้น​ก็​ช่างมัน​เถอะ ฉัน​กลับ​ล่ะ” มน​ชญา​เดิน​อ้อม​จะ​ไป​ด้าน​คน​ขับ

ตำรวจ​ได้​กลิ่น​เหล้า​จึง​รั้ง​มน​ชญา​ไว้ “ผม​ว่า​คุณ​อย่า​ขับ​รถ​กลับ​เลย​ครับ โทร.​เรียก​ใคร​มา​รับ​ไป​ดี​กว่า”

มน​ชญา​โวยวาย​ใส่​และ​ทำร้าย​เจ้าหน้าที่ แล้ว​ยัง​ท้าทาย​ไม่​รู้​หรือ​อย่างไร​ว่า​ตน​เป็น​ลูก​ใคร ตำรวจ​ไม่​พอใจ​รวบ​ตัว​มน​ชญา​ไป​โรงพัก​เพื่อ​ให้​สร่างเมา...พอ​กัลยาณี​ได้​รับ​แจ้ง​จาก​ตำรวจ​ก็​รีบ​โทร​.บอก​ภูมินทร์​แล้วไป​โรงพัก​กับ​นพดล มา​ถึง​ก็ได้​กลิ่น​เหล้า​จาก​ตัว​มน​ชญา​จน​ต้อง​เมิน​หน้า​หนี มน​ชญา​ฟ้อง​กัลยาณี​ว่า​ตำรวจ​จับ​ตน​มา​ทั้งที่​ไม่​ผิด​อะไร นพดล​เห็น​แล้ว​ส่าย​หน้า​หนักใจ กัลยาณี​ให้​เขา​ไป​จัดการ​เสีย​ค่า​ปรับ มน​ชญา​ยัง​ร้องไห้​ขอร้อง​กัลยาณี​อย่า​บอก​ใคร​เรื่อง​นี้

“เอ่อ...คือ​ว่า...” กัลยาณี​หน้าเสีย กำลัง​จะ​บอก ภูมินทร์​โผล่​เข้า​มา​เสีย​ก่อน

“มน​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​ตำรวจ​ต้อง​พา​มน​มา​ที่​นี่​ด้วย”

นพดล​เดิน​กลับ​มา บอก​ว่า “ข้อหา​เมา​แล้ว​ทำร้าย​ร่างกาย​เจ้าหน้าที่​ครับ”

ภูมินทร์​อึ้ง มน​ชญา​เข้า​มา​เกาะ​แขน​แก้ตัว​ว่า​เธอ​ไม่​รู้​เรื่อง ภูมินทร์​ได้​กลิ่น​เหล้า​ถึง​กับ​ผงะ ถาม​ว่า​เธอ​ดื่ม​หนัก​ขนาด​นี้​เชียว​หรือ มน​ชญา​ไม่​รู้​จะ​แก้ตัว​อย่างไร ได้​แต่​ร้องไห้​ออดอ้อน​ว่า​ตน​เสียใจ​ที่​เขา​นอกใจ

“พี่​ไม่​เคย​นอกใจ​มน...ถ้า​ไม่​มี​อะไร​แล้ว ผม​ขอตัว​กลับ​ก่อน​ก็​แล้วกัน​นะ​ครับ” ภูมินทร์​ไหว้​กัลยาณี​แล้ว​กลับ​ออก​ไป​ทันที

มน​ชญา​จะ​ตาม กัลยาณี​รั้ง​ไว้ “ปล่อย​ตา​ภู​ไป​ก่อน​เถอะ​จ้ะ ตา​ภู​กำลัง​โกรธ พูด​อะไร​ไป​ตอน​นี้​ก็​เปล่า​ประโยชน์”

มน​ชญา​ได้​แต่​มอง​ตาม​หลัง​ภูมินทร์​ไป​อย่าง​อาลัยอาวรณ์ นพดล​เห็น​แล้ว​หน่าย​ใจ

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​พยายาม​โทร.​หา​ภูมินทร์ แต่​เขา​ปิด​เครื่อง ทำให้​เธอ​หงุดหงิด​ที่​เรื่อง​แค่​นี้​ต้อง​โกรธ​มากมาย กัลยาณี​มา​ปลอบ​ว่า ไม่​ต้อง​ทำ​อะไร​แค่​ให้​ทำตัว​น่า​รักๆ ให้​ภูมิ​นทร์เห็น​ว่า​สำนึก​ผิด​แล้ว​จริงๆ แค่​นั้น​ภูมินทร์​ก็​จะ​ให้อภัย​เอง มน​ชญา​นิ่ง​คิด​ตาม

ตัดสินใจ​มา​รอ​ภูมินทร์​ที่​บ้าน มน​ชญา​กราบ​ขอโทษ​ดุสิต​กับ​วารี ที่​ตน​ทำตัว​ให้​ผิดหวัง ​วารี​เข้าใจ​ว่า​เพราะ​เธอ​เสียใจ​มาก​ไป​หน่อย และ​เชื่อ​ว่า​เธอ​เป็น​เด็ก​ดี​คง​ไม่​ทำ​อะไร​เสื่อมเสีย​แน่ ดุสิต​ชวน​ให้​อยู่​ทาน​ข้าว​เย็น​ด้วย​กัน พอดี​สาว​ใช้​เข้า​มา​รายงาน​ว่า ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​ติด​ประชุม​ด่วน ให้​คน​รถ​ที่​บ้าน​ไป​รับ​กุ๊ก​ไก่​ที มน​ชญา​ได้ยิน​จึง​อาสา​ไป​รับ​แทน

ทั้งที่​ไม่​เต็มใจ แต่​มน​ชญา​ต้อง​ทำ​เพื่อ​เอาใจ​ภูมินทร์...

กุ๊ก​ไก่​กำลัง​เรียน​พิเศษ​กับ​อิน​ตรา​อยู่ ขณะ​ที่​อิน​ตรา​ออก​ไป​เอา​หนังสือ​ห้อง​อื่น มน​ชญา​เข้า​มา​เรียก

“กุ๊ก​ไก่​ขา คุณ​อา​มา​รับ​กลับ​บ้าน วัน​นี้​อา​ภู​ไม่​ว่าง คุณ​อา​มน​จึง​มา​รับ​แทน เรา​กลับ​บ้าน​กัน​เถอะ​ค่ะ” มน​ชญา​ดึง​มือ​กุ๊ก​ไก่

“กุ๊ก​ไก่​ยัง​กลับ​ไม่ได้​ค่ะ กุ๊ก​ไก่​ต้อง​ไป​บอก​ครู​ก่อน”

“คุณ​ครู​ไม่​กล้า​ว่า​อะไร​หรอก​ค่ะ ไป​เถอะ​ค่ะ อา​อยาก​กลับ​บ้าน​แล้ว” มน​ชญา​เริ่ม​รำคาญ

กุ๊ก​ไก่​สะบัด​มือ​ออก “ไม่​ค่ะ กุ๊ก​ไก่​จะ​รอ​คุณ​ครู​อิน”

“คุณ​ครู​กุ๊ก​ไก่​ชื่อ​อะไร​นะ​คะ”

กุ๊ก​ไก่​ไม่ทัน​ตอบ อิน​ตรา​เดิน​ถือ​หนังสือ​เข้า​มา​ต้อง​ตกตะลึง มน​ชญา​ตั้ง​สติ​ได้​ปราด​เข้า​กระชาก​แขน​อิน​ตรา “เธอ​กล้า​ดี​ยัง​ไง​ถึง​มา​สอน​ที่​นี่ หรือ​ว่า​เธอ​อยาก​จะ​ให้​คน​อื่นๆรู้ความ​จริง​เรื่อง​ของ​เรา”

“มน​เปล่า​นะ​คะ​พี่​อิน มน​ก็​แค่​ทำ​งาน​หาเงิน​เลี้ยง​ตัว​ก็​เท่านั้น​เอง”

มน​ชญา​ไม่​เชื่อ​ผลัก​อิน​ตรา​อย่าง​แรง​ล้ม​ลง กุ๊ก​ไก่​โผ​เข้า​ผลัก​มน​ชญา​บ้าง​และ​ว่า​จะ​ฟ้อง​ภูมินทร์ มน​ชญา​รีบ​กลบเกลื่อน​ว่า​เป็น​อุบัติเหตุ แล้ว​ส่ง​สายตา​ขู่​อิน​ตรา ทำให้​อิน​ตรา​ลุก​ขึ้น​ยืน​แล้ว​บอก​กุ๊ก​ไก่​ว่า​เป็น​อุบัติเหตุ​จริงๆ และ​ตน​ก็​ไม่​เป็น​อะไร มน​ชญา​ดึง​กุ๊ก​ไก่

“ถ้า​คุณ​ครู​ไม่​เป็น​อะไร​แล้ว งั้น​เรา​กลับ​บ้าน​กัน​เถอะ​นะ​คะ ป่านนี้​อา​ภู​คอย​แย่​แล้ว” มน​ชญา​คว้า​กระเป๋า​และ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​ของ​กุ๊ก​ไก่​ออก​ไป แต่​ไม่​วาย​เหลียว​มา​มอง​อย่าง​อาฆาต อิน​ตรา​ทรุด​นั่ง​อย่าง​ไม่สบาย​ใจ...

รถ​มน​ชญา​แล่น​มา​จอด​หน้า​ตึก กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​ลง​จาก​รถหน้างอ ยุวดี​กับ​ภูมินทร์​ยืน​รอ​อยู่​ก่อน​แล้ว ยุวดี​วิ่ง​ตาม​กุ๊ก​ไก่​ไป ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา​หา​มน​ชญา เธอ​ทำ​เป็น​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​ต่อว่า

“มน​รู้​แล้ว​นะ​คะ​ว่า​พี่​อิน​เป็น​ครู​อยู่​ที่​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่ ทำไม​พี่​ภู​ทำ​อย่าง​นี้​คะ พี่​ภู​ปิดบัง​มน​เรื่อง​พี่​อิน​ทำไม”

“พี่​ไม่​อยาก​ให้​มน​ไม่สบาย​ใจ”

“แล้ว​ทำไม​พี่​ภู​ไม่​คิด​บ้าง​คะ​ว่า ถ้า​มน​รู้​เรื่อง​ด้วย​ตัว​เอง​มน​จะ​ไม่สบาย​ใจ​ยิ่ง​กว่า แล้ว​ยิ่ง​ถ้า​พี่​อิน​มาส​ร้าง​ความ​เดือดร้อน​ให้​มน​อีก มน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​คะ”

“แต่​ที่​ผ่าน​มา​พี่​ว่า​อิน​ตรา​ปรับปรุง​ตัวดี​ขึ้น​นะ​มน บางที​เขา​อาจจะ​สำนึก​ผิด​แล้ว​จริงๆก็ได้”

มน​ชญา​ไม่​พอใจ​หา​ว่า​ภูมินทร์​ลืม​ไป​แล้ว​ว่า​อิน​ตรา​จะ​ฆ่า​ตน ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​ไม่​ลืม และ​ขอ​ให้​ปล่อย​ให้​อิน​ตรา​ใช้​ชีวิต​ไป โดย​ไม่​มาส​ร้าง​ความ​เดือดร้อน​ให้​ก็​น่า​จะ​พอ มน​ชญา​กำมือ​แน่น​เจ็บใจ ที่​เห็น​ทุก​คน​หัน​ไป​ดี​กับ​อิน​ตรา

ooooooo

ทั้ง​ยุวดี​และ​นพดล​เป็น​ห่วง​อิน​ตรา รีบ​มา​ดู​ว่า​เป็น​อะไร​บ้าง​หรือ​เปล่า โชค​ดี​ที่​มี​องครักษ์​ตัว​น้อย​อย่าง​กุ๊ก​ไก่​อยู่​ด้วย มน​ชญา​จึง​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​รุนแรง ยุวดี​บอก​ให้​รู้​ว่า แม้แต่​เด็ก​อย่าง​กุ๊ก​ไก่​ยัง​ไม่​ชอบ​มน​ชญา​แล้ว​เลย บ่น​แต่​ว่า​นิสัย​ไม่​ดี นพดล​เตือน​ให้​ระวัง​ตัว​มากๆ เพราะ​เชื่อ​ว่า​มน​ชญา​ไม่​หยุด​แค่​นี้​แน่

และ​จริง​อย่าง​ที่​นพดล​คิด มน​ชญา​แค้น​ใจ เก็บ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​ของ​กุ๊ก​ไก่​ที่​ทำ​หล่น​ไว้ มา​ล่อ​ให้​กุ๊ก​ไก่​ออก​จาก​ห้อง​เรียน​ตอน​เย็น ระหว่าง​ที่​อิน​ตรา​ออก​ไป​รับ​โทรศัพท์​ที่​ห้อง​พัก​ครู... กุ๊ก​ไก่​เห็น​ตุ๊กตา​ตัว​เอง​วาง​อยู่​ริม​สระ​น้ำ ก็​วิ่ง​จะ​ไป​เก็บ มน​ชญา​ออก​มา​ผลัก​กุ๊ก​ไก่​ตก​น้ำ

อิน​ตรา​มา​รับ​โทรศัพท์ ทาง​นั้น​วาง​สาย​ไป​แล้ว ก็​แปลก​ใจ​เดิน​กลับ​ออก​มา ได้ยิน​เสียง​คน​ร้อง​ว่า​เด็ก​ตก​น้ำ จึง​วิ่ง​ไป​ดู... มน​ชญา​เห็น​คน​เริ่ม​มา​จึง​โดด​ลง​ไป​ช่วย​กุ๊ก​ไก่​ที่​ตะเกียกตะกาย​อยู่​ใน​น้ำ อิน​ตรา​มา​ถึง​เห็น​มน​ชญา​อุ้ม​กุ๊ก​ไก่​ขึ้น​มา​ใน​สภาพ​หมด​สติ ก็​ตกใจ​สุดขีด...

อิน​ตรา​เกาะ​ขอบ​เตียง​ที่​เข็น​กุ๊ก​ไก่​เข้า​ห้อง​ฉุกเฉิน ปิ​ติ​เจ้าของ​โรงเรียน​และ​มน​ชญา​วิ่ง​ตาม​มา ภูมินทร์​กับ​ครอบครัว​มา​ถึง​พอดี มน​ชญา​โผ​กอด​ภูมินทร์​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น

“แล้ว​นี่​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​กุ๊ก​ไก่​ถึง​ตก​น้ำ​ได้” ดุสิต​ถาม​มน​ชญา

“มน​ก็​ไม่​ทราบ​เหมือน​กัน​ค่ะ พอ​มน​ไป​ถึง​โรงเรียน​ก็​เห็น​กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​ไป​ทาง​สระว่ายน้ำ​คน​เดียว มน​ก็​เลย​ตาม​ไป ถึง​ได้​เห็น​กุ๊ก​ไก่​พลัด​ตก​น้ำ​ไป มน​ขอโทษ​นะ​คะ มน​น่า​จะ​วิ่ง​ตาม​แก​ไป​ให้​เร็ว​กว่า​นี้ กุ๊ก​ไก่​จะ​ได้​ไม่​ต้อง...”

“อย่า​โทษ​ตัว​เอง​สิ​จ๊ะ​มน มัน​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​มน​สัก​หน่อย”

“ใช่​จ้ะ เรื่อง​นี้​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​หนู​มน คุณ​พี่​ปิ​ติ​คะ เวลา​นี้​ยัย​กุ๊ก​ไก่​ต้อง​เรียน​พิเศษ​อยู่ ไม่​ทราบ​ว่า​ใคร​เป็น​ครู​ที่​สอน​ยัย​กุ๊ก​ไก่​คะ ทำไม​ถึง​ปล่อย​ให้​เด็ก​ไป​ตก​น้ำ​ได้” วารี​สงสัย

ปิ​ติ​เรียก​อิน​ตรา อิน​ตรา​หัน​มา​จาก​หน้า​ห้อง​ฉุกเฉิน ดุสิต​กับ​วารี​เห็น​อิน​ตรา​ก็​ตกใจ ปิ​ติ​บอก​ว่า​อิน​ตรา​คือ​ครู​ประจำ​ชั้น​ของ​กุ๊ก​ไก่

“ถ้า​ยัง​งั้น​ดิฉัน​ไม่​แปลก​ใจ​แล้ว​ล่ะ​ค่ะ ว่า​ทำไม​ถึง​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​กับ​ยัย​กุ๊ก​ไก่”

อิน​ตรา​ยกมือ​ไหว้​ขอโทษ​ดุสิต​กับ​วารี​ที่​ปล่อย​ให้​เกิด​เรื่อง​กับ​กุ๊ก​ไก่ วารี​เมิน​หน้า​หนี หัน​ไป​พูด​กับ​ปิ​ติ “คุณ​พี่​คะ เรื่อง​นี้​ดิฉัน​ยอม​ไม่ได้​นะ​คะ คุณ​พี่​ต้อง​จัดการ​ขั้น​เด็ดขาด เพราะ​ถ้า​ที่​โรงเรียน​ของ​คุณ​พี่ ยัง​มี​ครู​ที่​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ​อยู่​ล่ะ​ก็ เห็น​ที​ว่า​ดิฉัน​คง​ต้อง​ให้​หลาน​ออก​ไปเรียน​ที่​อื่น”

“ครับ เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​กับ​เด็ก​นักเรียน​ขนาด​นี้ พี่​ก็​ยอม​ไม่ได้​เหมือน​กัน หนู​ยุ​คง​ไม่​ว่า​อะไร​นะ​จ๊ะ ถ้า​ลุง​จะ​ไล่​ครู​อิน​ตรา​ออก” ปิ​ติ​หัน​มา​ถาม​ยุวดี

ดุสิต วารี และ​มน​ชญา​หัน​ขวับ​ไป​มอง​ยุวดี​เป็น​ตาเดียว...

กลับ​ถึง​บ้าน ยุวดี​ถูก​ซักฟอก​ขนาน​ใหญ่ ดุสิต​ตำหนิ​ที่​ทำ​อะไร​ไม่​ปรึกษา​กัน​บ้าง จะ​ฝาก​งาน​ใคร​ก็​น่าจะ​ดู​ให้​ดี​ก่อน ยุวดี​หน้า​เจื่อน บอก​ว่า​ตน​สงสาร​อิน​ตรา​ที่​ไม่​มี​งาน​ทำ วารี​เอ็ด​ให้​บ้าง ว่า​สงสาร​คน​อย่าง​อิน​ตรา​แล้ว​เป็น​อย่างไร ลืม​ไป​แล้ว​หรือ​ว่า​อิน​ตรา​ร้ายกาจ​ขนาด​ไหน

“นั่น​มัน​เมื่อ​ก่อน แต่​ตอน​นี้​พี่​อิน​เปลี่ยน​ไป​แล้ว​นะ​คะ” ยุวดี​ยัง​แก้ตัว​แทน

“เป็น​คน​อื่น​แม่​ยัง​พอ​เชื่อ แต่​เป็น​อิน​ตรา แม่​เชื่อ​ว่า​คน​อย่าง​นั้น ไม่​มี​ทาง​เปลี่ยน​นิสัย​เดิม​ได้​แน่นอน”

ยุวดี​ถอน​ใจ​อย่าง​เหนื่อย​อ่อน มอง​ภูมินทร์​ที่​เอาแต่​หน้า​เครียด...ใน​ขณะ​ที่​มน​ชญา​ยิ้ม​สะใจ​อยู่​ที่​บ้าน​ตัว​เอง ที่​ทำให้​ภูมินทร์​กลับ​มา​เกลียด​อิน​ตรา​ได้​เหมือน​เดิม แต่​ฉุกใจ​สงสัย​ว่า ทำไม​ยุวดี​เป็น​คน​ฝาก​งาน​ให้​อิน​ตรา

ooooooo

ยัง​คง​เสียใจ​ไม่​ไป​ไหน อิน​ตรา​เกาะ​หน้า​ห้อง​ที่​กุ๊ก​ไก่​นอน​พักฟื้น​อยู่ เฝ้า​ดู​น้ำตา​ไหล​ริน​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ทั้ง​คืน

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​ไป​หา​ยุวดี​ที่​บ้าน ถาม​ตรงๆว่า​ทำไม​หา​งาน​ให้​อิน​ตรา​ทำ​แล้ว​ไม่​บอก​ตน

“ทำไม​จ๊ะ อย่า​บอก​นะ​ว่า​เธอ​จะ​ห้าม​ฉัน​ไม่​ให้​ความ​ช่วยเหลือ​กับ​พี่​อิน เพราะ​เธอ​เคย​บอก​ฉัน​เอง​นะ​มนว่า​พี่​อิน​ก็​เป็น​เหมือน​พี่​สาว​แท้ๆของ​เธอ ต่อ​ให้​พี่​อิน​จะ​เลว​ใส่​เธอ​แค่​ไหน เธอ​ก็​จะ​ให้อภัย อย่า​บอก​นะ​ว่า​เธอ​จำ​ไม่ได้”

เล่น​เอา​มน​ชญา​พูด​ไม่​ออก ยุวดี​แอบ​หัวเราะ รีบ​มา​เล่า​ให้​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ฟัง​ที่​คอน​โดฯ

“ฉันนะ​อยาก​ให้​เธอ​สอง​คน​เห็น​หน้า​ยัย​พี่​อิน​ตอน​ที่​ถูก​ฉัน​หลอก​ด่า​ชะมัด หน้า​งี้​เจื่อน​ไป​เลย” พอ​เห็น​สีหน้า​อิน​ตรา​เศร้า​ก็​เข้ามาโอบ​ไหล่​ถาม “เธอ​ยัง​กลุ้มใจ​เรื่อง​กุ๊ก​ไก่​อยู่​เหรอ​มน”

“ฉัน​รู้สึก​ผิด ฉัน​น่า​จะ​ดูแล​กุ๊ก​ไก่​ให้​ดี​กว่า​นี้”

นพดล​ว่า​เป็น​เหตุสุดวิสัย อย่า​โทษ​ตัว​เอง​เลย ยุวดี​เอะใจ อิน​ตรา​เล่า​ว่า ตอน​ที่​สอน​พิเศษกุ๊ก​ไก่​อยู่ มี​คน​โทร.​มา​หา พอ​ตน​ไป​รับ​สาย เขา​ก็​วาง​ไป​แล้ว กลับ​มา​ก็​เกิด​เรื่อง​ขึ้น ยุวดี​ฟัง​แล้ว​รู้สึก​เหมือน​มี​คน​วาง​แผน​ไว้ นพดล​ติง​ว่า​ไม่​มี​หลักฐาน​อย่า​เพิ่ง​กล่าวหา​ใคร ยุวดี​เคือง

“อย่า​มา​เข้า​ข้าง​พี่​อิน​หน่อย​เลย ลอง​คิด​กัน​ดู​สิ​ว่า ทำไม​ทุก​อย่าง​มัน​ถึง​ได้​ประจวบ​เหมาะ​กัน​นัก ไหน​จะ​เรื่อง​โทรศัพท์ ไหน​จะ​เรื่อง​ยัย​พี่​อิน​ไป​ช่วย​กุ๊ก​ไก่​พอ​ดี๊​พอดี และ​ที่​สำคัญ พวก​เธอ​ก็​รู้จัก​กุ๊ก​ไก่​ดี ยัยกุ๊กไก่ไม่​ใช่​เด็ก​ซน​ที่​จะ​วิ่ง​เล่น​ไป​เรื่อย จริง​มั้ย”

“แล้ว​อิน​ตรา​จะ​แกล้ง​น้อง​กุ๊ก​ไก่​ทำไม” นพดล​สงสัย

“ก็​เพราะ​อยาก​จะ​ไล่​ยั​ยม​นอ​อก​จาก​โรงเรียน​น่ะ​สิ คน​อย่าง​ยัยพี่​อินทำได้​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​ได้​สิ่ง​ที่​ตัว​เอง​ต้องการ โดย​ไม่​สนใจ​ชีวิต​ใคร​ทั้งนั้น”

อิน​ตราหน้า​เครียด​เป็น​กังวล “ยุ...นพ...เรา​จะ​ทำ​ยัง​ไง​กัน​ดี เพราะ​ถ้า​ขืน​พี่​อิน​ยัง​อยู่​ใน​ร่าง​ฉัน​ต่อ​ไป​อย่าง​นี้ ฉัน​กลัว​ว่า​จะ​มี​ใคร​ต้อง​เดือดร้อน​อีก”

“งั้น​เรา​ก็​ต้องหา​ทาง​ให้​มน​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ให้​เร็ว​ที่สุด”

“แต่​แม่​ชี​จั​นบ​อก​ว่า ฉัน​กับ​พี่​อิน​จะ​มี​โอกาส​กลับคืน​ร่าง​ได้ ก็​ต่อ​เมื่อ​วัน​ที่​เกิด​สุริยุปราคา ซึ่ง​ก็​ไม่​รู้ว่า​อีก​นาน​เท่า​ไหร่”

“ถ้า​งั้น​เรา​ก็​ต้องหา​ทาง​รู้​ให้​ได้​ครับ ผม​รู้จัก​นัก​ดาราศาสตร์​อยู่​คน​หนึ่ง เขา​อาจจะ​ช่วย​ได้”

อิน​ตรา​มี​ความ​หวัง​ขึ้น​มา...เมื่อ​สาม​คน​มา​นั่ง​ฟัง​นัก​ดาราศาสตร์​อธิบาย​ว่า เท่า​ที่​พยากรณ์​กัน​เอา​ไว้ ก็​ประมาณ​อีก​ปี​หนึ่ง​กว่า​จะ​เกิด​สุริยุปราคา​อีก​ครั้ง ทุก​คน​ตกใจ​ทำไม​นาน​ขนาด​นั้น

“แล้ว​จะ​ไม่​มี​โอกาส​ที่​มัน​จะ​เกิด​ก่อ​นห​น้า​นี้​หรือ​ครับ”

“มัน​ก็​มี​โอกาส​นะ เพราะ​ปีๆหนึ่ง สามารถ​เกิด​สุริยุปราคา​ได้​อย่าง​น้อย​สอง​ครั้ง แต่​ไม่​เกิน​ห้า​ครั้ง มัน​ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​ว่า จะ​เกิด​สุริยุปราคา​แบบ​ไหน แบบ​เต็ม​ดวง​หรือ​แบบ​ไม่​เต็ม​ดวง ว่า​แต่​พวก​คุณ​อยาก​รู้​กัน​ไป​ทำไม​เหรอ”...สาม​คน​มอง​หน้า​กัน​ไป​มา​ด้วย​ความ​หนักใจ

ใน​ระหว่าง​นั้น ภูมินทร์​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​กุ๊ก​ไก่​ที่​โรงพยาบาล กุ๊ก​ไก่​ถาม​หา​อิน​ตรา ภูมินทร์​ชะงัก​ก่อน​จะ​ตอบ​ว่า “คุณ​ครู​คง​ยุ่ง​อยู่​น่ะ​จ้ะ...เอ ​กุ๊ก​ไก่​จ๊ะ กุ๊ก​ไก่​จำ​ได้​มั้ย​ว่า วัน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​กุ๊ก​ไก่​ถึง​ตก​น้ำ​ไป​ได้”

“ตอน​ครู​อิ​นอ​อก​ไป​รับ​โทรศัพท์ กุ๊ก​ไก่​เห็น​น้อง​ลูกเจี๊ยบอยู่แถวๆสระว่ายน้ำค่ะ​”

“แต่กุ๊กไก่ทำน้องลูกเจี๊ยบหาย​ไป​ตั้งแต่​วัน​ก่อน​แล้ว

ไม่​ใช่​เหรอ​จ๊ะ กุ๊ก​ไก่​คิดถึง​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​มาก​จน​ตาฝาด​หรือ​เปล่า”

“เปล่า​ค่ะ กุ๊ก​ไก่​เห็น​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​จริงๆ กุ๊ก​ไก่​จะ​ไป​เก็บ แล้ว​ก็​เหมือน​มี​ใคร​ไม่​รู้​มา​ผลัก”

“ผลัก...ใคร​จะ​ผลัก​กุ๊ก​ไก่” ภูมินทร์​ตกใจ​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 07:04 น.